Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ταβέρνες & Ψητοπωλεία - Σύνταγμα - Κέντρο, Αθήνα
Ιούλ
01
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
1-9

Θα τα βαλω, κι ας μου βγει και σε κακο. Για τα καμπανιστα τεσσαρια, λεω, ντε. Διοτι βρισκομαστε σε μια απο αυτες τις εξαιρετικα σπανιες περιπτωσεις που καμια βαθμολογια, κανενα μετρο συγκρισης δεν ξεκινα καν να περιγραφει την εμπειρια σε αυτο το χωρο.

Διοτι αυτο ακριβως ειναι η επισκεψη στην Καντινα της Καραγιωργη Σερβίας, μια ολοκληρωμενη αισθητικη εμπειρια. Δεν ειναι εξοδος, δεν ειναι διαλειμμα και σιγουρα δεν ειναι απλως ενα γευμα. Ειναι η συνενωση της μικρο και μεγαλοαστικης κουλτουρας, ειναι ενα κραμα νεοελληνικης πραγματικοτητας και αρχαιοελληνικης φιλοξενιιας, ειναι μια χρονομηχανη.

Δεν ξερω αν εχω τη γνωση, την αντιληψη και την διαυγεια να κατανοησω το μεγαλειο αυτου που εζησα, αλλα σε μια Ελλαδα με παρακμαζουσα ηθικη και μιας εμμονικης προσκολλησης στο φαινεσθαι, η απλοτητα αυτης της εμπειριας με συγκλονισε. Γιναμε γκουρμε, δηθεν και μοδατοι και χασαμε το νοημα των γεγονοτων. Ε, λοιπον, πολυ το γουσταρα που αφησα το υφακι και την ποζα στην εισοδο και περασα το κατωφλι τους οπως θα επρεπε να ειμαι: απλως εγω.

Ειχα διαβασει οσα οι υπολοιποι χρηστες ειχαν την ευγενεια να καταθεσουν, και ολο αυτο το κονσεπτ με ειχε ιντριγκαρει. Αθηναικο μαγαζακι χωρις ταμπελα και διακριτικα? Που αν δεν το ξερεις, δεν το εντοπιζεις ουτε με μισο κοπαδι εκπαιδευμενα ροντβαιλερ του FBI? Mεσα στο κέντρο του Συντάγματος? Και ειμαστε ακομα εδω?

Περπατουσαμε με το φιλο μου κατα τις 3 το μεσημερι - μια πολυ καταλληλη ωρα για περπατημα τελη Ιουνιου με 45 βαθμους- οποτε και η κοιλια μας εδωσε το αγωνιστικο της παρον με ενα γουργουρητο που ετρεψε τα περιστερια της πλατειας σε φυγη. Ο φιλος μου πιο βολικος πεθαινεις, και εγω αποφασισμενη να ξετρυπωσω αυτη την μυστηρια αθεατη τοποθεσια. Ε, αθεατη δεν λες τιποτα, ουτε που υποπτευεσαι την υπαρξη της. Αν δεν ηταν ο κατατοπιστικοτατος Baron. Rouge με τις οδηγιες του, ακομα εκει θα ημουν και θα εψαχνα.

Μπηκαμε, λοιπον, δυναμικα στο νουμερο 2 της ομωνυμης οδου και πατησαμε το 9 στο ασανσερ με τολμη. Ανοιγει η πορτα, καγκελο η δικια σου. Ενας αδειος χωρος, με κατι καρεκλιτσες στοιβαγμενες σε μια γωνια, μια κουζινουλα μικροτερη απο Καψιμι, μου θυμησε το δωματιακι στη Γαδαα που φτιαχνει καφεδες του μισου ευρω και ενα μπαλκονι με σκορπιες γλαστρες και 5-6 ετεροκλιτα τραπεζια. Βαρια μαρμαρινα, ενα μεγαλο ξυλινο, μαυρα, λευκα, καφε, αναδιπλουμενες καρεκλες διαφορετικες μεταξυ τους, ενα γιουσουρουμ. Ηταν προφανες οτι ο ιδιοκτητης περασε απο τα παλαιοπωλεια στο Μοναστηρακι και συλλεξε ολα τα επιπλα σε τιμη ευκαιριας που πετυχε.

Θα μου πεις, και βαζεις 4 στο χωρο? Στραβη εισαι? Οχι, δεν ειμαι. Και επειδη ακριβως δεν ειμαι, απο αυτα τα ανακατεμενα τραπεζακια πανηγυρης χαζευα την πιο απιθανη θεα, με το βραχο της Ακροπολης, τον Παρθενωνα, το κτιριο της Βουλης και τον πεντακαθαρο οριζοντα να μας κοιταζουν πισω. Μα δεν ειναι μονο που εχεις την ωραιοτερη θεα της Αθηνας. Ειναι που κουβαλας τη θεα της Αθηνας φευγοντας για λιγο απο αυτην. Χωρις μουσικη, χωρις κορναρισματα, χωρις πολλες κουβεντες, ξεχνας οτι εισαι στο κεντρο, δεν υπαρχει πια το κεντρο, υπαρχει λοφος, και ουρανος, και ηρεμια. Ειναι η καλυτερη τζουρα διακοπων που μπορεις να παρεις ακοπα, ανεξοδα και αμεσα.

