Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Fish Restaurants - Ανάβυσσος - Σαρωνίδα, Αθήνα
Ιουν
06
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
-

Ο Σάουρον είναι γνωστός σε όλους. Ο Σάρων όχι. Και αυτό είναι μια μικρή αδικία. Ο Σάρων είναι ο μυθικός βασιλιάς της Τροιζήνας ο οποίος αφού έχτισε το Ναό της Αρτέμιδας αποφάσισε να το ρίξει στο κυνήγι. Κυνηγούσε λοιπόν ένα ελαφάκι το οποίο στην απόπειρά του να σωθεί μπήκε στην θάλασσα. Το κυνηγά στο νερό ο Σάρων αλλά -μη όντας και Φελπς- έσκασε. Τον ξέβρασε λίγο μετά η θάλασσα όχι βασιλέα πια αλλά πτώμα (για λεπτομέρειες αναφορικά με αυτή τη φιλοσοφική θέση οράτε Λουκιανού, Νεκρικοί Διάλογοι).

Από τότε ο κόλπος που σχηματίζει η Τροιζήνα με την Αττική (εκ του Ακτική, δηλ. η γεμάτη ακτές) λέγεται Σαρωνικός. Από τον κόλπο πήρε το όνομά της η Σαρωνίδα. Στην αρχαιότητα. Διότι στα νεώτερα χρόνια και μέχρι το 1965 η περιοχή λεγόταν Πεύκα Γιουρντά. Γιουρντά οι Τούρκοι λέγαν τα ζεστά μέρη.

Και όντως ο κόλπος της Σαρωνίδας έχει πευκάκια (κάποτε είχε και βουνό με πεύκα αλλά η «ανάπτυξη» έχει τίμημα) και προστατευμένος από τους ανέμους λόγω των λόφων έχει πάντα ήπιο ή και ζεστό καιρό. Είναι αυτό που λέμε στην λόγια διάλεκτο «γούπατο» (να πούμε ότι ο γούγλης το δίνει ως 'σπίτι'). Στα σύγχρονα χρόνια ήταν τοποθεσία και όχι χωριό ή οικισμός, ήταν δηλαδή ακατοίκητη. Από τα τέλη της τουρκοκρατίας (19ος αι και μετά) τσελιγκάδες Σαρακατσαναίοι από τη Ρούμελη (οι Γαλάνηδες) διαχειμάζουν στην περιοχή καθώς τα θερινά μαντριά τους είναι στην Πάρνηθα στη Μόλα. Μετά την απελευθέρωση από τους Τούρκους η περιοχή –σχεδόν καθολοκληρία- περνά με ένα ιδιωτικό συμφωνητικό στον Μάρκελο, Αιγινήτη τσιφλικά. Λεπτομέρειες δεν θα πω αλλά λέγεται ότι ακόμα υπάρχουν δικαστικές διενέξεις μεταξύ δημοσίου και κληρονόμων. Αυτά για να μην ξέρουμε μόνο τι τρώμε αλλά και που.

Η Σαρωνίδα λοιπόν, παραθεριστικό κέντρο για δεκαετίες, εκτός από σουβλάκι, έπασχε στο θέμα της εστίασης. Μία από τις λύσεις στο θεματάκι αυτό είναι η Ψαρού. Η Ψαρού (ο τίτλος είναι για να νιώθεις και λίγο μυκονιάτικο μεγαλείο στα 40 χλμ από την Ομόνοια) είναι ένα ψαρομεζεδοπωλείο-ουζερί. Έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα και ένα μεγάλο μειονέκτημα. Ας ξεκινήσουμε από τα αρνητικά για να κλείσουμε με τα θετικά.

Ο χώρος είναι σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα θερινός. Είναι ο μεγάλος υπαίθριος χώρος (και το μικρό ισόγειο) μιας παραθεριστικής πολυκατοικίας. Κάτω τσιμέντο. Very τσιμέντο. Σκιά κάνουν κάτι τεράστιες μαύρες-ανθρακί ομπρέλες. Το μαγαζί δεν έχει χωροταξική πρόσβαση στη θάλασσα καθώς είναι από την μέσα μεριά του δρόμου. Μόνο οπτική. Έχει κάτι παρτεράκια και κάτι (ελάχιστες) γλαστρούλες. Σε γενικές γραμμές αν δεν πας βράδυ πας μέχρι τέλη Μάη-αρχές Ιούνη διότι μετά σου βγάζει μια αποπνικτική ζέστη. Είπαμε τα Πεύκα φύγαν το Γιουρντά έμεινε. Κατά τα λοιπά ακολουθεί τον τρόπο της νεοταβέρνας με φροντισμένα έπιπλα καφενείου, ζωηρά γαλάζια χρώματα, ξύλινα διαχωριστικά μεταξύ των τραπεζιών κτλ.

Στα θετικά του είναι σίγουρα η γεύση. Το Σάββατο, μετά από την παρθενική για φέτος βουτιά, τσιμπήσαμε τα κάτωθι:

- Μύδια αχνιστά τα οποία τιτλοφορούνταν ως μύδια με κρασί. Είναι το κλασικό πιάτο που θα βρεις σχεδόν σε όλα τα αντίστοιχα μέρη. Εκτέλεση τυπική. Η διαφορά; Τα καλλίτερα μύδια που έχεις φάει ποτέ. Αυτά καθεαυτά σαν πρώτη ύλη εννοώ. Μεγάλα, τριζάτα και ψωμωμένα. Στα 6,90.

