Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Μεζεδοπωλεία - Καλλιθέα, Αθήνα
Ιούλ
23
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
10-16

Γυρίζοντας τον χρόνο αρκετές δωδεκάδες μήνες πίσω, φέρνω στο μυαλό μου την παρθενική μου επίσκεψη στο Μοτοσακό. Ψάχνοντας στα ηλεκτρονικά κιτάπια του Ask4food, βλέπω ότι η γνωριμία μας είχε λάβει χώρα τον Απρίλιο του 2013! Βρε πως περνάει ο καιρός, ούτε που το είχα καταλάβει ότι έχουν περάσει τόσα χρόνια!!!

Νοιώθω ιδιαίτερη τιμή που ήμουν εγώ πρώτος που εισήγαγα το Μοτοσακό στους χάρτες τους Ask4food και δεν κρύβω ότι φούσκωνα σαν παγώνι κάθε φορά που φίλοι και αγαπημένοι χρήστες το επισκέπτονταν και μας χάριζαν το πολύτιμο feedback τους. Δεν θα ξεχάσω ότι λίγο καιρό μετά το επισκέφτηκε ο εξαιρετικός Fratello και κλείνοντας την κριτική του το έχρισε «άξιο τέκνο του Ask4food»!!
Για εμένα προσωπικά, αυτός θεωρώ ότι είναι και ο ρόλος του αγαπημένου μας site. Το να κάνει γνωστές στο πλατύ κοινό τόσο ξεχωριστές και φιλότιμες προσπάθειες.

Στο μεσοδιάστημα που μεσολάβησε το έχω επισκεφτεί αρκετές φορές αλλά πάντα απογευματινές ώρες, μετά τη δουλειά. Σπάνια ανοιγόμασταν στην επιλογή της παραγγελίας μας, παρόλο που ο κατάλογός τους (όπως και ο μαυροπίνακας στο εσωτερικό του) περιείχε προτάσεις κάτι παραπάνω από ελκυστικές. Συνήθως παραγγέλναμε την σπαλομπριζόλα τους που ερχότανε μεγάλη, παχιά και άψογα ψημένη, σαλάτα και κάποιο ψημένο τυρί. Οι κυρίες της παρέας που συνόδευα, σπάνια κατάφερναν να τελειώσουν την μερίδα τους κι έβαζα κι εγώ (με ιδιαίτερη χαρά…) το χεράκι μου στην περαίωση του έργου που είχαμε αναλάβει. Επιτέλους μία σπαλομπριζόλα που τίμαγε τον τίτλο της γιατί συχνά-πυκνά και σε επισκέψεις μου σε άλλα εστιατόρια αυτό που μου προσφέρονταν ήταν απογοητευτικό. Επίσης μια φορά είχα δοκιμάσει και το συκώτι τους το οποίο με είχε ικανοποιήσει απόλυτα και είχε λάβει κολακευτικότατα σχόλια. Όλη η παρέα είχαμε καταλήξει πως ότι κι αν είχαμε πάρει ήταν νόστιμο και με μεγάλο μεράκι ετοιμασμένα. Στο ξεκίνημα μας προσφέρονταν ζυμωτό ψωμάκι και πράσινες ελίτσες μέσα σε ελαιόλαδο και στο κλείσιμο μας περίμενε πάντα το γλυκάκι κέρασμα.

Η τελευταία μου επίσκεψη ήταν ένα Σάββατο βράδυ, στα μέσα του Ιουλίου, μετά από σχετική μας κράτηση που προηγήθηκε 2 ημερών. Ήταν η πρώτη φορά που θα πήγαινα εκεί βράδυ αλλά εδώ και πάρα πολύ καιρό είχα βάλει στο μάτι την αυλή που έχουν δημιουργήσει και χρησιμοποιούν ως εξωτερικό χώρο.
Η κράτηση ήταν για τις 9:30 κι αν και φτάσαμε αγχωμένοι στην περιοχή μερικά λεπτά πιο πριν, δεν δυσκολευτήκαμε καθόλου να βρούμε πάρκινγκ και τελικά να είμαστε Άγγλοι στο ραντεβού μας. Θεωρώ αδιανόητο να κάνει κάποιος κράτηση σε ένα εστιατόριο, να δεσμεύει τον χώρο τους και να πηγαίνει εκεί με καθυστέρηση. Αυτό μόνο σαν έλλειψη σεβασμού προς τον επιχειρηματία μπορώ να το χαρακτηρίσω (για να μη πω, γαϊδουριά μεγάλη). Και μη ξεχνάμε… ο σεβασμός μεταξύ μίας επιχείρησης και του πελάτη τους, είναι πάντα μία κατάσταση αμφίδρομη. Γιατί όπως σαν πελάτες έχουμε δικαιώματα, έχουμε και υποχρεώσεις. Και αυτό ισχύει σε όλους τους τομείς που υπάρχει πελατειακή μορφή.
Αγάπησα με την μία τον χώρο που έχουν ετοιμάσει. Το ότι απομονώνεται από τον περιβάλλοντα χώρο με την βοήθεια ψηλών και πυκνών φυτών.