Αλλη μια παραμετρος που θα σε αφησει αφωνο ειναι η εξυπηρετηση. Ο ιδιοκτητης, ενας ανθρωπος εξω καρδια και φιλοξενος ως το μεδουλι, ηταν η μοναδικη εξυπηρετηση σε κουζινακι και σερβις. Μας εφερε μια καναταρα κρυο νερο και ενα καλαθακι ψωμι και απαριθμησε τα μολις 5-6 πιατα του καταλογου: ΜΠιφτεκια, λουκανικα, φετα, σαλατα, ομελετα, πατατες. Τελεία. Φτιαχνει και σε σαντουιτς τα ανωτερω, αν προτιμας. Αλλα δεν εχει, μην περιμενετε κατι παραπανω. Ουτε καταλογος υπαρχει. Μα δε θα σας λειψει, δεδομενου οτι τον καταλογο τον θελουμε είτε για να δουμε ολες τις επιλογες μας, ειτε για να μην ξαφνιαστουμε απο την τιμη. Εδω πραγματι θα ξαφνιαστειτε απο την τιμη, αλλα οχι με τον τροπο που συμβαινει συνηθως.

Παραγγειλαμε, και ο ανθρωπος αρχισε να γελα. Ειπε οτι δεν θα μπορουμε να τα φαμε, και αδικα θα πληρωσουμε παραπανω. Προσφερθηκε να μας κανει μια μιξη σε μια πιατελα, και αν μετα πεινουσαμε, θα μας εφτιαχνε οτι αγαπαμε. Επεμεινε με εναν τροπο αφοπλιστικα οικειο, σα τη μανα μου οταν επιμενω οτι μπορω να φαω πανω απο 2 γεμιστα και παντα αποτυγχανω. Του δωσαμε το ελευθερο να αποφασισει αυτος, και τελικα ειχε δικιο: σκασαμε.

Τελικως φαγαμε:

-Σαλατα αγγουροντοματα, με μπολικο λαδι και ριγανιτσα, με την ντοματα ξεφλουδισμενη. Δροσερη, μια χαρα.

-Πατατες τηγανιτες, χειροποιητες και φρεσκιες, χωρις καμια απολυτως λαδιλα, και μεγαλη μεριδα.

-Μια πιατελα με 4 μπιφτεκια, λουκανικα σε λωριδες και μερικες ακομα πατατες. Τα μπιφτεκια ηταν αφρατα και μαμισια, με ωραια μυρωδικα, τα λουκανικα ηταν πολυ ελαφρως πικαντικα και οκ, οχι κατι ψαγμενο, αλλα μια χαρα ικανοποιητικα.

-Μια κοκα κολα

Δε θα προσπαθησω να σας πεισω οτι ειναι εμπειρια εφαμιλλη του Funky Gourmet. Δεν ειναι. Ειναι γευσεις χοντροκομμενες, χωριατικες, καθαρες και σπιτικες. Ειναι πιατα που θα εφτιαχναν οι γιαγιαδες μας στο χωριο για να καλοδεχτουν μουσαφιρηδες. Και ειναι ακριβως αυτο που ηθελα.

Ο συμπαθεστατος ιδιοκτητης περνουσε απο το τραπεζι μας και ρωτουσε με γνησιο ενδιαφερον αν χορτασαμε και αν μας αρεσαν, πετουσε πηγαια αστεια και γενικα ηταν μια πολυχρωμη πινελια στην ολη εμπειρια. Μας αλλαξε και τραπεζι να μην αλλαξει ο ηλιος και πεφτει πανω μου.

Ερχεται η ωρα του λογαριασμου, και μας λεει ο ανθρωπος
"12 ευρω"
"Τι πραγμα?" ρωταω να βεβαιωθω οτι ακουσα σωστα.
"Τι, σας φανηκαν πολλα? Να κοψω κατι?"
Νομιζα οτι μας εκανε πλακα. Δεν εκανε.
Ο ανθρωπος μας καλοϋποδεχτθηκε, μας καλοταισε, μας καλοφροντισε και μετα μας χρεωσε λιγοτερο απο σουβλατζιδικο.

Συνολικα περασαμε υπεροχα, ηρεμησαμε πραγματικα, και σκοπευουμε να το κανουμε στεκι. Να πατε για την εμπειρια. Αξιζει και δεν κοστιζει.

YΓ. Dear Ιωγιαννη, η παρατηρητικοτητα σου με εκπλησσει ευχαριστα. Επεσες απολυτως μεσα στο χαρακτηρισμο μου και με εψησες αγριως για το Beer Tales με την φοβερη κριτικη σου (για να μην πω με την βαθεια σου γνωση στο απαυγασμα της μουσικης βιομηχανιας που ονομαζεται ροκ). Θα συρω την παρεα μου ως εκει, εστω και φυμωμενους, και θα σου αφιερωσω παραυτα τα δικα μου encore επι του θεματος.