Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Μοντέρνες ταβέρνες - Κυψέλη, Αθήνα
Απρ
18
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
10-16

Συνεχίζοντας την αναζήτηση χώρων εστίασης με γαστρονομικό ενδιαφέρον στην Κυψέλη, όπου γεννήθηκα και έζησα τα πρώτα έντονα βιώματα της ζωής μου, κατά τις δεκαετίες του εξήντα και εβδομήντα, επισκέφθηκα προχθές στην ιστορική Φωκίωνος Νέγρη τον ομώνυμο ΜΠΑΚΑΛΟΓΑΤΟ (ΜΦΝ). Δυο λόγια λοιπόν, που μάλλον δεν ξέρετε, για τον δρόμο που σημάδεψε τα νιάτα μου, αφού εκεί πήγα δημοτικό σχολείο, εκεί κατόπιν διασκέδαζα με τις παρέες μου, έτρωγα, ψώνιζα, και βέβαια εκεί είχα τα πρώτα ραντεβουδάκια μου!

Η Φωκίωνος Νέγρη (ΦΝ) μέχρι την δεκαετία του τριάντα ήταν ένα ρέμα που κατέβαινε απ’ τα Τουρκοβούνια. Τις δεκαετίες που την έζησα ήταν ίσως ο πιο γνωστός δρόμος της Αθήνας, ο πρώτος και καλύτερος πεζόδρομός της, που συγκέντρωνε όλους τους επώνυμους κοσμικούς, καλλιτέχνες κ. λπ., κάτι σαν μικρογραφία της Via Veneto της Ρώμης!

Τέλειωσα το 30ο Δημοτικό στη γωνία ΦΝ και Αγίας Ζώνης, που στη θέση του υψώνεται τώρα μια τεράστια πολυκατοικία. Φανταστείτε τη απερίγραπτη συγκίνησή μου όταν πριν λίγο, σε κάποια ιστοσελίδα με πληροφορίες της συνοικίας αλλά και του σχολειού μου, ξαναείδα -50 τόσα χρόνια μετά- τη φωτογραφία σε ώρα διδασκαλίας του Νίκου Σταθόπουλου, του αείμνηστου Διευθυντή και δάσκαλού μου στην Στ’ Δημοτικού!!

Δίπλα ακριβώς στο σχολείο πρόλαβα τη λιμνούλα με τα παπάκια, που ταΐζαμε όταν ήμασταν νήπια. Ακριβώς απέναντι βρισκόταν η Δημοτική Αγορά της Κυψέλης, σε πλήρη λειτουργία και δόξα απ’ το 1935 που ασφαλτοστρώθηκε η ΦΝ, ενώ τώρα παραμένει το φάντασμά της, ένα στοιχειωμένο άδειο, διατηρητέο κτίριο, που ίσως κάποτε, με τους δόλιους ρυθμούς μας, αξιωθεί να γίνει Πολιτιστικό ή Κέντρο Συναντήσεων…

Λίγα μέτρα πιο κάτω, ο αξέχαστος κινηματογράφος Νέγκρο, που με τη σειρά του δόξασε τον ηρωικό Γκουσγκούνη κι άλλους διάττοντες αστέρες μας… Πιο δίπλα, οι ταβέρνες εποχής, η Θράκα κι αργότερα η Πρίγκηπος, για τις οποίες θα γράφαμε τα καλύτερα αν υπήρχε τότε το site μας…

