Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Fish & Chips - Κέντρο, Θεσσαλονίκη
Ιουν
28
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
-

Λοιπόν, εγώ αυτά που είχα προγραμματίσει να γράψω, εν τέλει θα τα γράψω και όλο και κάποιος ηρωικός φίλαθλος (sorry αναγνώστης ήθελα να πω) θα τα διαβάσει. Είναι και το Euro σε εξέλιξη, οπότε θέλοντας και μη, ανακαλώ στην μνήμη μου παλιομοδίτικα (ποδοσφαιρικά) συνθήματα του τύπου ‘’δεν γεμίζετε ταξί ούτε με τον ταξιτζή’’. Η αλήθεια είναι ότι η ‘’επιβράβευση’’ των δύο πρώτων κριτικών μου για την Θεσσαλονίκη, με γύρισε κάποια χρόνια πίσω, όταν έκανα τα πρώτα μου βήματα στο site, αλλά για να λέμε και αλήθειες κάτι τέτοιο ήταν περίπου το αναμενόμενο. Anyway ‘’δύο ταξί γεμίσαμε’’, οπότε μάλλον πρέπει να κάνω το τραπέζι σε αυτούς τους φίλους, που έτσι και αλλιώς τους περισσότερους τους γνωρίζω, από τις προηγηθείσες συγκεντρώσεις του site. Guys περιμένω προτάσεις!!

Αγγλία. Ως χώρα δεν θα την χαρακτήριζα και μια από τις μεγαλύτερες συμπάθειες μου, θα έλεγα μάλλον το αντίθετο. Ποια είναι η συνεισφορά της στο παγκόσμιο γίγνεσθαι; Λίγες οι απαντήσεις, η γλώσσα, το ποδόσφαιρο, η σταθερή διπλωματία της και από κουζίνα εδώ γελάμε!! Οι chef Jamie Oliver, ο αντιπαθής Gordon Ramsey, το English breakfast και τα fish&chips. Τόσο καλά!! Να λοιπόν που κάπου μας ‘’πρόλαβαν’’ οι συνήθως υπερόπτες Άγγλοι. Fish&chips το εθνικό street food των Άγγλων, μεταφέρθηκε σε πολλές χώρες ανά την υφήλιο και στην Ελλάδα κατέληξε ως μπακαλιάρος σκορδαλιά, το φαγητό της εθνικής μας επετείου. Ας αφήσουμε όμως τους Άγγλους να απολαύσουν το Brexit που επέλεξαν και ας πάμε μια βόλτα στα Λαδάδικα.

Η ονομασία «Λαδάδικα» προέρχεται από τα μαγαζιά που υπήρχαν στην περιοχή πολύ παλιότερα και πουλούσαν λάδι και διάφορα συναφή προϊόντα. Φιλοξενούσε πολλά μαγαζιά και εμπόρους με πληθώρα προϊόντων, ωστόσο μετά την καταστρεπτική πυρκαγιά του 1917 άρχισε σταδιακά να παρακμάζει, με αποτέλεσμα μετά από λίγες δεκαετίες να έχουν απομείνει σε αυτήν μόνο τα μαγαζιά που προμήθευαν λάδι. Μετά τους σεισμούς του 1978 καθώς το χονδρεμπόριο έσβηνε, οι αποθήκες εγκαταλείπονταν και στη δεκαετία του '80 η εικόνα των ερειπωμένων κτιρίων ήταν τραγική. Τελικά το 1985 ανακηρύχθηκε διατηρητέα από το Υπουργείο Πολιτισμού απαγορεύοντας έτσι την περαιτέρω ανοικοδόμηση της, προκειμένου να διαφυλαχθεί η μοναδική αρχιτεκτονική κληρονομιά και ο χαρακτήρας της. Η συνέχεια θυμίζει εκπληκτικά την περίπτωση του Ψυρρή, με την Νεοελληνική αντίληψη περί ανάπτυξης, δηλαδή μπαράκια, club, εστιατόρια και ουζερί. Στα τέλη του 20ου αιώνα είχε «καταντήσει» το συνώνυμο της διασκέδασης για την Θεσσαλονίκη, μια κανονική ‘’γλεντούπολη’’. Λίγα χρόνια αργότερα μετά την μεγάλη ακμή επήλθε η παρακμή (όχι βέβαια στο σημείο που βρίσκονταν παλιότερα). Έτσι από το “Top” φτάσαμε σε μια ενδιάμεση κατάσταση φυτοζωίας με άγνωστη κατάληξη.