Το ότι δεν έχουν υπερβάλει με τον φωτισμό και μπορείς να χαρείς το βράδυ σου σε μία γλυκύτατη ατμόσφαιρα. Το ότι δεν έχουν βάλει παντού τραπέζια κι έτσι μπορείς να απολαύσεις την ηρεμία σου και την συζήτηση με την παρέα σου. Όταν περνάς στην αυλή τους, ξεχνάς ότι είσαι στο κέντρο της Αθήνας και μάλιστα σε μία πυκνοκατοικημένη περιοχή όπως είναι η Καλλιθέα/Ταύρος. Για εμένα αυτός ο χώρος είναι καραμπινάτο 4 αφού κολλάει απόλυτα στα γούστα μου.
Μισή ώρα μετά την άφιξή μας δεν υπήρχε ούτε καρέκλα ελεύθερη, απόδειξη του ότι αυτή η προσπάθεια έχει αγκαλιαστεί και αγαπηθεί από πολύ κόσμο. Θαμώνες από 60 και βάλε, γείτονες που αποφάσισαν να μη κλειστούν σε τέσσερις τοίχους αλλά να απολαύσουν το βραδάκι τους και την κουβέντα με τους συνομήλικους φίλους τους αλλά και κατά πολύ νεότερα παρεάκια που με σεβασμό και ηρεμία, διασκέδαζαν κρατώντας χαμηλούς τόνους χωρίς να ενοχλούν τους δίπλα τους. Δεν υπήρξε ούτε μια στιγμή που να ενοχληθώ ή να ακούσω μία παρέα να το παρακάνει.

Σε σχέση με τα απογεύματα που το επισκεπτόμουν, κατά τις βραδινές ώρες το service τους εμπλουτίζεται με ακόμα επαρκέστατο σε πλήθος προσωπικό ώστε να μην παρατηρούνται καθυστερήσεις. Όμως και πάλι τα ηνία της ενορχήστρωσης κρατάει ο ιδιοκτήτης τους που ελέγχει τα πάντα. Που είναι σε συνεχόμενη κίνηση κι όχι απλώς με την έννοια της επίβλεψης. Συμμετέχει ενεργότατα σε όλα τα στάδια της εξυπηρέτησης των πελατών τους. Με όσα άτομα ήρθαμε σε επαφή ήταν άκρως ευγενικά και άμεσα. Όλα τα πιάτα ήρθαν στην ώρα τους, ενώ μάζευαν ταχύτατα όποιο πιάτο άδειαζε ώστε να μας κάνουν χώρο και να τρώμε πιο άνετα. Δεν ήταν και λίγες οι φορές που μας ρώτησαν αν είμαστε ικανοποιημένοι ή αν χρειαζόμαστε κάτι ακόμα. Ένα ακόμα 4άρι μέσα από την καρδιά μου!
Κλασικά, για ξεκίνημα μας ήρθαν οι ελίτσες μας και το ζυμωτό ψωμάκι τους, συνοδευόμενα από δροσερό νερό σε κανάτα. Αν θυμάμαι καλά, το ψωμί ζυμώνουν καθημερινά οι ίδιοι.

Αυτή τη φορά, όταν ήρθε ο ιδιοκτήτης να πάρει την παραγγελία μας του ζητήσαμε να αναλάβει εξολοκλήρου ο ίδιος τα πιάτα που θα δοκιμάζαμε. Να αποφασίσει και να μας φέρει τις γεύσεις που θα μας πρότεινε να γευτούμε. Μας ρώτησε αν θα θέλαμε να προσανατολιστούμε σε θαλασσινά ή κρεατικά κι αφού του απαντήσαμε για το δεύτερο, αποχώρησε από το τραπέζι μας.
Επειδή δεν τα παραγγείλαμε εμείς, σίγουρα η περιγραφή μου θα έχει ελλείψεις γιατί δεν έχω διαβάσει τα συστατικά που μάλλον θα αναγράφονταν στον κατάλογό τους.

