Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Μεζεδοπωλεία - Ν. Ψυχικό, Αθήνα
Απρ
24
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
€/Άτομο
17-25

Δεκέμβρη του 2014 η Μαρία Νίκου έβαλε στην κριτική της έναν τίτλο για το Χοχλιδάκι: «Η Μητέρα των Μεζεδοπωλείων».
Αυτό θα μπορούσε να είναι αρκετό για πλήρη κριτική με την προσθήκη ότι όταν πάτε να καλοφάτε (γιατί θα καλοφάτε) να έχετε αρκετά €€€ μαζί σας (ή κάρτα με επαρκές υπόλοιπο).

Μεσημεροαπόγεμα Πέμπτης 21-4-2016 πήγαμε μια παρέα συναδέλφων, συνεργατών και φίλων (κάτω από τις φτερούγες δηλ. το κέρασμα, του pater familias) να γιορτάσουμε, όχι την επέτειο αλλά, το γεγονός ότι υπάρχουμε ακόμα (επαγγελματικά, οικονομικά κτλ) και μπορούμε να βγούμε. Ο χώρος (είχα να πάω από τότε που ήταν στο Χαλάνδρι) όμορφος, σχετικά απλός και με προφίλ μπακάλικου. Πολύ προσεγμένος χωρίς να εκπέφτει καθόλου σε καραγκιόζ μπερντέ όπως συχνότατα συμβαίνει σε ταβέρνες που θέλουν να βάλουν και παλιά μπουκάλια και τζουκ μποξ και μηχάνημα κοπής αλλαντικών. Το μαγαζί είναι γεμάτο γούστο χωρίς να βαραίνει (μια από τις ‘τεχνικές’ λεπτομέρειες της ελαφράδας είναι και το διπλό πάτωμα: και ξύλινο και άσπρο-μαύρο πλακάκι). Τραπέζια με λευκό μάρμαρο, άνετες καρέκλες καφενείου, όμορφα φωτισμένα μπουκάλια ούζου και λικέρ για διακοσμητικά, αφίσες πραγματικές αλλά και ρέπλικες διαφημιστικών εποχής… Ίσως βέβαια αυτό το στυλ χώρου πριν από 20 χρόνια να ήταν πιο εντυπωσιακό από ότι σήμερα. Σε κάθε περίπτωση χώρος άριστα 10.

Αναφορικά με την εξυπηρέτηση (την ανάλυση των γεύσεων θα την αφήσω τελευταία) πέσαμε στην αλλαγή βάρδιας, μεσημεριανοί-βραδινοί, ή κάτι τέτοιο, και το πρώτο εικοσάλεπτο που ήμασταν εκεί υπήρχε μια ελαφρά έλλειψη συντονισμού συνδυαστικά με το γεγονός ότι και εμείς (οκτώ συνολικά) φτάναμε κατά κύματα. Κατά τα λοιπά από τις πιο φιλικές εξυπηρετήσεις που θα συναντήσεις, με ζωντανό ενδιαφέρον για το αν είναι όλα καλά. Κάπνισμα είτε στο παταράκι είτε έξω (δεν έχει πλάκα με τι άνεση επιβραβεύουμε την ολίγην παράβαση του νόμου σε σχέση με την πλειοψηφία που προσποιείται απλά ότι ο νόμος δεν υπάρχει;). Ένα μελανό σημείο μόνο (κι ένα παρακάτω): όταν παραγγείλαμε το γλυκό μας αλλάξαν τραπέζι γιατί είχε φτάσει η επόμενη κράτηση. Αν και το καταλαβαίνω θεωρητικά, πρακτικά δεν είναι δικό μου θέμα και είναι άκομψο να σου αλλάζουν τραπέζι όταν έχεις κάνει κράτηση. Εξυπηρέτηση άριστα αλλά όχι δέκα.

