Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Multi Ethnic - Σύνταγμα - Κέντρο, Αθήνα
Μαι
05
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
€/Άτομο
1-9

Η Ελλάδα έγινε Ευρώπη ή η Ευρώπη ήρθε στην Αθήνα; Ιδού ο προβληματισμός. Διότι ναι, είμαστε οι πρώτοι διδάξαντες στο street food, βλέπε σουβλατζίδικα τα οποία εξευρωπαΐστηκαν και ονομάστηκαν σουβλακερί και όλα τα παράγωγα της λέξης σουβλα-, αλλά και καντίνες 7/24, που υπήρχαν πάντοτε έξω από τα κάθε τύπου ξενυχτάδικα και πουλούσαν το κλασσικό ‘’βρώμικο’’ σε όλες τις παραλλαγές.
Αλλά, διότι πάντα υπάρχει και η άλλη άποψη, όλα αυτά τα multi streetfoodαδικα κυρίως των Αθηνών, είναι προϊόν των μεγάλων πόλεων της αλλοδαπής. Εκεί όπου ο ξένος θέλει κάτι γρήγορο, σχετικά φθηνό και σε μικρή ποσότητα για να κατευνάσει την πείνα του και να συνεχίσει την δουλειά του.

Ο Έλλην με τη σειρά του, το έκανε μόδα διότι δεν μπορεί να είναι πίσω από την υπόλοιπη Ευρώπη, αλλά και λόγω κρίσης –διότι η άνθηση ξεκίνησε από το 2013 και μετά- με την διαφορά ότι δεν τρώει και φεύγει αλλά κάθεται και κανένα 2ωρο να απολαύσει την περατζάδα, να σχολιάσει το πολιτικό γίγνεσθαι και να φλερτάρει.
Και εδώ δένει η συζήτηση στον κήπο μεταξύ του Τάκη Μόσχου και της Δώρας Μασκλαβάνου από το film noir του Νικολαΐδη ‘’Γλυκιά Συμμορία’’.

- Που πας;
- Κάπου έτσι γενικά να την πέσω.
Και αφού περάσουμε τα ‘’μαθήματα ανατομίας’’ φτάνουμε στο κλείσιμο.
- Δεν με παίρνει για παραπάνω….
Κάπως έτσι η Κολοκοτρώνη και οι πέριξ δρόμοι άλλαξαν τα τελευταία χρόνια και από σκοτεινά και βρώμικα δρομάκια του παρελθόντος έχουν φωταγωγηθεί, έχουν σουλουπωθεί και έχουν γίνει πόλος έλξης των ηλικιών 18- 50.
Από το παιγνίδι του street food δεν μπορούσε να λείψει το Altamira. Άλλωστε ήταν από τους βασικούς συντελεστές της παρουσίασης στο κοινό της Αθήνας, της ethnic κουζίνας. Αφού λοιπόν έχασε τα τελευταία χρόνια σημαντικό μερίδιο στην αγορά, αποφάσισε να κερδίσει τον κόσμο πίσω, με την street food παραλλαγή του, το Etnico.

Μαγαζί γωνία οπότε κερδίζει περισσότερο κόσμο καθημένων αφού στο πεζοδρόμιο χωράνε πολλά τραπεζάκια τύπου stand και πιο πολλά σκαμπό. Η διακόσμηση πολύχρωμη όπως άλλωστε και ο μπαμπάς Αltamira με πολύχρωμα πλακάκια που ντύνουν τους semi τοίχους, ράφια με βάζα με μπαχαρικά, όσπρια και λογής- λογής υλικά που χρησιμοποιούνται για την παρασκευή των wraps και των χυμών. Συμπλήρωμα οι 2-3 κατάλογοι που περιγράφουν την πραμάτια του μαγαζιού, ο πολύχρωμος χωρίς τιμές και ο μαυροπίνακας πίσω από τον ψήστη. Για τον σταθερό κατάλογο που υπάρχει στα stands χρειάζεται ιδιαίτερη μνεία μιας και είναι αρκετά βαρύς και μπορεί να χρησιμοποιηθεί ποικιλοτρόπως ακόμα και σαν πολεμικό εργαλείο μιας και αν τον φέρεις σε κανένα κεφάλι, ο παθών πρέπει να ψάχνει για εφημερεύων νοσοκομείο. Και αν μπλέξεις με τα εφημερεύοντα της Αθήνας, άστα να πάνε.

