Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Πολίτικη κουζίνα - Κερατσίνι, Αθήνα
Ιουν
22
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
€/Άτομο
17-25

Αγαπημένη γειτονία το Κερατσίνι και θυμήθηκα μια Παρασκευή του Νοέμβρη του σωτήριου έτους 2015 το "Στρατηγείον" στο Κερατσίνι, το μαγαζί που υπήρχε εκεί πριν το "Άρωμα Πόλης", φτάνοντας λοιπόν αντίκρισα σχεδόν την ίδια ταβέρνα που ήξερα λίγο αλλαγμένη με άλλο όνομα, από το Νοέμβρη του 2015 έγινε άλλη μια επίσκεψη στις 20-5-2016 με τις ίδιες εντυπώσεις.....

Η πρόσβαση είναι πολύ εύκολη και το ίδιο εύκολο σχετικά να βρεις να σταθμεύσεις. Το κατάστημα είναι σχεδόν το ίδιο σε διακόσμηση με το προηγούμενο χωρίς αυτό να είναι κακό αφού παραμένει ζεστό, καθαρό και άνετο και τα τραπεζάκια κι οι καρέκλες είναι αυτές που αρμόζουν σε τέτοιες ταβέρνες με σωστές αποστάσεις, βολικές, και ανάλογα το χώρο έχει μια πολύ καλή πίστα. Ο φωτισμός καλός κι αυτός κι όταν ανέβει το κέφι πολύ σωστά χαμηλώνει. Παραφωνία και για αυτό χάνει ένα βαθμό, οι πάρα πολύ μικρές τουαλέτες που ναι μεν καθαρές αλλά υπερβολικά μικρές και ο εξαερισμός ο οποίος αν κάτσεις πάνω από 2-3 ώρες και είσαι μη καπνιστής αρχίζεις και δακρύζεις οπότε χάνει άλλο ένα βαθμό.

Στην εξυπηρέτηση, δεν θα μπορούσα να βάλω κάτι λιγότερο από 4 σε νέα παιδιά που σε εξυπηρετούν με το χαμόγελο πάντα, είναι γρήγοροι και βλέπουν αμέσως τον πελάτη (έχουμε δει και έχουμε δει) και συμμετέχουν και σε όλο το χαβαλέ που γίνεται όσο περνάει η βραδιά. Αυτό που μου έκανε πάντως εντύπωση είναι είχε πολλές γυναικοπαρέες. Βέβαια σε αυτό παίζει σημαντικό ρόλο ο Γιώργος ο Γιαννούλης ο οποίος έχει μεγάλο ρεπερτόριο, πολύ καλή φωνή και έχει και το χάρισμα του διασκεδαστή ανεβάζοντας το κέφι στα ύψη. Εγώ πάντως προσωπικά προτιμώ το ρεπερτόριο του μαέστρου Αλέξανδρου που είναι πιο πολύ κοντά στα παλιά λαϊκά μου γούστα, η αλήθεια είναι όμως ότι λόγο της ποικιλίας των τραγουδιών που μπορούν να παίξουν οι 2 μουσικοί και του μεγάλου ρεπερτορίου έχουν καταφέρει να προσελκύσουν ηλικίες από 10 μέχρι 100 χρονών και εννοείτε είναι η ψυχή του «Άρωμα Πόλης».

Στο θέμα φαγητό υπάρχει μια αντίφαση ενώ το φαγητό είναι πραγματικά χειροποίητο και πεντανόστιμο η αλήθεια είναι ότι δεν αντιπροσωπεύει την τιμή του και εξηγώ: δυστυχώς στις μέρες μας δεν υπάρχει το κριτήριο της αυθεντικής γεύσης, για να κρίνουμε ένα πιάτο αν είναι καλό πρέπει να έχουμε φάει την original έκδοση του, αν δεν ξέρουμε πως πραγματικά πρέπει να είναι ένα πιάτο, ότι θα μας σερβίρουν σε κάποιο εστιατόριο και μας ικανοποιεί τη γεύση το θεωρούμε καλό. Στο «Άρωμα Πόλης» ένα από τα πιο αυθεντικά πιάτα είναι το μαντί, το οποίο αρκετοί δεν θα έχουν ξαναδοκιμάσει και μόνο και μόνο γι αυτό αξίζει να επισκεφτείτε το κατάστημα, όμως δεν μπορώ να πω ότι είναι vfm ένα πιάτο ζυμαρικά στα 7.5€ με μια στρώση μαντί που ίσα ίσα καλύπτει το πάτο του πιάτου και ναι μεν είναι χειροποίητα αλλά εδώ είναι και η αντιφατικότητα γιατί το χειροποίητο σε ένα τέτοιο κατάστημα έχει χαμηλότερο κόστος από ότι θα το αγόραζες έτοιμο.