Πρώτα ήρθε στο τραπέζι μας ένα ορεκτικό που ήταν στημένο με την βοήθεια τσέρκι και η βάση του αν κατάλαβα καλά, εκτός από την μελιτζάνα πρέπει να είχε και πιπεριά φλωρίνης. Θύμιζε μικρή τούρτα, αφού το τελείωμά του ήταν φτιαγμένο από μους λευκού τυριού. Η βάση ισορροπούσε άψογα μεταξύ του γλυκού και του αλμυρού και η «οροφή» του το δρόσιζε και το έκανε εξαιρετικό. Πραγματικά ενθουσιάστηκα με αυτό το ορεκτικό και νομίζω ότι πλέον θα το παραγγέλνω κάθε φορά που θα ξαναπηγαίνω.

Ακολούθησε ένα πιάτο που σαν βάση του είχε άψογα βρασμένα χόρτα (αν κατάλαβα καλά, βλήτα) κι από επάνω είχαν τοποθετήσει δύο αυγά στεφανωμένα από στακοβούτυρο. Η γεύση ήταν τέτοια που ξεπέρασε και υπερνίκησε κάθε συστολή μου για τις θερμίδες του. Απλά θεϊκό! Αυτό το ορεκτικό το έχω ξαναδοκιμάσει στο παρελθόν αλλά χωρίς την βάση με τα χόρτα. Αυτή η διαφορά το ξεπέταγε και του έδωσε με διαφορά τα πρωτεία από όποιο άλλο αβγό με στακοβούτυρο έχω δοκιμάσει στο παρελθόν! Πάντως για να είμαι ειλικρινής, ήταν τόσο καλοεκτελεσμένο που σε καμία περίπτωση δεν θα το χαρακτήριζα ως ένα βαρύ πιάτο.

Στη συνέχεια ήρθαν μια πιατέλα με κεμπαπάκια και σιουφιχτά ζυμαρικά με κοκκινιστό μοσχαράκι.
Προσπαθώντας να καταπολεμήσω την σιελόρροια που με έχει κατακλύσει αυτή τη στιγμή, θα δοκιμάσω να τα περιγράψω.
Τα κεμπαπάκια μας προσφέρθηκαν σε ένα στρογγυλό σκεύος μαζί με κομμένες πιτούλες. Στο κέντρο υπήρχε ένα μπολάκι με δυνατή και πικάντικη σάλτσα με σουμάκ που έδενε απόλυτα με τα κεμπαπάκια. Για όσους όμως δεν είναι φίλοι με τα καυτερά, υπήρχε επίσης μία ακόμα πιο παχύρευστη λευκή σος που ήταν πιο δροσερή από την πρώτη κι αν θυμάμαι καλά, γλύκιζε λίγο. Τα κεμπαπάκια ήταν ξεκάθαρο ότι δεν ήταν τα κλασικά σε γεύση και σχήμα, τυποποιημένα. Έχουμε δυστυχώς φτάσει στο σημείο να εκτιμούμε το αυτονόητο… Ήταν κι αυτά εξαιρετικά. Σωστά σε μπαχαρικά και ψημένα όσο πρέπει για να παραμείνουν ζουμερά. Έμειναν εξαιρετικά μέχρι και το τελευταίο, για όση ώρα κι αν έμειναν στο τραπέζι μας, επιβεβαιώνοντας τα προσεγμένα υλικά που είχαν χρησιμοποιηθεί. Τα συγχαρητήριά μου στον ψήστη τους γιατί και οι σπαλομπριζόλες που μας έχει ετοιμάσει κατά στο παρελθόν αλλά και τα κεμπάπ του, ήταν αριστοτεχνικά ετοιμασμένα.

