Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ελληνική κουζίνα - Ακρόπολη, Αθήνα
Απρ
20
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
26-36

Το '78 γράφτηκε το '69. Μην μπερδεύεσαι. Αναφέρομαι στο ομώνυμο τραγούδι του Πωλ του Σιδηρό (το ’69) που γράφτηκε και τραγουδήθηκε το 1978 από τον ίδιο και παίχτηκε από τους Σπυριδούλα (αφοί Σπυρόπουλοι που ακόμα τζαμάρουν).

Σ’ ένα παγκάκι στο μουσείο σε μια γωνιά
μου 'πε κλατάρω δεν αντέχω άλλο πια
δουλειά και σπίτι, σπίτι και δουλειά
θα τα φτύσω όλα και θα φύγω μακριά.

Όπου μουσείο μιλάμε για το Εθνικό Αρχαιολογικό στην Πατησίων. Ο Πωλ ο Σιδηρό έμενε λίγο πιο κει στη Δροσοπούλου προς Φωκίωνος και ήξερε τα της γειτονιάς. Φαίνεται ότι η αρχή της πτώσης της περιοχής εκείνης εσηματοδοτήθη κάπου εκεί χρονικά, τέλη εβδομήντα αρχές ογδόντα, μέχρι που στις μέρες μας κείτεται απολύτως αλωμένη.

Το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο έχει εκθέματα που συγκρίνονται μόνο με μουσεία επιπέδου Πούσκιν, Πράδο, Βρετανικό και Λούβρο. Ούτε καν με του Καπιτωλίου στη Ρώμη. Αλλά σαν μοντέλο διοίκησης και προώθησης του προϊόντος του είναι λίγο πασσέ, αν και τα τελευταία χρόνια έχει προοδεύσει.

Έτσι το Μουσείο της Ακρόπολης δομήθηκε πάνω σε άλλες αρχές. Έπρεπε να είναι ανοικτό για το κοινό με κάθε τρόπο έτσι ώστε το κοινό να μην επιτρέψει ποτέ την απαξίωση είτε του ιδίου είτε της γύρω περιοχής (και άρα του ιδίου ξανά).
Στα πλαίσια αυτά υπάρχει ένα μικτό μοντέλο διοίκησης (δημοσιο-ιδιωτικό) με έναν φωτισμένο άνθρωπο επικεφαλής. Με μειονεκτήματα μεν, φωτισμένο δε. Αυτός είναι ο Δημήτρης Παντερμαλής και είναι πιο σημαντικός από τον σεφ του εστιατορίου του μουσείου της Ακρόπολης ή από τον αρχιτέκτονα αυτού. Είναι ο αρχαιολόγος που ανέσκαψε το Δίον και βρήκε την πρώτη ύδραυλι (τον προπομπό του εκκλησιαστικού οργάνου της καθολικής εκκλησίας) και πολλά άλλα. Ένας μερακλής κι εργατικός άνθρωπος δηλαδή. Όταν προΐσταται ένας μερακλής κι εργατικός άνθρωπος τα αποτελέσματα μόνο θετικά μπορεί να είναι.

Για να κλείσω τραπέζι για Παρασκευή βράδυ (15/4) πήρα τρεις-τέσσερις μέρες πριν. Με ενημέρωσαν ότι κράτηση για τραπέζι δύο ατόμων δίπλα στην τζαμαρία, δηλ. άμεση θέα στην Ακρόπολη, δεν γίνεται (νομίζω ότι ο καιρός δεν είναι ακόμη για έξω νύχτα) γιατί εκεί τοποθετούν μεγάλα τραπέζια αλλά ότι θα τεθεί υπόψη του υπεύθυνου. Τίμια εξήγηση αν και δεν κατανόησα απόλυτα την πολιτική του εστιατορίου καθώς τα ρομαντικά δείπνα είθισται να είναι για δύο, όχι για δεκαπέντε.

