Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Πολίτικη κουζίνα - Ν. Χαλκηδόνα, Αθήνα
Μαι
29
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
10-16

Πηγή έμπνευσης ο Ζωρζ Πιλαλί και ο Τρώγων που μου τον θύμισε. Ο ρυθμός, blues ή μπλου κατά Ζωρζ. Οι παρεμβάσεις αρκετές. Πρώτον, διότι ο Πιλάλας είναι ‘’δύσκολος’’ στην κατανόηση των μηνυμάτων και δεύτερον, διότι το κύριο θέμα μας είναι ο Μπαρμπαλέξης και τα φαγητά του.

Θα σας πω μια ιστορία που μου συνέβη το year two thousand sixteen, λίγο μετά το Πάσχα…. Μια rock ‘n’ roll ιστορία!!!!! Διότι για όλα φταίει το rock ‘n’ roll.
Η κούραση αρκετή και το στομάχι γεμάτο λόγω των ημερών. Τα μαγαζιά όλα κλειστά. Ή σχεδόν όλα. Ο Μπαρμπαλέξης μας περίμενε να μας γεμίσει το υπόλοιπο κενό του στομαχιού.

Ανηφόρισα λοιπόν ανατολικά του Κεντάκυ, ‘’σχεδόν’’ ταπί και ψύχραιμος. (Ταπί από το γαλλικό tapis και το λατινικό tapes). Για την ακρίβεια, κίνησα προς σύνορα δυτικής όχθης στην περιοχή της Χαλκηδόνας, σε έναν ήσυχο δρόμο με άνετο παρκάρισμα. Δεν χρειάστηκε πολύ περιπλάνηση για να βρεθεί το μαγαζί διότι ‘’οι ανόητοι περιπλανούνται οι σοφοί περιηγούνται’’.
Το τραπέζι ήταν κλεισμένο από την Ζουζού που περίμενε εμένα, την Κοκό και άλλα ‘’παρφέ’’ άτομα.

Αφού λοιπόν μαζευτήκαμε, χαιρετηθήκαμε, ανταλλάξαμε ευχές, δεν σπάσαμε αυγά, αρχίσαμε το αρχικό βζουβζούνισμα, κάτι σαν το πέταγμα σμήνους μελισσών στη φύση. Αυτό μέχρι να γίνει η παραγγελία και να ξεκινήσουμε το ταξίδι της γεύσης και της γνώσης.
Ο χώρος προσαρμόζεται άνετα στο λαϊκό άσμα ‘’έχεις θέματα’’. Περισσότερο μου θύμισε καφετέρια παρά μαγαζί με πολίτικη κουζίνα. Τραπέζια, τα κλασσικά μαρμάρινα με ξύλινα ή μεταλλικά πόδια, το ίδιο και οι καρέκλες ψάθινες σε άσπρο και καφέ ξύλο. Οι τοίχοι με ελάχιστη παρέμβαση ανατολίτικου style, πολύ γυψοσανίδα σε pal χρώματα, ένα άχαρο bar και τηλεοράσεις ψηλά, προφανώς για παρακολούθηση της ΑΕΚάρας μιας και η περιοχή είναι φουλ κίτρινη.

Το μαγαζί ψιλοσώζει ο εξωτερικός χώρος στο απέναντι παρκάκι, όπου τα τραπέζια αναπαύονται νωχελικά κάτω από αρκετά δένδρα με παχιά σκιά. Οι πέριξ του χώρου θάμνοι ενισχύουν το σκηνικό. Δροσερός και έξτρα πράσινος χώρος που βέβαια και εκεί, με χάλασαν οι καρέκλες που θυμίζουν γλέντι γάμου, αρραβώνα ή βάφτισης και η πράσινη μοκέτα αντί για φυσικό γκαζόν.
Την εικόνα του εσωτερικού χώρου την μέρα που πήγαμε βελτίωσαν κάτι πριγκίπισσες της Δυτικής όχθης από το σόι εξ αγχιστείας του βασιλιά –άρα όχι καθαρόαιμες πριγκίπισσες- που λικνίζονταν στους ήχους της μουσικής και έβγαζαν semi – αισθησιακές φωτογραφίες σε διάφορα μέρη του μαγαζιού.
Κατά τα άλλα, η ‘’παρφέ’’ παρέα μας ήταν όλα τα λεφτά.

