Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Μεζεδοπωλεία - Κέντρο, Θεσσαλονίκη
Απρ
29
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
17-25

Και κάπως έτσι μετά από τρεισήμισι χρόνια βρέθηκα το προπερασμένο ΣΚ να περιδιαβαίνω τους ηλιόλουστους δρόμους της Θεσσαλονίκης της ξελογιάστρας, να τραγουδάω φυσικά ο-ο-ο-ο-όμορφη Θεσσαλονίκη, να απολαμβάνω πύρινα ηλιοβασιλέματα στο λιμάνι, να τρώω λογιών λογιών λιχουδιές και να πίνω βεβαίως το Θερμαϊκό σε αποστάγματα! Νικητής των γευστικών αποδράσεων στην πόλη ανακηρύχθηκε το Ουζερί Αριστοτέλους κι οφείλω τις ευχαριστίες μου στον φίλτατο Jim που μας έστειλε εκεί ντουγρού!

Μην τυχόν και βρεθείτε στα βόρεια και δεν περάσετε από το Ουζερί! Αν κάποιος δεν το ξέρει, με τίποτα δεν θα μπορέσει να υποψιαστεί ότι στο δρόμο εκεί υπάρχει μια στοά, η οποία λειτουργεί ως χρονομηχανή και μόλις τη διασχίσεις κάνεις ταξίδι στον χρόνο! Εκεί που περπατάς στο υπερκέντρο της Θεσσαλονίκης, μέσα σ’ έναν πολύβουο χαμό, μπαίνεις μέσα στη στοά και καταλήγεις στο πανέμορφο αυτό, ήσυχο και καταπράσινο αίθριο. Ολούθε φυτά ατελείωτα, άνετα τραπέζια μαρμάρινα, καρέκλες αναπαυτικές, αν κρίνω από τις ώρες που καλοκάτσαμε, γενικά, το Ουζερί αξίζει να το επισκεφτείς και μόνο για τον χώρο του και να χαλαρώσεις στους κουλ ρυθμούς του.

Εμείς που σκάσαμε σαν τα κομάντα σε ώρα αιχμής σαββατιάτικης, περιμέναμε λιγάκι και τελικά δύο άτομα βολευτήκαμε σ’ ένα πολύ ωραίο τραπέζι στη δεξιά όπως μπαίνεις αίθουσα. Η εξυπηρέτηση μου φάνηκε πολύ καλή, ιδίως ο σερβιτόρος που μας οδήγησε τελικά στο τραπέζι μας ήταν ένας γλύκας. Εντάξει, κάποιες μικροκαθυστερήσεις υπήρξαν, ενώ κάποιοι σερβιτόροι δεν ήταν το ίδιο ένθερμοι με κάποιους άλλους, αλλά σε γενικές γραμμές μείναμε ευχαριστημένοι. Ήταν βέβαια και η διάθεση η κατάλληλη, αλλά και οι νοστιμιές που δοκιμάσαμε έπαιξαν καθοριστικό ρόλο κι αυτές.

Φάγαμε, λοιπόν. Πράσινη σαλάτα εποχής, φρέσκια και σε επαρκή ποσότητα, η οποία δεν ήταν κάτι που σκέφτομαι τώρα κι αναπολώ γλυκά, αλλά ήταν αξιοπρεπέστατη, καλή για να βρίσκεται στο τραπέζι και να συνοδεύει μεζέδες. Είχε και ντοματίνια, αλλά μπορούσαν να αφαιρεθούν με ευκολία κι έτσι δεν αντιμετώπισα κάποιο πρόβλημα που την ωμή την ντομάτα ούτε να τη βλέπω δε θέλω.

Νόστιμη, βελούδινη, γεμάτη σε γεύση κι άρωμα ταραμοσαλάτα. Μια αλοιφή τη χρειαζόμασταν οπωσδήποτε και πέσαμε διάνα στην επιλογή μας, ήταν πάρα πολύ ωραία και πλούσια. Έκανε δε με το νόστιμο ψωμί που είχε άμεσα καταφθάσει τρομερό συνδυασμό.

