Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Μοντέρνα κουζίνα - Ψυρρή - Μοναστηράκι, Αθήνα
Μαι
24
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
17-25

Πρέπει να πω εξ’αρχής ότι πήγα λίγο προβληματισμένος στο Zampano – μία μερικών μηνών άφιξη στην οδό Σαρρή στην περιοχή του Ψυρρή, λόγω του κατ’αρχήν άκομψου και διεκπεραιωτικού τρόπου που αντιμετωπίσθηκα, όταν τηλεφώνησα για να κλείσω τραπέζι.

Ο 1ος λόγος είναι η (αναμενόμενα) κοινή λογική. Η πρώτη αυτή “συναλλαγή” μεταξύ του πελάτη και του υπεύθυνου της κράτησης – αν ο/η τελευταίος/α την διαχειρισθεί σωστά – μπορεί να φέρει από την πρώτη στιγμή εντελώς άκοπα, τον επισκέπτη με πολύ θετική προδιάθεση στο εστιατόριο (και ποιος εστιάτορας δεν θα το ήθελε αυτό). Ο 2ος λόγος είναι ότι η συντριπτική πλειονότητα του κόσμου, προτιμά την ευγένεια από την μουρτζούφλα. Και επειδή και τα δύο “ακούγονται” στο τηλέφωνο, προσωπικά βρίσκω πολύ ενοχλητικό το τελευταίο. Μία ντομάτα μείον εδώ λοιπόν - στην εξυπηρέτηση.

Όταν έφθασα όμως μπροστά στο Zampano, πρέπει να πω ότι πραγματικά εντυπωσιάσθηκα από την πρώτη εικόνα και την "κοσμοθεωρία" που φέρνει στην πόλη μας. Tέτοιας ιδιαίτερης αισθητικής εστιατόρια λείπουν από την Αθήνα, και το Zampano έρχεται να συμπληρώσει ένα μέρος αυτού του - αναλογικά με άλλες μητροπόλεις - δυσανάλογου κενού.

Το Zampano έχει έναν image αλλοτινής εποχής, που δύσκολα συναντά κανείς στις μέρες μας, σε επενδύσεις με αντικείμενο την εστίαση. Eδώ συνεργάσθηκε έμπειρος – πολύ – διακοσμητής μαζί με ταξιδεμένο ιδιοκτήτη. Από την πρώτη εντύπωση, θα θαυμάσει κανείς την διαφανή περιμετρική σκεπή με τα περίτεχνα μεταλλικά πλαίσια, τον υποβλητικό φωτισμό και την χαρισματική γωνιακή τοπογραφία του σημείου, που αποπνέει μία αστική ανάμνηση και κουλτούρα των αρχών του περασμένου αιώνα.

Ο σχεδιαστής συγκέρασε σε ένα τέλειο puzzle, επιλεγμένα μεταλλικά στοιχεία (του κατά τα άλλα βαρετού πλέον vintage βιομηχανικού σχεδιασμού), με εν είδει μόνο "πολυκαιρισμένα" έπιπλα διαφορετικά μεταξύ τους, πρωτότυπα φωτιστικά και τέλος, εντυπωσιακά art-deco στοιχεία - μόλις κανείς περάσει την είσοδο, δεν μπορεί παρά να μην θαυμάσει το σκαλιστό μαρμάρινο bar αριστερά με τα σκαμπό που έρχονται από μια άλλη εποχή.

