Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ψαροταβέρνες - Χαλάνδρι, Αθήνα
Μαι
18
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
10-16

Ναι, ναι, κι ομως, μην τριβετε τα ματια σας, καλα βλεπετε. Η μονιμως παραπονουμενη της παρεας μοιραζει αβερτα τεσσαρια, οπως η κυβερνηση μνημονια: γενναιοδωρα και αναισχυντα. Ειναι τοση η εκπληξη μου για το ποσο καλη ηταν η εν λογω εμπειρια, που ειναι η πρωτη φορα που χαιρομαι τοσο πολυ την βαθμολογηση εστιατοριου.

Παμε? Δευτερα απογεμα και, μετα απο μια πολυ επωδυνη επισκεψη στο ΚΑΤ οπου νοσηλευεται ενας αγαπημενος συγγενης, αποφασιζουμε με μια φιλη να πνιξουμε τον πονο μας. Και, καθοτι θαλασσα δε μας βρισκεται προχειρη, καταληγουμε στην αμεσως επομενη λογικη επιλογη, να τον πνιξουμε στα θαλασσινα. Εχοντας επισκεφθει προσφατα το ομωνυμο ουζερι στο Ηρακλειο, για το οποιο ακομα δεν εδεησα να γραψω, κατεληξα οτι οφειλω να συγκρινω τα δυο, για να βρω το στεκι μου. Λυπαμαι Ηρακλειο, ησουν καλο, ησουν χρυσο, ειχες τις χαρες ολες, αλλα εχασες στα σημεια.

Πριν ξεκινησω με τα του χωρου και της τοποθεσιας, πρεπει να τονισω οτι ο Ψητος Μπακαλιαρος στο Ηρακλειο ακολουθει, προφανως, τη λογικη των Μπακαλιαρων Χαλανδριου και Γλυφαδας, αλλα, αντιθετα με τα αλλα δυο, δεν ανηκει στην ιδια οικογενεια. Εχουν φιλικες σχεσεις οι ιδιοκτητες, αλλα η καρτα του μενου, οι ωρες λειτουργιας και, πολυ περισσοτερο, ο χωρος, διαφερουν σημαντικα.

Παμε πισω στον Ψητο Μπακαλιαρο Χαλανδριου, τον οποιο θα εντοπισετε στο χαρτη πανευκολα, στην Εθνικη Αντιστάσεως, η οποια ειναι καθετος της Παλαιολογου. Το παρκινγκ επι της λεωφορου ειναι αδυνατο, αλλα υπαρχουν αφθονα καθετα στενα γυρω απο το μαγαζι, με τεραστιο βαθμο ευκολιας σε ευρεση θεσης.

Ο χωρος ειναι το πιο ευκολο τεσσαρι που εβαλα ποτε. Αν ειχα παραπανω, θα το εβαζα με κλειστα τα ματια. Ουζερι λεει η ταμπελα, εμεις εστιατοριο βρηκαμε. Ηδη ο περιβαλλων χωρος σε εντυπωσιαζει, με το γκαζον, τους θαμνους και.... τα σιντριβανια. Οι ανθρωποι εφεραν στο Χαλανδρι τη δικη τους θαλασσα. Δεν ξερω ποιανου εμπνευση ηταν αυτη, αλλα θα του εβγαζα το καπελο, αν υποθεσουμε οτι τα απειρα μαλλια μου χωρανε σε καπελο, φυσικα. Οταν σκοτεινιασε, ο ηχος του νερου που παφλαζε μεσα στο συντριβανι εδινε μια πολυ εντονη αισθηση νησιου.

Την αισθηση αυτη επιτεινει ο εσωτερικος χωρος, που ειναι οτι πιο ομορφο εχω δει σε ψαροταβερνα. Μεγαλος, με χωρητικοτητα περι τα 20 τραπεζακια, ευαερος χαρη στην τεραστια ανοιχτη προσοψη- τζαμαρια, και με πολυ ανετες αποστασεις των τραπεζιων μεταξυ τους. Υπαρχει και πανω οροφος, πανομοιοτυπος και εξισου περιποιημενος, με περι τα 20 τραπεζακια. Οι τοιχοι σε ολες τις αποχρωσεις του μπλε, ενω υπαρχουν και τεραστιες θαλασσογραφιες στις κολωνες και τον μεγαλο τοιχο πισω απο το πασο. Ενα ραφι με γλαστρακια, μικρα ξυλινα τραπεζοκαθισματα, η απαραιτητη λαδοκολλα και ψευδοπαρκε στο πατωμα. Ενα πατωμα στο οποιο, μεταξυ μας, ανετα καθομουν οκλαδον και ετρωγα.

