Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ελληνική κουζίνα - Χαλάνδρι, Αθήνα
Απρ
26
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
10-16

Ω Θεοί!!! Πως γίνεται να υπάρχει αυτό το διαμάντι σε απόσταση (ποδαράτη) 10 λεπτά από το σπίτι μου και να μην το έχω ανακαλύψει? Πως ζούσα τόσα χρόνια χωρίς να έχω δοκιμάζει το Ζακυνθινό και το Μπουγιουρντί του? Πως γκένεν αυτό?

Με τα ερωτήματα να βουρλίζουν το κεφάλι μου και τη γεύση από το κοκκινιστό να στοιχειώνει (με την καλή την έννοια) τα όνειρά μου, ξεκινώ να σας γράψω την κριτική μου...

Σάββατο βράδυ, 23 Απριλίου, μπαίνουμε στο Μινόρε και ήδη ξέρουμε πως έχουμε διαλέξει σωστά. Η ταμπέλα "never trust a skinny cook" μας επιβεβαιώνει το συναίσθημα. Μας καλοδέχεται ένας χαμογελαστός σερβιτόρος, τον ενημερώνω πως έχω κλείσει από χθες τραπέζι (μιλησα με τον κύριο Σωτήρη ο οποίος δεν μου ζήτησε καν όνομα, "δυο άτομα σημειώνω, μην αγχώνεσαι") και μας οδηγεί προς τους καπνίζοντες. Είναι η πρώτη μέρα που έχουν στρώσει τραπεζάκια στην αυλή και έσπευσα να το εκμεταλλευτώ. Καθίσαμε έξω, μιας που η αυλίτσα ήταν υπέροχη και η βραδυά μύριζε καλοκαιράκι.

Ο χώρος μέσα και έξω είναι πανέμορφος. Όμορφα φωτιστικά, απλά τραπεζοκαθίσματα και αληθινά χαμόγελα. Η αυλή είναι καταπράσινη και θυμίζει αυλή ταβέρνας που συναντάς στις διακοπές.

Εντός 5 λεπτών ήρθε νεράκι, ψωμάκι, μαχαιροπήρουνα και πιάτα και αμέσως μετά ο κύριος Σωτήρης να μας πει τι έχει και να πάρει παραγγελία. Μενού δεν υπάρχει. 3 σαλάτες (πολίτικη, ραδίκια κι άλλη μία που ξεχνάω), 4 ορεκτικά (μανιταρόπιτα, σπανακόπιτα, μπουγιουρντί και ντολμαδάκια), 3 μαγειρευτά (σοφρίτο, Ζακυνθινό κοκκινιστό με πέννες ή πουρέ μελιτζάνας και κότσι για δύο άτομα), και της ώρας (μπιφτέκι, κεμπάπ, μπριζόλες, ψαρονέφρι και σίγουρα κάτι ξεχνάω). Ο τρόπος που δώσαμε την παραγγελία θυμίζει και αυτός καλοκαιρινές διακοπές. Θα έρθει ο "μάστορας" θα σου πει τι έχει φτιάξει εκείνη τη μέρα και θα παραγγείλεις χωρίς να ανησυχείς πως θα σε υπερχρεώσει.

Το σέρβις είναι επίσης μοναδικό. Ο κύριος Σωτήρης με το χιούμορ του, η άλλος σερβιτόρος με το μόνιμο χαμόγελο και τη μοναδική ευγένειά του. Όλα πάνε και έρχονται γρήγορα.

Μετά από όλα όσα είχα διαβάσει στο ask4food για το Ζακυνθινό, δεν υπήρχε περίπτωση να μην το δοκιμάσω. Ήταν όντως κορυφαίο! Το κρεατάκι κοβόταν με το πηρούνι. Οι πέννες ήταν αλ ντέντε και το τυράκι έλιωνε από πάνω. Επικό πιάτο!

Πήραμε επίσης:

Ντολμαδάκια. Με κιμαδάκι μπόλικο και λίγο ρύζι για να δένει. Ήταν φτιαγμένα με μια συνταγή που δεν έχω ξαναδοκιμάσει, καθώς ήταν φτιαγμένα με φρέσκια ντοματούλα και μπόλικα μπαχαρικά. Ομολογώ πως ενθουσιάστηκα. Συνοδεύονταν από γιαουρτάκι με πάπρικα, όλο το πιάτο -και οι συνδυασμοί του- ήταν πολύ ενδιαφέρον.