Κι έρχομαι τώρα στα ζυμαρικά τους με το μοσχαράκι. Ήρθαν σε βαθύ σκεύος, σε μία εντυπωσιακή μερίδα, συνοδευόμενα από ένα μπολάκι με τριμμένη, υπεραρκετή (μάλλον) ξινομυζήθρα. Πολύ την χάρηκα αυτή την επιλογή του ιδιοκτήτη τους και τη σκέψη του να μας το σερβίρει, γιατί στις εξόδους μας έχουμε μπουχτίσει από κάποιες γεύσεις. Αυτό το πιάτο θα μπορούσα άνετα να το είχα γευτεί κάποιο Κυριακάτικο μεσημέρι, σε σπίτι φιλικής οικογένειας που την ετοιμασία θα είχε αναλάβει κάποια μανούλα. Ήταν αυτό που λέμε «Σπιτική γεύση». Στα μεγάλα συν το ότι χρησιμοποίησαν σιουφιχτά ζυμαρικά κι όχι κάποιο άλλο χοντρό μακαρόνι που βρίσκεις ευκολότατα στο εμπόριο. Γυαλίσαμε ξεδιάντροπα το πιάτο και θέλαμε κι άλλο!!!! ΚΙ ΑΛΛΟ!!! Ένα ακόμα καλοεκτελεσμένο πιάτο με όλα τα συστατικά του σε πλήρη αρμονία. Απλά απολαυστικό!

Μία ακόμα ευχάριστη έκπληξη είναι ότι στον κατάλογό τους θα βρείτε και ψαγμένες μπύρες από μικρές Ελληνικές ζυθοποιίες. Εγώ αρχικά κινήθηκα σε πιο ασφαλή μονοπάτια διαλέγοντας μία Alpha Weiss που αγαπώ ενώ η παρέα μου μία Θήτα της οποίας δεν γνωρίζαμε την ύπαρξή της αλλά μας αποζημίωσε πλήρως η επιλογή της. Στο τέλος μπήκαμε στον πειρασμό να ζητήσουμε και μία Odyssey που έχει προέλευση από την Αταλάντη, ώστε να την μοιραστούμε μισή μισή και να αποκτήσουμε και για αυτή άποψη. Ανάμεσα στις δύο τελευταίες μας φάνηκε πιο ιδιαίτερη η Θήτα, που προέρχεται από την Θεσσαλία. Πολύ το χαίρομαι που παντού στην Ελλάδα ξεπηδάνε ζυθοποιίες και αυξάνονται οι ετικέτες που έχουμε να διαλέξουμε.

Στο τέλος μας προσφέρανε δροσερό, γινωμένο καρπουζάκι που το θεωρήσαμε το ιδανικό κλείσιμο σε ένα πραγματικά ΑΨΕΓΑΔΙΑΣΤΟ γεύμα!!!!! Γιατί το ελληνικό το καλοκαίρι, το τραβάει το καρπουζάκι!
Αποχωρήσαμε με ανεβασμένη τη διάθεσή μας και τους ευχαριστούμε γι αυτό.
Αυτή η τελευταία επίσκεψή μου, μου έδειξε ότι στο Μοτοσακό την ψάχνουν στις γεύσεις τους και ξεφεύγουν κατά πολύ από τα συμβατικά πιάτα που μπορείς να βρεις σε λοιπά εστιατόρια και μεζεδοπωλεία. Εκτιμώ το ότι δίνουν μεγάλη σημασία στην εκτέλεση των πιάτων τους αλλά και ότι κρατάν τις τιμές τους σε πάρα πολύ λογικά επίπεδα. Είναι πανεύκολα προσεγγίσιμο αφού μερικά μόνο μέτρα μακριά του υπάρχει ο σταθμός ηλεκτρικού του Ταύρου αλλά κι ένα ευρύχωρο πάρκινγκ.
Αυτά, σε συνδυασμό με έναν αξιοπρεπέστατο χώρο και ένα ευγενέστατο service έχουν σαν αποτέλεσμα την μεγάλη επιτυχία τους και την αποδοχή και υποστήριξη του κόσμου.

Έμαθα ότι κάποια στιγμή τον Αύγουστο θα κλείσουν για μικροαλλαγές αλλά και ξεκούραση που σαφώς έχουν όχι μόνο ανάγκη, αλλά και δικαιούνται απόλυτα. Ανυπομονώ να δω τις μας ετοιμάζουν από φθινόπωρο…
Για εμένα το Μοτοσακό είναι η πιο αξιόλογη πρόταση που έχει να μας προσφέρει η περιοχή της Καλλιθέας/Ταύρου και όχι μόνο. Βάζει με το σπαθί του κάτω πολλά άλλα του χώρου που προυπήρχαν από αυτό και που έχουν χτίσει όνομα (με τον όποιο τρόπο…).

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη ΙΩΓΙΑΝΝΗΣ.