Το service καλό αλλά απρόσωπο. Ναι μεν ήρθαν τα πιάτα σε καλή σειρά, μας κέρασαν στο τέλος τα γλυκά, ήταν εκεί όταν χρειαστήκαμε τον σερβιτόρο, αλλά ρίξε ρε αδερφέ και ένα χαμόγελο και μην μας πετάς το δελτίο να γράψουμε τι θα φάμε. Κάτσε δίπλα να λύσουμε τις απορίες μας και να μας προτείνεις το κάτι ιδιαίτερο. Άντε και αυτό στην άκρη.
Ξεκινάει λοιπόν το ταξίδι της γεύσης. Ανάψτε τα πυροφάνια!!!!! Έρχονται τα καλύτερα.

Πίτα αρκετά μεγάλη, ζεστή και αφράτη αντί για ψωμί στην αρχή. Ήταν ότι καλύτερο για να γευτούμε τα πιάτα με τις πικάντικες και μη σάλτσες που ακολούθησαν.
Το πρώτο πιάτο ήταν οι φοβερές χειροβομβίδες, που αν δεν ήταν τόσο υπέροχες, θα τις πετούσα στον Τσώρτσιλ από τη Λαμία στο διπλανό τραπέζι, που από το πούρο που άναψε η στάχτη έφτανε στην Αγγλία. Θεριακλής ο Έλληνας αλλά όχι και στα μούτρα μας.
Η χειροβομβίδα λοιπόν είναι κιμάς και πλιγουρένια κρούστα με γέμιση κομματάκια μοσχάρι με τα απαραίτητα ανατολίτικα μπαχάρια και μυρωδικά. 3 τεμάχια η μερίδα και στη μέση μια ανάλαφρη γιαουρτένια sauce. Το παραγγείλαμε εις διπλούν και ζητήσαμε και μια χειροβομβίδα ακόμη για να δοκιμάσουμε και οι 7 της παρέας. Υπέροχο, γευστικό, crispy έδεσμα.
Ντολμαδάκια γιαλατζί, χειροποίητα έγραφε αλλά αμφιβάλλω. Το χειρότερο πιάτο της νύχτας με διαφορά. Μικρή η ποσότητα ρυζιού στο εσωτερικό των σκληρών φύλλων, τυλιγμένα μάλλον με τον ντολμαδοπαρασκευαστή της κυρίας τάδε. Το πιάτο πήγε υπέρ πίστεως.

Πάμε αισίως, με την συζήτηση να έχει ανάψει για τα καλά, στις πίτες. Λαχματζούν και παστουρμαλί προσγειώθηκαν στο τραπέζι. Το κάψιμο ελάχιστο και ο παστουρμάς διακριτικός. Μέχρι εκείνο το βράδυ είχα άλλη άποψη για το λαχματζούν οπτικά και γευστικά. Εδώ ήρθε ελάχιστα καυτερό σε μεγάλη μεταλλική πιατέλα με λεπτή ζύμη -κάτι σαν πίτσα- ψιλοκομμένο μοσχάρι, ντομάτα κρεμμυδάκι, μαϊντανό και μπαχαρικά, που του δίναν μια ιδιαίτερη πικάντικη γεύση.
Στο παστουρμαλί το λιωμένο τυρί και η ντομάτα που μαζί με τον παστουρμά υπήρχαν μέσα στην αφράτη ζύμη, εξισορροπούσαν τη γεύση και άφηναν μια υπέροχη ανάμνηση μετά την βρώση. Προτιμήστε τα.
Επεισόδιο νο 3: Τηγανιές. Και ‘’Μπαρμπαλέξης’’ και ‘’Σωτήρης’’ και ‘’Μενεμένης’’ πικάντικη και ομελέτα με καβουρμά. Αρκετά καλές όλες, ξεχωρίζει η ομώνυμη με τριμμένη πατάτα σαν βάση, αυγά για σπάσιμο και ανακάτεμα, σουτζούκι και παστουρμά. Εγώ είμαι ένθερμος υποστηρικτής της καβουρμομελέτας με κλειστά μάτια.

