Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ιαπωνία - Sushi - Κολωνάκι - Λυκαβηττός, Αθήνα
Απρ
11
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
10-16

Άμα το τρως και σου αρέσει τι σημασία από πού προέρχεται που λένε κι οι χαρούμενοι άνθρωποι κι έχουν τα δίκια τους. Εμένα το σούσι με άρεζε από τα μικράτα μου και όχι τώρα που μεγάλωσα. Κι ήταν λίγο ψωνέ τότες, τελειώματα ενενήντα - αρχές δυο χιλιάδες, να λες "μου αρέσει το σούσι" αλλά χαλάλι (εκ του αραβικού halal για να παραμείνουμε στην γαστρονομία, σ. σ. το νόμιμο, το επιτρεπτό).

Το μόνο πρόβλημα τότε ήταν ότι οικονομικό εν Ελλάδι σούσι έτρωγες μόνο σε ουζερί: γαύρος μαρινάτος, γυαλιστερές, σαρδέλα παστή και τα τοιαύτα. Πάλι καλά που τότε (αρχές δυο χιλιάδες) μπορούσαμε να κάνουμε και κανένα ταξιδάκι και το Παρίσι, με την αυτού ιαπωνική κοινότητα, μας βοήθησε να κορέσουμε την σουσοπείνα μας. Πλάτη για όσους θέλαν να φάνε σούσι στην Ελλάδα χωρίς να καταβάλουν τον προϋπολογισμό της Ρουάντα έβαζε μόνο του το Furin Kazan το οποίο αισίως, τα τελευταία δυο-τρία χρόνια, απέκτησε ανταγωνισμό.
Nakama (που σημαίνει κάτι σαν "κολλητοί-φιλαράκια") λοιπόν και χωρίς να είμαι απολύτως ειδήμων, μόνο απολύτως Τρώγων είμαι, μιλάμε για γιαπωνεζοταβερνοταχυφαγείο. Και μπράβο του διότι είναι καλό και όμορφο!

Γεύσις και γεύσεις:

Επήραμε μια σαλατούλα με γαρίδες και σουσάμι. Αξιοπρεπέστατη αλλά μέχρι εκεί. 5 ευρά, όχι αυτός που παίζει στην Γιούβε, το νόμισμα.

Ένα tuna maki, των οκτώ τεμαχίων, πολύ καλό και όμορφο (ρυζάκι, με τόνο και αβοκάντο τυλιγμένο σε φύκι: γιαπωνέζικος μπακαλιοροντολμάς). Πάνω από το αξιοπρεπέστατο, ήτοι πολύ καλό. 4,50 έουροζ.

Ένα crunchy shrimp nakama roll, οπούταν τηγανιτή γαριδούλα σε κουρκούτι πάνω σε ρύζι μαζί με ολίγον τι μαγιονέζα και (συμπαθάτε με οι γνώστες) κάτι σαν hoisin sauce. Εμένα μου αρέσει ηπίως αλλά κάτι κάνει στην καλή μου οπότε συμπλέω. Γευστικά είναι πιο ισορροπημένο απ’ ότι ακούγεται αλλά παραπέμπει σε ιαπωνική έκδοση του tex mex. Πάλι τεμάχια οκτώ. 6,50 euros φίλε οδηγέ.

Ένα nigiri combo 12 τεμαχίων. Είχε τρία νιγκίρια με τόνο, τρία με χταπόδι (king of the bongo δια τους ημέτερους γευστικούς κάλυκες καθώς μου άρεσε που το χταπόδι ήταν λίγο chewy), τρία με σολωμό και τρία με γαρίδα. Ο σολωμός ήταν καλός, ο κάλβος καλλίτερος, αλλά η γαρίδα λίγο flat. Ο τόνος μου άρεσεν πολλάν. 11,00 €.

Εγώ είχα ένα κενό και αναζήτησα εκ νέου την ευγενή σερβιτόρα και εζήτησα τρία eel nigiri, χέλι, και καλά έκανα διότι μαζί με το χταπόδι ήταν το καλλίτερο. 3,50 γιούροζ.

Άπαντα πλην της σαλατός προσεφέρθησαν επί πλακός λίθινης αντί πινακίου και καλά κάνανε γιατί ήταν όμορφο. Επίσης άπαντα, επίσης πλην σαλατός, εσυνοδευόσαντο από turbo wasabi και πιπερόριζα τουρσί, ως είθισται.

Δεν κεράσαν τίποτα εκτός από νερό που συνέχεια γέμιζε με αυτό τα κομψά ποτήρια η ευγενής σερβιτόρα.

Service:

Το μαγαζί τα χαρακτήρισα ως γιαπωνεζοταβερνοταχυφαγείο και για τέτοιο θα πω ότι έχει μια χαρά εξυπηρέτηση. Λίγο ξεχάστηκε –χρονικά- ένα εκ των πιάτων αλλά έπειτα από ερώτημα της ιδίας ευγενούς σερβιτόρας «είναι να σας φέρω κάτι άλλο;» της το υπενθυμίσαμε. Αυτά. Κατά τα λοιπά όση ευγένεια επιθυμώ εγώ, δηλαδή όχι και πολλά πολλά κολλητιλίκια, ανταπόκριση και φιλικότητα η οποία δεν καταντάει χειμαδιό ή υποκρισία.
Εικάζω ότι σε πίεση (εγώ πήγα στις επτά το απόγευμα, χαλαρότατα) μπορεί να μην υπάρχει άριστη ανταπόκριση.

