Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Τοπική ελλ. κουζίνα - Ν.Σμύρνη, Αθήνα
Μαι
14
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
17-25

Φίλη PP_TINA, ενώ η κριτική σου για τον MR. DIM υπήρξε απογειωτική (για μια ακόμα φορά σ’ ευχαριστώ), τα όσα έγραψες για το ΜΑΡΟΥΒΑ δε λειτούργησαν με τον ίδιο τρόπο. Κατεγράφησαν μεν στο σκληρό δίσκο του εγκεφάλου μου, είχα όμως διακρίνει μια επιφύλαξη από την πλευρά σου, οπότε είπα «Άσε να δούμε πού θα το πάει ο νέος», και η διαίσθησή μου δεν έπεσε δυστυχώς έξω. Δικαίως θα με ρωτήσετε βέβαια τι γύρευα τότε Σάββατο βράδυ στο καινούριο και μοναδικό κρητικό εστιατόριο της γειτονιάς μου.

Ε, τι να γίνει, άνθρωποι είμαστε, λάθη κάνουμε, παίρνουμε δηλαδή βιαστικές αποφάσεις. Βγαίνοντας από τον ΑΤΤΑΛΟ με ανεβασμένη διάθεση από μια πολύ ωραία ιορδανική ταινία (αυθεντικός τίτλος “Theeb”, ελληνικός τίτλος «Ο λύκος της ερήμου», δείτε τη! ) πρότεινα στο έτερον ήμισυ να περπατήσουμε τα 200 μέτρα μέχρι το σημείο όπου μέχρι πρότινος στεγαζόταν το ΜΥΡΤΙΛΟ (δεν το είχαμε επισκεφθεί ποτέ, καθόλου γαρ του γούστου μας), να ρίξουμε μια ματιά κι αν έχει τραπέζι ελεύθερο βλέπουμε.

Το σημείο όπου βρίσκεται ο ΜΑΡΟΥΒΑΣ είναι ομολογουμένως το πιο άχαρο της λεωφόρου Ελευθερίου Βενιζέλου, μια στενωπός (παλιός λόφος που φαγώθηκε για να περάσει ο δρόμος) χτισμένη αμφίπλευρα με τσιμέντο γεμάτο γκράφιτι, σκέτη θλίψη. Έξω από το μαγαζί τρία άδεια τραπέζια στο στενό πεζοδρόμιο, μέσα ένας μισογεμάτος χώρος, γενική εντύπωση έτσι κι έτσι. Το μόνο θετικό ήταν ότι δεν ακουγόταν μουσική, γιατί είχαμε συμφωνήσει ότι σε μια τέτοια περίπτωση θα κάναμε μεταβολή επί τόπου, ήταν πια και λίγο αργά, οπότε είπαμε να το τολμήσουμε. Κακώς!

Η κυρία Μυρσίνη Λαμπράκη ως πρόσωπο μου είναι συμπαθής, χρόνια ολόκληρα παρακολουθούσα τις αναρτήσεις στο blog της, είχα μάλιστα πάει δυο τρεις φορές στον ΠΡΑΣΙΝΟ ΛΟΦΟ στον Άλιμο, ένα από πλευράς θέσης προνομιακό χώρο εστίασης, τον οποίο όμως η εν λόγω σεφ δεν κατάφερε, ως διάδοχος του Γιάννη Μπαξεβάνη, αν θυμάμαι καλά, να βάλει σε επιτυχημένη πορεία. Τότε το μενού που πρότεινε ήταν μοντέρνο ελληνικό, είχα συνεπώς μια περιέργεια να δω, με πρόσφατη την πολύ θετική εμπειρία από το φαγητό στο ΞΑΘΕΡΙ της Καισαριανής, πώς χειρίζεται την κρητική κουζίνα.