Στο εστιατόριο είχα ξαναπάει μόνο πρωί. Όταν έφθασα ο χώρος με συνεπήρε (σ. σ. έχω απόλυτη αδυναμία στην Ακρόπολη και στον Παρθενώνα και ό, τι αυτά συμβολίζουν). Μα δεν με πήρε κανείς από το χέρι να με πάει στο τραπέζι μου. Μετά από μικρή όρθια αναμονή μόνος, εμφανίστηκε ο πρώτος του service, ο οποίος με ρώτησε αν έχω κλείσει τραπέζι και μετά έφυγε, μετά εμφανίστηκε ο δεύτερος, ο οποίος με ρώτησε αν έχω κλείσει τραπέζι και μετά έφυγε και τέλος εμφανίστηκε ο υπεύθυνος (τι άσχημη λέξη ο μετρ! ), ο οποίος με ξαναρώτησε αν έχω κλείσει τραπέζι. Εν τέλει οδηγηθήκαμε από τον υπεύθυνο σε ένα τραπέζι το οποίο δεν συνήδε με το πνεύμα της κράτησής μου, ο οποίος επίσης δεν ρώτησε καν το όνομά μου για να δει να υπήρχε κάποια ιδιαίτερη σημείωση. Δεν κρύβω ότι αρχικά αφυδατώθηκα λιγάκι, δηλαδή ξενέρωσα… Χαλάλι.

Ο χώρος αν και εκ προοιμίου είναι λίγο άχαρος (δηλαδή μακρόστενος ώστε να έχει όλος θέα Ακρόπολη και ενιαίος) καταφέρνει και είναι ζεστός τις βραδινές ώρες ελέω αρχιτεκτονικής (μεγάλες κολώνες ‘σπάνε’ το ενιαίο του χώρου και παραπέμπουν στους κίονες απέναντι), φωτισμού (σποτάκια δημιουργούν φωτεινά τμήματα) και μουσικής. Χαμηλός με αιτία φωτισμός αλλά σίγουρα όχι προβληματικός. Δημιουργούσε την ατμόσφαιρα προκειμένου να αναδειχθεί η σταρ της βραδιάς, η Ακρόπολη, η οποία έστεκε κατάφωτη να μας κοιτά και να μας θυμίζει την έννοια του κάλλους στο μέτρο του ανθρώπου. Minimal έπιπλα και ύφος (και ο Παρθενώνας είναι δωρικού ρυθμού εξάλλου καίτοι οι Αθηναίοι Ίωνες) σε μπεζ-καφέ αποχρώσεις. Διακριτικά φωτίζεσαι και από το κίτρινο φως του Ιερού Βράχου.

Η μουσική άριστη. Κοντραμπάσο, πιάνο και ηλεκτρική κιθάρα να παίζουν Χατζιδάκι, Σαββόπουλο, Θοδωράκη, Ξαρχάκο… Διακριτικά και όμορφα. Ήταν μαγικό. Εγώ ξαναπήγαινα και μόνο για τη μουσική. Η μουσική με έκανε άμεσα να ξεχάσω το ότι δεν είχα τόσο καλή θέα της Ακρόπολης όσο θα ήθελα.

Ξεκινήσαμε με ωραίο ψωμάκι και αγουρέλαιο. Όμορφο. Μαζί με το παρακάτω αναφερόμενο κρασί και την προαναφερθείσα μουσική ήταν ένα ωραίο άνοιγμα.

Παραγγείλαμε ένα ταρτάρ τόνου-μόσχου για ορεκτικό. Ήταν ευχάριστο ζυμωμένο με ψιλοκομμένο κρεμμύδι, καρότο, κολοκυθάκι, ξύσμα λεμονιού ή λάιμ (δεν το έπιασα ακριβώς) και συνοδευόταν από αυγό και τσιπς παρμεζάνας. Φρέσκο τριμμένο πιπέρι από πάνω. Ήταν πολύ καλό αλλά όχι άριστο. Ήθελε το kick από λίγο μπούκοβο ή κάτι τέτοιο. Στα 18 ευρώ ήταν υπερκοστολογημένο.

