Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Beer Restaurants - Μελίσσια, Αθήνα
Απρ
18
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
17-25

Αντρες, στα αρματα. Λαβετε θεσεις μαχης και μαντρωστε τα γυναικοπαιδα, γιατι θα ξεστομισω κατι που δε λεγεται συχνα: λατρευω το τριπτυχο μασα-μπαλα-μπυρα. Δε χανω αγωνα, ειμαι η μονη τρελη με διαρκειας στη θυρα, και ειναι πιο δυσκολο να βρω θηλυκη συντροφια για το γηπεδο απο το να βρω φλεβα ουρανιου στον κηπο μου. Και δεν εχω μονομανια με τον Παναθηναικο και ας ειμαι πιο πρασινη απο τον Κερμιτ (και το Πασοκ επισης). Μου αρεσει το αθλημα γενικα.

Ηταν, λοιπον, σχεδον αναποφευκτο να ξεφυγει απο τα ρανταρ μου αυτος ο μικρος ναος λατρειας του motto μου. Βοηθησαν, προφανως, οι απανωτες κριτικες που με βομβαρδιζαν, και εκαναν το μαγαζι του Erich να τρυπωσει στη wishlist μου και να φαει τη σειρα πολυ παλαιοτερων επιλογων.

Γυρνωντας στο σημερα, μια φανταστρουμφικα ηλιολουστη Παρασκευη και ενω επηζα στη δουλεια, ενας φιλος που ειχα να δω ουτε λιγο ουτε πολυ 3 χρονια λογω αποστασης, γυρισε μονιμα στην Αθηνα και το πρωτο που εκανε ηταν να με παρει να βγουμε. Και, ως γνωστον, αλλο που δε θελω εγω, μεσα σε ελαχιστο χρονο κανονιζουμε απογευματινο καφεδακι στο Μαρουσι. Ε, ξερετε τωρα πως ειναι αυτα, καφες, γελια, κουτσομπολιο, η πεινα θεριευει. Και να πως απο μια βαρετη μερα στη δουλεια, βρεθηκαμε να ψαχνουμε το Munchen my way στα στενα του Αμαρουσιου.

Το περπατημα ως εκει ειναι πολυ ευχαριστο μεσα απο τα πλακοστρωτα στενακια, κατι που δε μπορω να πω οτι ισχυει και για το παρκαρισμα. Ευτυχως, απεχει μολις 10 λεπτακια με τα ποδια απο το σταθμο του ΗΣΑΠ, τον οποιο συνιστω να χρησιμοποιησετε, τοσο για να αποφυγετε το σαδισμο της μινι Οδυσσειας του νομιμου παρκινγκ στο Μαρουσι, οσο και για να μπορειτε να πιειτε μια μπυρα παραπανω. Θα θελετε, αυτο ειναι σιγουρο.

Η δικη μου οπτικη γωνια διαφερει απο των υπολοιπων χρηστων, καθως δεν ειχα επισκεφθει ποτε τον παλιο χωρο, ουτε γνωριζα τον Erich και τη φαμιλια του, ουτε καν ειχα δωσει σημασια στο μαγαζι ως τωρα. Ετσι, με clean slate, περασαμε 2 λιμασμενα ατομα την εισοδο του κατα τις 8 το βραδυ, για να βρεθουμε σε ενα χωρο εξω απο καθε προσδοκια.

Ενα βημα μεσα στην αυλη του και ειχα την αισθηση οτι τηλεμεταφερθηκα στη Ρωμη, σε ενα σοκάκι στην γειτονιά Trastevere, με μια παραδοσιακή trattoria, οπου πριν δυο χρονια ειχα φαει σε ενα υπεροχο εναλλακτικο πεζοδρομακι ενα λινγκουινι με θαλασσινα που μοσχοβολουσε καλοκαιρι. Ετσι και η αυλη του Erich σε ταξιδευει μακρια απο το Μαρουσι, με το πλακοστρωτο του, τα τραπεζακια του, την απλη και παστρικη εικονα της.

