Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Πολίτικη κουζίνα - Μαρούσι, Αθήνα
Απρ
13
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
10-16

Μεγάλη χαρά και ενθουσιασμός γι' αυτό το νέο μαγαζί στο κέντρο του Αμαρουσίου!!! Από καιρό περίμενα την θεία εκείνη μέρα που θα ανοίξει επιτέλους ένα κεμπαπτζίδικο και στην περιοχή μου, μιας και οι απανταχού της Αττικής και περιχώρων "μπαρμπάδες" δεν μας έχουν ακόμη τιμήσει με την παρουσία τους. Το Καραπιπερίμ ήρθε ως "μάννα εξ ουρανού" σε ένα προάστειο που έχει πολλά και ποικίλα φαγάδικα αλλά πολίτικο κεμπάπ δεν είχε ως τώρα.

Βρίσκεται πολύ κεντρικά στο Μαρούσι, στην οδό Χατζηαντωνίου, περίπου 500 μέτρα πιο κάτω από το Munchen by Erich. Στον ίδιο χώρο, πριν πολλά χρόνια, θυμάμαι ότι ήταν το Far East ( υποκατάστημα του γνωστού Far East του Κεφαλαρίου ) που δεν πήγε καθόλου καλά και έκλεισε πολύ γρήγορα. Πιο πρόσφατα, δηλ. τα τελευταία δύο χρόνια, υπήρχε το Boutique Kalamaki το οποίο επίσης δεν "προχώρησε" και έκλεισε κι αυτό. Δεν θέλω να κάνω αρνητικό συνειρμό και δε θα τον κάνω, μιας και το Καραπιπερίμ αξίζει να μακροημερεύσει και το πιστεύω πως θα τα καταφέρει.

Ένα - δύο αρνητικά που έχει, είναι καταρχάς, το πολύ δύσκολο παρκάρισμα, που λύνεται μόνο με λίγη τύχη στους δρόμους που βρίσκονται παράπλευρα ή όπισθεν του μαγαζιού ( προσοχή στη σήμανση ελεγχόμενης στάθμευσης, πέφτουν κλήσεις βροχή από τη δημοτική αστυνομία και ξηλώνονται και πινακίδες ) και ο θόρυβος του δρόμου από τα διερχόμενα αυτοκίνητα, που τώρα δεν πολυακούγεται αλλά το καλοκαίρι θα είναι αρκετά ενοχλητικός, όταν θα βγάλει τραπεζάκια έξω. Οπότε εδώ θα αφαιρούσα μισή ντοματούλα από τη βαθμολογία, αλλά στο 3,5 ο μισός βαθμός πάει υπέρ του μαθητή, άρα 4άρι.

Η κριτική που θα γράψω προκύπτει από 2 επισκέψεις, στις πρώτες κιόλας μέρες λειτουργίας του. Η πρώτη η αναγνωριστική όπου πήγα με έναν φίλο μου και η δεύτερη η πανηγυρική όπου ήμασταν παρέα 4 άτομα.

Αρχικά με τράβηξε η όμορφη ταμπέλα του εξωτερικά, που είναι στο γνωστό και αναγνωρίσιμο πλέον στυλ των μαγαζιών αυτού του είδους. Κατόπιν μου άρεσε κι ο χώρος τους, πεντακάθαρος, φωτεινός, πολύ απλός αλλά και πολύ ευχάριστος.

Μπαίνοντας, στα αριστερά βλέπεις την κουζίνα τους, με κρεμασμένα από πάνω της τα γνωστά διακοσμητικά σκόρδα, παστουρμάδες, σουτζούκια, λουκάνικα κτλ. και στα δεξιά τον κυρίως χώρο που απλώνεται σε δύο αίθουσες, η δεύτερη εκ των οποίων είναι πιο ευρύχωρη, σαν ένα αίθριο, το οποίο το καλοκαίρι θα είναι φαντάζομαι ανοιχτό και θα μοιάζει με κήπο.