Για την ιστορία, ο ‘’Σωτήρης’’ περιέχει μπουκιές κοτόπουλο σα βάση, μυρωδικά, μανιτάρια και υπέροχη μουσταρδάτη sauce και η ‘’Μενεμένη’’ (από την ομώνυμη πόλη της επαρχίας Σμύρνης) είναι οικολογική και καυτερή (στα όρια).
Τελευταία πράξη της Θεοκωμωδίας: Περίίίίί κεμπάπ ο λόγος. Εδώ ξεχώριζε το κοτόπουλο κεμπάπ γευστικό, ζουμερό και συνάμα τραγανό. Συνοδεία ψιλοκομμένης μαρουλοσαλάτας, ντομάτας και crispy πίτας. Το γιαουρτλού ακολουθούσε, αλλά γευστικά ξεχώριζε η κόκκινη σάλτσα με το γιαούρτι, που δεν μπόρεσε να κάνει κτήμα της τα κεμπάπ που σκέπαζε. Η πίτα στη βάση του πιάτου κρατούσε την τραγανότητά της, παρά την υγρασία των πάνω πατωμάτων.
Συνοδέψαμε με κρασί κόκκινο πολύ καλό, δροσερό και γλυκόπιοτο, χωρίς παρενέργειες την άλλη μέρα, οπότε ακολουθήσαμε πιστά τον φίλο Ζωρζ και το λαϊκό άσμα με δική του μουσική, ‘’Μην πίνεις ξύδια’’.

Μαζί με τον λογαριασμό που μαζί με τα tips έφθασε στα 16 ευρώ το άτομο, ποσό λογικόν, λόγω του αρκετού φαγητού και ποτού, ήρθαν και τα κερασμένα γλυκά ήτοι: κιουνεφέ (ζεστό, γευστικό αλλά …. ), σιροπιαστά (μικρές γευστικές μπουκιές αλλά…) και καζάν ντιπί (το καλύτερο ever, θεσπέσια, δροσερή, μυρωδάτη κρέμα δεξιοτεχνικά καμένη). ΄

Η βραδιά τελείωσε υπέροχα ειρηνικά και αναμάρτητα, παρά το είδος και το καυστικό περιεχόμενο των συζητήσεων. Τα μαζέψαμε, φορτωθήκαμε, φορτώσαμε και σαν άλλοι Βετεράνοι των λεωφόρων ή των λεωφορείων κινήσαμε για πίσω.
Έχω πει την άποψη μου σε άλλη κριτική, για τα μαγαζιά που πρεσβεύουν θεματική κουζίνα. Αν απομονώσεις τις γεύσεις ο Μπαρμπαλέξης προσφέρει αυθεντική ανατολίτικη κουζίνα και δίνει αποτελέσματα άνω του μετρίου. Αν συμπεριλάβεις και τα της εξυπηρέτησης και χώρου χάνει αρκετά και λυπάμαι δεν θα πάρω.

Υ. Γ. Ο Ζωρζ Πιλαλί είναι ένας δεξιοτέχνης ποιητής τραγουδιστής και τραγουδοποιός που συνθέτει και εκτελεί με τον δικό του σατυρικό τρόπο. Χειρίζεται το blues με βάση το ρεμπέτικο και το ρεμπέτικo με βάση το blues και στο ενδιάμεσο το βλάχο λαϊκό των 80’ς. Ένα άκουσμα δεν βλάπτει, για το άτομο με τους ορκισμένους φίλους και πολέμιους. Η εμπειρία του ακούσματος μένει χαραγμένη στην μνήμη του καθενός όπως και να το δεις.