Ακόμη πιο κάτω, το ιστορικό Select όπου σύχναζαν καλλιτέχνες, καθώς και άνθρωποι του θεάτρου και των γραμμάτων. Ήταν για μένα το ζαχαροπλαστείο μου, με τις λατρευτές μου πάστες σεράνο, από συνδυασμό σοκολάτας και σαντιγί, και που πρόσφατα έμαθα γιατί τις ονόμασε έτσι ο συμπατριώτης, Αρκάς ιδιοκτήτης του χώρου, Τρύφωνας Πανταζόπουλος. Το Select, υπαίθριο απ’ το 1945 για 10 χρόνια, δίπλα στο κέντρο Φαντασία, στεγάστηκε το 1955 στο ισόγειο της ιστορικής πολυκατοικίας στη γωνία ΦΝ και Επτανήσου, όπου και ακμάζει ακόμα. Τότε λοιπόν είχε τραγουδήσει στη Φαντασία αλλά και την Αριζόνα, η διάσημη παγκοσμίως Χιλιανή σοπράνο Rosita Serrano, και κυριολεκτικά χάλαγε κόσμο, ξεσηκώνοντας τα πλήθη, απ’ τον Γέρο της Δημοκρατίας μέχρι τον κάθε πολίτη του κλεινού μας άστεως! Για χάρη της λοιπόν το Select λάνσαρε τις φοβερές πάστες σεράνο, κι αργότερα τα ιστορικά παγωτά μας, το Αρμενοβίλ και το Σικάγο, που στη συνέχεια τα κόπιαραν κι άλλα συνοικιακά μαγαζιά, όπως το Χαρά της Πατησίων κ. λπ.

Λίγο πιο κάτω, ο Φλόκας, ενώ κάπου απέναντι το Oriental. Δίπλα στον Φλόκα, το πρωτοποριακό κέντρο Igloo, που ανέδειξε Ντέμη Ρούσσο, Βαγγέλη Παπαθανασίου, Juniors και τόσους άλλους… Πιο ψηλά, προς την Πλατεία Κυψέλης, η θρυλική Quinta, όπου τραγουδούσε, νεαρός τότε, ο αείμνηστος Lucio Dalla, ενώπιον του Ωνάση και του Ομάρ Σαρίφ!!

Και φυσικά, δίπλα στον Φλόκα, ο μοναδικός Paesano με την κελεμπία του και τη μαϊμού του, Πουτσίνο, με τις πρώτες και καλύτερες πίτσες και μακαρονάδες, που ξεσήκωναν τότε την Αλίκη, τον πιτσιρικά ακόμα Λάκη Λαζόπουλο και πολιτικούς όλων των κομμάτων…Παραδίπλα, ο Sotris με τα λουσάτα του ενδύματα που τα ζήλευε ακόμα κι η Ερμού.

Πιο πάνω, αργότερα, ο Σαράφης και δίπλα το Σπιτικό με τις φοβερές του τυρόπιτες, που και σήμερα ζει και βασιλεύει επεκτείνοντας το μενού του, καθώς και τόσα άλλα μαγαζιά και στέκια μας, από όπου αγοράζαμε τις πρώτες ατομικές πίτσες ή τα τυλιχτά μας σουβλάκια, με το λιγοστό χαρτζιλίκι στις τσέπες μας, τρεις ή πέντε δραχμούλες μονάχα…

* * * * * *

Συγνώμη για τη μακροσκελή, βιωματική παρένθεση της γενέτειρας Κυψέλης και της μοναδικής για μένα Φωκίωνος Νέγρη. Τώρα στον Μπακαλόγατο, πώς ήταν δυνατό να μην ξετυλίξω και πάλι το κουβάρι της μνήμης μου, πηγαίνοντας επίτηδες μόνος μου και σιγοπίνοντας το μισόλιτρο κρασάκι που του ζήτησα ;;

Ας αρχίσω λοιπόν απ’ την αρχή για τον ΜΦΝ, που ήταν για μένα η αφορμή όλων αυτών των συνειρμών. Τον συναντάμε ανεβαίνοντας τη ΦΝ, δεξιά λίγο πριν την Πλατεία. Στην ταμπέλα της εισόδου μάς πληροφορεί: Έτος Ίδρυσης 2008. Ιδιοκτήτης και σεφ, ένα νεαρό παιδί απ’ την Κάσο, ο Γιώργος που το λειτουργεί με τη γυναίκα του, Φανή. Ανοιχτά καθημερινά, απ’ το μεσημέρι μέχρι τα μεσάνυχτα τουλάχιστον (η κουζίνα), ενώ υπάρχει delivery, μόνο τις καθημερινές, σ’ ολόκληρη την Κυψέλη.