Χώρος:

Εμένα μου αρέσει διότι συμπυκνώνει την ιαπωνική αισθητική, γιαπωνέζικοι κήποι και γιαπωνέζικη βιομηχανία, σε έναν χώρο χωρίς να καθίσταται υπερπαραγωγή. Απλός, απλούστατος χώρος. Ο μισός τοίχος καλυμμένος με ξύλο και ο άλλος μισός με τσιμέντο έτσι ώστε να φαίνεται το σχήμα των σανίδων από το καλούπωμα. Τα επιπλάκια minimal, ως όφειλαν, η τουαλέτα ένα μικρό και πεντακάθαρο ησυχαστήριο. Έξω θα κάτσεις σε ψηλά αλλά άνετα σκαμπώ. Μπαίνοντας δεξιά κυριαρχεί ένα πάσο, εν είδη μπαρ που κάθονται οι αναμένοντες τραπέζι αλλά και περνάνε τα φαγητά από την κουζίνα στο service. Μικρές διακοσμητικές πινελιές εδώ κι εκεί, μικρά γλαστράκια στα τραπέζια που έχουν σουπλά και όχι τραπεζομάντιλα προς επίρρωση της ραδιοφωνικής διαφήμισης. Είναι ένας μικρός, σεβαστός και καλαίσθητος χώρος.

Απλά να πω ότι καίτοι μικρός χώρος σε σέβεται και δεν σε αναγκάζει να συμμετάσχεις στην κουβέντα του διπλανού τραπεζιού βάζοντας το τραπέζι σου πάνω σε αυτό της διπλανής παρέας.

VfM:

105% θα πω για να εκνευρίσω τους φίλους μαθηματικούς. Αξίζει κάθε cent καθώς φάγαμε του σκασμού σούσι δύο άνθρωποι με 15,50 ευρώ το άτομο και ήταν μια χαρά. Όλα ήταν καθαρά, όμορφα, γρήγορα, ευγενικά και καλαίσθητα. Πιο νόστιμο σούσι θα έχεις φάει. Πιο VfM νομίζω δύσκολα. Μικρή διαφορά γεύσης/ποιότητας από τα ακριβά, μεγάλη διαφορά τιμής…

Γενικώς και ουχί ειδικώς ομιλώντας:

Ο κάθε ένας που γράφει μια κριτική έχει συγκεκριμένα πράγματα στο μυαλό του να επικοινωνήσει. Συγκεκριμένους λόγους που γράφει. Αλλιώς γράφεις για ένα ταβερνάκι γειτονιάς, αλλιώς για τον Μαγεμένο Αυλό, αλλιώς για τα Simply Burgers, αλλιώς για το Δίπορτο, αλλιώς για το Aleria, αλλιώς για το αγαπημένο σου σουβλατζίδικο. Σε ένα εστιατόριο που υπάρχει 100 χρόνια μπορεί κάποιος να θέλει να επικοινωνήσει την κουζίνα του στενά μιλώντας. Και πολύ καλά θα κάνει. Εμένα, αν μπορώ να μιλήσω προσωπικά, με ενδιαφέρει να επικοινωνήσω το γιατί υπάρχει 100 χρόνια και τι μνήμες κουβαλάει. Αν δεν κουβαλάει ή τις σπαταλάει το ίδιο το μαγαζί τότε θα επικεντρωθώ στενά στο φαγητό.

Στο δικό μου το μυαλό είναι πιο σημαντικό αν το Δίπορτο εξακολουθεί να είναι μαγαζί που θα πήγαινε ο αντίστοιχος σημερινός Βάρναλης (ή αν έχει γίνει Disneyland) παρά αν η φάβα του είναι βελούδινη και καλλίτερη από αυτήν της Κάππαρης στα Πετράλωνα και αν μου έκοψε απόδειξη. Δόξα τοις καλοφαγάσι, στον παρόντα ιστότοπο υπάρχει επαρκής πλουραλισμός και πολυφωνία έτσι ώστε να καθοδηγηθεί ο κάθε αναγνώστης και να καταλήξει στο εστιατόριο της αρεσκείας του.

Ελιές με κρεμμύδι και ψωμί αν φας στη μονή Σταυρονικήτα στο Άγιον Όρος (συγγνώμη από τις φίλες αναγνώστριες που δεν μπορούν να πάνε) είναι πιο συγκλονιστική εμπειρία από το πιο χρυσοσκουφάτο και μισελενάτο εστιατόριο. Το φαγητό είναι οπωσδήποτε μια εμπειρία καθώς αφή, ακοή (γι' αυτό τσουγκρίζουμε τα ποτήρια μας), όραση, οσμή και γεύση συλλειτουργούν. Καλό είναι να μην δίνουμε πάντοτε σημασία στον αν σε ένα μέρος θα έχει μόνο ελιές, ψωμί και κρεμμύδι (ή αν αυτά είναι άριστης ποιότητας) αλλά αν έχει αυτό το μέρος ιστορία, αισθητική, κουλτούρα, λόγο ύπαρξης δηλαδή πέρα από το κέρδος του ιδιοκτήτη.