Ο εσωτερικος χωρος ειναι πολυμορφικος και πολυεπιπεδος, και χωριζεται διακριτα σε 3 επιμερους δωματια. Το πρωτο ειναι η κυριως σαλα, που στεγαζει 7-8 τραπεζια, το πασο εξυπηρετησης, την κλειστη κουζινα και τις πεντακαθαρες τουαλετες. Κατεβαινοντας μια σκαλιτσα στο πλαι βρισκεσαι σε εναν κλειστο με τζαμαρια περιμετρικα χωρο, στο ιδιο επιπεδο με την αυλη, με πιο απλη διακοσμηση, βαρυ μπορντο στους τοιχους, χαριτωμενα μπλε καρω τραπεζομαντηλα, μικρα τραπεζια, και μια οθοναρα πλασμα για τους ποδοσφαιροφιλους.

Ο μεσα μεσα χωρος ειναι το κατι αλλο: ξυλινη επενδυση οπου φτανει το ματι, ξυλινα τραπεζοκαθισματα, δευτερη οθοναρα για τους ποδοσφαιροπληκτους αυτη τη φορα, ξεκαθαρη αισθηση μπυραριας. Κυριολεκτικα, μπαινοντας στο μεσα δωματιο μετακομισα απο την Ιταλια σε μια παμπ του γερμανικου Iserlohn, οπου παιζαμε ποδοσφαιρακι με φιλους και αγνωστους στοιχηματιζοντας την επομενη γυρα μπυρες (περιττο να πω οτι ξεπαραδιαστηκαμε να κερναμε). Ο ευγενεστατος σερβιτορος μου ειπε οτι ο μεσα χωρος ειναι αυτουσια μεταφορα απο το παλιο μαγαζι.

Εμεις, χαρη στον καλο καιρο που επιτελους μας χαρισε ο Απριλης, αραξαμε τις υπαρξεις μας στην φυτοστικτη αυλιτσα, διπλα στο μοναδικο γεματο εκεινη την ωρα τραπεζι. Πολυ καλη εντυπωση μου εκαναν οι αλλοι δυο θαμωνες, που μας προτειναν κατα παρεμβαση στην κουβεντα μας το κοτσι, και απο οτι μαθαμε διατηρουν το καφε ακριβως διπλα. Μετα απο συντομη κουβεντα μας ειπαν οτι εχει αλλαξει πολλα χερια το συγκεκριμενο μαγαζι πριν καταληφθει απο τον Erich, τον οποιο συμπαθουν και σεβονται. Καλο σημαδι αυτο, να σε εκτιμουν οι γειτονες σου.

Με το που καθισαμε κατεφθασε ο μοναδικος σερβιτορος, ο οποιος μας εφερε καταλογους, εστρωσε το τραπεζι και μας ελυσε ολες τις πιθανες και απιθανες αποριες. Η παραγγελια δοθηκε εξισου γρηγορα και περιπου δεκα λεπτακια μεσολαβησαν ωσπου να φθασει στο τραπεζι πανερακι με 4 φετες μαυρο ψωμακι που δε χρεωθηκε, νερο βρυσης και η μπυρα.

Μεγαλο κεφαλαιο η μπυρα εδω. Σε δικο της, αυτοτελη, υπεραναλυτικο καταλογο για να βγαζει ακρη και ο πλεον ασχετος επι του θεματος, και με πολλες, πολλες επιλογες. Μπυραρια οπως οφειλει να ειναι, με το 95% του καταλογου να απαριθμει γνωστες και αγνωστες ποικιλιες ζυθου, και καπου εκει σε μια γωνια στο τελος να προσφερει την εναλλακτικη κρασιου, αναψυκτικου ή σφηνακιου. Δεν καταλαβαινω πως ονομαζουν μπυραρια (ή τσιπουραδικο, ή wine restaurant) μαγαζια που σερβιρουν λιγο απο ολα, χωρις καμια σαφη κατευθυνση. Ευτυχως το Munchen εχει και ταυτοτητα και γνωση.

