Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Wine Restaurants - Πασαλιμάνι - Φρεαττύδα, Αθήνα
Μαι
13
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
17-25

To Corks and Forks, το όμορφο wine bar στη Μαρίνα Ζέας, για το οποίο τόσες κριτικές είχα διαβάσει, το είχα βάλει καιρό στο μάτι, αλλά για διάφορους λόγους δεν είχα καταφέρει να επισκεφθώ. Ήδη από την Πρωτοχρονιά σχεδιάζαμε με μια φίλη να κλείσουμε εκεί για τα γενέθλιά της, αλλά δεν μας βγήκε, γιατί δεν βρήκαμε τραπέζι.

Η δυσκολία του παρκαρίσματος και η απρονοησία μου να κλείσω εγκαίρως όλο αυτό τον καιρό, ήταν οι βασικοί λόγοι της καθυστέρησης. Γιατί, χωρίς κράτηση, είναι δύσκολο να εξυπηρετηθείς ακόμα και καθημερινές.

Τελικά τα κατάφερα και πήγα με τον φίλο μου, την ημέρα της γιορτής μου. Καθημερινή, νωρίς το βραδάκι (γύρω στις 7:30), μετά τη δουλειά, χωρίς κράτηση, αλλά με "την δέσμευση" να φύγουμε μέχρι τις 10 παρά, κάθως όλα τα τραπέζια ήταν και πάλι κρατημένα.

Ο χώρος είναι γωνιακός, μικρός και γουστόζικος. Κυριαρχεί το ξύλο και τα "ελαφριά" υλικά σε έναν ωραίο συνδυασμό μεταξύ τους (ξύλινα τραπέζια και λευκά πλακάκια, ανάλαφρα μεταλικά σκαμπό και βαρέλια κρασιού, κομψά, πράσινα φωτιστικά κτλ). Ως προς την χωρητικότητα μπορεί να εξυπηρετήσει γύρω στα 50 άτομα, είτε σε τραπέζια, είτε σε ψηλούς πάγκους, είτε στο μπαρ. Δεν έχω πάει βέβαια βράδυ για να δω αν η φάση "μπαρ" έχει την ίδια επιτυχία με το εστιατόριο, αλλά απ΄τη φήμη του, υποθέτω πως έχει.

Ούτε κατάλαβα θόρυβο, έντονη μουσική, φασαρία, όπως σχολιάζουν άλλοι χρήστες, καθώς η ώρα που πήγαμε ήταν ιδανική για ήσυχο γεύμα. Εμείς και 2-3 παρέες ακόμα.

Η θέα είναι ικανοποιητική, δεν είναι απεριόριστη στο Σαρωνικό, καθώς βρίσκεται πάνω στο δρόμο, και όχι επί της μαρίνας, ωστόσο αν θες να ρίχνεις ματιές έξω, το μάτι πιάνει θάλασσα.

Συνολικά, πρόκειται για έναν ατμοσφαιρικό χώρο, ο οποίος, και λόγω φαγητού, θυμίζει περισσότερο αγγλοσαξωνικά comfort εστιατόρια (συμφωνώ με όσους το έχουν ήδη αναφέρει) και λιγοτερο δένει με το ύφος της Πειραϊκής. Παρολ' αυτά ένας τετοιος χώρος έλειπε από τον Πειραιά, και, κατά τη γνώμη μου, αποτελεί μια από τις λίγες αξιόλογες προτάσεις φαγητού στην περιοχή.

Περιθώρια βελτίωσης, βέβαια, πάντα υπάρχουν, σε σημεία που θα σχολιάσω στη συνέχεια.

Λοιπόν, ο κατάλογος είναι σχεδόν ισοδύναμα μοιρασμένος ανάμεσα σε φαγητό και κρασί. Στο κρασί πολλές είναι οι επιλογές, αλλά δεν έδωσα ιδιαίτερη προσοχή, πρώτον επειδή πεινούσα και δεύτερον επειδή είχαμε αποφασίσει να πιούμε απλώς δύο ποτήρια, έτσι για το καλό. Όπου δυστυχώς οι επιλογές περιορίζονται αισθητά. Αν θυμάμαι καλά, υπήρχαν 4 για κάθε είδος κρασιού. Έτσι πήραμε το Κτήμα Εύχαρις προς 6 ευρώ έκαστο (χμ.. ), κατά την γνώμη μου το πιο αξιόλογο απ' όσα είχε.

