Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Μεζεδοπωλεία - Γκάζι, Αθήνα
Μαι
05
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
10-16

Δες, φίλε μου, τι μπορείς να ανακαλύψεις καμιά φορά κυριολεκτικά εκεί που δεν το περιμένεις. Ούτε 100 μέτρα από το σημείο όπου εκβάλλει η φασαριόζικη οδός Περσεφόνης στην Πειραιώς, εκεί που τα βράδια χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα, βρίσκεται καλά κρυμμένος στην απέναντι πλευρά της λεωφόρου ο ΚΟΡΚΟΦΥΛΑΣ, ένα μεζεδοπωλείο παλαιάς κοπής, εντελώς παρεΐστικο, πιο κατάλληλος χαρακτηρισμός δεν μου ‘ρχεται στο μυαλό, για να χαρακτηρίσω την ατμόσφαιρά του.

Θα το βρείτε πανεύκολα, ανεβαίνοντας την Πειραιώς στρίβετε δεξιά στον τελευταίο δρόμο πριν το φανάρι του Τεχνόπολις, και θα παρκάρετε ανέλπιστα εύκολα είτε στην ίδια την οδό Βίτωνος είτε στα γύρω στενά (5 στα 10). Η απόσταση από τη στάση μετρό του Κεραμεικού δεν είναι πάντως ούτε μισό χιλιόμετρο.
Ο ΚΟΡΚΟΦΥΛΑΣ, που πήρε το όνομά του από τον κορκόφυλα (προϊστορικό ζώο, διασταύρωση σαύρας με κροκόδειλο), χαρακτηριστικό και ακίνδυνο εκπρόσωπο της πανίδας της Ικαρίας, ιδιαίτερης πατρίδας των ιδιοκτητών του, είναι νομίζω, κι αυτό επιτείνει το παράδοξο της όλης υπόθεσης, στην οποία αναφέρθηκα εισαγωγικά, στεγάζεται στο μοναδικό κατοικημένο κτίσμα αυτού του σιωπηλού δρομάκου (εμένα μου θύμισε έντονα την ταινία «Ο τρίτος άνθρωπος» του 1949 με τον Όρσον Ουέλλες), ένα σπιτάκι βγαλμένο από τη μεταπολεμική περίοδο, βαμμένο σε κεραμιδομενεξελί και με μεγάλη δόση φυσικού πράσινου.

Περνάς τη σιδερένια αντίκ εξώπορτα και βρίσκεσαι σε μια όχι πολύ μεγάλη, στενόμακρη αυλή, που φιλοξενεί 10 – 12 τραπέζια διαφόρων μεγεθών, από απλό στρογγυλό μεταλλικό καφενείου για ρομαντικά τετατέτ μέχρι μεγάλο ξύλινο πολλών ατόμων, τοποθετημένα περιμετρικά και αγκαλιασμένα από κάθε είδους φυτά. Φωτισμός προσαρμοσμένος στο περιβάλλον, καλός δηλαδή για την παρέα, αλλά για να διαβάσεις τον κατάλογο θέλεις φακό. Η αυλή αυτή διαθέτει πτυσσόμενη τζαμαρία και οροφή (νομίζω και κάποια θερμαντικά σώματα), έτσι ώστε να μπορεί να λειτουργήσει με κάθε καιρό. Πάντως και ο μέσα χώρος, ισομεγέθης με την αυλή, είναι αρκετά ελκυστικός, σε παλιακό στιλ – στο βάθος η κουζίνα, πιο μπρος ένα υποτυπώδες μπαράκι – με μόνα διακοσμητικά στοιχεία κάποιες κορνιζαρισμένες ασπρόμαυρες φωτογραφίες από την παλιά Ικαρία, τόσο απλό όσο και ωραίο. Μουσική υπόκρουση με παλιά ρεμπέτικα σε σωστή ένταση. Να αναφέρω σ’ αυτό το σημείο ότι, όπως έμαθα από φίλους, μερικά βράδια, κυρίως όμως μεσημέρια Κυριακής έχει πολύ ωραία ζωντανή μουσική, ικαριώτικη κατάσταση, ξέρετε.