Λαχταριστό και νόστιμο μαστέλο Χίου στη σχάρα. Εντάξει, εγώ το μαστέλο έτσι κι αλλιώς το αγαπώ, οπότε τι να πω, πολύ ωραίο ήταν κι αυτό και μπόλικο. Βέβαια, σαν αυτό που έφαγα στον τόπο καταγωγής του όπου βρέθηκα τελευταία δυό φορές απανωτά (και λάτρεψα κιόλας) δεν ήταν, δεν ξέρω, όμως γιατί, μπορεί να είναι και στο μυαλό μου αυτό, αλλά από τότε που έφαγα (πέντε κεφάλια σε τρεις μέρες) μαστέλο στη Χίο, αυτά που έχω φάει εκτός μου αρέσουν λιγότερο. Να φανταστείτε κι αυτά που πήρα από εκεί κι έφαγα εδώ, πείτε με τρελή, αλλά σαν να έχασαν λίγη απ’ τη νοστιμάδα τους μόλις βρέθηκαν σε αθηναϊκό έδαφος.

Χταποδάκι ψητό. Τ’ ομολογώ, εγώ ήθελα τη χταποδοσαλάτα, αλλά είχε τελειώσει και μιας κι ο συνδαιτυμόνας ήθελε ντε και σώνει χταπόδι, δεν χάλασα χατήρι, παρόλο που ψητό χταπόδι θα φάω σε πολύ πολύ συγκεκριμένα κι εγγυημένα μέρη. Συμπαθές ήταν, δυό πλοκάμια μετρίου μεγέθους, μαλακό κι εύγευστο, όχι όμως κι η απόλυτη χταποδο-αποκάλυψη- αυτήν αν την αναζητάτε, δεν θα τη βρείτε στο Ουζερί.

Ο απόλυτος ουζομεζές για μένα είναι τα αλίπαστα ψάρια, τα καπνιστά, ξέρετε. Διαλέξαμε λοιπόν μπακαλιάρο παστό, αν δεν απατώμαι, τον οποίο δεν είχα ξαναδοκιμάσει κι είπαμε να τον τιμήσουμε. Ήταν μούρλια κι ήρθε κι έδεσε τέλεια με το ούζο που πίναμε χωρίς τελειωμό.

Και το γκραν φινάλε του γεύματός μας, ένας θεόρατο, θεσπέσιο, ψητό καλαμάρι, γεμιστό με διάφορα τυριά και μυρωδικά, ήταν κ-ό-λ-α-σ-η. Το έβγαλα και μια φωτογραφία και τώρα τις κοιτάω για να θυμηθώ τα πιάτα που δοκιμάσαμε και το λιμπίζομαι. Νόστιμο πολύ.

Αυτά όλα ήταν τα συνοδευτικά μας στα δύο καραφάκια Βαρβαγιάννη (πράσινου) που ήπιαμε. Το νερό έπαιξε σε κανάτα, αλλά νομίζω το ζήτησα. Ακολούθησε και πλούσιο κέρασμα, αρωματικός χαλβάς και κάποιο ακόμα κρεμώδες γλυκό, από τα οποία φάγαμε λίγο, παρά την συμπαθέστατη γεύση τους, επειδή είχαμε πια σκάσει. Και γι’ αυτά όλα μας πήγε συνολικά κάτι λιγότερο από 60 ευρώ. Εντάξει, φθηνό δεν το λες, αλλά θυμίζω ότι δυό άνθρωποι κατεβάσαμε δύο καραφάκια ούζο και γενικά το ευχαριστηθήκαμε τόσο πολύ που χαλάλι.

Προσωπικά μόλις ξανανηφορίσω προς Θεσσαλονίκη αγαπημένη, μιας στάση στο Ουζερί Αριστοτέλους τη σχεδιάζω. Καλή Ανάσταση σε όλους και καλή Πασχαλιά!

  Προσθήκη σε λίστα
Κλείσε τραπέζι με έκπτωση έως 10%
powered by 20160221 etable26
Κλείσε τραπέζι δωρεάν, τηλεφωνικά ή online, μέσω του e-table.gr, κερδίζοντας αποκλειστικές εκπτώσεις και προνόμια


Top κριτικές τελευταίων 5 ημερών

Avatar χρήστη Kurakin Kurakin για το SUGARELA 5
ψήφοι
Avatar χρήστη Kurakin Kurakin για το ΓΑΛΥΦΙΑΝΑΚΗ 2
ψήφοι