Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Τσιπουράδικα - Ουζερί - Π.Άρεως, Αθήνα
Ιουν
04
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
10-16

Η Δευτέρα θεωρείται ευρέως –κι όχι απολύτως άδικα- μέρα μουρτζουφλίασης, ψιλογκρίνιας και τέλος πάντων μέρα όχι ιδιαίτερα χαρωπή, καθώς σημαίνει την απαρχή της εργάσιμης εβδομάδας, που και την καλύτερη δουλειά στον κόσμο να έχεις, συνήθως θα προτιμάς ν’ απολαμβάνεις λίγο χουζούρι, βόλτες, καφέδες σε ηλιόλουστους πεζόδρομους, ένα καλό βιβλίο, βρε αδερφέ! Σε μένα πάντως η Δευτέρα έχει φέτος αναδειχθεί σε πολυπροσδοκόμενη κι αγαπημένη μέρα, λόγω απογευματινής ενασχόλησης που έχω αναπτύξει και πολύ τη διασκεδάζω! Έτσι, την προπερασμένη Δευτέρα που χώθηκαν στο ενδιάμεσο δουλειάς και διασκέδασης οι νοστιμιές του Λάκη, η αρχή της εβδομάδας κατέληξε να ‘ναι καλύτερη κι από ΣΚ!

Οι εδώ κριτικές με οδήγησαν λοιπόν το μεσημέρι εκείνο στην Πλ. Βικτωρίας σε αναζήτηση του Ουζερί του Λάκη. Το εντοπίσαμε εύκολα, στο τέλος ενός ήσυχου πεζόδρομου πλησίον της γεμάτης κόσμο και ζωντάνια πλατείας. Οι ενδοιασμοί για τον χώρο που είχα αναπτύξει διαβάζοντας κάποιες απ’ τις κριτικές, οι οποίες μ’ είχαν κάνει να αναλογίζομαι ότι μπορεί φτάνοντας να τραπούμε σε άτακτη φυγή, εξανεμίστηκαν μόλις αντικρίσαμε το μαγαζάκι αυτό να ξεπροβάλει και να αποπνέει αύρα παλιάς Αθήνας. Μην σκιαχτείτε από τις περιγραφές, σίγουρα ο χώρος δεν είναι το highlight του Λάκη, αλλά δεν είναι και σκηνικό τρόμου. Ένα απλό, απλούστατο μαγαζάκι, με εμφανή τα σημάδια του χρόνου μεν (από το ’84 λειτουργεί, λέει), αλλά αρκετά φροντισμένο, με τις θαλασσινές του πινελιές εδώ και κει, τα άνετα τραπέζια του και τις πεντακάθαρες τουαλέτες του.

Καταφθάσαμε λοιπόν σε χαλαρή μέρα και ώρα, ο κόσμος λίγος κι οι δυό μας καλοβολευτήκαμε σ’ ένα από τα κεντρικά τραπέζια. Άμεσα ο συμπαθέστατος ιδιοκτήτης μας έστρωσε και μας έφερε κανάτα με παγωμένο νερό και ένα πανεράκι με ψωμί το οποίο δεν ήταν και να ξετρελαίνεσαι. Η εξυπηρέτηση ήταν καθ’ όλη τη διάρκεια της παραμονής μας άμεση και συμπαθητική, αν και βεβαίως σημειώνω ότι δεν ξέρω κατά πόσο οι σωστοί ρυθμοί διατηρούνται και σε μέρες και ώρες πολυσύχναστες. Όπως και νά ‘χει η δική μας η πείνα που είχε θεριέψει επικίνδυνα, τιθασεύτηκε χωρίς καθυστερήσεις.

Από τις πολλές και ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες επιλογές του καταλόγου, περιοριστήκαμε στα εξής: Γαύρος μαρινάτος, νόστιμος, αρκούντως ξιδάτος και αρωματικός, μας ικανοποίησε πολύ και συνόδευσε το ούζο μας ιδανικά. Για μία ακόμη φορά βέβαια, καθώς απολάμβανα το κλασικά αγαπημένο αυτό πιάτο, μνημόνευσα τη γιαγιά μου που σαν τον δικό της γαύρο μαρινάτο δεν φτιάχνει κανείς πουθενά (οι γνωστοί συναισθηματισμοί, καταλαβαίνετε).

Τυροκαυτερή εξαιρετική και φυσικά χειροποίητη, καυτερή όσο πρέπει - παρόλο που σχεδόν ποτέ δεν έχω πει «όχι» στο ακόμα πιο καυτερό κι έτσι ούτε και τώρα το είπα, ναι, και πιο καυτερή να ήταν εγώ θα την ευχαριστιόμουν. Αλλά το τιμούσε το όνομά της περί καυτερότητας και ήταν κι όσο τυρένια την θέλω. Πολύ καλή.

Μια σαλάτα μαρούλι, μια εξαιρετικά απλή και καθημερινή σαλάτα εποχής δηλαδή, πόσο να σε εντυπωσιάσει και να σε συναρπάσει, δεν γίνεται, αδύνατον. Παρόλα αυτά όμως σε κέρδιζε με την φρεσκάδα της, τη σωστή ποσότητα και με το γεγονός ότι στην τελική μια τέτοια μαρουλοσαλάτα θα έφτιαχνες να φας και στο σπίτι σου.

Ένα πολύ καλό σαλάχι στον ατμό ελαφρώς καυτερό από τις πράσινες πιπερίτσες. Εδώ στον τομέα καυτερό δεν τα βρήκαμε καθόλου. Το έπαιρνε να είναι εκατό φορές πιο καυτερό, αλλά όπως πολύ σωστά μου είπε ο συμπαθής ιδιοκτήτης όταν το επεσήμανα στο τέλος, μπορούσα να το διευκρινίσω και θα μου το έφερναν μπόμπα. Επιφυλάσσομαι για την επόμενη φορά, καθώς το πιάτο αυτό μου άρεσε έτσι κι αλλιώς πολύ, το ευχαριστήθηκα και άσε που δεν είχα ξαναδοκιμάσει κάτι τέτοιο.

Τέλος πήραμε κι μια πολύ καλή και χορταστική μερίδα από ψητό θράψαλο, αγαπημένο πιάτο κι αυτό και καλοεκτελεσμένο μέσα στην απλότητά του, μας ικανοποίησε πλήρως, αλλά εντάξει, δεν σκοπεύω να γράψω ένα τραγούδι για να το εξυμνήσω.

Στο σύνολό τους οι γεύσεις είναι προσεγμένες κι ατόφιες και η πρώτη μας επίσκεψη λειτούργησε στο να μας εξάψει εντόνως το ενδιαφέρον για περαιτέρω εξορμήσεις στον ήσυχο πεζόδρομο της Ελπίδος. Άλλωστε, το VfM είναι ιδιαιτέρως ελκυστικό. Για τα παραπάνω κι ένα καραφάκι υπέροχο καζανιστό ούζο Χίου Στουπάκη ο λογαριασμός έφτασε τα 29,5 ευρώ, δηλαδή τέλεια. Βέβαια, να επισημάνω ότι είχαμε έκπτωση λόγω κάρτας αθηνόραμα κλαμπ, αλλιώς θα πληρώναμε γύρω στα 34 ευρώ, που και πάλι τέλεια είναι. Μην το σκέφτεστε, ειδικά όσοι ψαροφάγοι κινείστε στο κέντρο, οφείλετε να σπεύσετε άμεσα!