Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Μεζεδοπωλεία - Χαϊδάρι - Αιγάλεω, Αθήνα
Ιούλ
01
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
10-16

Στο Αιγάλεω δεν έχω πολυκυκλοφορήσει και δεν γνωρίζω τα γαστρονομικά και μη, μυστικά του. Αν εξαιρέσεις κάποιους από τους κεντρικούς δρόμους του που έχω διασχίσει κατά κύριο λόγο ως περαστικός, ελάχιστα ξέρω για τα ενδότερα της περιοχής και τα καλά κρυμμένα στενάκια και γειτονιές. Για εμάς, «τα παιδιά του κέντρου», πάντα στο μυαλό μας υπάρχει ο μύθος ότι αν βγούμε σε λαϊκές και εκτός του κέντρου περιοχές, θα φάμε καλά!!

Όταν στο ξαφνικό, Σάββατο απόγευμα, μας έγινε πρόταση από αγαπημένο ζευγαράκι για φαγητό κατά το ίδιο βράδυ στο Αιγάλεω δέχτηκα με την μία, αφήνοντάς το πάνω τους για την επιλογή του μεζεδοπωλείου. Όπως μας είπαν, είχαν σκοπό να μας πάνε στα «Ρακάδικα». Μάλιστα, από τον τρόπο που το είπαν συμπέρανα ότι είναι κάποιο φημισμένο μεζεδοπωλείο το οποίο ως γνωστός στην πλάση για τις κοιλιοδουλικές μου τάσεις άτομο, όφειλα να γνωρίζω.
Έπεσα όμως έξω! Όταν βρεθήκαμε με την παρέα μας στην συμβολή των δρόμων Καβάλας &…., περπατήσαμε μερικά μέτρα κι εκεί που απολαμβάναμε την ηρεμία και χαλαρότητά μας, μπήκαμε σε ένα στενό που γινότανε ο κακός ο χαμός!!! Κόσμος και ντουνιάς!! Ένα κατηφορικό δρομάκι που και στις δύο όχθες του υπήρχαν πάμπολλα τραπεζάκια, όλα ασφυκτικά γεμάτα.

Πληρότητα 90% και άνω. Οι ελεύθερες καρέκλες ήταν είδος προς εξαφάνιση. Αυτά βλέπουν οι υπόλοιποι στην Ευρώπη και μας κοιτάν με μισό μάτι! Τα «Ρακάδικα» δεν ήταν όνομα μαγαζιού αλλά ολόκληρη περιοχή!!! Κάτι σαν τα μπιφτεκάδικα στην Γλυφάδα ή Βλάχικα της Βάρης, αλλά πιο μαζεμένα και πιο εκλεπτυσμένα. Και πολλά, πολλά περισσότερα! Τσολιά δεν είδα, όμως η τσίκνα που κυκλοφορούσε στον αέρα σε τράβαγε σαν υπνωτισμένο από την μύτη. Φαντάζομαι να μένεις εκεί και να απλώνεις στην βεράντα σου την φρεσκοπλυμένη μπουγάδα σου. Θα φοράς την επομένη τα ρούχα και θα σε παίρνει στο κατόπι όλο το σκυλολόι της περιοχής! Τι να σου κάνει και το Cajoline…?!

