Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Σουβλάκι & Σχάρα - Περιστέρι, Αθήνα
Ιουν
06
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
10-16

Σαββατο, αργά το πρωί, είμαστε με την γυναίκα μου στο Μπουρνάζι, στην καφετεριούπολη, για να δούμε φιλικό ζεύγος που μούτζωσε την Αθήνα και ζει πλέον στα Κύθηρα, σε χωριό, με την μικρή τους κόρη.

Μελαγχολούμε ακούγοντας την ηρεμία και τις προσλαμβάνουσες των φίλων μας, σε σχέση με εμάς, ταυτόχρονα αισθανόμαστε τυχεροί που ορισμένα αυτονόητα για μας, τους ζώντες εν Αθήναις, δεν είναι τόσο αυτονόητα στην ελληνική επαρχία.

Ο φίλος μας περιγράφει ενα ευλογημένο τόπο, όπου δεν υπάρχει πείνα, διότι ο καθείς έχει το μποστάνι του, την κότα και τα αυγά του, τα κουνέλια του (οικόσιτα και άγρια, ".... τα πατάς το βραδυ στην δημοσιά, έτσι οπως πετάγονται μπροστά σου, οπότε τι να κάνεις; Τα κάνεις στιφάδο! "). Επίσης ευλογημένο και άριστο λάδι και ντόπιο τυρι.

Αλλά ολα αυτά, σε συνδυασμό με την κρίση, αλλά και τον σχετικά υψηλού επιπέδου τουρισμό, εξαφάνισαν οποιαδήποτε διάθεση των νησιωτών να προχωρήσουν ένα βήμα παραπέρα και να διαθέσουν στην ευρυτερη αγορα τα προϊόντα τους. Αν δεν είσαι ντόπιος, ή ο παπάς του χωριού (πεσκεσια), έχασες! Πρέπει να πληρώσεις ένα σκασμό χρήματα στα τοπικα Σ/Μ για όλα αυτα!

Τα ντόπια λαχανικα, οταν καλύψουν τις ανάγκες του σπιτιού και της ταβέρνας, πετιούνται. Αντε να γίνει η τομάτα πελτές, για τα άλλα.... Το γάλα που περισεύει, το πίνουν τα μοσχάρια (!!! ), μιάς και το μοναδικό τυροκομείο έχει κλείσει και δεν υπάρχει υποδομή παστερίωσης και συντήρησης, έστω του γάλακτος. Και πλήθος άλλων παραδειγμάτων.....

Και φυσικά, ντοπιοι και ξενομερίτες πληρώνουν τα λοιπα, εκ της πρωτευούσης αγόμενα αγαθα, οπως απορρυπαντικα, χαρτικα κτλ, σε τιμές κυριολεκτικώς παπορίσιες.

Εχοντας μελαγχολήσει αρκούντως για την κατάντια μας και την αδράνεια μας, και όντας 3 το μεσημέρι, ψάχνουμε τρόπο να σιγήσει το ενσωματωμένο ταμπούρλο, μιάς και το πρωινό έχει εξαερωθεί και ο καφές με το μπισκότο της καφετέριας είναι προ πολλού παρελθόντα. Κατευθυνθήτω η γαστήρ μου εις τόπον δροσερόν, εις τόπον χλοερόν, εις τόπον εστιάσεως, στον παρακείμενο ΜΠΑΡΜΠΑΔΗΜΟ. Απελθέτω απ΄εμού το εγγυς ταχυφαγείον. Και όντως, η τέντα απέναντι απο το κατάστημα, καθιστά τον τόπο δροσερό, συν το παρακείμενο γκαζόν, συμβάλλει στο χλοερόν, όσο για την εστίαση, αύτη αυτονόητη εστί.