Μιλαμε δεν εχω δει καθαροτερο μαγαζι στη ζωη μου, τα παντα αστραφτουν, απο τα τασακια μεχρι τα σκευη φαγητου, τους τοιχους, τα τζαμια, ως τις τρομερα ευρυχωρες τουαλετες. Γενικως, δεν μπορω να υπολογισω ποσα δαπανησαν οι ιδιοκτητες για το χωρο, αλλα το αποτελεσμα δικαιωνει και τον πιο μικροβιοφοβικο
πελατη. Ενιωθα οτι βρισκομουν σε διαφημιση του Πανισχυρου Βιμ.

Παμε σε αλλο ενα υπερβολικα ανετο τεσσαρι: η εξυπηρετηση, που αφορα το συνολο του team του μαγαζιου. Πρωτη φιγουρα που αντικρισαμε με το που μπηκαμε, ενας απο τους σερβιτορους. Πρωτο σοκ, διοτι δεν ηταν ενας τυχαιος σερβιτορος, αλλα ενας καλος φιλος που ειχα να δω αιωνες και που δεν ειχα συνδεσει με το μαγαζι. Θα μου πειτε τωρα, καλα ρε κοπελια, και γιατι να εμπιστευτουμε τη βαθμολογηση σου, αφου αφορα φιλο σου? Λογικο επιχειρημα, αλλα θα ριξω το μπαλακι σε σας. Θα παραθεσω ολα οσα συνεβησαν, και πειτε μου εσεις τι βαθμο θα βαζατε.

Μετα τις απαραιτητες αγκαλιες ενθουσιασμου, ο Θανασης μας αφησε να διαλεξουμε οποιο τραπεζι μας αρεσει. Το ιδιο ακριβως εκανε με οσες παρεες ηρθαν μετα απο μας, ελεγε σε ολους χαρακτηριστικα: "Μπορειτε να καθισετε οπου σας αρεσει καλυτερα, σε οποιο τραπεζι εσεις προτιματε". Μας εφερε τους καταλογους, μας ελυσε τις δεκαδες αποριες μας σχετικα με τα πιατα, προτεινε ο ιδιος πιατα και, αφου καταληξαμε σε καποια, μας προτεινε να φερει τα πρωτα για να μην περιμενουμε και να παραγγειλουμε στη συνεχεια τα επομενα, για να τρωμε σε δοσεις. Ολο το βραδυ ετρεχε πανω κατω, οχι μονο για μας, αλλα και για ολα τα αλλα τραπεζια, εφερε και επαιρνε πιατα, εκανε αστεια, ηταν φιλικος με ολους.

Καποια στιγμη η φιλη μου σχολιασε ποσο της αρεσε η σκορδαλια. Με τα επομενα πιατα, ο Θανασης εφερε μια εξτρα σκορδαλια "γιατι σου αρεσε". Καποια στιγμη ζητησα καλαμακι για το αναψυκτικο, και ελλειψει τετοιου εκεινη τη μερα, σε δευτερολεπτα πεταχτηκε απεναντι στο Γρηγορη και μου εφερε. Η προθυμια του, η ταχυτητα του και το κεφι του δεν περιοριστηκε σε μας, ολοι οι πελατες της ιδιας εξυπηρετησης ετυχαν.

Εξισου καλα λογια εχω να πω για το μαγειρα τους, Κοσμα, ενα νεο παιδι με κεφι και μερακι για τη δουλεια του, που περασε απο τα τραπεζια, συστηθηκε, ρωτησε τη γνωμη των πελατων και πραγματικα εδειχνε να καταγραφει τυχον αρνητικα σχολια. Οχι οτι υπηρχαν, δηλαδη. Θα εβγαζα και στην δικη του αντιμετωπιση το καπελο, αλλα ειπαμε, η μαλλουρα μου ουτε σε σομπρερο δε μπαινει.