Για κυρίως πιάτο εγώ πήρα αρνίσιο κότσι με κριθαράκι με λιαστή ντομάτα και σταγόνες πελτέ. Ναι, ζήτω η αποποινικοποίηση του πελτέ! Της πάστας ντομάτας! Του πατέ ντομάτας! Μεγάλα πράγματα προκύπτουν από την κατάργηση των κόμπλεξ… Από τον Ζήκο που περιγράφει τον πελτέ Λαγκαδά μέχρι σήμερα έχουν περάσει χρόνια και είναι καιρός να αφεθούμε στους γευστικούς κάλυκές μας και όχι στα πολιτισμικά μας δεδομένα. Σε κάθε περίπτωση ήταν ένα πολύ εύγεστο πιάτο. Η λιπαρότητα του αρνιού εξισορροπείτο από την οξύτητα του πελτέ και το κριθαράκι (όχι κριθαρώτο) ήταν μια γλυκιά αγκαλιά με ψιλοκομμένη λιαστή ντομάτα. Στα 19 ευρώ ήταν ένα τίμιο πιάτο.

Η γυναίκα μου πήρε χοιρινά φιλετάκια σχάρας με πουρέ γλυκοπατάτας και σάλτσα εστραγκόν. Δεν έχω απόλυτη άποψη αλλά δύο σύντομα σχόλια. α) Εξαιρετικός πουρές αν και υπερκαλύπτετο κατάτι από το εστραγκόν β) μερίδα απελπιστικά μικρή σε σημείο που να ενσαρκώνει όλα τα στερεότυπα για τα ‘καλά’ εστιατόρια. Στα 17 ευρώ ήταν τσιμπημένο δεδομένης της ποσότητας. Πουρές είναι. Πόσο θα κοστίσει πια να βάλουν μια κουταλιά παραπάνω ώστε να μην εκτίθεται οπτικά το πιάτο;

Τα ανωτέρω συνοδεύτηκαν με ένα συμπαθέστατο φρέσκο κρασί του Αντωνόπουλου. Μαυροδάφνη-Merlot του 2014. Αρωματικά φρέσκο, με σπιρτάδα στη μύτη, αν και με αρώματα φρούτων του δάσους και όχι λεμονιού όπως είναι συνήθως αυτά τα κρασιά. Με μικρή σε διάρκεια επίγευση. Η στιφάδα του Merlot στρογγυλευόταν από την Μαυροδάφνη. Ήταν καλό για να συνοδεύσει τόσο έναν πουρέ γλυκοπατάτας όσο και ένα αρνίσιο κότσι. Ένα κρασί ενωτικό. Θα αρέσει στους περισσότερους αλλά δεν θα ενθουσιάσει κανένα. Στα 24 ευρώ, δεδομένου του περιβάλλοντος, ήταν ΟΚ. Σπίτι μου δύσκολα θα το αγόραζα ασχέτως τιμής. (Ακόμα προβληματίζομαι αν έπρεπε να πάρουμε το ροζέ Μελιαστό Σπυρόπουλου -αγιωργίτικο & μοσχοφίλερο- που είναι ένα ωραίο ζωηρό και πλήρες κρασί, από τα αγαπημένα μου, αλλά θα έχανε από το αρνίσιο κότσι. Κι αυτό ήταν κάπου στα 25 ευρώ).

Κλείσαμε με δυο γλυκάκια. Μία μους σοκολάτας μπίτερ και άρωμα λεμονιού στη βάση μπισκότου. Ήταν γευστικά το χειρότερο πιάτο της βραδιάς. Άχρωμο, άοσμο, απρόσωπο. Μια γλυκιά λιπαρή κρέμα. Στα 6 ευρώ ήταν απλά μια μετριότητα που αν μου λέγαν ότι είναι από το ζαχαροπλαστείο της γειτονιάς μου ή από σούπερ μάρκετ δεν θα μου έκανε καμία εντύπωση.
Πήραμε και μια κρέμα με μαστίχα Χίου, πάνω σε βάση καταΐφι, με κομπόστα μήλου και κομματάκια καραμέλας. Σαρωτικό. Απλά τα έσπαγε. Ισορροπία αρωμάτων, υφών και γεύσεων ήταν ένα εξαιρετικό γλυκό που ερχόταν σε άμεση αντίθεση με την απελπιστική μετριότητα της μους. Επίσης στα 6 ευρώ ήταν το πιο VfM από ό, τι φάγαμε.

Απλά να διευκρινίσω ότι το 4/4 στην γεύση σημαίνει ένα 80%, ας πούμε 3,5/4. Το 3/4 θα ήταν αδικία.

