Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Meat Restaurants - Περιστέρι, Αθήνα
Μαι
10
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
26-36

Και τι δεν έχει γραφτεί για το BaseGrill. Δεν έχω πολλά να προσθέσω, μάλλον απλά θα υπερθεματίσω ένθερμα.

Πριν το επισκεφθώ, είχε πάει στο συγκεκριμένο μαγαζί το σύμπαν άπαν: συνάδελφοι, οι γονείς μου με φίλους τους, άλλοι φίλοι και βέβαια πολλοί ask4foodists, των οποίων τις απόψεις διάβασα με προσοχή. H συνισταμένη των απόψεων ήταν πως σαφώς αξίζει να πας και μη διανοηθείς να φύγεις χωρίς να φας τα αυγά με τις πατάτες. Και ήρθε το απόγευμα μιας τεμπέλικης Κυριακής, μετά από μπύρες στο Παγκράτι, που φύγαμε για το Περιστέρι. Σε 10' ήμασταν εκεί. Παρκάραμε με ευκολία, διαπιστώσαμε καθ' οδόν πως στην περιοχή Μπουρναζίου παίζει πολύ το μπουφές και all-you-can -eat κόνσεπτ, ακόμα και σε βερσιόν τσιπουράδικου.

Το BaseGrill μου έφερε στο μυαλό ποτ-πουρί αναμνήσεων - καθόλου περίεργο με το μεγάλο χώρο με τη διάχυτη 70's-80τίλα, τα καρώ άσπρα-μπορντώ τραπεζομάντηλα, τις άσπρες καρέκλες στα -σε αρκετά κοντινές αποστάσεις ώστε να ακούς το διπλανό αν έχεις όρεξη- τραπέζια, και τις διαφημιστικές επιγραφές στους τοίχους. Κυριακή αργά, φούλ της οικογενειακής εξόδου, κόσμος όλων των ηλικιών, παιδάκια μπόλικα, λίγη βαβούρα -είχε περάσει και η ώρα, ο κόσμος όμως ήταν ακόμα αρκετός.
Καθήσαμε στο πιο απομακρυσμένο τραπέζι του μαγαζιού, κατ'επιλογή μας. Το προσωπικό αεικίνητο, με στολή εργασίας, έμπειρο. Δεν περιμέναμε καθόλου για να μας φέρουν τον κατάλογο, ενώ αμέσως ήρθαν κάτι μικρά συμπαθητικά κεφτεδάκια με ντιπ γιαουρτιού για να ασχοληθούμε μέχρι να αποφασίσουμε.
Τρία πράγματα πήραμε, πολλά μας γυάλισαν στο μάτι, αλλά πήγαμε με τα sos ανά χείρας.

Τα sos ήταν τα αυγά με τις πατάτες και η πικάνια.
"Τρία αυγά είναι αρκετά", είπαμε στο σερβιτόρο που έπαιρνε παραγγελία. Αποδείχθηκε ότι ποτέ δεν είναι αρκετά. Ο, τι έχει ακουστεί για το συγκεκριμένο πιάτο είναι αλήθεια. Είναι φανταστικό το αποτέλεσμα από τα δύο αυτά τόσο απλά υλικά. Μάλλον βασισμένο στο ελβετικό rösti, το εκπληκτικά τραγανό στρώμα λεπτοκομμένης/τριμμένης τηγανητής πατάτας πασαλείβεται με τον κρόκο των αυγών και προσφέρει ηδονή τεράστια, θερμίδες μπόλικες κι αρκετές ενοχές γι' αργότερα (€10). Νομίζω πως είναι κλασσική περίπτωση "μην δοκιμάσετε να το κάνετε στο σπίτι": ακόμα κι αν λες τι διάολο, πατάτες έχω, τρίφτη έχω, αυγά έχω, λάδι έχω, να το δοκιμάσω. Το βλέπω ιεροσυλία, δεν ξέρω. Δέος θα μ' έπιανε εμένα.

Η δική μας επιλογή εκτός sos ήταν το ταρτάρ. Είναι και το πως τον γράφεις τον κατάλογο: όταν πχ υποσημειώνεις στο Βοδινό ταρτάρ με Αυγοτάραχο Τρικαλινού (αντιγράφω από το σάιτ την ακριβη περιγραφή) "αρχέγονη Ελληνική ράτσα αγελάδας αρωματισμένη με Μεσογειακά μυρωδικά σερβιρισμένη σε μπισκότο πατάτας με κρέμα τυριού & αυγοτάραχο", οκ, λιποθυμάς προκαταβολικά. Kορυφαίο κρέας, δεν περιγράφεται η νοστιμιά του, κι αυτός ο αναπάντεχος -εντελώς- συνδιασμός surf and turf με το αυγοτάραχο ήταν αποκάλυψη. Το πατατοστρώμα από κάτω, ίδιο με αυτό που είχαμε εξαφανίσει πριν λίγο, μπορεί να φαίνεται λίγο άσχετο με το υπόλοιπο πιάτο, αλλά είναι υπέροχο και φυσικά δε μένει ούτε για δείγμα (€27).

Οταν ήρθε η πικάνια (μέρος του κυλότου, από τα νοστιμότερα), εμείς είχαμε σχεδόν χορτάσει. Ο σερβιτόρος μας την έφερε και την έκοψε χειρουργικά και επιδέξια σε λεπτές φέτες ενώπιον μας. Ήταν ένα τσικ πιο ψημένη απ' όσο τη θέλαμε. Μετά από το γευστικό συγκλονισμό με τα δύο προηγούμενα πιάτα, η πικάνια, αν και πολύ καλή απ' όλες τις απόψεις, δεν μας προκάλεσε αντίστοιχη ευδαιμονία (€25).
Ηπιαμε ένα ωραίο στερεοελλαδίτικο cabernet-merlot, Πανσέλοινος, οινοποιείο Λύκου (€17). Πολλά points στη μεταγγιση του κρασιού σε κανάτα από τον σερβιτόρο. Δε συμβαίνει συχνά. Οι λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά.

Στο τέλος ήρθε κέρασμα, κάτι γλυκάκια, σιροπιαστά αν δεν κάνω λάθος, Δεν τα άγγιξα, και γιατί δεν με ενδιέφεραν ούτε την περιέργειά μου κίνησαν. Να χαλάσω την υπέροχη αυγουλοκρεατένια επίγευση; Με τίποτα. Για όλα αυτά δώσαμε €86 τα δύο μας. Δεν είναι λίγα όμως το όλον -γεύση, εμπειρία κλπ- αξίζει τα λεφτά του. Και επέιγομαι να ξαναπάω, το συκώτι και ο μαύρος χοίρος έχουν μπεί από τον κατάλογο στο μάτι και στη wish list μου..