Απέναντι απο το κατάστημα, βρίσκεται ο σκεπασμένος χώρος, με κανονικά αραιωμένα, λευκα τραπέζια, απλά, και καρέκλες μαύρες, ξύλινες καφενείου, αλλα τις καλές με την ημικυκλική πλάτη. Νοστιμη πινελιά τα με χρυσή μπογια καλλιγραφικά γραμμένα ονόματα (των θαμώνων; για να μην χάνεις την καρέκλα σου;) στην εξωτερική μεριά της πλάτης της καρέκλας.

Ψυχόμενη προθήκη για το νερό, μαχαιροπηρουνα και τραπεζομάντηλα, στην απο δώθε μεριά του ποταμ... εε συγνώμη του δρόμου ήθελα να πώ, για να μην περιμένεις μες την ζέστη να δροσιστείς και να σου στρώσουν τραπέζι.

Παρά την φιλότιμη προσπάθεια του καταστήματος, μαρσάροντες νεοΕλληναράδες, επειδυκνύοντες την "ΜΠΕΜΠΑ" (BMW) ή την "χιλιάρα", ηχο- και καυσαεριο- ρυπαίνουν τον χώρο οπότε αισθάνεσαι σαν το θηλυκο παγώνι που ο εποχούμενος και "πυρωμένος" αρσενικός επειδεικνύει τα φτερά του. Τελος πάντων. Πρόταση προς την επιχείρηση: Ισως δυσκολεύει λίγο το σερβίρισμα, αλλα βάλτε τα διαχωριστικά από την πλευρά του δρόμου και ανοίξτε την πλευρά του πάρκου.

Βρηκαμε σχετικά άνετα τραπέζι για δύο, ο νεαρός αλλα καθόλου μουντρούχος σερβιτόρος Γιώργος, κατέφθασε δρομαίος, έφερε τα σχετικά, ΜΕ εμφιαλωμένο νερό, και καταλόγους. Απάνω που ήμουν έτοιμος να τον "δαγκάσω", όταν ήλθε να παραλάβει την παραγγελία, ρώτησε ευγενικά, αν επιθυμούσαμε το νερό ή να το πάρει πίσω και να το αντικαταστήσει, και αν θέλαμε παγάκια στην κανάτα του νερού βρυσης. Υποψιασμένος πελάτης-Γιώργος 0-1.

Ο τμοκατάλογος είναι υπερπλήρης, με πληροφορίες για το κατάστημα, τις πρώτες ύλες, τα πιάτα, τις τιμές, τα λάδια που χρησιμοποιούν, τα κατεψυγμένα και με (surprise!!! ) πληροφόρηση για τα αλλεργιογόνα (βλ. υστερόγραφο). Αντίρρηση έχω για το στήσιμο, με τις πολλές εγχρωμες φωτογραφίες των πιάτων, που μου θυμίζει αμερικάνικο ντάινερ της δεκαετίας του 60-70 (το θυμάστε το American στην στοά, στο Συνταγμα, αρχή Μητροπόλεως; Αλλα έγω είμαι και λίγο μπαγιάτικος, πάλι) Σαν όγκος και παρουσίαση είναι λίγο μπουκωτικός.

Το γενικό επίπεδο τιμών είναι ικανοποιητικό. Υπάρχει τυλιχτό στα 2 ευρώ, υπάρχει γιαουρτλού στα 8,50 ευρω, και απλή μερίδα στα 7,90 (κοτόπουλο, κεμπάπ, σουβλάκι). Το μοσχαρίσιο σις, ανεβάινει, αν θυμαμαι καλά στα 11+ ευρώ. Υπάρχει επιλογή μισής μερίδας (4,90) και ενισχυμένης με άλλα είδη ή συνδυασμού ειδών, οπότε μπορείς να την βάλεις στην μέση για μεζέ ή απλά να φας κατιτίς παραπάνω (απο 11+ έως 13,90 η σχεδον διπλή). Αυγά τηγανητα με πατάτες και τα γνωστά ορεκτικά και σπιτικές πατάτες τηγανητές συμπληρώνουν το κατάλογο, μαζί με σαλάτες, μερικές των οποίων είναι ασυνήθιστες για σουβλακοπωλείο (ταμπουλε) ή ευφάνταστες (π. χ. με ρόδι).