Εμας μας σερβιριστηκε σε ειδικο ποτηρι μια παγωμενη Weisse Dunkel με ενα ονομα γλωσσοδετη μπελαλιδικο, απο αυτα με τα σαρανταεξι συμφωνα ανα φωνηεν. Μεστη, βαθεια πικριλα υψηλης ζυμωσης στα 5.80€, πολυ απολαυστικη. Ως Ελληνες, αποφασισαμε να τη συνοδευσουμε με ενα βυτειο φαγητο. Κατασπαραξαμε:

Ποικιλια fingerfood μπυρας, ή, κατα το κοινως λεγομενον, τηγανιτες σαβουρες. Ροδελες κρεμμυδιου (x6), mozzarela sticks (x4) και jalapeno poppers (x4), ολα καλοτηγανισμενα και αλαδα, τραγανα και μαλλον προκατ. Οτι πρεπει για να φας τηγανιτο πλαστικο, στα 8.90€. Θεωρω οτι η ποσοτητα για την τιμη ηταν καπως μικρη, αλλα αν αγαπατε το comfort food σαν εμενα, θα το εκτιμησετε.

Ψητο χοιρινο κοτσι με συνοδεια ξινολαχανου (19.90€) για δυο ατομα. Ερχεται σε οβαλ πιατελα ενα κοτσι νταρντανιαρικο, με ξεροψημενη τραγανη πετσουλα και εσωτερικο τοσο καλοψημενο που κοβοταν με το χερι. Με ενα αγγιγμα γινοταν υφες και κλωστες και το ευωδιαστο ψαχνο χωριζοταν αυτοματα απο το πεντανοστιμο μελωμενο λιπακι. Μακραν το καλυτερο κοτσι που εφαγα ως τωρα, και το συνιστω ανεπιφυλακτα σε οποιον βρεθει στο μαγαζι.

Οσο για το ξινολαχανο, ηρθε σε μεγαλη ποσοτητα, ζεστο και πολυ καλοφτιαγμενο, με το γαρυφαλλο και τη δαφνη του. Αλλα, μην πω και ψεματα, εγω θα το προτιμουσα με μια ζεστη πατατοσαλατα, ενα πουρε, μια πατατουλα τηγανιτη, το ξινολαχανο δεν το πολυσυμπαθω και δεν εδενε και με το πιατο καλα.

Μαζι ηρθε και μια παλετα με 6 σως, που ο σερβιτορος μας παρουσιασε αναλυτικα: κετσαπ, μουσταρδα, μπαρμπεκιου, horseradish (ραπανακι δηλαδη-τι τρωνε πια αυτοι οι Γερμανοι), μια πικαντικη μαγιονεζατη με τσιλι και μια φανταστικη γλυκοξινη γερμανικη.

Στα του συνολου, δωσαμε 34,60€ συνολο, χωρις ομως καποια σαλατα ή συνοδευτικο, γιατι ο συνδαιτημονας μου ανηκει σε ενα μυστηριο ειδος που αποφευγει οτιδηποτε σε λαχανικο. Αποδειξη κοπηκε πριν ακομα ερθουν τα πιατα (ευγε), αλλα ενα μικρο κερασμα δεν υπηρξε, οχι οτι μου εκανε εντυπωση, δεδομενου οτι στη γερμανικη φιλοσοφια το κερασμα ειναι αγνωστη λεξη. Θεωρω το προσφερομενο πακετο ιδιαιτερα αξιολογο, αν και μια μειωση στις τιμες την επιζητα επιβεβλημενα. Τα κυριως πιατα κυμαινονται περι τα 12 ευρω, και τα ορεκτικα οδευουν σταθερα προς το δεκαευρω.

Παρολα αυτα φαγαμε καλα, ηπιαμε καλα, κυριως ομως αδειασε το μυαλο μας και ευχαριστηθηκαμε ανοιξη, ξεκουραση και χαλαρωση και ειναι μεγαλο πραγμα ενα μικρο διαλειμμα απο την καθημερινοτητα. Και μονο για την ανακουφιστικη ατμοσφαιρα το προτεινω, ανεξαρτητα απο το καλο φαγητο και το καλο σερβις. Και δεν μπορω να περιμενω να ερθει το καλοκαιρι, να σχεδιαζω τις αποδρασεις μου με μια παγωμενη μπυρα στην αυλιτσα του Erich. Eλπιζω να σας βρω εκει.