Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Πολίτικη κουζίνα - Νέα Φιλαδέλφεια, Αθήνα
Μαι
24
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
10-16

Δεν ξέρω πως τα καταφέρνει ο καλός μου και μία φορά τον χρόνο μας εγκαταλείπει για τρεις τέσσερις μέρες. Τις περισσότερες φορές πρόκειται για δουλειά αν και, δυστυχώς, δεν έχουν λείψει οι περιπτώσεις που έπρεπε να φύγει λόγω ενός δυσάρεστου γεγονότος. Όταν λοιπόν το κορίτσι μας ήταν μικρότερο και ως απόλυτο daddy’s girl στενοχωριόταν και της έλειπε αλλά τα τελευταία χρόνια που μεγάλωσε πια, το βλέπουμε σαν ευκαιρία να περάσουμε λίγο χρόνο οι δυο μας, να κάνουμε κουβέντες μαμάς/κόρης, να βγούμε εκτός προγράμματος και παραδοσιακά, πλέον, να δοκιμάσουμε καινούργια μαγαζιά.

Έτσι λοιπόν την προηγούμενη Παρασκευή 13/5, την ώρα που ο μπαμπάς ταξίδευε, η μικρή μας ερχόταν αντιμέτωπη με τα γραπτά του πρώτου σοβαρού πτυχίου της γαλλικής γλώσσας. Επειδή η ώρα των εξετάσεων είχε οριστεί στις 4, προτίμησα να φάει κάτι ελαφρύ πριν, με την υπόσχεση, όμως, να πάμε μόλις τελειώσει για κανονικό φαγητό. Η επιλογή του μαγαζιού υπήρξε πανεύκολη αφού η κόρη, οι κολλητοί της και η φιλενάδα και μαμά των κολλητών είναι λάτρεις του κεμπάπ και ξέρω, επίσης, ότι η φαγανή, ζωή να έχει, βασίλισσα της περιοχής το τιμά συχνά πυκνά με την παρουσία της, οπότε ήμουν σίγουρη ότι δε θα μας περίμεναν δυσάρεστες εκπλήξεις.

Το μαγαζί είναι πολύ εύκολο να το βρει κανείς ακόμα κι αν είναι
άσχετος με την περιοχή, όπως εγώ καλή ώρα. Βρίσκεται πάνω στη Λ. Δεκελείας και όντας αρκετά μεγάλο είναι αδύνατο να το προσπεράσεις. Το παρκάρισμα απ την άλλη έχει ένα βαθμό δυσκολίας αφού οι γύρω δρόμοι είναι πεζοδρομημένοι όμως, σίγουρα, θα βρεθεί κάποια θεσούλα.

Ο χώρος είναι μεγάλος, φωτεινός, άνετος, με σιδερένιες πέργκολες, φυτά γύρω γύρω, βολικά τραπεζοκαθίσματα, μαυρόασπρα πλακάκια και έντονο ανατολίτικο στοιχείο. Επιτέλους ένα μαγαζί που διαφοροποιείται, όσον αφορά στη διακόσμηση, τουλάχιστον, από τα λοιπά της ίδιας κατηγορίας.

Μπαίνοντας λοιπόν χαρούμενοι, πεινασμένοι κι έτοιμοι να περάσουμε ένα χαλαρό απογευματάκι ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια κυρία απ' την κουζίνα, υποθέτω, η οποία είναι πραγματικά χυμένη πάνω στις καρέκλες ενώ στην ερώτηση μας για το που να καθήσουμε απαντά …δεν ξέρω.. ρωτήστε κάποιον…δείχνοντας αδιάφορα το εσωτερικό του μαγαζιού. Οκ το καταλαβαίνω ότι, προφανώς, ήταν κουρασμένη, ίσως τελείωνε η βάρδια της ή έκανε το διάλλειμά της όπως επίσης ότι η ώρα ήταν άκυρη και τα πράγματα χαλαρά από άποψης κόσμου, παρόλα αυτά η εικόνα δεν ήταν η πρέπουσα και χρειάζεται περισσότερη προσοχή από μέρους της διεύθυνσης.