Η παρουσία μας ήταν απλά διεκπεραιωτική της πεινός, οπότε περιοριστήκαμε σε ενα γιαουρτλού, μια μερίδα σις κοτόπουλο, μια μερίδα πατάτες (€3,60) και δύο (κανονικές, 500 ml, αληλούια) πράσινες (€3, έκαστη). Σύνολο λογαριασμού €26. Εξ ων και βγαίνει το κόστος ανα άτομο, διότι προφανώς οι περισσότεροι θα πάρουν και κάποια ορεκτικά παραπάνω απο μας. Αν και με την κρίση, ποιός μπορεί να είναι σίγουρος;

Η παραγγελία κατέφθασε σχετικά γρήγορα, χωρίς ψωμί, και καλώς, διότι ούτε σαλάτα ούτε αλοιφές (όπως τις λένε οι εκ βορρα συμπατριώτες μας) ούτε για άλλο λόγο δεν είχαμε χρεία άρτου αφού οι μερίδες συνοδεύονταν από 2 τουλάχιστον ευμεγέθεις και κομμένες πίτες. Υποψιασμένος πελάτης-Γιώργος 0-2.

Το γιαουρτλού αποτελείται από 4 κεμπαπ, κανονικού μεγέθους, συνοδευόμενα από πίτες, ψητή ντομάτα και σάλτσα γιαουρτιού επάνω τους, και επάνω στην σάλτσα γιαουρτιού, σάλτσα ντομάτας. Παπρικα και λοιπά εμφανή μπαχαρικά δεν υπήρχαν. Ισως και να μην υπήρχαν μπαχαρικα πολλά, γενικώς, διότι αν και τα κεμπαπ και η σάλτσα γιαουρτιού ήταν ευγευστες, η γευστική ένταση που θα έδινε χαρακτήρα ήταν απούσα. Ρε παιδί μου, ας μην ήταν καυτερά ή πατημένα σε κάποιο μπαχαρικό, αλλά ηταν στο όριο να τα πείς επίπεδα. Ακόμα και μια εύλογη νότα "προβατίλας" θα ήταν ευπρόσδεκτη, μιάς και έχουν δοθεί μάχες από ειδικούς να χρησιμοποιείται και αρνί στα κεπαπ, και φυσικά να μην χρησιμοποιείται (φρίττω και μόνο που το αναφέρω, ως ο πάλαι ποτέ Καϊάφας, διαρρηγνύων τα ιμάτια μου) το χοιρινό. Ευτυχώς ήταν καλοψημένα και με σωστό αλάτι.

Το σις κοτόπουλο ήταν δύο κανονικές σούβλες, συνοδευόμενες από πίτα, ψητή ντομάτα, κρεμμύδι με μαϊντανό και δύο πράσινες πιπεριές (μάλλον ελαφρά ψημένες), που μου φάνηκαν για καυτερές αλλά αποδείχθηκαν άκακες. Η ποσότητα επαρκής, το πρόβλημα το ίδιο. Αν και το κοτόπουλο φαινόταν ότι έιχε μαριναριστεί και ψηθεί καλά, χωρίς να στεγνώσει, έλειπε το κατιτις στην γεύση. Σωστή επιλογή του καταστήματος να χρησιμοποιήσει φιλέτο μπούτι (πιστέψτε με, μπορώ να το ξεχωρίσω), ή τουλάχιστον ΚΑΙ μπούτι (βούτηξα ένα κομμάτι απο την γυναίκα μου, αποκλειστικά για τον σκοπό της αξιολόγησης, χε χε χε). Μάλλον έτσι αποφεύχθηκε το στέγνωμα, κι αν το μπούτι φιλέτο είναι φθηνότερο από το στήθος, ποσώς με ενδιαφέρει, μιάς και στο μαγείρεμα το κάθε κομμάτι κρέατος έχει άλλο τρόπο αξιοποίησης. Φαντάζεστε να κάνετε ποτέ σούπα μοσχάρι με κιλότο ή νουά (εκτός του κονσομέ, φυσικά);