Στη βαθμολογία του σέρβις προβληματίστηκα. Γνωρίζοντας τις ιδιομορφίες του ικαριώτικου χαρακτήρα παραβλέψαμε χωρίς δυσκολία τη χαλαρότητα στην εξυπηρέτηση, δεν μπορώ όμως να κάνω το ίδιο για τον εντελώς διεκπεραιωτικό χαρακτήρα της. This is Athens, παιδιά, ένα χαμογελάκι ποτέ δεν έβλαψε. Η απουσία κεράσματος τόσο στην υποδοχή όσο και στο ξεπροβόδισμα εμένα προσωπικά δεν μ’ ενοχλεί, ειδικά εφόσον ισχύει για όλους τους πελάτες αδιακρίτως. Οι οποίοι πελάτες είναι κυριολεκτικά κάθε καρυδιάς καρύδι, νέα ζευγαράκια, γυναικοπαρέες, παρέες των -ήντα, όλοι οι καλοί χωράνε. Δεν ξέρω κατά πόσο ο ΚΟΡΚΟΦΥΛΑΣ είναι ελκυστικός για την τσακαλοπαρέα του ask4food, όμως μια δοκιμή κατά τη γνώμη μου την αξίζει. Σάββατο βράδυ πάντως η αυλή δε γέμισε, και ο μέσα χώρος ήταν νομίζω σχεδόν άδειος, το απόμερο του πράγματος έχει συνεπώς τα καλά του έχει και τα κακά του. Γιατί η κουζίνα δεν πρόκειται να δυσαρεστήσει κανένα, ότι προσφέρει είναι από καλό και πάνω.

Ο κατάλογος είναι στο μέγεθος που χρειάζεται, δεν υπήρχαν ούτε έξτρα φαγητά προς απαγγελία από το σερβιτόρο ούτε φαγητά σε έλλειψη, όλα πολύ βολικά τακτοποιημένα. Σε αντίθεση προς τους προλαλήσαντες δεν θα δώσω ωστόσο την πρώτη θέση στην όντως σπιτική, αφράτη και όσο πρέπει πικάντικη τυροκαυτερή, ούτε στο εξαιρετικό ψητό ταλαγάνι με ντομάτα, ίσως επειδή πρόκειται για κλασικούς τσιπουρομεζέδες, ενώ η παρέα μας, αφού δοκίμασε και δεν απέρριψε το κόκκινο ικαριώτικο κρασί (από μικρό παραγωγό, γι’ αυτό, όπως μας εξήγησαν, ακριβότερο, στα 12 ευρώ το λίτρο) προτίμησε το καταπληκτικό αρωματικό και σε σωστή θερμοκρασία (κρύο, αλλά όχι παγωμένο) λευκό μοσχάτο (νομίζω, όρκο δεν παίρνω, πάντως κατέβαινε σαν νεράκι). Έτσι η πρώτη θέση πάει στα μανιτάρια «σάου».

Πρόκειται για κρύο ικαριώτικο μεζέ, μανιτάρια Portobello σε μπουκιές με λαδάκι και ξερό κρεμμύδι, όνειρο! Στη δεύτερη θέση η κατά τον κατάλογο τηγανιά, στην πραγματικότητα τας κεμπάπ με λευκή κρεμμυδάτη σαλτσούλα για βούτες απεριόριστες. Στην τρίτη θέση οι τηγανιτές πατατούλες, κομμένες σε κυβάκια και πασπαλισμένες με πάπρικα, είναι από τα πιάτα της μόδας, συνόδευσαν μια χαρά το καλοψημένο μοσχαρίσιο συκώτι. Εύφημος μνεία τέλος στα λουκάνικα Σερρών, ιδιαίτερη γεύση που θυμίζει γερμανικό Bratwurst, μερίδα επαρκής για τέσσερα άτομα, όπως γενικά όλες οι μερίδες ήταν επαρκείς σε μέγεθος. Σηκωθήκαμε χορτασμένοι κι ευχαριστημένοι από το φαγητό και την κουβέντα, έχοντας πληρώσει συνολικά 60 ευρώπουλα για τέσσερα άτομα, χωρίς τα ποτά δηλαδή κάτω από 15 € το κεφάλι.

Ο ΚΟΡΚΟΦΥΛΑΣ λοιπόν είναι μια καλή και τίμια λύση, που σε κερδίζει με την ήρεμη ρομαντική του ατμόσφαιρα. Μ’ αυτές τις σκέψεις κατηφόρισα τα λίγα μέτρα προς την Πειραιώς, όπου τα φώτα, η φασαρία και η πολυκοσμία μάς επανέφεραν αστραπιαία κι οδυνηρά στην πραγματικότητα της αθηναϊκής νύχτας.