Όπως κατηφορίζαμε… και κατηφορίζαμε… και κατηφορίζαμε… χάζευα τα τραπέζια αυτών που τρώγανε και ήδη οι σιελογόνοι μου αδένες είχαν υπερδιεγερθεί από την εικόνα μεγάλων κρεατοποικιλιών!! Έβλεπα παρέες δύο ατόμων να έχουν μπροστά τους εκστασιασμένοι, ένα βουνό από σάρκα το οποίο τσάκιζαν με τα πιρούνια τους που είχαν πάρει φωτιά. Αυτό που στις παρέες μας κόβονται μαχαίρι οι κουβέντες με το που έρχονται τα ψητά κι αρχίζει η μάχη της μασαμπούκας, έχει μεγάλη πλάκα!!! Η κουβέντα και οι προβληματισμοί μπορούν να περιμένουν 10-15 λεπτά και αφού τα σαρκοφάγα ένστικτά μας καταλαγιάσουν.
Ήταν ότι καλύτερο ήθελα να για το Σαββατόβραδό μου! Κρεατοφαγία μέχρι να λειανθεί ο κυνόδοντας μου, κρασάκι και κουβεντούλα (είπαμε… πριν και μετά της μασαμπούκας)!
Αφού προσπεράσαμε αρκετά μεζεδοπωλεία που των περισσοτέρων τα ονόματα παιχνίδιζαν με παραλλαγές της λέξης «Ρακή», φτάσαμε στο «Ρακαδημία». Ως δια θαύματος, βρήκαμε αμέσως τραπέζι και μάλιστα στον εξωτερικό τους χώρο, ικανό να φιλοξενήσει πολύ άνετα μία παρέα τεσσάρων ατόμων. Ανέφερα το «ως θαύματος» γιατί ελάχιστη ώρα αργότερα είχε εξαντληθεί όποιο απόθεμα σε καρέκλα/τραπέζι για νέους επισκέπτες. Για να καταλάβετε το τι γινότανε, δίπλα μας στάθηκε όρθια μία παρέα τριών ατόμων με ανεξάντλητη υπομονή! Δεν το λέω με χρήση υπερβολής, αλλά έμειναν εκεί μία ώρα και παραπάνω μέχρι να βρουν τραπέζι. Ακούνητοι. Δεν πήγαν ούτε μερικά βήματα παραπάνω ή παρακάτω για να ελέγξουν την τύχη τους στα γειτονικά μεζεδοπωλεία. Τι να πω… εγώ προσωπικά δεν θα περίμενα με τίποτα όρθιος για μία ώρα, σπαταλώντας χρόνο και διάθεση από το Σαββατόβραδό μου απλά για να κάτσω σε κάποιο εστιατόριο. Πόσο μάλλον όταν η περιοχή παρείχε πάμπολλες εναλλακτικές προτάσεις. Εδώ κολλάει και η λαϊκή αλλά σοφή ρήση περί πορτοκαλιών. Μα τάμα το είχαν να κάτσουν μόνο εκεί?!!!

Πολλά για τον χώρο δεν έχω να σας πω μιας και κάτσαμε έξω. Από ότι πήρε το μάτι μου στον μέσα χώρο, που επίσης επικρατούσε το αδιαχώρητο, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί λιτός και λίγο βιομηχανικός. Τοίχος με τούβλα χωρίς χρωματικές παραλλαγές στην διακόσμηση κι ένα μεγάλο καζάνι σε μία γωνία τους. Ο εξωτερικός χώρος ήταν απλώς τραπεζάκια αραδιασμένα στον πεζόδρομο, στον οποίο έχουν ανοίξει μαγαζιά κι από τις δύο πλευρές του. Από τον ουρανό, εκείνο το σχετικά δροσερό βράδυ, μας χώριζε η τέντα τους.

Δυστυχώς η βαβούρα που επικρατεί και το μόνιμο νυφοπάζαρο του ανέβα-κατέβα διαβατών με μπλουζάκια επιλεγμένα προσεκτικά και με κύριο γνώμονα του να επιτρέπουν να φαίνονται τα tattoos και τα μούσκουλα που χτίστηκαν με αίμα και ιδρώτα όλο τον Χειμώνα, δεν σε αφήνει να ηρεμήσεις και πολύ. Θα ήταν όμως άδικο να γκρινιάξω για αυτό αφού το έβλεπα και το ήξερα ότι θα είναι έτσι, οπότε ήταν και επιλογή μου να το λουστώ. Συμβουλή: Αράξτε στα τραπέζια τους και να είστε σίγουροι ότι θα σας δοθεί πολλή τροφή για κοινωνικά και μη σχόλια! Δόξα τω Θεώ, σαν παρέα είχαμε πολλά δικά μας ενδιαφέροντα κι έτσι δεν ασχοληθήκαμε καθόλου με τον περίγυρό μας έστω κι αν αυτός πάσχιζε να μας ξελογιάσει.
Παρόλο που γινότανε πραγματικά χαμός, δεν παρουσιάστηκε η παραμικρή καθυστέρηση και στην παραγγελία και στους χρόνους που μας ήρθαν αυτά που είχαμε ζητήσει. Σαφώς μέσα στον πανικό που επικρατούσε θα ήμουν μάλλον παράλογος αν περίμενα από το service τους να έχει διάθεση για αμεσότητα και αβρότητες. Γρήγορο μεν, απρόσωπο δε. Το πιο μεγάλο χαμόγελο από την εξυπηρέτησή τους το είδαμε όταν χρειάστηκε να πληρώσουμε, αλλά σε αυτό θα αναφερθώ παρακάτω.