To Zampano δεν ένα εύκολο copy & paste του εστιατορίου του γείτονα, δεν έχει σχέση με τυποποιημένους χώρους που κανείς προσπαθεί (όταν φύγουν οι εργολάβοι και οι προμηθευτές), να "ζεστάνει" με διάφορα μικροαντικείμενα. Όλο το εστιατόριο (ή σχεδόν όλο - εξηγώ στη συνέχεια) είναι σχεδιασμένο πάνω σε μία πολύ έντεχνη και συμπαγή κεντρική ιδέα με αρχή, μέση και τέλος. Ίσως ο Jeremy Clarkson, να αναφωνούσε και για αυτόν τον χώρο... "το ξέρω ότι έχεις ψυχή"…

Μοναδική παραφωνία (κατά τη γνώμη μου) αποτελούν, 1. οι (ευτυχώς περιορισμένες σε αριθμό) πολυφορεμένες καρέκλες Tolix καθώς και κάτι άλλες σχολικού τύπου που έχουν;; το όποιο στυλ τους, αλλά λειτουργικά δεν επιτρέπουν σε κανένα πισινό - "πλούσιο ή πένη" - να καθίσει παραπάνω από 45 λεπτά, άντε μία ώρα χωρίς να βογγήξει (βασικός κανόνας σχεδιασμού σε ένα εστιατόριο), και στο Zampano κανείς κολλάει με την ατμόσφαιρα και χρειάζεται χρόνο και 2. οι μάλλον αδιάφορες τουαλέττες που είναι ξένες με αυτόν τον συγκεκριμένο χώρο.

Στα της εξυπηρέτησης τώρα. Στο τραπέζι μας περιποιήθηκε ένας χαμογελαστός και ευγενικός νεαρός, που ήταν πρόθυμος να βοηθήσει στην παραγγελία μας, να συστήσει ένα διαφορετικό - εξαιρετικό - κρασί όταν η πρώτη επιλογή μας είχε μόλις τελειώσει, ενώ όταν ρωτήσαμε κάτι πιο τεχνικό, ζήτησε να το επιβεβαιώσει πρώτα με την κουζίνα. Σέρβιρε το κρασί στην ποσότητα που έπρεπε σε κάθε ποτήρι, ώστε και για να βγάλει στη μύτη τα αρώματα του, αλλά και για να μην ζεσταθεί στα ποτήρια Ήπιαμε ένα εξαιρετικό παλαιωμένο λευκο viognier (Σταθμός, Αμπελώνες Λαλίκου) του 2012 στα 23 ευρώ. Όπου το βρείτε, να το δοκιμάσετε ανεπιφύλακτα.

Και η κοπέλλα που επίσης βοήθησε στο τραπέζι μας ήταν όσο έπρεπε ευγενική, αλλά λίγο αποστασιοποιημένη, και σε χώρους comfort food, βοηθά στην ατμόσφαιρα μια κάποια αναλαμπή "φιλικότητας". Μου έκανε επίσης πολύ καλή εντύπωση, ο τρόπος που ήταν ντυμένη. Αν αυτό που φορούσε ήταν στολή εργασίας και επιλογή του διακοσμητή ή του ιδιοκτήτη, μπράβο σε αυτούς. Αν ήταν δική της επιλογή, μπράβο της και συγχαρητήρια!

Αυτό που κατά τη γνώμη μου το Zampano θέλει ακόμη πολύ δουλειά, είναι η κουζίνα του, που ειλικρινά ελπίζω να έχει απλά προβλήματα “οδοντοφυίας” και όχι εγγενείς αδυναμίες.

Ενώ το εστιατόριο έχει σαφή γευστική ταυτότητα και τύπο κουζίνας - δεν έχει επικάλυψη υλικών, έχει ίντριγκα στην ποικιλία των προτάσεων (από κατσίκι σε γαρίδες, και από kale σε αβοκάντο), παίρνει ρίσκο σερβίροντας υλικά με μεγάλη φύρα και υψηλό κόστος (π. χ. χταπόδι), ακροβατεί πρωτότυπα ανάμεσα στην Ελληνική κουζίνα της ανάμνησης και τον νεωτερισμό του twist και ενίοτε της αποδόμησης - δυστυχώς δεν καταφέρνει να παρουσιάσει ένα συνεπές γευστικό αποτέλεσμα.