Αποφασίζοντας να μη δώσουμε παραπάνω σημασία περνάμε μέσα, ένα συμπαθητικό παλικαράκι μας παραλαμβάνει και μας οδηγεί σε ένα ανετότατο ομολογουμένως τραπέζι στο χώρο για τους καπνίζοντες. Έρχονται οι κατάλογοι, νεράκι σε κανατούλα, αφού ερωτηθήκαμε, ένα καλωσόρισμα με πιτούλα κομμένη, ντοματούλα, πιπερίτσες, ένα ντιπάκι και μετά από σύντομη ανάγνωση παραγγέλνουμε τα κάτωθι:
- Τζατζίκι συμπαθέστατο, αρκετά δροσιστικό και όχι βαρύ.
- Τυροκαυτερή η οποία είναι πραγματικά καυτερή με άφθονα κομματάκια μπούκοβου, καθόλου αλμυρή αλλά αντίθετα αρκετά βουτυρένια.
- Χαλούμι σχάρας που ήρθε συνοδευόμενο από μαρμελάδα σύκου και μας άρεσε πολύ.
- Πατάτες τηγανητές με τριμμένη γραβιέρα από πάνω χρυσαφένιες και καυτές.
- Μίνι λαχματζούν ήτοι δύο πιτούλες, χειροποίητες, νομίζω, με κιμά από πάνω. Ωραίο ήταν, ελαφρύ ήταν, εγώ όμως το προτιμώ πιο πικάντικο και με λεμόνι όπως είχα συνηθήσει να το τρώω στο ομώνυμο μαγαζί στον Πειραιά δεκαετίες πριν και το οποίο δεν ξέρω αν υφίσταται ακόμα.
- Δύο τυλιχτά, ένα με κεμπάπ και ένα με γύρο κοτόπουλο από τα οποία δε δοκίμασα μεν όμως άρεσαν στην κόρη και στο ένα αγόρι που τα παράγγειλαν.
- Δύο μερίδες γιαουρτλού κεμπάπ. Τέσσερα ωραία, ζουμερά κεμπάπ, άφθονες κομμένες πίτες, γλυκοκαυτερή σάλτσα ντομάτας, πηχτό γιαούρτι. Η μόνη ένσταση που έχω αφορά στη σάλτσα, η οποία άφηνε στον πάτο του σκεύους στο οποίο σερβιρίστηκε αρκετό νερό, κατά τα άλλα, όμως, ήταν νοστιμότατα.
Το μαγαζί δε διαθέτει ψωμί έτσι παραγγείλαμε πίτες οι οποίες, δυστυχώς, δεν ήρθαν ποτέ αν και χρεώθηκαν κανονικά από ότι είδα κατόπιν εορτής, βέβαια, στον λογαριασμό.
Συνοδεύσαμε το φαγητό μας με δύο μικρά ποτήρια μπύρας και δύο αναψυκτικά για τα παιδιά και ο λογαριασμός για τα παραπάνω ήρθε στα 49,40 ευρώ.