Στο φαγητό έμφαση δίνεται στο κρέας. Υπάρχουν γύρω στα δέκα πιάτα με μοσχάρι, κοτόπουλο και χοιρινό. Και σε μία δεύτερη σελίδα τα υπόλοιπα πιάτα. Ξεχώρισα τα λιγκουίνι με αχινό, τα οποία δυστυχώς δεν προσφέρονταν την μέρα εκείνη, ένα ζυμαρικό στριφτό Χίου με σολωμό, κι ένα ακόμα πιάτο με σολωμό, πουρέ μπιζελιού και κομμάτι κατσικίσιο τυρί με σως εσπεριδοειδών, το οποίο και τίμησα.

Στα ορεκτικά το πρόβλημα είναι και εδώ ότι δεν υπάρχει ποικιλία, καθώς οι επιλογές εστιάζουν κυρίως σε 4-5 είδη μπρουσκέτας με διαφορετική γαρνιτούρα. Από τα υπόλοιπα θυμάμαι ένα πιάτο με λουκάνικα, ένα άλλο με μανιτάρια, ένα πλατό τυριών- αλλαντικών κι ένα ιδιαίτερο πιάτο με πάπια στο λίπος της, σαν πατέ (που μας περιγράφηκε αναλυτικά αλλά δεν το τόλμησα). Θα ήθελα να δω και κάτι πιο ανάλαφρο, π. χ κάποιο θαλασσινό ή ένα καρπάτσιο μοσχαριού, για όποιον θέλει να αποφύγει την "ψωμένια" μπρουσκέτα.

Ελλείψει επιλογών λοιπόν- που να με ικανοποιούν- είπαμε να δοκιμάσουμε τις μπρουσκέτες με το χοιρινό, έπειτα από πρόταση του σερβιτόρου μας. Ήταν καταπληκτικές. Μοσχοβολιστό το κρέας, πάνω σε ένα τύπου κριμ τσιζ, γεύση ήπια, καθόλου βαριά ούτε αλμυρή. Πρωτότυπη και νοστιμότατη ιδέα! (6,5 ευρώ)

Επίσης πήραμε την σαλάτα Τοσκάνης (9 ευρώ) με κύρια συστατικά τα ντοματίνια, μια μεγάλη πιρουνιά βρασμένα χόρτα (δεν θυμάμαι τι είδους ήταν) και λαδόξιδο ή λαδολέμονο. Σε όσους αρέσκονται στα ξινούτσικα, η σαλάτα αυτή θα τους αρέσει, εγώ δεν θα την ξαναέπαιρνα, για τον ίδιο λόγο. Ο κατάλογος περιλαμβάνει 3 σαλάτες ακόμα, θεωρώ χωρίς κάποια ιδιαίτερη πρωτοτυπία, που τιμολογικά κυμαίνονται λίγο ψηλά, στα 8-10 ευρώ.

Στα κυρίως, το πιάτο μου με ικανοποίησε χωρίς να εντυπωσιάσει. Ο σολωμός ήταν ροδοψημένος και λαχταριστός, η μαρινάδα τού πήγαινε. Ο πουρές μπιζελιού ενδιαφέρων, αλλά ως εκεί. Το μόνο που δεν μπορούσα να φάω ήταν το "καραμελωμένο" κατσικίσιο τυρί. Δεν είμαι φαν του είδους αυτού, αλλά όταν είναι πιο λάιτ σε γεύση και μυρωδιά, το τρώω. Το συγκεκριμένο όμως δεν ήταν, και, κατά την ταπεινή μου άποψη δεν έδενε με τον σολωμό. (τιμή τσιμπημένη, 13,50 ευρώ)

Το πιάτο του φίλου μου ήταν χοιρινή πανσέτα με πατατούλες τηγανιτές. Ήρθε πάνω σε ξύλο κοπής, περιλάμβανε 2 κομμάτια ζουμερής πανσέτας και αρκετές χοντροκομμένες και τραγανές πατάτες. Εγώ δεν τρώω την πανσέτα και δεν μπορώ να εκφέρω γνώμη, αλλά σε εμφάνιση, για τους κρεατολάγνους, έσκιζε! (13 ευρώ)