Μανιταρόπιτα. Με φύλλο σπιτικό, τίγκα στο μανιτάρι (όχι αυτό το μπόλικη μπεσαμέλ και δυο-τρία μανιταράκια που τρώμε αλλού) και με σουσάμι από πάνω που την απογείωνε. Εξαιρετική και αυτή.

Μπιφτέκι. Δύο τεράστιες μπιφτεκάρες χωρίς ίχνος ψωμιού, με ισορροπημένα μπαχαρικά, τέλεια ψημένες στα κάρβουνα, σερβιρισμένες με πατατούλες και ντοματούλα. Απίστευτο πιάτο, πραγματικά. Η χαρά της απλότητας. Χρόνια είχα να φάω τέτοιο μπιφτέκι σε ταβέρνα.

Κάπου εδώ ο κύριος Σωτήρης μας σταμάτησε και δεν μας άφησε να παραγγείλουμε άλλα. Φανταστείτε την έκπληξή του όταν τον φωνάξαμε να δώσουμε συμπληρωματική παραγγελία. Μας κοίταξε με αμφιβολία όταν του ζητήσαμε ένα μπουγιουρντί και μία πατάτες και του είπαμε πως με το ζόρι κρατιόμαστε να μην πάρουμε και δεύτερο μπίφτέκι!

Πω πω πω βρε παιδιά, τι ήταν αυτό το μπουγιουρντί που φάγαμε?! Κατ'αρχάς, δεν έχει καμμία σχέση με το κανονικό μπουγιουρντί. Είναι περίπου 20 φορές καλύτερο! Έρχεται σε πιάτο-σκαφάκι και έχει τρία επίπεδα. Κάτω-κάτω ροδέλες κόκκινης ψιλοκαυτερής πιπεριάς. Στη μέση φέτα. Κι από πάνω κεφαλογραβιέρα (ή γραβιέρα) πασπαλισμένη με πάπρικα. Όλο αυτό μπαίνει στο φούρνο και τα τυριά λιώνουν και το αποτέλεσμα είναι κάτι σαν Ελληνικό φοντύ. Βουτάς πατάτα, βουτάς ψωμάκι, βουτάς πηρούνι... μαγεία!

Και οι πατατούλες ήταν απλές και υπέροχες. Κομμένες στο χέρι, τραγανιστές και χωρίς ίχνος λαδιού.

Το καταπληκτικό φαγάκι μας συνοδεύτηκε από χύμα κόκκινο κρασί. Καταφέραμε ενάμιση κιλό (το μισό ήταν κερασμένο). Ξέχασα να ρωτήσω από που το φέρνουν (την επόμενη φορά), ήταν πραγματικά πολύ καλό. Πλούσιο, λιγάκι στυφό, έβγαζε και κόκκινα φρούτα και λίγο καπνό... δεν ξέρω ρε παιδιά, τέτοιο κρασί έχω συνηθίσει να βγαίνει από ακριβά μπουκάλια.

Για το τέλος μας κεράσανε ένα πεντανόστιμο και πανάλαφρο τύπου-εκμέκ γλυκό. Κάτω σιροπιασμένο τσουρέκι, στη μέση κρέμα ζαχαροπλαστικής κι επό πάνω σαντιγύ και σιρόπι φράουλας. Στο πλάι είχε κι ένα γενναιόδωρο κομμάτι γλυκό του κουταλιού, νομίζω πορτοκάλι.

Ο λογαριασμός ήρθε στα 45 ευρώ. Σχεδόν τους κλέψαμε τους ανθρώπους! Όταν ήρθε ο κύριος Σωτήρης να μας τον φέρει, κοιτούσε τα άδεια πιάτα με αμφοβολία. Μάλλον δεν μας φαίνεται πως τρώμε τόσο. Εγώ πάντως του είχα ξηγηθεί από την αρχή πως πεινάμε, αλλά μάλλον του τα λένε κι άλλοι αυτά...

Μην με ρωτήσετε αν θα ξαναπάω, σκέφτομαι να κατασκηνώσω στην αυλή.

Πατάω "επεξεργασία" για να προσθέσω: ξαναπήγαμε και πήραμε το κότσι. Νομίζω βρήκα τι τρώνε στον παράδεισο. Αν δεν το έχετε δοκιμάσει τρεχάτε μόλις μπει ο Σεπτέμβρης (Αύγουστο κλείνουν για καλοκαίρι, δυστυχώς).