Έχουν εξαιρετικές σπεσιαλιτέ απ’ το νησί τους, όπως λαδοβρόχι (σαλάτα με ντομάτα, κάππαρη, θρούμπες κι ανθότυρο, κρεμώδη σιτάκα με μακαρούνες και κρεμμύδια, κασιώτικο πιλάφι με κοτόπουλο, κ. λπ., στα 5-10 €. Ωστόσο, το μενού τους περιλαμβάνει εδέσματα απ’ όλη την ηπειρωτική και νησιώτικη χώρα μας, όπως π. χ. 3 τηγανιές (7.50), 5 στραπατσάδες (5-7.50), 3 σαγανάκια (5-10), καμιά 30αριά ορεκτικά και τυριά (μπουγιουρντί, λουκάνικα, σουτζούκια, θαλασσινά, κ. λπ., από 3-10, 6 σαλάτες (5-7), αντίστοιχα ζυμαρικά με κρέατα / θαλασσινά (5-13), πιάτα της ώρας (8-13) και μερικά γλυκά (3-4).

Υπάρχουν μπύρες (2-4), ούζα και τσίπουρα 200 ml (5-8), όλα τα γνωστά αναψυκτικά, καθώς και διάφορες ποικιλίες χύμα κρασιών (~5-7 το λίτρο).

Δυο λόγια για τον χώρο. Υπάρχουν δύο επίπεδα, ισόγειο και πατάρι, με καμιά 10αριά τραπέζια διαφόρων μεγεθών σε κάθε επίπεδο (από 40 περίπου άτομα) και λίγα τραπεζάκια έξω στον πεζόδρομο της ΦΝ, όταν έχει καλοκαιρία, για 20 ακόμη θαμώνες. Άρα, συνολική δυναμικότητα περί τα 100 άτομα. Συνιστάται τηλεφωνική κράτηση για μέρες και ώρες αιχμής. Η αίθουσα είναι λιτή, με λευκές και εκρού αποχρώσεις σε τοίχους και τραπεζοκαθίσματα, υπάρχουν φωτεινές τζαμόπορτες σ’ όλη την πρόσοψη, στο βάθος ψυγείο και ράφια με ποτά, το πάσο, η γωνιά του τζακιού, κονσέρβες αλλοτινές, ράδιο, κάποιες αφίσες και φωτογραφίες, οι καθαρές τουαλέτες στο υπόγειο, ενώ έξω συνήθως ο μαυροπίνακας με το μενού ημέρας. Η μουσική, ελληνική ελαφρολαϊκή στη σωστή ένταση, για κουβεντούλα με την παρέα χωρίς να γίνεται χάβρα.

Αφού παρατηρούσα τριγύρω μου και ρωτούσα για να τα μάθω όλα αυτά, παράγγειλα τα εξής μεζεδάκια που ήρθαν μετά το ψωμί και την κανάτα με το νερό. Μια στραπατσάδα με παστουρμά, ντομάτα και κασέρι, που ήτανε νόστιμη και χορταστική, καθώς και μια πολίτικα τσιγαρομπουρεκάκια, δηλ. 3 φύλλα μακρόστενα, γεμιστά με ωραίο τυρί. Ήπια, σιγά-σιγά, μισό λίτρο χύμα λευκό μοσχοφίλερο απ’ τα λημέρια μου της Μαντινείας, για να φτιάξω λίγο κεφάλι, αναπολώντας ό, τι σας αράδιασα στην αρχή, ζαλίζοντάς σας…

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, ο λογαριασμός, στα 20 €, με το σχετικό του στρογγύλεμα, μου πρόσφερε μια ενδιαφέρουσα εμπειρία. Θεωρώ ότι ίσως υπάρχει περιθώριο μικρής συμπίεσης ορισμένων πιάτων, χωρίς να υπεισέλθω σε λεπτομέρειες. Ωστόσο, έβαλα 3 και στο vfm, επιεικώς μάλλον, λόγω της όλης ατμόσφαιρας και διάθεσής μου. Μπορεί να φταίει και το κρασί λιγάκι, ποιος ξέρει…

Συμπερασματικά, πρόκειται για ένα όμορφο στέκι με πληθώρα επιλογών, σε μια περιοχή γεμάτη νοσταλγικές αναμνήσεις…

Συστήνεται, εφόσον βρίσκεστε στα πέριξ και γουστάρετε λίγο πιοτί για να ξαλεγράρετε και σεις κομμάτι!!