Αρχικά μας έφεραν τέσσερα (όσα άτομα ήμασταν), μικρά παξιμαδάκια με πολτό ελιάς μέσα σε βαζάκι κι από ένα σφηνάκι ρακή. Αν και λίγο φτωχό, ήταν όντως καλωσόρισμα αφού δεν μας χρεώθηκε.
Την παραγγελία την σημειώνουμε μόνοι μας σε ένα μπλοκάκι που μας αφήνουν στο τραπέζι. Νέα μόδα ή cost cutting στο service γιατί αν το καλοσκεφτείς, με αυτόν τον τρόπο γλιτώνουν εργατοώρες από το προσωπικό τους.
Αν και δεν είμαι και ιδιαίτερα φίλος στα κάθε είδους πιτάκια, η παρέα είχε άλλη άποψη και πήραμε τα άπαντα που υπήρχαν φωλιασμένα μέσα σε ζύμη!
Μυζηθροπιτάκια, χορτοπιτάκια και παστουρμαδόπιτάκια. Δεν με ενθουσίασε καθόλου κανένα από αυτά, αφού έδειχναν και μάλλον ήταν εντελώς τυποποιημένα. Τα δύο πρώτα ήρθαν σε μερίδα από 4 τεμάχια και σχήμα που θύμιζε κουρού …… μισοφέγγαρου ενώ το τελευταίο σε μερίδα με 3 τεμάχια που η τεχνοτροπία θύμιζε λίγο spring rolls. Από όλα δοκίμασα αλλά και αν δεν είχα πάρει κάποιο από αυτά, θα μπορούσα να συνεχίσω την ζωή μου χωρίς να μου λείψουν… Οι τιμές τους από 4-5 €.

Μαστέλο Χίου. Πολύ καλή ποσότητα και σωστά ψημένο. Αγαπημένο τυρί που όπου το βρίσκω το προτιμώ. Αν και δεν το χρειάζεται αφού δεν υστερεί σε γεύση, θα μπορούσαν να το ξεπετάξουν ακόμα περισσότερο με την συνοδεία κάποιας μαρμελάδας. Για τα δικά μου γούστα, η επιλογή μίας πικρής μαρμελάδας μου δίνει την εντύπωση ότι το απογειώνει. Τιμή στα 5,5€.

Από σαλάτα πήραμε ένα ταμπουλέ. Ίσως το πιο αδιάφορο ταμπουλέ που έχω δοκιμάσει ποτέ. Είτε έτρωγα πριονίδι είτε ταμπουλέ, ήταν το ίδιο και το αυτό. Εντελώς επίπεδο και άγευστο. Μεγάλο σε ποσότητα, μέσα σε ένα βαθύ μπολ, αλλά δεν «έπιανα» την γεύση από κανένα από τα υλικά του. Το πράσινο μέρος τους θα μπορούσε να είναι μαϊντανός, δυόσμος, ψιλοκομμένο μαρούλι ή πράσινο ψιλοκομμένο χαρτί. Η ντομάτα άγευστη σαν να έχει κοπεί πριν από πολλές ώρες. Δεν καταλάβαινα τι έτρωγα! Του ρίξαμε λεμόνι και πολύ αλάτι (αν και δεν το συμπαθώ) για να το κάνουμε λίγο πιο ανεκτό. Αυτή η σαλάτα στην κανονική της version είναι απλή αλλά γεμάτη αρώματα. Η συγκεκριμένη …άστα να πάνε. Τιμή γύρω στα 5 €