Τελος, απο το τραπεζι περασε και ο Μαρκος, ο ιδιοκτητης, εξισου νεος, λιγοτερο πληθωρικος αλλα εξισου κεφατος με το μαγειρα, και μας χαιρετισε. Γενικα, ολη αυτη η εντονα προσωπικη σχεση που καλλιεργουν οι ανθρωποι του μαγαζιου με τους πελατες τους ειναι ο λογος που μεσα σε 2 μολις μηνες λειτουργιας εχουν αποκτησει σταθερη και τακτικη πελατεια -της γραφουσας συμπεριλαμβανομενης- και αποτελουν απο μονες τους αιτια να πας, και να ξαναπας, και να ξαναπας.

Ναι, ωραια ολα αυτα, αλλα με το φαγητο τι γινεται? Γιατι με 13 ευρω φιξ τιμη για απεριοριστη καταναλωση ποτου και φαγητου, καπου χωλαινει το πραγμα. Ε? Θα ηθελα πολυ να πω, ναι, χωλαινει, μην πατε, γιατι αν σπευσετε ολοι εκει δε θα ξαναβρω τραπεζι ως την ορκωμοσια της τετραχρονης ανιψιας μου. Αλλα δεν μου παει το χερι, ρημαδα ειλικρινια.

Εχω επισκεφθει ηδη πολλα μαγαζια που διατυμπανιζουν το απεριοριστο της καταναλωσης τους με 13 ευρω, και τελικως εχω γινει αποδεκτης μετριας κουζινας και απαραδεκτης συμπεριφορας. Ε, ηρθε ο Ψητος Μπακαλιαρος να τους βαλει τα γυαλια. Ο καταλογος αποτελειται απο 5 σαλατες, 12 χειροποιητα ορεκτικα, 10 ψαρια μικρα και μεγαλυτερα, 10 ψαροθαλασσινα, αναψυκτικα και απο ποτα χυμα λευκο και ροζε κρασι, τσιπουρο και ουζο, ολα ανεξαιρετως στην τιμη των 13 ευρω. Δε γραφω αναλυτικα ολα τα πιατα, διοτι υπαρχει αναλυτικος αναρτημενος καταλογος στη σελιδα στο facebook.

Πριν ξεκινησω ενα ενα τα πιατα, θα αναφερω δυο γενικα χαρακτηριστικα του φαγητου για να μην επαναλαμβανομαι μετα, και γινω πιο κουραστικη απο τριωρη κρεβατομουρμουρα:

1. Ολα τα πιατα ερχονται σε μικρες μεριδες, που μονο ως θετικο μπορω να το αναφερω στο εν λογω καταστημα, αφενος διοτι ετσι μπορεις να δοκιμασεις πολλες περισσοτερες γευσεις και να επαναλαβεις οποια σε κερδισε και, αφετερου διοτι δεν παει χαμενο φαγητο. Ειναι αμαρτια λογω λαιμαργιας τελικα να πετανε οι ανθρωποι τεραστιες ποσοτητες φαγητου, με την πρακτικη τους, ολοι κερδισμενοι ειναι.

2. Εγκυρες πηγες αναφερουν οτι ο μαγειρας γεννηθηκε με ενα τηγανι στο χερι. Δεν εξηγειται αλλιως το απιστευτο τηγανι του ανθρωπου σε ολα ανεξαιρετως τα πιατα. Δεν θα λεω σε ολα ενα ενα ποσο καλοτηγανισμενα ειναι, εχετε εξαρχης στο νου σας οτι καμια βαρια λαδιλα, καμια αισθηση λιπατοτητας δεν θα γνωρισει ο ουρανισκος σας.

Ελπιζω να μην εχετε πεσει σε κωμα απο την ακατασχετη φλυαρια μου, γιατι ειμαστε ακομα στην αρχη. Φαγαμε σε βαθμο κτηνοδιας, οποτε μεχρι να απαριθμησω ολα τα πιατα θα εχετε σιγουρα πεινασει, οποτε προσοχη, ακολουθει γενοκτονια.

Για αρχή:

- 4 φετες κλασσικο λευκο σφουγγαροψωμο, ευτυχως ψημενο με λαδοριγανη

-χωριατικο σαλατακι σε μπολ, τρελα χαριτωμενο, με τα λαχανικα φρεσκα, πολυ τραγανα και κυβακια ευχαριστης αλμυρουτσικης φετας. Πολυ εμπνευσμενη λεπτομερεια το χοντρο αλατι.