Κάποιες από τις σταθερές αξίες της πόλης βρίσκονται στον μικρό πεζόδρομο της Φασιανού, που ενώνει τον παραλιακό δρόμο του λιμανιού με την πλατεία Κατούνη. Ή αλλιώς το στενό του μπακαλιάρου, με τα ‘’Μπακαλιαράκια στο Λιμάνι’’ και τα ‘’Μπακαλιαράκια του Αρίστου’’, να κάνουν σχεδόν ολική κατάληψη αυτού του μικρού πεζόδρομου. Σε περιόδους καλοκαιρίας που και οι δύο επιχειρήσεις βγάζουν όλα τα τραπέζια έξω, το στενάκι καθίσταται περίπου απροσπέλαστο, λόγω πολυκοσμίας. Αμφότερα δοκιμασμένα και καταξιωμένα, σήμερα όμως θα αναφερθώ στα ‘’Μπακαλιαράκια στο Λιμάνι’’ που επισκέφθηκα περίπου προ μηνός.

Τρίτη 31 Μαΐου 2016, ώρα 14:30, άτομα 4. Ξέχασα να σας πω ότι οι άλλοι δύο είναι φιλικό μας ζευγάρι και επέλεξε να μας ‘’τραπεζώσει’’ εκεί, γνωρίζοντας την αδυναμία μας για τα fish&chips.

Ο χώρος λοιπόν είναι μικρομεσαίος και συμπαθητικός. Είναι ένας συνδυασμός κάτι μεταξύ ψαροταβέρνας και ουζερί, με ευχάριστες θαλασσινές τοιχογραφίες και διακοσμητικές πινελιές. Ξεπερνάει με άνεση την βάση, όντας πολύ ανώτερος, του αναμενόμενου από πολλούς, basic κουτουκιού.

Η εξυπηρέτηση έχει ένα σταθερό tempo, συνήθως χωρίς εξάρσεις και κινούμενη άνω του αποδεκτού μέσου όρου. Λάβετε υπόψη την συνηθισμένη ‘’λαοθάλασσα’’, το εξωτερικό στενάκι και τις βόλτες των σερβιτόρων μέσα έξω και τον μικρό εσωτερικό χώρο. Τον ψήστη τον καταλαβαίνω, τον συμπονώ και του συμπαραστέκομαι. Αν ήμουν ο Κατρούγκαλος ή κάποιος από τους προκατόχους του, θα τον ενέτασσα άμεσα στα βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα, δίνοντας ‘’αγώνα μέχρι εσχάτων’’ με το κουαρτέτο για να επιτύχω το σκοπό μου. Ο άνθρωπος είναι ένας ήρωας, έχοντας μπροστά του μια τεράστια δεξαμενή λαδιού στην οποία τηγανίζει ασταμάτητα μπακαλιάρο και πατάτες. Μιλάμε για ‘’αποστολή αυτοκτονίας’’, έχοντας να αντιμετωπίσει σε μικρό χώρο υψηλές θερμοκρασίες και ένα διαρκή αγώνα για να ‘’ψαρέψει’’ από αυτή την δεξαμενή τα διάφορα κομμάτια στο σωστό timing. Άθλος!! Respect στον ψήστη, τον αφανή ήρωα του service.

Η κάρτα του menu είναι πολύ απλή και περιλαμβάνει μπακαλιάρο τηγανητό με πατάτες και σκορδαλιά, μπακαλιάρο τηγανητό με πατάτες και σκορδαλιά και μπακαλιάρο τηγανητό με πατάτες και σκορδαλιά. Εντάξει βρε παιδιά μια πλάκα είπα να κάνω, μην τα παίρνετε όλα τοις μετρητοίς. Πέραν αυτών θα βρείτε και λίγα ορεκτικά, αλοιφές, σαλάτες, λίγα θαλασσινά και μικρά ψαράκια. Ταμάμ, τι άλλο θέλει κάποιος ανικανοποίητος;

Η παραγγελία σταθερή και χωρίς εκπλήξεις, χρόνια τώρα:

-Σαλάτα χόρτα βραστά, φρεσκότατη, νορμάλ μεγέθους.

