Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ταβέρνες & Ψητοπωλεία - Ιλίσια - Χίλτον, Αθήνα
Ιούλ
15
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
10-16

Το πόσο μου αρέσει να ξετρυπώνω άγνωστα ταβερνάκια, δεν μπορώ να το περιγράψω!!! Αν μάλιστα αυτά, παρόλο που μετρούν αρκετές δεκαετίες λειτουργίας, παραμένουν κρυμμένα μυστικά στους περισσότερους από εμάς, αυτό με εξιτάρει ακόμα περισσότερο.

Κυριακή μεσημέρι, μετά από καφεδιά στο Βυζαντινό μουσείο και την εξαιρετική του αυλή, μας μπαίνει η ιδέα να μην αλλάξουμε περιοχή αλλά να βρούμε κάποιο ταβερνάκι που να είναι προσεγγίσιμο στο ποδαράτο από εκεί που βρισκόμασταν. Η εύκολη και γρήγορη λύση θα ήταν να πεταχτούμε μέχρι το Παγκράτι και την πλατεία Προσκόπων που βρίθει σχετικών προτάσεων αλλά επειδή οι δύο τελευταίες επισκέψεις μου εκεί δεν στέφθηκαν και με ιδιαίτερη επιτυχία, είπαμε να το αποφύγουμε. Δεν είμαι προληπτικός αλλά όπως λέει και ο σοφός λαός μας, όποιος έχει καεί με τον χυλό, φυσάει και το γιαούρτι.

Έτσι, με την βοήθεια της τεχνολογίας αρχίσαμε να ψάχνουμε στο διαδίκτυο το ταβερνάκι που θα μας φιλοξενούσε. Θέλαμε κάτι απλό και λαϊκό, που να προσανατολίζεται στην κρεατοφαγία. Ψάξε-ψάξε, πέσαμε πάνω στα Σκαλάκια. Στο Ask4food υπήρχε μία ακόμα κριτική που όμως δεν μας έδινε αρκετές πληροφορίες αλλά είπαμε να του δώσουμε μία ευκαιρία αφού η τύχη ευνοεί τους τολμηρούς.

Με την βοήθεια του Google maps, ξεκινήσαμε για εκεί. Για να είμαι ειλικρινής, κάπου μας μπέρδεψε ο δρόμος και η αρίθμηση του αλλά δεν το βάλαμε κάτω. Όπως προχωρούσαμε, είδαμε σε μερικά μέτρα μπροστά μας κάτι σκαλάκια που ανάμεσα στην ολάνθιστη λευκή μοκαμβίλια είδαμε να ξεπροβάλει ελάχιστα η επιγραφή τους. Είχαμε συμφωνήσει ότι θα το δούμε από έξω κι αν τελικά δεν μας αρέσει να συνεχίσουμε το ταξίδι μας προς ανεύρεση ταβέρνας. Όταν όμως σταθήκαμε μπροστά του, μπήκαμε μέσα χωρίς δεύτερη σκέψη.

Ο χώρος απλός αλλά φιλόξενος. Ο εξωτερικός τους χώρος είναι μία εσοχή στα σκαλοπάτια, στα αριστερά σου όπως ανεβαίνεις. Στο εκεί κοίλωμα έχουν βάλει τραπεζάκια που απολαμβάνουν την πυκνή σκιά που απλόχερα χαρίζει η τεράστια μοκαμβίλια.

Ο χώρος απέπνεε «παλιά Αθήνα» και θα τολμήσω να τους κατατάξω στο στυλ «κουτούκι». Αυτό όχι τόσο λόγω του μεγέθους τους, αφού στα εσωτερικά τους υπάρχει μια μεγάλη σάλα, αλλά κυρίως στην γενική φιλοσοφία που δείχνουν να πρεσβεύουν.
Εκείνη τη στιγμή υπήρχαν άλλες δύο παρέες αλλά λίγο αργότερα γέμισαν και τα τελευταία τραπέζια τους. Παρόλο που ήμασταν 2 άτομα, μας βόλεψαν σε 4άρρι τραπέζι ώστε να είμαστε πιο άνετα.

Μας εξυπηρέτησαν 3 άτομα. Οι δύο ήταν εξαιρετικοί ενώ ο τρίτος ήταν λίγο πιο βαρύς. Σε καμιά περίπτωση δεν θα τον χαρακτήριζα ως αγενή, αλλά ήταν το στυλ του τύπου που δεν του παίρνεις κι εύκολα κουβέντες. Που σου απαντάει στην καλύτερη μονολεκτικά. Επειδή όμως σε γενική ομολογία μείναμε απόλυτα ικανοποιημένοι από την εξυπηρέτησή τους, θα ήταν πολύ άδικο να μην τους χαρίσω ένα ωραιότατο 4. Τα άλλα δύο άτομα, έδειχναν να είναι χρόνια στη δουλειά και να αγαπάνε αυτό που κάνουν.
Στον κατάλογό τους έχουν κατά κύριο λόγο κρεατικά αλλά μας έφεραν μία ακόμα καρτέλα που είχαν επιπρόσθετα κάποια πιάτα ημέρας. Κάποια από αυτά άνηκαν στα μαγειρευτά. Μερικά τα είχαν ήδη διαγράψει γιατί προφανώς τους είχαν τελειώσει. Η ώρα που τους επισκεφθήκαμε ήταν γύρω στις 3, οπότε θα είχαν ήδη εξυπηρετήσει αρκετούς πελάτες. Επίσης, φαντάζομαι θα «ταΐζουν» κι αρκετούς από την γειτονιά που θα παίρνουν για έξω.