Φάγαμε πολύ αλλά ήπιαμε λίγο (600 ml ρακή, 3 μπύρες, 2 cola) και από ότι έμαθα (επρόκειτο περί κεράσματος το όλον τραπέζι) πήγε πάνω από 220 € άρα πάνω από 27 € το κεφάλι, μάλλον γύρω στα 30 €, δηλαδή γύρω στα 250 € συνολικά (μαζί με τα ποτά). Η αλήθεια είναι ότι σε μεζεδοπωλείο δεν έχουμε συνηθίσει να πληρώνουμε τέτοια ποσά, ασχέτως ποσότητας που ομολογουμένως ήταν μεγάλη (αν φας σαν άνθρωπος και πιεις επίσης σαν άνθρωπος μάλλον θα πληρώσεις 22-25 € το κεφάλι). Είναι επίσης αλήθεια ότι και γευστικά και ποιοτικά είναι άνετα μια κατηγορία πάνω από το δεύτερο καλό μεζεδοπωλείο που σου έρχεται στο νου. Είναι η πρώτη φορά που το VfM με διχάζει και με βάζει σε τόσες σκέψεις. Αν ήμασταν πριν απο δέκα χρόνια θα έλεγα ότι είναι μια χαρά αλλά απλά είναι τσιμπημένο. Έτσι όπως είχα πει και όταν είχα πάει τελευταία φορά που ήταν ακόμα στο Χαλάνδρι.

Πλέον δεν μπορώ να πω κάτι έτσι απλά. Ίσως έχω αλλάξει κι εγώ κατηγορία. Βέβαια η πλειοψηφία των πελατών που ερχόντουσαν (μετά τις 20:00) φαίνονταν να μην έχουν πρόβλημα με το κόστος: καλοβαλμένοι 50άρηδες+, με τα όμορφα ρουχαλάκια τους, κόντρα ξουρισμένοι, οι κυρίες με όμορφα φουλάρια, κοινό ακριβώς αντίστροφο από αυτό της Μπούκας ας πούμε στα Εξάρχεια (ηλικιακά, κοινωνικά, οικονομικά κτλ). Γι’ αυτό ίσως το ένα είναι Εξάρχεια και το άλλο Ψυχικό…
Να το πω αλλιώς: αν στις σκέψεις σου δεν είναι πόσα θα πληρώσεις ή αν αντιμετωπίζεις την κουζίνα σαν μορφή τέχνης μη αποτιμητή σε χρήμα πήγαινε περήφανα. Αν η σημερινή οικονομική πραγματικότητα σε έχει επηρεάσει -πράγμα πάρα πολύ πιθανό- αξίζει να πας κάποιες φορές για να καταλάβεις τη διαφορά μεταξύ μετριότητας (καλής ή κακής) και αριστείας και μέχρι εκεί. Ίσως είναι το καλλίτερο –γαστρονομικά- μαγαζί για να εντυπωσιάσεις ξένους. Σεβίτσε θα έχουν φάει κι αλλού, τέτοιο τσίρο αποκλείεται. Και πάλι 8 άτομα να πληρώσουν περί τα 30 € το κεφάλι είναι πάρα πολλά. Με ενόχλησε η τιμή, άσχετα που δεν πλήρωσα εγώ.

Πήραμε, βέβαια, ένα κοντέινερ πράματα. Δεν θα αναφερθώ ούτε στις επί μέρους τιμές αλλά ούτε και στον αριθμό επαναλήψεων καθώς πραγματικά απλά πηγαινοερχόντουσαν πιάτα non-stop. Να κάνω όμως την σαφή σημείωση ότι μιλάμε για μερίδες μεζεδοπωλείου. Πιατάκια με 6-7-8 μπουκιές.

- Πατάτες τηγανιτές. Άριστες. Χεράτες χωρίς ίχνος λαδιού.

- Κολοκυθάκια τηγανιτά. Με ένα πανάλαφρο κουρκούτι-πανάρισμα ίσα για να τραγανίσει λίγο στο τηγάνι. Κομμένα σε sticks με λίγο τυράκι από πάνω. Τα καλλίτερα που έχω φάει ποτέ.