Τέλος, μία κρεατοποικιλία 2 ατόμων. Δεν θυμάμαι να έχουν στον κατάλογο ποικιλία για παραπάνω από 2 άτομα αλλά θα μπορούσαμε μιας και είμαστε 4 άτομα να παίρναμε δύο από αυτές. Έχοντας όμως στο μυαλό μας τις άλλες ποικιλίες που είδαμε στα γειτονικά του μεζεδοπωλεία, θεωρήσαμε ότι θα είναι αντιστοίχου μεγέθους.
Τελικά νομίζω ότι ήταν πιο μικρή από τις άλλες. Στην ουσία, το μέγεθος χάριζαν ένα βουνό από τηγανιτές πατάτες, καλά κρυμμένες κάτω από τα κρέατα. Μπορώ να φανταστώ τους λόγους που ένας επιχειρηματίας στήνει έτσι ένα πιάτο του, όμως για εμάς τα πελατάκια πέραν από την απογοήτευση (στυλ αβγού Kinder έκπληξη που – μη σας ξεγελάν οι διαφημίσεις- σπάνια καλύπτει τις προσδοκίες ενός μπόμπιρα), μας κρύβει κάτι ακόμα που μας δυσαρεστεί. Τις πατάτες που πλέον έχουν από τους υδρατμούς παπαριάσει, εγκλωβισμένες ασφυκτικά κάτω από τις πανσέτες και τα μπριζολάκια. Μέχρι να πάρουν ανάσα, έχουν χάσει εντελώς το τραγανό τους.

Για να είμαι ειλικρινής, τα όσα δοκίμασα σε αυτή την ποικιλία μου άρεσαν αρκετά. Βρήκα πάρα πολύ νόστιμα τα μπιφτέκια τους που ήταν αφράτα και ζουμερά. Δύο στο σύνολο. Πάρα πολύ νόστιμη η πανσέτα τους που αν δεν κάνω λάθος κι αν θυμάμαι καλά, ήταν καπνιστή. Απολαυστική! Τα λουκάνικά τους χωρίς εκπλήξεις μιας και δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο. Τα μπριζολάκια τους πάρα πολύ καλά και σωστά ψημένα. Τα φιλετάκια κοτόπουλο λίγο πιο στεγνά από ότι θα έπρεπε αλλά κι αυτά αξιοπρεπέστατα. Κόστισε στα 19,5€ που τα θεώρησα υπερβολικά.
Αν τα ορεκτικά ήταν σε λίγο καλύτερο επίπεδο θα έβαζα «3» στην γεύση αλλά τώρα θα επιλέξω το «2». Στην ουσία η άποψη μου είναι ότι τους ταιριάζει καλύτερα το «2,5». Τις ενοχές μου για την αδικία αυτή που διαπράττω, ξεπλένω με το ότι σε άλλους τομείς θα τους «χαρίσω» προς τα πάνω κάποιες αστοχίες τους. Προσπαθώντας να είμαι πιο σωστός, στα επόμενα 3άρια που θα βάλω, η άποψή μου είναι ότι ανήκουν στην κατηγορία του 2,7-2,8.