Οταν λοιπόν επονομάζεσαι ως έχων "ανατολίτικες" ή 'πολίτικες" ή "σμυρνιές" επιρροές, πρέπει να το υποστηρίζεις με τις γευστικές σου επιλογές και όχι μόνο με την δυνατότητα να παραγγείλει κάποιος ήπιο ή καυτερό τζατζίκι. Το σουτζούκι στον κατάλογο δεν σε κάνει “ανατολίτη” είναι από μόνο του “ανατολίτικο”. Το αυτό ισχύει και για τον παστουρμά. Και για τα μικρά παιδάκια μπορούν να υπάρχουν επιλογές.

Οι πατάτες, μπορώ να πώ, ήταν το καλύτερο πιάτο (!!! ). Χοντροκομμένες, χρυσοκίτρινες, ελαφρά ξεροψημένες, με αλάτι και ρίγανη, έσπαγαν στο δόντι και αποκαλύπτουν εσωτερικά την αχνίζουσα και νόστιμη σάρκα τους. Τόση ποίηση σε μιά ταπεινή τηγανητή πατάτα! Ηρθαν πρώτες και καυτές και μας κράτησαν συντροφιά, ακριβώς όσο χρειάστηκε να ετοιμαστούν οι μερίδες και να πιούμε την πρώτη μπύρα, τις φάγαμε μία μία με το χέρι, απολαμβάνοντας την κάθε μιά ξεχωριστά.

Κέρασμα δεν υπήρξε, αλλά και δεν μας έλειψε ιδιαίτερα. Πάντως ο σερβιτόρος, που μας εξυπηρέτησε με προθυμία ταχύτητα και διακριτικό χιούμορ, μας υπενθύμισε τα γλυκά του καταλόγου, σε περίπτωση που θέλαμε να ξεπλύνουμε την γευστική ένταση. Απο τα παραπάνω καταλαβαίνετε ότι δεν υπήρξε η ανάγκη.

Ο λογαριασμός ήταν έτοιμος στην μορφή (κανονικών) αποδείξεων που συνόδευαν την κάθε αποστολή μέρους της παραγγελίας, μέσα σε καλαίσθητο δερμάτινο δίπτυχο με υποδοχή να μην πέφτουν τα ψιλά κάτω.

Το περιβάλλον μεσα, είναι το γνωστό, των νεοφανών ψητοπωλείων με τις ανατολίτικες επιρροές, πάντα στα ορια του κιτς με τα κρεμαστά πλαστικα λουκάνικα και παστουρμάδες, η τουαλέτα, και μάλιστα σε ώρα αιχμής, άψογη και πεντακάθαρη.

Εν κατακλείδι, ο ΜΠΑΡΜΠΑΔΗΜΟΣ είναι μία τίμια πρόταση για κορεσμό της πείνας και μπυρίτσα τις κρύες νύχτες του χειμώνα ή τις ζεστές καλοκαιριάτικες νύχτες. Θα φέρει εις πέρας εκδηλώσεις (νομίζω κάποιοι θαμώνες ανήκαν σε χορεία βάπτισης, στο εσωτερικό) με ταχύτητα και αποτελεσματικότητα. Ειμαι διχασμένος, δεδομένων των λεπτομερειών που προσέχουν σπάνια, άλλα, θεωρούμενα υψηλοτέρου επιπέδου καταστήματα. Θα διευκρινίσω, λοιπόν ότι η βαθμολογία αφορά την συγκεκριμένη επίσκεψη και την συγκεκριμένη παραγγελία και θα δώσω ακόμα μία ευκαιρία για υψηλότερη βαθμολογία στην γεύση στον ΜΠΑΡΜΠΑΔΗΜΟ, όταν τον επισκεφθώ για πιό εκτεταμένη δοκιμασία, σε πιό πολλά και πιό ειδικά εδέσματα (π. χ. τις παράξενες σαλάτες). Μέχρι τότε θα παραμείνει στις επιλογές μου, για ένα γρήγορο φαγητό, στην περιοχή, προφανώς με καλύτερες επιλογές γεύσης και περιβάλλοντος απο τα παρακείμενο ταχυφαγείο γνωστής αλυσίδας.