-Σαλάτα χωριάτικη, όπως παραπάνω.

-Από αλοιφές μια χτυπητή και ένα τζατζίκι.

-Τέσσερις μερίδες μπακαλιάρο, κομπλέ με πατατούλες στην λαδόκολλα. Το γνωστό ‘’έπος’’, μαέστρικα ψημένος στο point, κρατσανιστός απέξω και ζουμερός, καυτός και κατάλευκος από μέσα. Η μερίδα χαρακτηρίζεται παραπάνω από επαρκής, οπότε σας συμβουλεύω να είστε εγκρατείς με την υπόλοιπη παραγγελία σας. Τώρα αν ο μπακαλιάρος είναι Ισλανδίας ή Νορβηγίας έχει κανένα νόημα; Εσείς απλά απολαύστε τον ζεστό, οι άνθρωποι εδώ είναι καλλιτέχνες!! Οι πατάτες ροδέλες, κομμένες στο χέρι, άξιοι συμπρωταγωνιστές του πιάτου. Το πιάτο ή μάλλον η λαδόκολλα, χαρακτηρίζεται συνολικά και χωρίς ίχνος υπερβολής, ως case study.

-Δύο μερίδες σκορδαλιά, η οποία παραγγέλνεται (προαιρετικά) ξεχωριστά. Η γεύση είναι ‘’αντρική’’ και hardcore, το ξέρω ότι οι κυρίες ίσως να δυσανασχετήσουν, οπότε περιορίστε τα ‘’δροσερά φιλάκια’’ μετά την κατανάλωσή του.

-3 ρετσίνες Μαλαματίνα και 1 coke.

Check please

Ήρθε κανονική απόδειξη, αυτό το θυμάμαι, πλην όμως ως καλεσμένος δεν πλήρωσα….. Τον υπολογίζω όμως κάπου μεταξύ 55 και 60€.

Κατέληξα ότι:

Μπορεί στο διπλανό τραπέζι, να τρώει ο δήμαρχος Μπουτάρης, κάποιος κουστουμάτος δικηγόρος σε επαγγελματικό ραντεβού, trendy ή hipster φοιτητές, η κυρά Μαρία από το Κορδελιό που κατέβηκε για ψώνια στο κέντρο, κάποιος ποδοσφαιριστής του ΠΑΟΚ, κάποιος τοπικός ψευτοcelebrity (υπάρχουν και τέτοιοι) ή κάποιος διανοούμενος συγγραφέας ή ποιητής. Θα παρελάσουν από μπροστά σου όλων των ειδών οι ζητιάνοι, μικροπωλητές, λαχειοπώλες και Νιγηριανοί που πουλάνε πλαστές Louis Vuitton, Rolex, το τελευταίο CD της JLo και το κακό συναπάντημα. Αν μερακλώσεις με την ρετσίνα, το ούζο ή το τσίπουρο, απλά σήκωσε ψηλά το χέρι σου και δώσε μια ‘’νοερή παραγγελιά’’. Οι σχεδόν πάντα παρόντες (συνήθως ανήλικοι) αθίγγανοι οργανοπαίχτες είναι στις ‘’προσταγές’’ σου. Θα σου κολλήσουν το κλαρίνο και το τουμπερλέκι στο αυτί και το (ομαδικό) γλέντι με τα τσιφτετέλια και τα ζεμπέκικα δεν θα αργήσει να ανάψει. Οι κοπελίτσες μπορεί να ανέβουν και στα τραπέζια. Ε ρε γλέντια λέμε!!

Για τον θεϊκό μπακαλιάρο τα είπαμε έτσι παιδιά; Και μην ακούσω τίποτε ανοησίες για sauce tartar και μαγιονέζες. Σκορδαλιά!!



Top κριτικές τελευταίων 5 ημερών

Avatar χρήστη Kurakin Kurakin για το SUGARELA 5
ψήφοι
Avatar χρήστη Kurakin Kurakin για το ΓΑΛΥΦΙΑΝΑΚΗ 2
ψήφοι