- Μελιτζανοσαλάτα. Από τις πολύ καλές. Με κομματάκια αρπαγμένης φλούδας για να δεις από πού έρχεται η καπνιστή γεύση. Με λίγο καρεδάκι πιπεριάς για το ντεκόρ. Προσωπικά θα επιθυμούσε παραπάνω αλλά αυτό είναι υποκειμενισμός. Θρη φίφτυ.

- Καλαμαράκι γόνος κατεψυγμένο αλλά σαφώς εξηγημένο. Πολύ καλή πρώτη ύλη. Καλή εκτέλεση. Για να φτάσει την αριστεία ήθελε λίγο πιο τραγανό αποτέλεσμα. Επτά ευρώ και είκοσι λεπτά.

- Παριανό λαδοβρόχι. King of the bongo και μην το χάσετε. Άλλο ένας ντάκος ξεραΐλα με ολίγη από ντομάτα κι άλλο αυτό το όμορφο κριθαροκούλουρο που είχε τουλάχιστον δυο υπέροχες και μεγάλες ντομάτες τριμμένες και όχι καρεδάκι (να ξαναπώ για την έμφαση ότι η ντομάτα ήτο σαρωτική) με λίγο κάππαρη, λίγη ελιά, και –συμπαθάτε με δεν συγκράτησα αλλά- νομίζω ξινομυζήθρα βγαλμένη σε μπάλα με το κουτάλι του παγωτού. Ήτο ένα μικρό καλλιτέχνημα. Αισθητικά και γευστικά. 6,40 και μπράβο του.

- Ψωμάκι 2Χ0,80=1,60. Καλό και τίμιο αλλά ήταν πιο ακριβό από ότι είναι μια φρατζόλα.

- Ουζάκι χιώτικο Απαλαρίνα (από τα αγαπημένα μου αλλά ίσως είναι και too much info αυτό) στα 8,30. Αν ήταν λίγο πιο ακριβό θα συνέφερε να πας στη Χίο να το πιεις.

- Νεράκι βρύσης μετά από ερώτημα του service («βρύσης ή εμφιαλωμένο;» με το που κάτσαμε και άριστα 10 για την ερώτηση).

- Κερασμένα δύο παγωτάκια σε ξυλάκι που ήρθαν μαζί με δυο υγρά μαντηλάκια. Από τα καλλίτερα και πιο σωστά κεράσματα.

Service άριστα Δέκα. Ευγενείς, γρήγοροι, επαγγελματίες. Με τις στολές τους, δηλ. με μπλουζάκια που ανέγραφαν “relax and enjoy crisis prices at Psarou”. Moto βέβαια που δεν ανταποκρίνεται και απόλυτα στην πραγματικότητα αλλά η συμπεριφορά αυτών που τα φορούσαν ήτο άψογη.

VfM. Οκ. Είναι νόστιμα και ωραία αλλά νομίζω ότι 34 ευρώ (μαζί και ένα ουζάκι σε αυτά) για δύο άτομα να τσιμπήσουν είναι λίγο τσιμπημένα. Nes pas? Βέβαια αν βγάλεις το ούζο πάει στα 13 ευρώ το κεφάλι, επαναλαμβάνω για καλό τσίμπημα (δυο κυρίες ίσως και να το θεωρούσαν πλήρες γεύμα). Σε κάθε περίπτωση σίγουρα είναι από τα μέρη που δεν κλαις τα λεφτά σου καθώς δεν σε προσβάλει τίποτα.
Tips: Αν πας (η πρότασή μου είναι ότι αξίζει χειμώνα καλοκαίρι αλλά καλοκαίρι βράδυ μόνο εκτός αν δεν έχεις θέμα με τη ζέστη) να πάρεις μύδια teriyaki (ναι, είναι οργασμικά), πατατούλες τηγανιτές (country style με ντιπ) και παριανό λαδοβρόχι. Λέω τώρα…

ΥΓ Καλό καλοκαίρι!

ΥΓ2 Τσοντάροντας στα όσα είπε ο αγαπητός Jim ο Ζωρζ ο Πιλαλί, κατά κόσμον Γεώργιος Παπαδόπουλος αλλά στη μεταπολίτευση που να κάνει καριέρα με αυτό το όνομα, είναι το πάντρεμα του Πωλ του Σιδηρό με τον Μάρκο, του BB King με μια περιπαικτικότητα περί των "τόπε τόπε ο παπα άλλος" και των συν αυτοίς, των παολών και βασικά των ακουόντων αυτούς διότι ποτέ δεν φταίει το όργανον αλλά είτε η χειρ είτε ο ους. Είναι το πάντρεμα του Σκαλκώτα με τον Εμπειρίκο.
Είναι λαϊκότροπος λογιοτατισμός. Είναι ο άνθρωπος που δεν γουστάρει να παίξει τσάμπα για κανένα ιδεολογικό λόγο γιατί γι'αυτόν ιδεολογία είναι η μουσική (γι' αυτό και κατ' ουσίαν χατζιδακικός) η οποία δεν του πάει να υπηρετεί άλλα πράματα. Είναι ο εναγκαλισμός αστών και λούμπεν και το ελαφρύ μειδίαμα των πρώτων για τους δεύτερους. Ο κροταλίας της ασφάλτου, ο θάνατος της Αμερικής.

Δεν θα με συγχωρήσω ποτέ που έχασα τα liveάκια με την Άννα Γούλα το 2008!
Δειγματοληπτικός έλεγχος σε στίχους Τσάντα (Βασιλειάδη), μουσική Ζαμπέτα, Α΄ εκτέλεση Μάρκου και νυν Ζωρζ:
https: //www. youtube. com/watch?v=QAZ-2EWuPqw
(σ. σ. ήμουν κι εγώ εκεί)