Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ζαχαροπλαστεία & Φούρνοι - Ψυρρή - Μοναστηράκι, Αθήνα
Μαι
25
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
-

Όταν το κέρδος γίνεται αφορμή να ανεβαίνει η μύτη στον ουρανό, βρισκόμαστε ακριβώς στο χρονικό εκείνο σημείο στο οποίο χάνεται ο σεβασμός προς τον πελάτη, και τολμώ να ομολογήσω πως η όποια ποιότητα πρώτης ύλης, προσωπικά με αφήνει παντελώς αδιάφορη.

Πολύς ντόρος για το Σερμπετόσπιτο της Νάνσυ. Τώρα το εάν αυτός ο ντόρος είναι για το τίποτα ή όχι, το αφήνω στην άποψη του καθενός. Εγώ απλά θα περιγράψω τις δύο επισκέψεις μου και τα συμπεράσματα δικά σας.

Για τον χώρο δεν υπάρχει κάτι ιδιαίτερο να πω καθώς είναι πάαααρα πολύ μικρός και τα τραπέζια στην κυριολεξία το ένα πάνω στο άλλο. Καταλαβαίνω ότι το σκεπτικό είναι να εξυπηρετηθεί ο κόσμος (?), αλλά σαν τελικό αποτέλεσμα νομίζω ότι δεν εξυπηρετείται ο κόσμος όταν σαρδελοποιείται…!

Τα τραπεζάκια έχουν κατακλίσει φυσικά σε κάθε σπιθαμή πεζοδρομίου έξω και απέναντι από το μαγαζί, χειμώνα καλοκαίρι βεβαίως, γι’ αυτούς οι οποίοι προκειμένου να φάνε ένα γλυκό -που ανάλογο και καλύτερο θα μπορούσαν να το απολαύσουν εδώ που τα λέμε και σε ένα από τα πολλά άλλα αξιόλογα ζαχαροπλαστεία/γλυκοπωλεία που διαθέτει η πόλη-, προτιμούν να ψοφολογήσουν κάτω από μια σόμπα καταμεσής του δρόμου… εντάξει είναι μια άποψη κι αυτή!

Εξυπηρέτηση;; Μμμμ, εδώ εξαρτάται σε ποιόν θα πέσετε. Την πρώτη φορά από την ολιγόωρη διαμονή μας, “δεν προλάβαμε” να έχουμε παράπονο, εκτός από το άγχος στο οποίο υποβληθήκαμε έτσι ώστε να παραγγείλουμε γρήγορα.

Την δεύτερη; Πέσαμε σε έναν πιτσιρικά ο οποίος εκτός του ότι μας αντιμετώπισε λες και παίζαμε μαζί μπάλα την προηγούμενη... είδε το μαλλί μου όρθιο και του έβγαλε οικειότητα φαίνεται! 'Εδειχνε τόσο σίγουρος για πράγματα τα οποία προφανώς δεν γνώριζε, που καλό θα ήταν κάποιος να του τα εξηγήσει, γιατί καμιά φορά (καλή ώρα) μπορεί να πέσει και σε ανθρώπους που γνωρίζουν πολύ περισσότερα ακόμα και από αυτούς που βρίσκονται στο εργαστήριο.

Την πρώτη φορά λοιπόν ήταν απόγευμα ανήμερα των Θεοφανίων, που θέλαμε απεγνωσμένα γλυκό. Έτσι κατεβήκαμε επί τούτου στου Ψυρρή, περιοχή στην οποία δεν κινούμαστε συχνά, για να πάμε στο συγκεκριμένο γλυκοπωλείο για το οποίο είχαμε διαβάσει πολλά.

Όταν φτάσαμε συναντήσαμε μια λαοθάλασσα μέσα στο τσουχτερό κρύο, να συνωστίζεται στα γύρω πεζοδρόμια. Μέσα όσοι περισσότεροι στοιβαγμένοι μπορούσαν –υποτιθέμενα- να καθίσουν, κι άλλοι τόσοι όρθιοι να περιμένουν να πάρουν σειρά για το στρίμωγμα! Μετά από αυτή την εικόνα είμαι πια πεπεισμένη ότι εάν μοίραζαν δωρεάν φαγητό… θα είχε λιγότερο κόσμο!