Για το κάπνισμα δεν παίρνω κι όρκο τί ισχύει, πάντως και τις δύο φορές η ατμόσφαιρα ήταν καθαρή, ακόμη και για μένα που με τις αλλεργίες μου την άνοιξη γίνομαι υπερευαίσθητη. Αλλά να πω και τη μαύρη αλήθεια για να με αγαπάει κι ο θεός, δεν είχα χρόνο να δώσω σημασία σε αυτό, καθώς το φαγητό με είχε γοητεύσει τα μάλα.

Τα χρώματά του χώρου είναι το σπασμένο λευκό, με λίγο ζεστό κόκκινο σε έναν τοίχο και απαλό γκρι σε μικρές ποσότητες, ένας ωραίος συνδυασμός. Λευκές καρέκλες και άνετα τραπέζια σε αραιή διάταξη δημιουργούν ένα σύνολο ιδιαίτερα χαλαρωτικό. Εντύπωση μου έκανε και η πέργκολα με τις πρασινάδες στην οροφή και των δύο αιθουσών, που δίνει "δροσιά" και "αέρα" στο μαγαζί καθώς και την εντύπωση ότι είσαι σε αυλή.

Επίσης εξεπλάγην θετικά όταν είδα να είναι αναμμένες οι σόμπες σε όλο το χώρο, που κάποιος θα το θεωρούσε περιττό να ανάβουν Απρίλιο μήνα αλλά για τα βράδια που υπάρχει ακόμη υγρασία, κρίνεται ευπρόσδεκτο. Σε αυτό και σε πολλά ακόμη, οι ιδιοκτήτες δεν κάνουν γυφτιές, και μπράβο τους.

H διακόσμηση δεν είναι από τις φορτωμένες, κυριαρχεί η λιτότητα και το στυλ είναι "καλύτερα λιγότερα αντικείμενα κι ας προστεθούν πινελιές στην πορεία, παρά να είναι φορτωμένος ο χώρος και να σε πνίγει". Υπάρχει και μια εμφανής αγάπη στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο, με τους αγαπημένους μας ηθοποιούς και τις ατάκες τους από ταινίες που έγραψαν ιστορία, να κοσμούν κάποια καδράκια διάσπαρτα στους τοίχους.

Με εντυπωσίασε και μια πολύ όμορφη κατασκευή που αναπαριστά ένα μπαλκόνι, με κεραμίδια κι ένα ξύλινο ανοιχτό παράθυρο από όπου ξεπροβάλλει μια αφίσα με τον Σταυρίδη και τον Γκιωνάκη και μοιάζει σαν ζωντανή σκηνή από ταινία. Ακόμη και στον πάνω όροφο στις τουαλέτες υπάρχει αντίστοιχη διακόσμηση με την Ρένα Βλαχοπούλου και τον Ντίνο Ηλιόπουλο.

Ακόμη παρατήρησα και μια καλόγουστη κατασκευή στην πίσω αίθουσα - όπου καθήσαμε και τις δύο φορές- με ζωγραφισμένα ξύλινα καφάσια κρεμαστά επάνω σε ένα τοίχο, όπου υπάρχουν ως διακοσμητικά πλεξούδες σκόρδα, μεταλλικά κασπώ με λαχανικά μέχρι και καρτούτσο για το κρασί.

Η υποδοχή και η εξυπηρέτηση παίρνει άριστα, καθώς τα πάντα λειτουργούν με ευγένεια, απροσποίητο χαμόγελο, φιλική διάθεση και επαγγελματισμό χωρίς δηθενιές ή άβολες καταστάσεις. Η κοπέλα στο σέρβις και τις δύο φορές ήταν εξαιρετική. Το ίδιο έχω να πω και για τους ιδιοκτήτες που είναι ευγενέστατοι άνθρωποι και με καλή διάθεση προς τον πελάτη.