Για να είμαστε ειλικρινείς και δίκαιοι, πέσαμε σε δυσμενή συγκυρία, γιατί λόγω της απεργίας στα πλεούμενα δεν υπήρχαν πολλά πράγματα που έρχονται κατευθείαν από τη λεβεντομάνα. Αυτό το μάθαμε βέβαια δίνοντας την παραγγελία. «Πιάτα με χόρτα ξεχάστε τα! » και «Ο μαρουβάς τέλος! » μας προσγείωσαν ανώμαλα στην πραγματικότητα. Σαφώς εκτιμώ το γεγονός ότι οι πρώτες ύλες έρχονται από το σωστό μέρος και φρέσκες, πλην όμως μας ξενέρωσε η απουσία έγκαιρης προειδοποίησης πριν αρχίσουμε να κοιτάμε τον κατάλογο.
Για την περιγραφή του χώρου θα περιοριστώ να αναφέρω ότι, όταν ζητήσαμε να ανάψει κάποιο από τα τρία φωτιστικά στο χώρο κοντά στην είσοδο όπου είχαμε καθίσει, η ατάκα του κατά τ’ άλλα συμπαθητικού και ομιλητικού σερβιτόρου ήταν «Άστε καλύτερα, είναι σαν ανακριτικά (! )». Γενικά ο χώρος δεν είναι καθόλου ελκυστικός, εδώ πρέπει να γίνει πολλή δουλειά, ελπίζω η πληροφορία που πήραμε από πρώτο χέρι, καταλαβαίνετε από ποιον, ότι μέσα στο καλοκαίρι το μαγαζί θα αλλάξει όψη να είναι σωστή.

Γιατί η κουζίνα δεν μας απογοήτευσε. Δύο άτομα κρίναμε ότι το αρνάκι με φασκόμηλο, που ομολογουμένως μας έσπασε τη μύτη από τα γύρω τραπέζια, θα ήταν too much. Έτσι πήραμε μια σαλάτα των βοσκών, μια πραγματικά χορταστική σαλάτα με πρασινάδα, βραστή πατάτα, λιαστή ντομάτα και βολβούς, οι οποίοι βέβαια άφηναν στο τέλος την αναπόφευκτη πικρή επίγευση, μια μπρουσκέτα με μανιτάρια (portobello και champignons, αν δεν κάνω λάθος φρέσκα) πραγματικά εντυπωσιακή και χυμώδης, και τέλος μια αποδομημένη καρμπονάρα με σύγλινο, εξαιρετικές ταλιατέλες και ένα αυγό μάτι από πάνω. Μαρουβά απόντος αρκεστήκαμε σε ένα καλό βιολογικό χύμα ροζέ και νεράκι που ήρθε στην αρχή μαζί με φρέσκο ψωμάκι, λευκό και με χαρουπόμελο. Ο λογαριασμός (36 ευρώ στο σύνολο) κινήθηκε, δεδομένου του μεγέθους των μερίδων (δεν καταφέραμε να αδειάσουμε τα τρία πιάτα, αν και είμαστε αρκετά πεινασμένοι), σε απόλυτα ανεκτά επίπεδα.

Συμπέρασμα: Οψόμεθα! Όπως είναι τώρα ο ΜΑΡΟΥΒΑΣ, μαγαζί ελαφρά απόμερο με δύο πρόσωπα, μέτριο περιβάλλον και καλή κουζίνα, δύσκολα θα τραβήξει κόσμο, και το κοινό της Νέας Σμύρνης είναι απαιτητικό. Υποθέτω ότι όταν χειμωνιάσει θα του δώσω ακόμα μία ευκαιρία, ίσως με μεγαλύτερη παρέα.

  Προσθήκη σε λίστα
Κλείσε τραπέζι με έκπτωση έως 20%
powered by 20160221 etable26
Κλείσε τραπέζι δωρεάν, τηλεφωνικά ή online, μέσω του e-table.gr, κερδίζοντας αποκλειστικές εκπτώσεις και προνόμια