Πίσω από την μπάρα κάθονται συμπαθέστατοι αλλοδαποί υπεύθυνοι για την παρασκευή των εδεσμάτων, υπό την επίβλεψη Έλληνα αρμόδιου. Τα σχόλια δικά σας. Η άποψη μου παραπέμπει σε άλλες εποχές.
Η εξυπηρέτηση δεν χρειάζεται μεγάλη ανάλυση. Χαμογελαστοί οι τύποι για την παραγγελία, σπαστά ελληνικά αλλά το χαμόγελο, χαμόγελο. Όταν ετοιμαστεί η παραγγελία σου ακούγεται το νούμερο που σου έχουν δώσει, παίρνεις τον δίσκο σου και πιάνεις, αν βρεις πάγκο. Αν δεν βρεις στα όρθια μπροστά στο μαγαζί ή περπατώντας να χωνεύεις κιόλας.

Για την παραγγελία δεν χρειάστηκε και πολύ σκέψη, μιας και ο μεγάλος μου γιός είναι σταθερός ‘’παίχτης’’ της περιοχής οπότε αφέθηκα στα χέρια του. Αρκετές σχετικά επιλογές από Μεξικό, Ινδία και Μέση Ανατολή σε street πάντα έκδοση.
Το falafel (2,8 ευρώ) που δοκίμασα ήταν αρκετά γευστικό. Οι ρεβυδοκεφτέδες άψογοι, τραγανοί, με το εσωτερικό τους σε συνδυασμό με τα υπόλοιπα υλικά να βγάζει αρκετά αρώματα. Το ζήτησα ελαφρά καυτερό. Τα κομμάτια αγγουριού δρόσιζαν το περιεχόμενο το οποίο έδενε ευχάριστα με το tarator (κάτι ανάμεσα σε sauce και τζατζίκι), τη baba ganoush (Αιγυπτιακή μελιτζανοσαλάτα) και τις μελιτζάνες κάτι σαν τις δικές μας πίκλες. Το ginger που υποτίθεται ήταν περασμένη η μελιτζάνα πέρασε και δεν ακούμπησε. Η πίτα που κάλυπτε το περιεχόμενο ήταν αρκετά ξεροψημένη για τα δεδομένα μου στα όρια καμένης και δεν θύμιζε σε τίποτα αραβική πίτα.

Η επόμενη επιλογή ήταν πολύ καλύτερη και δικαιώνει την φήμη που είχε παλιά το Altamira για τα καλύτερα burritos. Burrito verdura (4,3 ευρώ) λοιπόν, λόγω νηστείας με την σταρένια tortilla να δίνει ρέστα και να περικλείει ερωτικά τα λαχανικά, το κίτρινο τυρί, τα φασόλια και το ρύζι. Ξεχώριζε η guacamole χωρίς να καλύπτει γευστικά την sour cream.

Για να δροσιστούμε αποφύγαμε τους πολλούς χυμούς που διαθέτει το μαγαζί και προτιμήσαμε μαργαρίτες (3,5 ευρώ). Παρότι ήταν frozen margarita κοινώς μηχανής, είχε γενναία δόση τεκίλας και έσωζε την κατάσταση. Βέβαια σε αυτή με γεύση λεμόνι έμεινε αρκετός αρωματικός πάγος στο τέλος οπότε προσπάθησα πολύ για να την καταναλώσω, σε αντίθεση με αυτή με γεύση φράουλα που ήταν πιο πόσιμη.
Το vfm έχει πολλές απόψεις. Αν σκεφτείς ότι ένα πιτόγυρο το τρως βαριά με 2,2 ευρώ, τότε θεωρείται ακριβό. Αλλά έχω ξαναπεί ότι στην Ελλάδα του σήμερα αλλά και του χθες, κάθε τι ξενόφερτο είναι υπερτιμημένο οπότε είναι στην διακριτική ευχέρεια του καθενός αν θα το πληρώσει ή όχι. Θεωρώ όμως ότι και οι πιο απαιτητικοί στο φαγητό με 10 ευρώ χορταίνουν και πλέον έγκειται στον καθένα τι προτιμάει να φάει.

Με αυτά και με αυτά περάσαμε τουλάχιστον 1 ώρα – διότι ήμασταν από τους τυχερούς και βρήκαμε stand να καθίσουμε- στο συμπαθητικό etnico. H πιάτσα του κέντρου θεωρώ ότι έχει βελτιωθεί τα τελευταία χρόνια και με τις πολλές επιλογές που διαθέτει από άποψη φαγητού ή ποτού, θυμίζει αρκετά τα ιστορικά κέντρα των μεγάλων Ευρωπαϊκών πόλεων αλλά και έχει πάρει σημαντικό μερίδιο από τα κλασικά τουριστικά στέκια του Μπαϊρακτάρη και του Θανάση που πλέον δεν έχουν κάτι καινούριο να δώσουν.