Το service –αν αφαιρέσουμε τον υπεύθυνο για τα τραπέζια- ήταν άριστο. Ήταν φιλικοί, χωρίς ποτέ να διαβαίνουν το δέον μέτρο, και επαγγελματικοί. Όποτε τους χρειαζόσουν ήταν εκεί αλλά ποτέ πάνω από το κεφάλι σου. Εγώ τους συμπάθησα, πλην του υπεύθυνου για τα τραπέζια τον οποίο ίσως έπρεπε να εντυπωσιάσω κάνοντας κωλοτούμπες, πηδώντας μέσα από ένα πύρινο στεφάνι ή ισορροπώντας μια μπάλα στη μύτη μου και έτσι να ασχοληθεί σοβαρά μαζί μου.

VfM. Πολύ καλό αλλά όχι άριστο. Δέχομαι την τιμή ‘λόγω της ημέρας [σ. σ. του μέρους] Αντωνάκη’. Αντικειμενικά, για την σχέση γαστρονομίας-τιμής είναι πιο πάνω από αυτό που του πρέπει. Τα λεφτά είναι πολύ σχετική έννοια για να χαζεύεις την Ακρόπολη μέσα από έναν τέτοιο περιβάλλον…
[Αλλά 18+19+17+6+6=66 66/2=33, χωρίς το κρασί για 2 1/2 course meal (ένα ορεκτικό, δύο κυρίως, δύο γλυκά για δύο άτομα)]
Στο μυαλό μου γεννήθηκε μια παραλληλία με το Olive Garden στο Titania (το έχουμε σαν έθιμο μια-δυο φορές τον χρόνο να πηγαίνουμε σε εστιατόριο με θέα Ακρόπολη).

Άυλοι τίτλοι.
Ντοματούλες 5/4.
Ναι, το ξέρω υπερβαίνω το μέτρο. Αλλά μα την αλήθεια τέτοια μαγεία –εγώ- δεν την βιώνω ούτε στην καλντέρα, ούτε στον Σηκουάνα (‘ποιος πύργος του Άιφελ;’ κατά ‘το ποια Άμστελ;’), ούτε στον Τάμεση.
Εδώ είναι συμπυκνωμένη η μαγεία στο απαύγασμα της αρχιτεκτονικής τελειότητας. Και είναι τελειότητα διότι δεν είναι η ιδιοφυία ενός αρχιτέκτονα ή ενός ηγέτη (πχ ενός βασιλιά) που κάνει το οικοδόμημα μοναδικό αλλά η ιδιοφυία ενός πολιτεύματος, μιας συλλογικής δηλαδή προσπάθειας. Της κλασικής δημοκρατίας. Με όλα τα καλά και τα κακά της, η κλασική δημοκρατία, παραμένει ό, τι πιο τέλειο έχει σκεφτεί και εφαρμόσει πολιτειακά ο ανθρώπινος νους.

Όσοι δεν έχετε πάει, να πάτε. Αν σας φαίνεται ακριβό, που αντικειμενικά είναι, κάντε οικονομία από 3-4 τσιπουράδικα και πάτε. Ίσως μόνο για ένα ποτό ή για γλυκό. Και πάλι αξίζει. Να πάτε βράδυ. Είναι κάτι μοναδικό. Είναι ψυχαγωγία με την ετυμολογική έννοια της λέξης.

Σε μια συνέντευξή της η μακαρίτισσα η Μαλβίνα η Κάραλη είχε αναφερθεί στην εποχή που ήταν φοιτήτρια στο Παρίσι. Ήταν άφραγκη και δεν είχε να φάει. Η γιαγιά της, γνωρίζοντας τα οικονομικά της εγγόνας της, έκανε μια μοναδική κίνηση. Της έστειλε ένα σετ μεταξωτά εσώρουχα και της έγραψε: "φορώντας αυτά ποτέ δεν θα νιώσεις φτωχή". Η Ακρόπολη είναι το συλλογικό μεταξωτό μας εσώρουχο.

ΥΓ Ποιο το νόημα μια χώρα να παράγει είτε ανθρώπους είτε ιδέες αν αυτά δεν είναι κοινά κτήματα; (Ακόμα και σαν pop art icons ο Ελύτης, η δημοκρατία, ο Χατζιδάκις, το κάλλος, ο Περικλής θα σε κάνουν να σκεφτείς εσένα απέναντί τους. Κι αυτό κέρδος είναι).