-Καβουροσαλατα, aka η αδυναμια του Θαναση, η κλασσικη μαγιονεζατη σουριμοσαλατα, εδω με κομματακια τουρσι και ψιλοκομμενο μαιντανο. Ειναι ισως η πιο ευγευστη που εχω πετυχει ως τωρα, και δεν εχει αυτη την εντονη γευση του σουριμι που κυριαρχει σε ολα τα υλικα.

-Πατατοσαλατα, σερβιρεται κρυα, με εντονη την επιγευση του ξιδιου. Μου αρεσε η ενταση της, αλλα κυριως μου αρεσε που η πατατα ειναι σωστα βρασμενη, στο μεταιχμιο, και δεν ηρθε η νεμεση μου σε μορφη κρυφοπουρε.

-Μυδοπιλαφο, ηρθε ενα κατακιτρινο απο τον κουρκουμα λοφακι, με ανηθο, μαιντανο και πιπερια. Δεν ειχε τη συνηθη σπυρωτη υφη αλλα ηταν πολυ περισσοτερο σα σωστα χυλωμενο ριζοτο, με 4 ψωμωμενα μυδια. Η φιλη μου το μονοπωλησε κανονικοτατα, και περιττο να πω οτι το γλυψε το πιατο.

-Τυροκαυτερη, το καμαρι των συνθετικων της: πολυ τυρενια, πολυ καυτερη. Με ψιλοκομμενη κοκκινη και πρασινη πιπερια, πετυχημενη. Εδω να τονισω οτι γενικα στον Μπακαλιαρο εχουν την πιπερια προστατιδα και την εξυμνουν κατα κορον. Για μενα αυτο ειναι πλεονεκτημα, διοτι τα χω κανει τα ταματα μου στο ναο της, αλλα αν δεν ειστε πιπεροφαγοι σα του λογου μου, καλο ειναι να το αναφερετε απο πριν μην παθετε πιπεροπληξια.

-Μυδια αχνιστα, βουτηγμενα σε ενα πεντανοστιμο ζουμακι. Πεντανοστιμο ομως.

Σε ένα δευτερο γυρο διαπραγματευσεων, κατεφθασαν:

-Καλαμαρακια τηγανιτα, μικρουτσικα και τραγανα. Ηταν λιγακι σκληρα, αλλα δικαιολογειται γιατι ειναι φρεσκα. Ποιος θα περιμενε οτι με αυτες τις τιμες θα σερβιραν φρεσκα καλαμαρακια! Το τηγανι ηταν τοσο καλο που ειχε περασει επιτυχως τον σκοπελο "τα αφηνουμε να σαχλιασουν στο λαδι".

-Γαριδες ψητες, μεγαλες και ζουμερες.

-Γαριδακι τηγανιτο, ψιλουτσικο και τραγανο, γινεται ολοκληρο μια μπουκια. Οπως ακριβως το εθεσε η evi, τρωγεται σαν ξηροκαρπι. Μη δω κανεναν να αφηνει τα κεφαλια, ε.

-Φουλ γαριδας με μια γαριδομακαροναδα. Εδω φιλη evi θα διαφωνησω, και πολυ περισσοτερο θα διαφωνησει η φιλη μου, που κυριολεκτικα ειχε βουτηξει τη μουσουδα της στο πιατακι και, που και που, εβγαζε κατι ακαταλυπτους μυκηθμους ευχαριστης. Απο το λιγο που μου επετρεψε να κλεψω βρηκα τη σαλτσα, παρα τη σχετικη λιπαροτητα της, εξαιρετικη. Υποκοκκινη με 5-6 γαριδουλες. Να σημειωσω εδω οτι το μακαρονι απεχει απο το ιταλικο al dente, ειναι καλοβρασμενο κατα τα ελληνικα προτυπα. Αν θελετε την ιταλικη εκδοχη, προλαβετε να ενημερωσετε.

-Πατατες τηγανιτες. Ηταν πολυ ψιλοκομμενες σαν στικς, και η πατατου μεσα μου επαναστατησε. Εγω και το στομαχι μου τις θελουμε πιο ψωμωμενες και χερατες, αλλα λογω του οτι δεν ειναι προ-τιποτα και τηγανιζονται επιτοπου, ειναι αναγκασμενοι για συντομια χρονου να τις σερβιρουν ετσι. Δε θα ενθουσιασουν κανεναν.

