Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ταβέρνες & Ψητοπωλεία - Αγ. Στέφανος, Αθήνα
Μαι
15
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
17-25

Λοιπόν, η "παραξενιά" μου με έχει οδηγήσει πολλές φορές να κάνω χιλιόμετρα για να βρω κάτι που να το θεωρώ αποδεκτό, σε ό, τι έχει να κάνει με τον προορισμό της παρέας μου για μια βραδινή έξοδο. Και μιλάμε για απλά πράγματα, απ' αυτά που έμαθα να αναζητώ στην καθημερινότητά μου -άρα και στις ταβέρνες(! )- χρόνια τώρα.

Γιατί στις δεκαετίες που βαραίνουν τους ώμους μου (και που δεν ήταν πάντα στρωμένες με ροδοπέταλα) έμαθα πολλά να ανέχομαι, ποτέ όμως την κοροϊδία και το "δήθεν". Και - μη μου πείτε - ζούμε στην εποχή του "δήθεν". Ή όχι; Έτσι, έχω καταλήξει σε ορισμένα προσωπικά "κριτήρια" επιλογής/απόρριψης... φαγοποτείων που, τις περισσότερες φορές, δεν λαθεύουν. Χρόνια στο κουρμπέτι βλέπεις...
Εξηγούμαι: Τρέφω π. χ. μια φυσική απέχθεια στις... μακριές ποδιές των σερβιτόρων!

Ή στα "πρωτότυπα" σκεύη σερβιρίσματος, π. χ. σέσουλες! Όχι πως μου φταίνε τα αθώα αυτά αντικείμενα, αλλά κάτι μου λέει ότι υποκρύπτουν... συγκαλύψεις άλλων καταστάσεων, όπως π. χ. μετριότητα (και κάτω) υλικών, αδικαιολόγητες τιμές κλπ., που προσπαθούν να "σκεπάσουν" μ' αυτή τη δήθεν πρωτοτυπία τους. Και συνήθως δεν πέφτω έξω.

Έτσι, αποφεύγοντας τέτοιες κακοτοπιές, έχω καταλήξει σε λίγα μέρη που πάω σχετικά "άφοβα" και που τα επισκέπτομαι εναλλάξ μαζί με την (ολιγομελή πάντα) παρέα μου (η πολυμελής ομάδα στην ταβέρνα δεν είναι παρέα - πες το βάφτιση, πες το συμπεθεριό, πες το... σύλλογο ή όπως αλλιώς θες, πάντως όχι παρέα! ).
Ένα από αυτά είναι και ο "Πανάγος" στον Άγιο Στέφανο. Φτάνοντας εκεί, ξεκινάς με το άγχος της θέσης στάθμευσης. Τελικά κάπου βρίσκεις (όλοι βρίσκουν! ) στα πέριξ.

Η ταβέρνα αποτελείται στην ουσία από δύο χώρους. Ο πρώτος σε σχήμα "Γ" με συρόμενα "αλουμίνια" που φιλοξενεί τους... "θεριακλήδες" θαμώνες και την ψησταριά (δηλαδή ό, τι... καπνίζει) και ο δεύτερος (χτιστός αυτός και πιο ήσυχος) μέσα στο "Γ".

Στην ψησταριά ο Γιώργος ο ιδιοκτήτης (Πανάγος ήταν το όνομα ενός παππού) αγωνίζεται για το πολύ καλό ψήσιμο των κρεάτων και στην αίθουσα η σύζυγος, η αεικίνητη και γλυκιά Ακριβή, κάνει σχεδόν όλα τα άλλα, εκτός από τη λάντζα. Αυτό είναι συνήθως... το προσωπικό, ενώ σπανίως υπάρχει κάποιο νεαρό άτομο σαν βοηθός. Τα κρεατικά (είπαμε, ψησταριά) έιναι από τα καλύτερα που μπορείς να βρεις στην ευρύτερη περιοχή της Αθήνας, οι σαλάτες φρεσκότατες, το τζατζίκι πολύ καλό, οι πατάτες (συνήθως) από τις καλύτερες και το χύμα κρασί... γύρω στο μέτριο - γιατί βρε Ακριβούλα;

Υπάρχουν βέβαια και κάποια αξιόλογα εμφιαλωμένα σε λογικές τιμές. Τρώγοντας λοιπόν καλά και ολοκληρώνοντας με κάποιο επιδόρπιο (συνήθως γιαούρτι με γλυκό κουταλιού ή πανακότα - όλα τα γλυκά φτιαγμένα από τα χεράκια της Ακριβής) φεύγεις ευχαριστημένος με την υπόσχεση πως θα ξανάρθεις, αφού μάλιστα δεν έχεις ξεπεράσει κατ' άτομο τα 20 ευρώ. Είπαμε: Απλά, λογικά και "τίμια". Α, ξέχασα και - προπαντός - ελληνικά... Μας έχει λείψει αυτό τώρα τελευταία.