Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Beer Restaurants - Άλιμος, Αθήνα
Απρ
16
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
-

Την O'Canto από καιρό την είχα βάλει στο μάτι και ήταν στην πρώτη θέση της Wish list μου, ύστερα από την πληθώρα καλών κριτικών στο φόρουμ.

Η ιδέα μιας Pub με είχε εξιτάρει καθώς είχα να επισκεφτώ κάτι ανάλογο από τα τέλη του '80, εποχή που ήταν πολύ της μόδας. Θυμάμαι εκεί γύρω από το Πεδίο του Άρεως προς την πλευρά του Μουσείου που λειτουργούσαν 2-3 χαρακτηριστικές του είδους, να μαζεύονται οι Άγγλοι τα βράδια πίνοντας μπύρες στα ψηλά μακρόστενα ποτήρια και να παίζουν darts με τις ώρες. Έβλεπαν ποδόσφαιρο στην μεγάλη οθόνη και στο τέλος όλοι τύφλα στο μεθύσι, αγκαλιασμένοι και κατακόκκινοι, πιάναν τα τραγούδια της πατρίδας τους. Επικά τα περισσότερα, σαν στρατιωτικά εμβατήρια. Ωραίες στιγμές, ουδεμία σχέση με τα χάλια των συμπατριωτών τους στα Μάλια και στον Λαγανά. Ωραίες στιγμές ακόμα και τότε: Το καλοκαίρι εκείνο του 1986 που “ο Θεός έβαλε το χέρι του” και τους απέκλεισε στα προημιτελικά, κάνοντάς τους να κλαίνε σαν μικρά παιδιά...

Μαζί μ' αυτούς σκάγαν πυκνά-συχνά και μερικοί Ιρλανδοί. Άλλοι τύποι αυτοί, πιο ζεστοί και πιο κοντά στην Ελληνική κουλτούρα. Κοκκινοτρίχιδες με φακίδες, φανατικοί ροκάδες και μεγάλοι πότες.

Rory Gallagher, Thin Lizzy, Van Morrison, Gary Moore, U2, Bob Geldof, Sinead O'Connor, Pogues. Τόσο μικρή χώρα, τόσο μεγάλοι μουσικοί...

Η O' Canto είναι μια Ιρλανδικού τύπου Pub. Εννοώ σε διάκοσμο και φιλοσοφία και όχι στην κουζίνα γιατί ούτε Irish stew θα βρείτε εδώ, ούτε ψωμί σόδας, ούτε μπλού κάσελ.

Το κτίριο είναι μία όμορφη παλιά μονοκατοικία με αυλή περιμετρικά. Τώρα που καλοκαιριάζει ο κόσμος σιγά-σιγά μετεφέρεται έξω. Στο εσωτερικό το Ιρλανδικό εθνικό χρώμα κυριαρχεί παντού. Τα “βαριά” σκούρα τραπέζια, οι καρέκλες με την δερμάτινη επένδυση, ο κρυφός φωτισμός και τα κεριά, δημιουργούν μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα άλλης εποχής. Ο κυρίως χώρος δεν είναι ενιαίος, χωρίζεται σε 2-3 αίθουσες διαφορετικές μεταξύ τους χωρίς όμως να χάνεται το κυρίαρχο στυλ. Εάν δεν καπνίζετε και θέλετε κάτι ρομαντικό, ζητήστε τραπέζι στον πίσω χώρο δίπλα στην τζαμαρία. Πολύ όμορφο σημείο...

Την μουσική θα την ήθελα λίγο πιο blues – rock. Ο Tom Waits που περίμενα ποτέ δεν ήρθε...

Η ποικιλία σε μπύρες καλή και καλύπτει όλα τα γούστα. Duvel, Paulander, Guiness, McFarland, Murphys μερικά από τα Brands. Εάν είστε τίποτα περίεργοι της μπύρας και ψάχνετε κάτι εξεζητημένες, μοναστηριακές, απ'αυτές που τις ανακατεύεις κάθε τρεις και λίγο ή απ' αυτές τις πεντάλιτρες με τα βρυσάκια που τις βάζουν στο κέντρο του τραπεζιού, ξεχάστε το δεν νομίζω να ικανοποιηθείτε. Αυτά στη Ρηνανία-Βεστφαλία και σύντομα σε όλη την Ελλάδα αφού οι Γερμανοί μετά την οικονομία και υγεία, τώρα αναλαμβάνουν και τον πολιτισμό - παιδεία μας...

Πολύ καλός και ο κατάλογος με τα κοκτέιλ που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από αυτά των cocktail bars. Στο κλείσιμο της βραδυάς δοκιμάσαμε ένα frozen daquiri και ένα pornstar Martini και τα δύο εξαιρετικά σε γεύση και εμφάνιση. Τέλος, πολύ καλός και ο κατάλογος με τα κρασιά από την Μονεμβάσια.

Όπως είπα παραπάνω η κουζίνα δεν είναι η τυπική Ιρλανδική. Δηλαδή δεν θα βρείτε τις απίθανες συνταγές με βάση την πατάτα της Ιρλανδικής κουζίνας. Ναι, γιατί οι Ιρλανδοί αγαπούν την πατάτα και την έχουν κάτι σαν “Εθνικό” φαγητό. Η πατάτα τους έζησε στα χρόνια της πείνας του 19ου αιώνα και η πατάτα (οποία ειρωνεία) τους αποδεκάτισε στον μεγάλο λοιμό του 1845...

Στον λιτό κατάλογο μπορείτε να επιλέξετε από ποικιλίες κρεατικών, αλλαντικών και λουκάνικων, μπέργκερ, σαλάτες και κανά-δυό ορεκτικά. Τα χαρακτηριστικά πιάτα μιας μπυραρίας δηλαδή. Δοκιμάστε οπωσδήποτε το American Burger και έαν θέλετε κάτι πιο πικάντικο το Mexican. Τριώροφης κατασκευής και τα δύο, ζουμερά και πεντανόστιμα, με μοσχαρίσιο μπιφτέκι και τσένταρ αρίστης ποιότητας, θα έλεγα χωρίς δισταγμό ότι είναι εφάμιλα σε γεύση και μέγεθος με αυτά του Μπαρ-Μπε-Κιου.

-Τον λογαριασμό παρακαλώ...
Δύο μπέργκερ, δύο μπύρες (500ml), δύο κοκτέιλς και μία σαλάτα, 53 ευρώ με απόδειξη. Χωρίς κουβέρ και εμφιαλωμένα, χωρίς ψευτο-χρεώσεις και κουτοπονηριές.

Όσο για τα γελαστά και ευγενέστατα παιδιά του σέρβις τι να πει κανείς;

Επί του πιεστηρίου: Μόλις έμαθα ότι κατά διαστήματα γίνονται κάποια όμορφα live και βραδυές με Ιρλανδική κουζίνα. Θα είμαι σε επιφυλακή...

Να περνάτε όμορφα καλοφαγάδες και καλοφαγούδες μου, Καλό Πάσχα να έχουμε...