Το μενού τους είναι αυτό που περιμένεις και λαχταράς, μόνο που εδώ η ποιότητα, η ποσότητα και η γεύση δίνουν ρέστα, σε σχέση με άλλα κεμπαπτζίδικα που έχω φάει παλαιότερα και ήταν χρυσές μετριότητες. Ο κατάλογός τους είναι στημένος ως εξής: ορεκτικά, αλοιφές, τηγανάκια, αυγά, σαλάτες, μερίδες, τυλιχτά, καλαμάκια... Ο παράδεισός μου...

Την πρώτη φορά περιοριστήκαμε σε ένα τυλιχτό κεμπάπ γιαουρτλού, μια μερίδα κεμπάπ, μια αλοιφή χαϊντάρι -θα αναφερθώ πιο κάτω- και πατάτες τηγανιτές, πληρώνοντας λίγο κάτω από 16 ευρώ συνολικά. Με νεράκι σε κανατούλα. ΚΑΙ με κέρασμα γλυκάκι δικό τους, καρότο με ινδοκάρυδο αλλά και σοκολατάκια στο τέλος. Δεν έχω λόγια.

Στην δεύτερη επίσκεψη όπου ήμασταν 4 άτομα, μετά από μια πολύ φορτισμένη και δύσκολη μέρα, του δώσαμε και κατάλαβε.

Καθήσαμε σε ένα μεγάλο και άνετο τραπέζι στο αίθριο, η κοπέλα που με θυμόταν από την πρώτη φορά χαμογέλασε πλατιά όταν της είπα ότι ήρθα με ενισχύσεις... και κατόπιν ανέλαβα να συντονίσω την παρέα και να οργανώσω την παραγγελία μας, ρόλος που θα παραδεχτώ ότι και μου αρέσει και μου ταιριάζει χεχεχε...

Δοκιμάστηκαν λοιπόν και καταβροχθίστηκαν τα εξής πολλά, ως συνήθως, γιατί είμαστε και φαγανά παιδιά και δεν το κρύβωμεν άλλωστε:

- Αλοιφή χαϊντάρι, δηλ. σως γιαουρτιού με καρότο τριμμένο, φρέσκο κρεμμυδάκι και μυρωδικά. Εξαιρετική γεύση, δροσερό, ελαφρύ, ιδανική εναλλακτική του τζατζικιού, υπέροχο για συνοδεία στις κομμένες ξεροψημμένες πίτες. ( 3 ευρώ συν 0,30 η κομμένη πίτα ).

- Ψητές πιπεριές, έρχονται σε τηγανάκι 4 μεγάλες πιπεριές τύπου κέρατο, με το λαδόξυδό τους, είναι ο κλασικός μεζές που φτιάχνουμε και στο σπίτι και που αρέσει πολύ. ( 3,50 ευρώ ).

- Σουτζούκι - παστουρμάς. Ο ΜΕΖΕΣ. Καταφθάνει σε μεγάλο τηγάνι, όπου κάτω στη βάση υπάρχει ψημμένη πίτα και πάνω της ξαπλώνουν γιρλάντες παστουρμά σε αρκετή ποσότητα, από τους νοστιμότερους που έχω δοκιμάσει, 2 καλαμάκια με περασμένες από 4 παχουλοχοντρές ροδέλες ξεροψημένο νόστιμο και πικάντικο σουτζούκι, κρεμμύδι ψιλοκομμένο με μαιντανό και μια ολόκληρη ντομάτα ψημένη και αυτή στα κάρβουνα ( 7,50 ευρώ ). Όποια ενοχή υπάρχει για την "εσάνς" της επόμενης μέρας, ένεκα του παστουρμά, διαλύεται όταν αντικρύζεις μπροστά σου αυτή την ομορφιά.

- Αυγά με πατάτες και σουτζούκι. Άλλο έπος και αυτό. Ένα βουνό φρέσκιες τηγανιτές πατάτες, τραγανές και καυτές, κομμένες σε στικς, όπου επάνω τους ξαπλώνουν 3 αυγά μάτια και 4 χοντρά κομμάτια σουτζούκι ( 7,50 ευρώ ). Εδώ να προλάβω την όποια αντίδραση πως είναι ακριβό πιάτο, λέγοντας ότι ακριβό θεωρώ το σαγανάκι αυτό που αλλού το έχω φάει με τις μισές πατάτες, με 2 αυγά και με δύο φλοίδες σουτζούκι και το έχω πληρώσει γύρω στα 6 ευρώ. Οπότε όχι, τα 7,50 ευρώ για ετούτο το θηρίο που χορταίνει άνετα δύο άτομα, δεν είναι πολλά.