Υ. Γ. Η επαγγελματική διαστροφή σε συνδυασμό με πρόσφατο σεμινάριο, με έπεισε ότι ΚΑΙ οι αλλεργίες δεν είναι τόσο σπάνιες, όσο ήταν παλιά, αλλά και τα μαγαζιά ΔΕΝ είναι τόσο ευαισθητοποιημένα, όπως θα έπρεπε. Επίσης, εμείς οι ίδιοι οι καταναλωτές, ακόμα κι αν ξέρουμε ότι έχουμε (δεν χρησιμοποιώ επίτηδες το "πάσχουμε") μία αλλεργία, δεν φανταζόμαστε από που μπορεί να μας έρθει, σήμερα, που οι πρώτες ύλες είναι πολλές, έρχονται από παντού (παγκοσμιοποίηση, γαρ) και χρησιμοποιούνται με τρόπο που δεν φανταζόμαστε.

Αγαπητοί, εν πινακίω, συναγωνιστές, υπάρχει πλέον νομοθετική απαίτηση για τα καταστήματα που παρασκευάζουν και πωλούν, ΜΗ ΠΡΟΣΥΣΚΕΥΑΣΜΕΝΑ (διότι τα προσυσκευασμένα το γράφουν υποχρεωτικά) τρόφιμα, να γνωρίζουν και να διαθέτουν αυτοστιγμεί την σχετική πληροφόρηση στους πελάτες τους. Πρέπει να υπάρχει ΠΑΝΤΑ ένας υπάλληλος που να γνωρίζει ποιά αλλεργιογόνα και σε ποιά είδη περιέχονται. Και αν ο πελάτης το ζητήσει, να υπάρχει η πληροφορία και γραπτώς. Αλλα ας μην είμαστε υπερβολικοί. Η μόνη αναφορά στον τιμοκατάλογο ή στο χώρο του καταστήματος ότι: "Αν εχετε αλλεργίες; Ρωτήστε μας να σας πούμε ποιά είδη μας είναι (ή δεν είναι) κατάλληλα για εσας" αρκεί. Αρκεί βέβαια να γνωρίζουν πραγματικά.

Κι εσείς, αν έχετε αλλεργίες, μην το φοβάστε, ρωτήστε. Κι αν δεν ξέρουν και πραγματικά έχετε άτομο με αλλεργίες στην ομηγυρη, φυγετε. Ειναι προτιμότερο από το να γίνει, ο ατυχής, τούμπανο, επειδή ο σέφ αποφάσισε να βάλει ΚΑΙ oyster sauce στο μοσχαράκι σας και το μαγαζί δεν είναι Ασιατικό ή Κινέζικο, οπότε που να το φανταστείτε.

Τα παραπάνω ισχύουν για εστιατόρια, φούρνους, καφετέριες, μεζεδοπωλεία, ζαχαρπλαστεία και γενικά οπου δεν μπορεί ο καταναλωτής να γνωρίζει με τι είναι φτιαγμένο ένα έδεσμα. Ταπεινά ζητώ συγγνώμη για την μακρυγορία, αλλα το θεώρησα σημαντικό, να το μοιραστώ μαζί σας.