Πρώτα ήρθε στο τραπέζι μας το φρυγανισμένο ψωμάκι και δροσερό νερό σε κανάτα.
Ακολούθησε μία μερίδα από μπατζάρια. Πριν τα παραγγείλουμε, είχαμε ήδη ρωτήσει αν είναι δικά τους ή κονσέρβα και μας είχαν διαβεβαιώσει για το πρώτο. Ήταν φανταστικά!!! Μικροί βολβοί, γλυκοί σαν μέλι, με λάδι και ξυδάκι. Δεν υπήρχαν και μπατζαρόφυλλα, αλλά η μερίδα ήταν πραγματικά μεγάλη. Σωστότατα βρασμένα και αλατισμένα. Ήταν ξεκάθαρο ότι ήταν φρέσκα κι όχι κονσέρβας ή τυποποιημένα σε αεροστεγές πλαστικό. Είχαν αυτή την γλυκάδα και υφή που μόνο τα φρέσκα έχουν. Η τιμή τους στα 4,50€.

Μας έκανε εντύπωση που η τυροκαυτερή που είχαμε παραγγείλει δεν ήρθε μαζί με τα μπατζάρια αλλά καθυστέρησε λίγο. Οι αλοιφές είναι συνήθως από τα πρώτα που έρχονται στο τραπέζι μας. Απ’ ότι μας είπαν η καθυστέρηση οφείλονταν στο ότι την ετοίμασαν εκείνη τη στιγμή. Ήταν από τις πιο νόστιμες τυροκαυτερές που έχω δοκιμάσει. Πικάντικη όσο έπρεπε και σε ερυθρό χρώμα, ταίριαξε απόλυτα με τη σαλάτα και το φρυγανισμένο ψωμάκι. Κόστισε στα 4€
Από κυρίως επιλέξαμε:
• Συκώτι μοσχαρίσιο. Ήταν η πιο μεγάλη μερίδα που μου έχει σερβίρει ποτέ. Κομμένο σε χοντρές και παχιές λωρίδες, ψημένο άψογα. Μέσα είχε μείνει όσο ζουμερό πρέπει να παραμένει. Μου έκανε εντύπωση ότι προηγουμένως δεν με ρώτησαν πόσο θα επιθυμούσα να ψηθεί, αλλά το πέτυχαν ακριβώς στα γούστα μου. Σαν συνοδευτικό υπήρχαν καλοτηγανισμένες, υπεραρκετές πατατούλες. Τιμή στα 8€
• Καπνιστή χοιρινή μπριζόλα. Επίσης μεγάλο και παχύ κομμάτι, συνοδευόμενο κι αυτό από τις εξαιρετικές πατατούλες τους. Ψιλοζήλεψα που δεν ήταν το δικό μου κυρίως γιατί ήταν πραγματικά πεντανόστιμο, αλλά κατάφερα να κλέψω 2-3 μπουκιές. Σε σχέση με τα υπόλοιπα πιάτα μας ήταν το πιο ακριβό αλλά άξιζε και το τελευταίο cent. Τιμή στα 10,50€.
Η Βεργίνα Lager (πόσο κρίμα που δεν είχαν Βεργίνα Weiss η οποία είναι ΚΑ-ΤΑ-ΠΛΗ-ΚΤΙ-ΚΗ! ) κόστισε 2,8€ Χ2. Μας σερβιρίστηκε σε παγωμένο ποτήρι, κάτι που πάντα εκτιμώ.

Από ότι κατάλαβα, οι περισσότεροι το επισκέπτονται για τα παιδάκια τους αφού οι πιατέλες τους πήγαιναν κι ερχότανε σε όλα τα γύρω μας τραπέζια. Επίσης, εντυπωσιακές ήταν οι μερίδες πατάτας που είδα, αφού ήταν πραγματικά τεράστιες.

Για να καταλήξω. Αν ψάχνετε να βρείτε ένα απλό ταβερνάκι με μεγάλο μεράκι στα όσα προσφέρει για φαγητό, νομίζω ότι τα Σκαλάκια θα σας ικανοποιήσουν πλήρως. Για τα δικά μου δεδομένα, είναι στην ίδια κατηγορία με το «Κρητικό Στέκι» στα Πετράλωνα και το «Μάνθος» στην Μαλακάσα. Είναι ένα ταβερνάκι που έχει κερδίσει τους υποστηρικτές τους με την ποιότητα και νοστιμιά των πιάτων τους κι όχι με «φρου φρου κι αρώματα» ούτε με στρασάκια και χρυσόσκονη. Το ότι πρόσεξα την αμεσότητα που έχει δημιουργηθεί με τους –μάλλον μόνιμους- πελάτες τους, είναι για εμένα κάτι που πάντα μου αρέσει να βλέπω. Μακάρι μετά από μερικές ακόμα επισκέψεις μου σε αυτό, να φτάσω κι εγώ στο ίδιο επίπεδο.