- 2 μερίδες κεμπάπ. Περιλαμβάνουν η καθεμία από 4 σούβλες κεμπάπ, από τα πιο νόστιμα και ανάλαφρα που έχω φάει, χωρίς τη βαριά μυρωδιά του αρνίσιου κιμά, μεγάλα σε μέγεθος και ζουμερά, πάνω σε αλάδωτη πίτα, ψητή ντομάτα και ψητή πιπεριά, κρεμμύδι και μαιντανό. Επίσης μεγάλη μερίδα και αυτή. ( 7 ευρώ επί 2 )

- 1 τυλιχτό κεμπάπ γιαουρτλού, με ντομάτα, κρεμμύδι, μαιντανό, πάπρικα, σως γιαουρτιού και σάλτσα ντομάτας ( 2,20 ευρώ )

- 1 καλαμάκι κεμπάπ με την πιτούλα του ( 1,60 ευρώ ) και 1 καλαμάκι κοτόπουλο επίσης με την πιτούλα του στην ίδια τιμή.

- Ήπιαμε μισό κιλό κρασί χύμα, λευκό, ωραίο όπως είναι σχεδόν παντού, στα 4 ευρώ.

- 2 sprite σε μπουκαλάκι των 250 ml προς 1,80 ευρώ ( η μία ήταν κερασμένη ) και μια coca zero ομοίως προς 1,80 ευρώ. Νερό σε κανάτα και μπράβο τους που δεν ακολουθούν την πεπατημένη των άλλων "μπαρμπαΔήμων ΚυρΑρίστων" κτλ.

- Φυσικά στο τέλος κερασματάκι το γλυκάκι τους που ανέφερα και πιο πάνω. Πιατελίτσα με 4 κομμάτια από το γλυκό καρότο και 4 σοκολατάκια.

Σύνολο με απόδειξη 48,80 ευρώ, δηλ. 12,50 το άτομο, για μερίδες που ήταν παραπάνω από χορταστικές. Και εδώ, δεν είναι μόνο στην τιμή το απόλυτο vfm αλλά και στις ποσότητες που είναι κιμπάρικες όπως θα έλεγαν και οι φίλοι μας τα καρντάσια. Το πιο βασικό όμως, και η παρέα συμφώνησε ομόφωνα, είναι το ότι η πρώτη ύλη που χρησιμοποιούν είναι ποιοτική και διαλεχτή, από το λάδι μέχρι τα αυγά και το κρέας, οπότε δεν μου κάνει εντύπωση που και οι γεύσεις απογείωσαν τον ουρανίσκο μας καθώς είναι μακράν πολύ άνω του μετρίου από ότι έχω συναντήσει αλλού.

Θα σας πρότεινα να πάτε οπωσδήποτε και να απολαύσετε τις λιχουδιές του, ακόμη κι αν έχετε δοκιμάσει τα αντίστοιχα παντού στην Αθήνα. Εννοείται ότι το προτείνω με κλειστά μάτια. Αλλά ξέρω πως είναι ένα συνοικιακό μαγαζί, και αυτή είναι μια αδικία, καθώς μοιραία θα το δοκιμάσουν όσοι κινούνται επαγγελματικά ή κατοικοεδρεύουν στα βόρεια, ενώ για εκείνους που μένουν πιο μακριά ίσως η τύχη μόνο να τους έφερνε στο Καραπιπερίμ.

Αχ Καραπιπερίμ, πιπερίμ, πιπερίμ... Αμάν σεκερίμ, σεκερίμ, σεκερίμ... Άσε πια τα πλούτη και τον Ιμπραήμ...