Έχει ένα εξαίσιο προζυμένιο ψωμί, που θα στεκόταν απλά με λίγο extra παρθένο ελαιόλαδο, χωρίς ανάγκη για όλα τα επιπλέον ενδιαφέροντα συνοδευτικά που έρχονται από την κουζίνα. Η σαλάτα με την ρόκα, το αχλάδι, το κατσικίσιο τυρί και τα καρύδια ήταν πολύ δροσερή και σωστά βρεγμένη. Τα πιτάκια με γέμιση σπετζοφάι ενδιαφέροντα και σαν σύλληψη και σαν νοστιμιά, αλλά ήρθαν ψιλομαυροτηγανισμένα. Πρωτότυπη στη γεύση η μαρμελάδα ντομάτα που τα συνόδευε, με ωραία υφή. Το χταπόδι με την ψητή μελιτζάνα, καλύτερα να το προσπεράσει κανείς - το χταπόδι έπρεπε να ήταν ψητό, αλλά είχε υφή βραστού, ενώ η μελιτζάνα παρ'όλο που είχε αφαιρεθεί προσεκτικά σε μεγάλα κομμάτια από το περίβλημα της και ήταν σωστά καπνισμένη, ήταν ιδαρής και άνοστη.

Τα πρώτα πιάτα μαζεύτηκαν και εδώ δυστυχώς μεσολάβησε ένα μεγάλο διάστημα – κοντά μιας ώρας! μέχρι να έρθουν τα κυρίως πιάτα - με το εστιατόριο μισογεμάτο. Όταν αξιώθηκαν να φθάσουν, κάποια ήταν του ύψους, όπως

το πολύ νόστιμο λεμονάτο κατσικάκι και εντελώς Κυριακάτικες και πεντανόστιμες οι μαμαδέ ψητές πατάτες που το συνόδευαν (παρά την "άψητη" εικόνα τους, είχαν μία πολύ μεστή γεύση). Πολύ νόστιμες και οι πέννες με τα ψητά λαχανικά και το ginger, όπως επίσης και το κριθαράκι με το αργομαγειρεμένο μοσχάρι, που όμως ήταν λίγο στεγνό για κριθαράκι/ώτο. Το κοτόπουλο με το σουτζούκι και το πληγούρι μέτριο (για να είμαστε και σωστοί βέβαια, τι γεύση να έχει τώρα το πληγούρι, η κινόα, το κεχρί, φαγόπυροι, σόγιες και λοιπές αφίξεις), με κάποιο μόνο ενδιαφέρον στην πικάντικη sauce γιαουρτιού του και τις ίνες από πιπεριά chili,

και κάποια ήταν του βάθους, όπως

το κριθαρώτο με τις γαρίδες και το φινόκιο, που εκτός από το ότι είχε στεγνώσει εντελώς όταν ήρθε, είχε και μία υπέρ του δέοντος έντονη γεύση λεμονιού. Καλές είναι μερικές σταγόνες λεμονιού σε ριζότα και κριθαρώτα γιατί αναδεικνύουν τη γεύση λόγω οξύτητας και σπιρτάδας, αλλά στο πιάτο μας πρέπει να το έστιψε πολύ γυμνασμένος μάγειρας. Ένα λαβράκι στο βάθος του τραπεζιού, δεν το δοκίμασα, αλλά ούτε και άκουσα κανένα επιφώνημα ανάτασης.

Το περιστατικό με την μεγάλη καθυστέρηση στα κύρια πιάτα, χάλασε λίγο την διάθεση όλων, και αυτό γιατί δυστυχώς, σε όλο αυτό το διάστημα της μίας ώρας που μεσολάβησε (ούτε και αφού ήρθαν τα πιάτα) κανένας από την ομάδα της σάλας (έξω και μέσα από το bar, μιας και είμασταν δίπλα τους), δεν ένοιωσε την ανάγκη να “διασκεδάσει” κάπως την κατάσταση, να πεί μία στοιχειώδη δικαιολογία. Θα το ήθελα αυτό στο Zampano. Άλλη μία ντομάτα down the drain γι αυτό το λόγο στην εξυπηρέτηση, που – μακάρι να κάνω λάθος – φαίνεται να είναι root και όχι instant cause στο Zampano. Λίγη αλλεγκρία και σκέρτσο (στην ουσία λίγη καπατσοσύνη) θα περιμέναμε, δεν περιμέναμε δήλωση μετανοίας.