- Μελιτζανοσαλάτα. Ζόρικη. Σκέτος αλλά πραγματικά αφράτος πουρές καπνιστής μελιτζάνας. Χωρίς συστατικά άλλα για να αλλάξουν τη γεύση (εγώ πχ βάζω και μαϊντανό και καρεδάκι πιπεριάς). Πάρα πολύ καλή.

- Ταραμοσαλάτα. Λευκή (γιατί όπως έχουμε ξαναπεί το ροζ ΔΕΝ είναι ταραμοσαλάτα αλλά σκεύασμα από αυγά ψαριού μαζί με μπογιά). Ισορροπημένη οξύτητα και αλμύρα. Πάρα πολύ καλή. Εγώ την ισορροπία αυτή την ήθελα σε λίγο πιο μεγάλη σκάλα αλλά κατανοώ το απευθύνεται σε ένα ευρύ κοινό και όχι αποκλειστικά σε εμένα.

- Τυροκαυτερή. Εκ των αρίστων, με εμφανή κομμάτια φέτας και γλυκό ροζοκόκκινο χρώμα από την πιπεριά που ακουγόταν επαγγελματικά (δηλ. ΟΚ για όλους αλλά αρκετά ήπια για την φάνε και αυτοί που δεν τρώνε καυτερά).

- Πατζαροσαλάτα. Πολύ καλή αλλά όχι μαγική σαν τα υπόλοιπα.

- Σαλάτα -σαν φατούς-χωρίς να θυμάμαι όνομα. Πρασινάδα, ραπανάκια, αραβικές πίτες, αγγουράκι. Ευχάριστη αλλά όχι εμπνευσμένη.

- Ντολμαδάκια γιαλαντζί. Υπέροχη ισορροπία της οξύτητας τόσο του αμπελόφυλλου όσο και του λεμονιού με το άμυλο του ρυζιού. Νομίζω ότι πάλι θα πω ότι είναι τα καλλίτερα που έχω φάει… 5 τεμάχια σε μέγεθος μικρού καρυδιού.

- Τσίρος. Ο καλλίτερος που έχω φάει ποτέ! Άριστος. Χωρίς κόμμα, υποδιαστολή, υποσημείωση. Αν σου αρέσουν τα αλίπαστα ΜΗΝ ΤΟΝ ΧΑΣΕΙΣ!

- Χέλι. Το καλλίτερο που έχω φάει ποτέ. Ελαφρύ, αεράτο με όλη την μυρωδιά της καπνιάς που του πρέπει συνοδευόμενο με λίγο κρεμμυδάκι. Άριστο. Απλά να πούμε ότι κάθε μερίδα είχε 4-5 μπουκίτσες...

- Σαρδέλες ψητές. Σαν πρώτη ύλη η καλλίτερη σαρδέλα που έχω δει ποτέ σε ταβέρνα. Ζουμερές, παχιές υπέροχες σαρδέλες. Ακέφαλες αλλά όχι φιλέτο. Ψημένες άριστα. Ίσως θέλαν λίγο μαϊντανοκρέμμυδο σαν συνοδευτικό.

- Κουτσομούρες. Με λύπη διαπίστωσα ότι το τηγάνι στο Χοχλιδάκι είναι πολύ ανώτερο από όλα τα αγαπημένα μου ουζερί. Τραγανές και αφράτες. Ολόφρεσκες. Χωρίς ίχνος λαδίλας, χωρίς τόνους από αλεύρι, τραγανό κι όμως ζουμερό.

- Κεφτέδες. Με γεύση chef και όχι μάγειρα. Ήταν από τα λίγα πιάτα που άνετα βρίσκω που αλλού έχω φάει καλλίτερο (πχ Θ13 ή Καπετάν Μιχάλη) χωρίς αυτό να σημαίνει ούτε κατά διάνοια ότι δεν ήταν εκπληκτικοί. Πολύ τραγανοί απέξω, αφράτοι από μέσα. Πιπεράτοι, ίσως μια μυτιά δυόσμος ακόμα να τους έπρεπε καθώς και λίγο λιγότερο ψωμί. 6 στη μερίδα. Μικρούληδες...