Το σέρβις ήταν φιλικό, κατατοπιστικό και άμεσο (δεν είχε βέβαια κόσμο την ώρα εκείνη), μας έδωσαν το καλύτερο τραπέζι που θα μπορούσαν για την ώρα που πήγαμε και μας είπαν πολύ ευγενικά ότι θα έπρεπε να φύγουμε μέχρι τις 10, πράγμα που κάναμε, χωρίς διαμαρτυρία. Είχαμε σχεδόν 2 ώρες στη διάθεσή μας για να φάμε και να τα πούμε. Την ώρα που φεύγαμε πρόσεξα ότι τα τραπέζια είχαν σχεδόν γεμίσει.

Πληρώσαμε 56 ευρώ για όσα πήραμε, τιμή που θεωρώ ικανοποιητική, στα όρια του ανεκτού για τον τύπο του εστιατορίου. Χρεωθήκαμε και κουβέρ- ψωμί στα 1,80. Ήταν ένα μαύρο ψωμάκι, πολύ ωραίο, φρέσκο, αλλά ήρθε σκέτο, χωρίς ένα συνοδευτικό. Και με τόση μπρουσκέτα που είχα φάει δεν πήγαινε κάτω άλλο ψωμί. Κατά συνέπεια, το αφήσαμε σχεδόν όπως μας το έφεραν.

Γλυκό δεν πήραμε, γιατί είχαμε υπερ- χορτάσει. Η αλήθεια όμως είναι ότι αν θυμόμουν τα σχόλια για το εκπληκτικό μπανόφι, δεν θα παρέλειπα να το δοκιμάσω. Στο τέλος μας έφεραν για κέρασμα ένα παραδοσιακό ποτό, από κάποιο νησί μας είπαν, δεν θυμάμαι ακριβώς. Πάντως είχε σκούρο χρώμα, έμοιαζε με λικέρ, αλλά ήταν πολύ οινοπνευματώδες και κάπως πικρό. Τέλος πάντων, δεν έχει σημασία.

Συμπεράσματα:

Χωρίς να έχω εντυπωσιαστεί από το φαγητό, ο χώρος, η ατμόσφαιρα, η εξυπηρέτηση και οι δυνατότητες της κουζίνας μου δημιουργησαν ένα πολύ θετικό feeling, που για μένα είναι αρκετός λόγος για να ξαναπάω. Είναι μια αξιόλογη προσπάθεια νέων ανθρώπων στον Πειραιά, που θεωρώ ότι θα εξελιχθεί. Έχει ήδη αποκτήσει το κοινό του, που απ' ότι είδα περιλαμβάνει ηλικίες, από φοιτητές που τρώνε μπέργκερ μέχρι επαγγελματίες μέσης ηλικίας που τσιμπάνε κάτι μετά την δουλειά. Η κουζίνα θεωρώ ότι έχει πολύ περισσότερες δυνατότητες από αυτό που είδα σ΄αυτή την πρώτη μου επίσκεψη.

Οι παρατηρήσεις μου (καλοπροαίρετες πάντα) αφορούν κυρίως το εύρος της ποικιλίας, κυρίως στα ορεκτικά και τις σαλάτες, όπως και τις λίγες επιλογές κρασιών σε ποτήρι. Ένα wine bar, θεωρώ ότι επιβάλλεται να δίνει πολλές επιλογές σε κρασί για όποιον θέλει να δοκιμάσει διαφορετικές γεύσεις. Και βεβαίως σε τιμές που να επιτρέπουν την δοκιμή (κι αυτή δεν είναι τα 6 ευρώ). Επίσης και τις τιμές σε κάποια κυρίως πιάτα και ειδικά στις σαλάτες τις βρήκα οριακά υψηλές.

Αν το προτείνω;

Είναι μια ωραία ιδέα εξόδου, ακόμα και καθημερινές (μην σας πω, καλύτερα καθημερινές). Τώρα που άνοιξε ο καιρός, υποθέτω ότι θα γίνεται το αδιαχώρητο και στον μικρό εξωτερικό του χώρο.

Δεν νομίζω λοιπόν να μην μείνετε ικανοποιημένοι από την επίσκεψη, ακόμα κι αν κατεβείτε Πειραιά από μακριά. Έξτρα μπόνους ότι συνδυάζεται και με βόλτα δίπλα στη θάλασσα.