Κάπου εκεί κι ενώ έχουμε τελειώσει το φαγητό και ετοιμαζόμαστε σιγά σιγά να φύγουμε χτυπάει το κινητό και ακούω τη φωνή της ιθαγενούς φιλενάδας να μου λέει…. Τρως μαρή, τρως και σε βλέπω και ενώ γελάω, σηκώνω το βλέμμα μου και βλέπω τα αγαπημένα μου κορίτσια φάντη μπαστούνι απέναντί μου. Μα ήταν δυνατό να τρώει η φιλενάδα στα μέρη τους και να μην περάσουν να τη δουν? Όχι βέβαια! Οπότε ξαναστρωνόμαστε, παραγγέλνουμε κι άλλες μπύρες και τα κορίτσια να φάνε μιας κι ερχόντουσαν κατευθείαν απ τη δουλειά, κι αφού είχαν κάνει μια ενδιάμεση στάση στον οδοντίατρο, οπότε είχα την ευκαιρία να δοκιμάσω και:
- Ρύζι πολίτικο που έρχεται φορμαρισμένο σε τσέρκι, έχει τα μπαχάρια του, τις σταφίδες του, το κουκουνάρι του και είναι αρκετά γλυκό. Προσωπικά μου άρεσε, αλλά αν κάποιος δεν αγαπά τις γλυκές γεύσεις, καλό θα ήταν να διαλέξει κάτι άλλο. Επίσης, στο συγκεκριμένο τους είχε ξεφύγει ο χρόνος βρασμού και το ρύζι ήταν ένα βήμα πριν γίνει λαπάς.
- Αυγά μάτια με σουτζούκι από τα οποία δε δοκίμασα γιατί είχα ήδη σκάσει όμως μου φάνηκε πολύ σκέτη και μικρή μερίδα σε σχέση με τα υπόλοιπα που είχαμε παραγγείλει.
- Μερίδα γύρο χοιρινό σε άφθονη ποσότητα, με πίτες, sauce, ντομάτα και πιπεριά ψημένη. Ενώ ο γύρος δε συγκαταλέγεται στα αγαπημένα μου, εδώ μπορώ να πω ότι μου άρεσε πολύ και σκέφτομαι σοβαρά, όταν ξαναπάμε, να το παραγγείλω για μένα.

Φαγητό με τα κορίτσια δε νοείται να κλείσει χωρίς επιδόρπιο οπότε αφού έγινε ενδελεχής επιθεώρηση της βιτρίνας των γλυκών, ήρθαν στο τραπέζι μας ένα cheese cake φράουλας και ένα παγωτό τριαντάφυλλο. Ευμεγέθεις μερίδες και τα δύο, φρεσκότατα, το cheese cake με ωραία και επιτέλους τυρένια γεύση, ενώ το παγωτό τριαντάφυλλο έκλεψε για μένα τις εντυπώσεις με τη βελούδινη υφή του και τη γεύση από λουκούμι. Επίσης, θα πρέπει να σημειώσω, το γενναιόδωρο κέρασμα οκτώ κομματιών ενός εξαιρετικά επιτυχημένου σιμιγδαλένιου χαλβά με άρωμα πορτοκαλιού και, σχεδόν, ζεστού ακόμα.
Όταν δεήσαμε να σηκωθούμε να φύγουμε κι αφού τα κορίτσια μας συνόδεψαν ιπποτικότατα και μας έβαλαν στο ταξί που θα μας γύριζε σπίτι, με την αυστηρή οδηγία να τους τηλεφωνήσουμε μόλις φτάσουμε, η μικρή μου έκανε τις εξής δηλώσεις:
Η κυρία Ελένη είναι φοβερή τύπισσα και,
να ξαναπάμε στο μαγαζί γιατί μου άρεσε,
οπότε αυτό φαντάζομαι ότι απαντά στις ερωτήσεις για το αν προτείνεται και αν θα επιστρέψω.

Θα μου επιτρέψετε ν’αφιερώσω τη συγκεκριμένη κριτική σε ένα κορίτσι που με έκανε περήφανη και με συγκίνησε ο τρόπος με τον οποίο αντέδρασε όταν έθιξαν τη φιλενάδα της. Ένα κορίτσι που τιμά τα παντελόνια που φορά, ειδικά τα militaire, τα οποία αγαπά ιδιαιτέρως, περισσότερο από κάποιους που ξέρω και οι οποίοι τα φορούν στην καθημερινή, ανούσια, μικρή και μίζερη ζωή τους. Ένα τέτοιο κορίτσι ονειρεύομαι να γίνει η κόρη μου όταν μεγαλώσει και εύχομαι, με όλη την καρδιά μου, την ύπαρξη τέτοιων φίλων στη ζωή της όπως και κάτι αγοριών που θα την εκπλήσσουν αναπάντεχα κάνοντάς τη να χάσει μια ανάσα, σαν τη μαμά της.