- Λεχματζούν. Ίσως το πιο αδύναμο πιάτο. Περισσότερο υλικό πάνω στην πάρα πολύ καλή ζύμη από ότι πρέπει. Καθόλου πικάντικο. Μάλλον ελληνοποιημένο σαν τον Τιιτ Σοκ και τον Άιβαρ Κούουσμα.

- Τηγανιά. Η καλλίτερη που έχω φάει ποτέ (ξεπέρασε και τον -πάλαι ποτέ- Μυταρά στην Πανόρμου! ). Με τραγανό, σχεδόν ζωντανό, κρεμμύδι και λίγο δεντρολίβανο. Εξαιρετική χοιρινή σπάλα.

- Από γλυκά δοκίμασα καζάν ντιπί και ένα καταΐφι με γέμιση φιστικιού Αιγίνης συνοδευόμενου από παγωτό καϊμάκι. Το πρώτο πολύ ωραίο αλλά μέχρι εκεί. Το δεύτερο, που έμοιαζε με κιούνεφε χωρίς τυρί, ήταν ά-ρι-στο. Ήταν ένα τραγανό -όσο έπρεπε- βελούδο που ισορροπούσε σιρόπι, βούτυρο και φιστίκι μαζί με το παγωτό.

- Ήπιαμε ρακή. Καλή και παγωμένη αλλά καθότι έχω φίλους με παραγωγή από Σητεία έχω πιεί και καλλίτερη.

- Ψωμάκι προζυμένιο. Σε πολλούς αρέσει αλλά όχι σε εμένα καθώς προτιμώ ένα ωραίο φρέσκο, χωριάτικο με τραγανή κόρα. Πάντως ήταν από τα καλά. Ο πρώτος γύρος ψωμιού, όπως ίσως φαντάζεσαι χάθηκε το μέτρημα, είχε ψωμί σε θερμοκρασία ψυγείου και αυτό είναι ένα από τα δύο φάουλ service (το άλλο ήταν η αλλαγή τραπεζιού).

- Κανάτα νερό non stop.

Έδωσα μια υπόσχεση στον εαυτό μου: δεν υπάρχει περίπτωση να μην επιστρέψω α) για ένα τολμηρότερο μενού (από μύδια γεμιστά μέχρι σουτζούκι και από κοτόπουλο τσερκέζικο μέχρι … α, στο καλό… σιελόρροια…) και β) για δοκιμή ούζων! (Είδα μέχρι και το αθηναϊκό ΠΟΛ 68 που βγάζει η οικογένεια Πολυκαλά).
Γευστικά είναι στο 100% (είναι οι πιο γεμάτες 4 ντοματούλες ever). Ποιοτικά επίσης.

Γιατί 2/4 VfM τότε; Διότι έχουμε 2016, όχι 2006 ούτε 1996. Είναι πολλά τα λεφτά Άρη...
Αν μαγειρεύεις και ξέρεις να ψωνίζεις (άρα γνωρίζεις τιμές, ποιότητες κτλ) σέβεσαι περισσότερο έναν καλό εστιάτορα. Και μπράβο του. Ένας καλός εστιάτορας θα έπρεπε να σέβεται κι αυτός με τη σειρά του την αξία των χρημάτων σου σήμερα. Και μπράβο σου. Σε κάθε περίπτωση όλα είναι θέμα προσφοράς και ζήτησης.

ΥΓ Το ημερολόγιο/μονόλογος/παραλήρημα της Λωξάντρας δεν με αφορά όταν πεινάω (ή και γενικότερα). Την πιάσαμε την τσαχπινιά με τα 'πολίτικα' αλλά ένας λίγο πιο απλός κατάλογος θα ήταν άριστος.

ΥΓ2 Θα ήθελα να μαθητεύσω δίπλα σε αυτόν τον μάγειρα. Είναι από τα λίγα μέρη (και σίγουρα από τα ελάχιστα μεζεδοπωλεία αν όχι το μόνο) που το παιχνίδι το παίρνει απάνω του ο μάγειρας, όσο καλές κι αν είναι -που είναι όντως- οι πρώτες του ύλες.