Τα γλυκά που δοκιμάσαμε ήταν αδιάφορα, χωρίς την πινελιά της φροντίδας. Η – φρεσκότατη κατά τα άλλα - μαρέγκα στην lemon pie κάλυπτε τα πάντα, ο πειραματισμός του άγευστου ανθότυρου; στο cheesecake το έστειλε στα τάρταρα, η πανακότα ήταν λανθασμένα άγλυκη και το παγωτό βανίλια μανταρίνι, ενώ ήταν πολύ εύγευστο, κατέφθασε σχεδόν λειωμένο.

Δεν αναφέρθηκα καθόλου στις τιμές των επιμέρους πιάτων, γιατί το Zampano για τις συνθέσεις τους - και τον χώρο - έχει θεαματικά (το τονίζω) ΧΑΜΗΛΕΣ τιμές (5-7,5 ευρώ οι σαλάτες του και τα ορεκτικά του, 4-5 ευρώ τα γλυκά του και 13 ή 14 ευρώ το ακριβότερο κυρίως πιάτο του). Και αν κανείς το συνδυάσει αυτό με την εκτενή και καλά δομημένη λίστα κρασιών του, που πολλά σερβίρονται και σε ποτήρι, τότε το κατά κεφαλήν κόστος για φαγητό/ποτό στο Zampano, είναι μια ευχάριστη έκπληξη.

Επίσης, πολύ “καλός” κόσμος στο εστιατόριο με πλατύ ηλικιακό εύρος που έδειχνε να περνάει καλά, smart jazz και swing μουσική σε σωστή ένταση, non smoking αίθουσα όταν σε όλη την ευρύτερη περιοχή ο ανταγωνισμός είναι “Καπνιστήριον Η ΟΜΙΧΛΗ”, πεντακάθαρες τουαλέττες, “χάρακες” στη φορολογική απόδειξη.

Τα του εμφιαλωμένου ή μη νερού καθώς και των αρχικών ή τελικών κερασμάτων, προσωπικά δεν τα αξιολογώ - πλέον – καν, σαν στοιχεία της πολιτικής των εστιατορίων. Μπορεί να μου φανεί ενδιαφέρον να με ρωτήσουν αν προτιμώ εμφιαλωμένο ή νερό από την βρύση, ή να κεράσουν ένα σφηνάκι στο τέλος του γεύματος, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μου λέει κάτι - εφόσον η συνολική πρόταση/εμπειρία αφήνει θετική ανάμνηση και είναι συνεπής με ότι υπόσχεται, κυρίως αν συνυπολογίσει κανείς τα πολύ μικρά περιθώρια κέρδους στην εστίαση και την χαμηλή μεσοσταθμική πληρότητα της εβδομάδας στην πλειονότητα των εστιατορίων στη χώρα μας.

Εύχομαι ειλικρινά τα παραπάνω σημεία να προβληματίσουν. Ακόμη περισσότερο ελπίζω να ήταν απλά κάποιες πρόσκαιρες αστοχίες της βραδυάς. Θα παρακολουθώ το Zampano γιατί είναι ένας θαυμάσιος χώρος με ιδιαίτερη ατμόσφαιρα, και εφόσον ανεβεί λίγο η εξυπηρέτηση - κάποια πράγματα είναι στοιχειώδη - και βελτιωθεί σημαντικά η κουζίνα, θα το έκανα ευχαρίστως συχνό προορισμό.

  Προσθήκη σε λίστα
Κλείσε τραπέζι με έκπτωση έως 10%
powered by 20160221 etable26
Κλείσε τραπέζι δωρεάν, τηλεφωνικά ή online, μέσω του e-table.gr, κερδίζοντας αποκλειστικές εκπτώσεις και προνόμια