Πραγματικά, δεν θα επέτρεπα στον εαυτό μου να καθίσει αν δεν ερχόμουν από μακρυά. Υποβλήθηκα όμως σε αυτή την ταλαιπωρία, μόνο και μόνο για τον κόπο εύρεσης θέσης στάθμευσης και για να διαπιστώσω εάν πραγματικά αξίζει τόσα πολλά όλος αυτός ο ντόρος. Περιμέναμε γύρω στο 20λεπτο για να καθίσουμε σε ένα τραπεζάκι που έβαλαν σφήνα κυριολεκτικά επάνω σε ένα άλλο τραπεζάκι που καθόταν ένα ζευγάρι. Φανταστείτε ότι με την -όσο πιο διακριτική μπορούσαμε- κίνηση να βγάλουμε τα μπουφάν μας… ρίξαμε το ποτήρι με το νερό των πίσω μας, οι οποίοι μας κοίταζαν συγκαταβατικά γι’ αυτό το οποίο συνέβαινε και σ’ εκείνους …!

Παραγγείλαμε:

- Προφιτερόλ. Δυο μεγάλες μπάλες από σου, σε ένα βαθύ πιάτο οι οποίες κολυμπούσαν σε ρευστή σάλτσα σοκολάτας. Η υπερβολή σε όλο της το μεγαλείο. Η γενική εικόνα αλλά και γεύση του συγκεκριμένου γλυκού δεν μας άρεσε, καθώς τα σου δεν ήταν γεμισμένα με κρέμα patisserie ως είθισται, αλλά ούτε με lesere ή siboust (κρατώ μια επιφύλαξη για την τελευταία), που ακόμα κι αν ήταν, δεν είχε επιτυχία καθώς έμοιαζε με σκέτη σαντιγύ. Προσωπικά δεν μου άρεσε ούτε η σάλτσα σοκολάτας. Δεν καταναλώθηκε όλο.

- Κιουνεφέ με παγωτό καϊμάκι πασπαλισμένο με κανέλα. Ήταν πάρα πολύ γευστικό το κιουνεφέ, όπως και το παγωτό που ήταν μαστιχωτό και μυρωδάτο.

ΑΛΛΑ. Πρέπει να πούμε εδώ ότι το κιουνεφέ είναι γλυκό που ΔΕΝ σερβίρεται με παγωτό. Κατά τη γνώμη μου αυτή η κίνηση είναι ιεροσυλία. Προσέξτε, δεν σχολιάζω το εάν αρέσει στον κόσμο ο συνδυασμός αυτός ή όχι. Άλλωστε σε ποιόν δεν αρέσει το παγωτό;; Όμως είναι ένα γλυκό που σερβίρεται ζεστό, για την ακρίβεια συνήθως σιροπιάζεται πριν σερβιριστεί με καυτό σιρόπι, και η όλη επιτυχία του κρίνεται κατά ένα μεγάλο ποσοστό, στην επιλογή του τυριού που έχει γίνει.

Συνεπώς το καϊμάκι υπερκαλύπτει λόγω γεύσης, ποσότητας αλλά και λόγω χαμηλής θερμοκρασίας την γεύση του γλυκού αφού το παγώνει, με αποτέλεσμα να χάνει ο ουρανίσκος το πάντρεμα του τυριού με το φύλλο του κανταϊφιού και το σιρόπι, αυτό δηλαδή που τελικά είναι και το ζητούμενο από αυτό το γλυκό.

Για να το πω απλά… το καπελώνει… μεταφορικά αλλά και κυριολεκτικά, αφού η ποσότητα παγωτού που έρχεται, αντιστοιχεί σε μια σκάφη! Τώρα θα μου πείτε, γιατί δεν το ζήτησες σκέτο*;; Παρακάτω θα βρείτε την απάντηση.