-Τζατζικι. Αυτο μαλιστα. Βαρυ, σκορδατο σε σημειο να ξεκληριζει τη φαμιλια του Κομη των Καρπαθιων, με καλο γιαουρτι. Αψογο.

Τι, νομιζετε οτι τελειωσαμε? Πλαναστε φιλτατοι, εχουμε εξασκημενα στομαχια εμεις. Και ευτυχως που οι μεριδες ειναι κουτσικες, γιατι θα μας επαιρνε γερανος απο κει μεσα.

-Σκορδαλια, υπερβολικα απαλη, και γευστικα και στην υφη. Θα την ηθελα πιο δυνατη. Η φιλη μου θελει ενα ταπερ για το σπιτι. Θεμα γουστου ειναι.

-Κουτσομουρακι τηγανιτο, 2 στη μεριδα και ολοδικα μου, αφου επρεπε να παρω τη ρεβανς για τη γαριδομακαροναδα. Ειχαν φανταστικη μυρωδια φρεσκαδας μολις τα ανοιξα στη μεση.

-Τελος, το καλυτερο πιατο με σαρδελες που εφαγα στη ζωη μου. Σαρδελες ψητες, φιλεταρισμενες, περιχυμενες με μια φοβερα γευστικη βινεγκρετ. Πρεπει να ομολογησω οτι εγω τις σαρδελες τις αποφευγω οπως ο εργενης τη δεσμευση, διοτι αποτελει ενα απο τα βιολογικα οπλα που παρασκευαζει τακτικα η μανα μου στην κουζινα της. Ο Θανασης επεμενε να τις φερε παρα την αρνηση μου και ειχε τοσο δικιο ο μπαγασας. Ηταν ζουμερες και πεντανοστιμες.

Ολα αυτα τα απειρα συνοδευτηκαν με καλο χυμα λευκο κρασι Νεμεας, ελαφρυ και ευκολοπιοτο. Αυτο και αν με εξεπληξε, γιατι πρωτη φορα πετυχαινω ποσιμο κρασι σε απεριοριστη καταναλωση. Να τα λεμε και αυτα και να επιβραβευουμε την φιλοτιμη προσπαθεια.

Η αληθεια ειναι οτι οι γευσεις αξιζουν 3.5 και οχι καθαρο 4, υπηρχαν κανα δυο μικροαστοχιες, οπως ειναι απολυτως φυσικο. Κατεληξα ομως στο 4 για δυο λογους: αφενος το 3 θα τους αδικουσε καταφωρα και δεν αντικατοπτριζει τη συνολικη εμπειρια, αφετερου σε ενα απογευμα καταφεραν να με κερδισουν με τα 2 μονα φαγητα που δεν εκτιμω, τις σαρδελες και τα μακαρονια. Αν αυτο δεν ειναι επιτυχια, δεν ξερω τι ειναι.

Αν ειναι value for money? Οι ανθρωποι δινουν νεα υποσταση στον ορο. Προσφερουν πολυ καλη ποιοτητα, μεγαλη ποικιλια και πολυ καλες γευσεις σε εναν χωρο φροντισμενο, με τιμιοτητα, ειλικρινια και αγαπη. Και ζητουν μονο 13 ευρω γι αυτο, χωρις κρυφοχρεωσεις και λοιπες τζιριτζαντζουλες.

Δεν ειναι το πρωτο μαγαζι που σε αυτη την τιμη προσφερει αφθονο φαγητο και ποτο, ομως, απο οσα επισκεφτει ως τωρα, ειναι μακραν το πιο φιλοτιμο.

Ευχομαι στους ανθρωπους που γνωρισα να συνεχισουν την προσπαθεια τους με τιμιοτητα και ταπεινοτητα και να κανουν τις χρυσες δουλειες που τους αξιζουν. Ελπιζω μονο η επιτυχια που θεωρω δεδομενη να μην τους φουσκωσει τα μυαλα με μελλοντικες εκπτωσεις στην ποιοτητα, και δεσμευομαι, οσο τα επιπεδα παραμενουν τοσο υψηλα οπως τωρα, να με βλεπουν πιο συχνα απο τον προμηθευτη τους.

Ουφ, εγω τα πα, και ελπιζω να ξαναβρω τραπεζι πριν παρει ο Εργοτελης πρωταθλημα. Φιλια!!