Οπότε το συμπέρασμα είναι ότι στα περισσότερα του είδους μαγαζιά με μουσική πρέπει να πληρωθεί κι η ορχήστρα, η οποία στο συγκεκριμένο είναι πολύ καλή απλά ανάλογα την πολιτική του κάθε ιδιοκτήτη καθορίζεται πως θα πληρωθεί η ορχήστρα και τι κέρδος πρέπει να έχει, δυστυχώς δεν γίνεται μετά από 8 χρόνια κρίσης κάποιοι να εμμένουν στο ίδιο ποσοστό κέρδους. Συνεχίζοντας λοιπόν με γεύσεις θα κρίνω και ακριβά τα εμπορικά πιάτα που δε δικαιολογούν την τιμή τους μια που δεν είναι καν χειροποίητα, λίγα και συνηθισμένα τα παντσετάκια στα 7,5€, πάρα πολύ ακριβό το όχι τόσο καλό λουκάνικο με πολύ λίπος στα 7,5€, τσιμπημένη και τυπική η φέτα με μέλι και σουσάμι στα 6€ (έχω φάει και γευστικότερη). Από τα χειροποίητα πιάτα αυτό που θα κρίνω πολύ αυστηρά ήταν το λεχματζουν λόγο του απειροελάχιστου κιμά και το ότι ήταν αρκετά ψημένο προς ξερό.

Για όλα τα παραπάνω θα βάλω ένα 3/4 στη γεύση. Να συνεχίσω γράφοντας τι αξίζει να πάρετε μόνο και μόνο για την εμπειρία της γεύσης κι όχι από θέμα ποσότητας ανά τιμή επειδή δεν υπάρχει πιάτο που να αντιπροσωπεύει τελικά την τιμή του. Δοκιμάστε το πολύ καλά μαγειρεμένο και “δεμένο” αρχοντικό στο πήλινο στα 7,5€, μαντί που προανέφερα, Χιουνκιάρ μπεγιεντι 7,5€, Ντολμαδάκια 6€ (τα οποία ψάχνουν πώς να μπουν στο πιάτο για να φαίνεται ψιλογεμάτο) και φωλιά από κανταϊφι γεμιστή με κοτόπουλο 7,5€. Τέλος για το κρασί, έχω δοκιμάσει ροζέ και λευκό, είναι ένα τυπικό κρασί ασκού που τουλάχιστο δεν κάνει κεφάλι την άλλη μέρα, αρκετά νόστιμο το κέρασμα το οποίο είναι μάλλον για να χρυσώσει το λογαριασμό.

Κλείνοντας να πω ότι ναι μεν είναι αυστηρή η κριτική μου, αλλά λαμβάνω και μια ακόμη παράμετρο στο σύνολο της κριτικής, το συγκεκριμένο μαγαζί είναι σε μια από της πιο “εργατομάνες “ περιοχές της Αττικής και χωρίς να φανώ γραφικός κάλλιστα με αυτές τις τιμές θα μπορούσε να σταθεί με πολύ μεγάλο vfm σε μια περιοχή όπως το Χαλάνδρι ή το Μαρούσι, αλλά στην καρδιά της φτωχολογιάς και της προσφυγίας στη Κοκκινία, στη Δραπετσώνα, τα Ταμπουρία, τα Μανιάτικα και του πολυτραγουδισμένου Κερατσινίου για μένα πέφτει σε σκληρή σύγκριση με αντίστοιχου είδους μαγαζιά στην περιοχή. Η αλήθεια είναι ότι θα αργήσω να ξαναπάω σε μαγαζί που απλά λες ότι έφαγες κάτι ναι μεν ποιοτικό αλλά λίγο, με τιμή ανά άτομο στα 24€ κι αν θα ξαναπάω θα ναι μόνο αν τον επόμενο χειμώνα έχει την ίδιο εξαίρετο δίδυμο στο τραγούδι.