Διαλέξαμε λευκό κρασί χύμα ενός λίτρου. Το βρήκαμε συμπαθητικό.
Κι ερχόμαστε τώρα στο κερασάκι της τούρτας!!! Ζητάμε τον λογαριασμό και λίγο αργότερα έρχεται ένα άτομο από το service τους στο τραπέζι μας. Θυμάστε τον γλυκύτατο κυριούλη που λέει την πρόβλεψη του καιρού στον Ant1 κι όταν τερματίζει, ανοίγει τα χεράκια του, κάνει επίκληση και μας εύχεται ένα καλό βράδυ με ένα χαμόγελο μέχρι τα’ αφτιά? Ακριβώς το ίδιο αλλά στο πολύ πιο νεανικό του. Το ίδιο άνοιγμα χεριών, η ίδια επίκληση, το ίδιο χαμόγελο και… το ποσό που οφείλουμε στο προφορικό!!!! Ούτε καν το χαρτί της παραγγελίας, ούτε κάτι γραμμένο σε μία χαρτοπετσέτα βρε παιδί μου! Ένα χαμογελαστό αλλά σκέτο «είναι 52,8 €! ». Σε ερώτημά μου «τι εννοείτε?», έλαβα την σαστισμένη απάντηση «ε… είναι το ποσό του λογαριασμού». «Και που είναι η απόδειξη?». Μεσολάβησε αλλαγή χρώματος, πλήρης απώλεια χαμόγελου, σκοτεινιάσματος, κομπιάσματος, ζωσίματος από φίδια και εν τέλει αποχώρησης και επιστροφής μετά από λίγο με τα χαρτάκι της απόδειξης. Μας έπιασαν τρανταχτά γέλια γιατί πρέπει να είναι η πρώτη φορά που τόσο άνετα και χαμογελαστά μας λένε στο προφορικό το τι οφείλουμε να πληρώσουμε. Χαριτωμένο το παιδί και ο τρόπος του, αλλά σε αυτό το σημείο το τσαγανό και το νάζι δεν περνάνε. Για ένα τόσο ασφυκτικά γεμάτο κατάστημα, το θεωρώ απαράδεκτο να μη κόβουν αποδείξεις. Κι αν κρίνω από τον τρόπο που μας ειπώθηκε, δεν έγινε κατά λάθος ή επειδή το ξέχασαν. Είναι τακτική τους με την οποία βρίσκομαι καθέτως αντίθετος.

Για να κλείσω, η ποικιλία ήταν σε πολύ καλό επίπεδο γεύσης και ποιότητας αλλά μέτρια σε μέγεθος, αν σκεφτείς ότι κόστισε σχεδόν 20€. Τα ορεκτικά με άφησαν εντελώς αδιάφορο. Ίσως να σταθήκαμε κι εμείς άτυχοι στην επιλογή μας. Γύρω μας είδαμε κάποια ελκυστικότατα πιάτα. Αν κατάλαβα καλά, ένα από αυτά είναι από κοτόπουλο και έχει βαφτιστεί με το όνομά τους. Στην εμφάνιση θύμιζε ένα πλούσιο πύργο!

Δεν νομίζω ότι θα ξαναπήγαινα στην Ρακαδημία χωρίς όμως να θυμάμαι αρνητικά αυτή την εμπειρία. Τα όσα δοκίμασα εκεί, νομίζω ότι μπορώ να τα βρω στις ίδιες τιμές και γεύσεις στα περισσότερα μεζεδοπωλεία και χωρίς να χρειαστεί να ξενιτευτώ και να κάψω βενζίνη. Αν σας έχει φέρει από εκεί ο δρόμος σας, μπείτε μέσα και δεν νομίζω ότι θα απογοητευτείτε. Αν μένετε στις γύρω περιοχές, δώστε του μια ευκαιρία αν και νομίζω ότι αν διαμένετε κάπου εκεί κοντά θα το έχετε κάνει ήδη.

Όμως δεν πιστεύω ότι θα ξετρελαθείτε. Για ένα βραδάκι χωρίς μεγάλες γαστρονομικές απατήσεις, μια χαρά είναι, αλλά μέχρι εκεί.
Πάντως από την παρέα μου έμαθα ότι όλη η υπόλοιπη γειτονιά και η πιάτσα που πλέον έχει δημιουργηθεί, οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στη «Ρακαδημία». Για να το καταφέρει αυτό και να κρατάει ακόμα τα ηνία, σημαίνει ότι αυτό που κάνει το κάνει καλά. Αυτό επιβεβαιώνει εμμέσως και η παρέα που περίμενε μπάστακας για μία ώρα μέχρι να βρουν τραπέζι.