Η πρώτη αυτή εμπειρία μας ολοκληρώθηκε ζητώντας άμεσα τον λογαριασμό καθώς μας είχε πιάσει εκνευρισμός από την βαβούρα και το στρίμωγμα. Δεν μας κράταγε τίποτε άλλο εκεί. Προφανώς αυτό επιδιώκουν κι όλας οι άνθρωποι. Ο λογαριασμός ήρθε με ζελεδάκια κερασμένα στο πιατάκι και λικέρ μαστίχας. Δεν θυμάμαι το ακριβές ποσό που πληρώσαμε, καθώς παίζει να μην πήραμε καν την απόδειξη, από την τρέλα που είχαμε να φύγουμε από εκεί. Νομίζω ότι ήταν γύρω στα 13-14€.

Η δεύτερη επίσκεψή μας, έγινε Σάββατο 14/5/16 4 άτομα, μετά από επίσκεψη σε αγαπημένο εστιατόριο του Κεραμεικού, που όμως υστερεί σε γλυκά. H ώρα ήταν αρκετά προχωρημένη, άρα ήταν η πιο ασφαλής επιλογή που μπορούσαμε να κάνουμε για να βρούμε τραπέζι χωρίς να εκνευριστούμε ούτε να ταλαιπωρηθούμε. Είχα βλέπετε συγκρατήσει και την προτροπή-πρόταση του φίλου makis67 πάνω σε αυτό το θέμα. Έτσι είπα να δώσω μια δεύτερη ευκαιρία. Έριξα λοιπόν την ιδέα και κανείς δεν αρνήθηκε. Πράγματι η σκέψη ήταν σοφή. Όχι μόνο δεν είχε κόσμο, αλλά είχαν ήδη αρχίσει να μαζεύουν τα τραπεζοκαθίσματα από τα πεζοδρόμια.

Μπήκαμε λοιπόν μέσα να βλεφαριάσουμε την βιτρίνα με τα γλυκά, γιατί ως γνωστόν πρώτα χορταίνει το μάτι και μετά το στομάχι. Αρχίσαμε λοιπόν να ρωτάμε τον σερβιτόρο που ανέφερα παραπάνω, τι είναι το κάθε γλυκό.
Στην εξυπηρέτηση λοιπόν αυτής της επίσκεψης θα μπορούσα να βάλω και 0. Και εξηγώ τους λόγους.

Μας πρότεινε το προφιτερόλ και φυσικά το κιουνεφέ, γλυκά που προφανώς είναι οι κράχτες του μαγαζιού. Του είπα ότι το προφιτερόλ το έχουμε ξαναδοκιμάσει και δεν μας άρεσε. Ρώτησε απορημένος γιατί, κι όταν του είπα ότι δεν έχει κρέμα patisserie αλλά σαντιγύ, επέμενε ότι δεν είναι σαντιγύ κι ότι δεν γεμίζεται με patisserie το σου. Τότε του είπα ότι εγώ το φτιάχνω με patisserie κι επειδή δεν είχε νόημα να συνεχιστεί αυτή η συζήτηση, του εξήγησα ότι απλά απαντώ στην ερώτησή του για τον λόγο που δεν μου αρέσει το συγκεκριμένο γλυκό. Τα περαιτέρω για το τι είδους κρέμα είχε μέσα νομίζω πως έτσι κι αλλιώς ήταν περιττά από την στιγμή που δεν μου άρεσε.

Παραγγείλαμε:

- Καζαν ντιπί, το οποίο ήταν επαρκέστατο κομμάτι σε ποσότητα και αξιοπρεπές σε γεύση, αλλά δεν είναι το καλύτερο που έχω δοκιμάσει χ4€

- Γκοφρέτα με γέμιση σφιχτής γκανάς μέσα και περιχυμένο εννοείται με ποοολύ σάλτσα σοκολάτας από πάνω. Νομίζω το λένε γκοφρετογλυκό αν δεν κάνω λάθος. Σερβιρίστηκε σε βαθύ πιάτο, ένα κομμάτι σαν τούβλο. Γευστικά δεν μας άρεσε ιδιαίτερα, γιατί τα φύλλα της γκοφρέτας δεν ήταν τραγανά. Χ4€

Δεν έδινε την αίσθηση ότι ο λόγος ήταν γιατί είχαν μαλακώσει από την σοκολάτα, καθώς μέσα έτσι κι αλλιώς δεν ήταν ρευστή. Ήταν σαν πανιασμένα. Εύλογα έπεσε στο τραπέζι η άποψη ότι δεν υπάρχει περίπτωση να προλάβει να μπαγιατέψει γλυκό εκεί μέσα, με τόσο κόσμο που έχει το μαγαζί καθημερινά.

Αυτό βέβαια δεν είναι κανόνας για δύο λόγους. Αφενός μεν γιατί δε μπορεί να έχουν όλα τα γλυκά την ίδια κατανάλωση, αφετέρου γιατί δε νομίζω ότι την γκοφρέτα την παρασκευάζουν οι ίδιοι, πιθανότατα την προμηθεύονται, οπότε εκεί μπορεί άνετα να δημιουργηθεί “κενό”.

- Κιουνεφέ (2 μερίδες χ 7€) το ένα ζητήθηκε χωρίς παγωτό, σκέτο*! Τι τραγικό λάθος ήταν αυτό;; Ο σερβιτόρος μας άφησε άφωνους όταν μας είπε ότι “δεν σερβίρεται σκέτο”… ντόινγκ? Και ακολουθεί ο εξής κορυφαίος, ανεπανάληπτος διάλογος:

- Ορίστε; Αποκρίνομαι… Τι εννοείτε;;

- Δεν γίνεται να σερβιριστεί χωριστά!

- Αφού το έχεις στο ταψί ξεχωριστά και μετά βάζεις το παγωτό από πάνω, πως δεν γίνεται;;

-Ναι αλλά δεν γίνεται,

-Το γιατί δεν καταλαβαίνω;;

- Ε, δεν γίνεται, είναι γραμμή του μαγαζιού...

- Ναι ρε φίλε αλλά εγώ πληρώνω…! Και θέλω να φάω αυτό που θέλω εγώ, όχι αυτό που θες εσύ.

…Κι εκεί μπαίνει στη μέση ο γνωστός "πυροσβεστήρας" της παρέας, που είδε το μάτι μου γυαλισμένο και λέει, -εντάξει ρε παιδί μου, φέρε το έτσι και θα το βγάλουμε από πάνω εμείς το παγωτό.

Το θέμα που προκύπτει εδώ, καταλαβαίνετε βεβαίως πως δεν είναι το ποιος θα βγάλει το παγωτό από πάνω…! Είναι το καλάμι που πρέπει να ξεκαβαλικέψουν κάποιοι άνθρωποι. Γιατί γλυκοπωλεία και ζαχαροπλαστεία υπάρχουν πολλά και πιο αξιοπρεπή, που δείχνουν επιπλέον απόλυτο σεβασμό στον πελάτη.

Συμπέρασμα: Το Σερμπετόσπιτο της Νάνσυ, σαφώς δεν έχει ανακαλύψει τον τροχό! Έχει ανακαλύψει απλά έναν δικό του τρόπο να βγάζει χρήμα. Σοκολάτα… πολύ σοκολάτα, overdose σοκολάτας (κάτι που έπαθε κι ο φίλος VAGELIS). Παντού σοκολάτα, θες δε θες. Κι όπου δεν υπάρχει σοκολάτα, τι υπάρχει;; Σωστά μαντέψατε… παγωτό, πολύ παγωτό, θες δε θες κι αυτό. Θα το πληρώσεις και θες φάτο, θες μην το φας. Θα το πληρώσεις όμως, με το έτσι θέλω.

Άρα τι έχουμε στην συγκεκριμένη περίπτωση; Δυο χαρακτηριστικά: Θράσος και αδιαφορία για την γνώμη του πελάτη. Είναι άραγε αυτά τα συστατικά της επιτυχίας; Κατά την γνώμη μου όχι, αλλά αν η κυρία Νάνσυ είναι ευχαριστημένη, εγώ πάω πάσο. Σερμπετόσπιτο βέβαια, δεν ξέρω αν θα ξαναπάω. Κι έχω έναν πολύ καλό λόγο δίπλα στο σπίτι μου (ονόματα δεν λέμε)…ε, φίλε Jim?

Τα λοιπά συμπεράσματα δικά σας. Άλλωστε περί ορέξεως κολοκυθόπιτα.