Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ψαροταβέρνες - Βουλιαγμένη - Καβούρι, Αθήνα
Ιούλ
27
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
17-25

Απέναντι από τη Λίμνη Βουλιαγμένης, ανάμεσα στο ΛΑΜΠΡΟ και την ΑΚΤΗ, υπήρχε για μεγάλο διάστημα ένα μεγάλο café bar, του οποίου δυστυχώς δεν θυμάμαι το όνομα. Εδώ και λίγες εβδομάδες λοιπόν έχει εγκατασταθεί εκεί το ΣΑΡΔΕΛΑΚΙ number two. Αφού κατέκτησε το κοινό της Γλυφάδας, αποφάσισε να δοκιμάσει τις δυνάμεις του πιο παραλιακά, και καλώς έπραξε, είναι κατά τη γνώμη μου παραπάνω από βέβαιο ότι, όταν ξεπεραστούν οι παιδικές ασθένειες, για τις οποίες θα μιλήσουμε παρακάτω, το ΣΑΡΔΕΛΑΚΙ της Βουλιαγμένης θα κλέψει την πρώτη θέση από αυτό της Γλυφάδας, αφού διαθέτει τρανταχτά πλεονεκτήματα.

Θα χρειαστεί βέβαια να οδηγήσετε κανένα τεταρτάκι παραπάνω από τη Γλυφάδα ως τη Βουλιαγμένη, θα σας αποζημιώσει όμως, ιδίως αν κάνετε τη διαδρομή το δειλινό, η ωραία θέα στα δεξιά σας, αλλά και το γεγονός ότι φθάνοντας στο στόχο σας δεν θα αναλωθείτε σε αναζήτηση χώρου για τον τετράτροχο σύντροφό σας. Καθένα από τα τρία μαγαζιά διαθέτει δικό του χώρο στάθμευσης και επαρκές προσωπικό.
Χαλαροί λοιπόν θα κατευθυνθείτε προς τη μία και μοναδική είσοδο. Κίνηση στρατηγικής, ώστε όλοι να οδηγούνται στον κύριο επί της υποδοχής, ο οποίος διαχειρίζεται τα τραπέζια. Όπως στη Γλυφάδα, έτσι και εδώ δεν γίνονται κρατήσεις, όσοι έρθουν αργά αναγκαστικά θα περιμένουν στο χώρο του μπαρ, μέχρι να ελευθερωθεί τραπέζι. Εμείς φθάσαμε κατά τις 9 παρά, οπότε βολευτήκαμε στη δεύτερη σειρά, μια χαρά.

Ο εξωτερικός χώρος είναι πάρα πολύ μεγάλος, υπολόγισα ότι χωρά γύρω στα 250 άτομα. Έχει σχήμα ορθογώνιο προς τετράγωνο, με το μπαρ στο πίσω μέρος και τα τραπέζια σε έξι σειρές κατά μήκος της παραλίας. Το γεγονός ότι είναι υπερυψωμένος, επιτρέποντας έτσι ανεμπόδιστη θέα 180 μοιρών, σαφώς προσθέτει πόντους. Τραπέζια (ξύλινα σε σπασμένο λευκό) και καθίσματα (ίδια απόχρωση, ψάθινα) όπως στις περισσότερες ψαροταβέρνες. Χάρτινα σουπλά, σερβίτσια απλά, όλα ταιριάζουν μια χαρά μεταξύ τους. Όποιος θέλει περισσότερη πολυτέλεια, ας προτιμήσει το ΛΑΜΠΡΟ στα αριστερά, όποιος θέλει ντε και καλά μεγάλο ψάρι, ας κατευθυνθεί στην ΑΚΤΗ στα δεξιά. Στο ΣΑΡΔΕΛΑΚΙ έρχεσαι να πιεις το ουζάκι, τη μπίρα ή το κρασάκι σου, να τσιμπήσεις μεζεδάκια κατά το δοκούν, κυρίως όμως να χαλαρώσεις απολαμβάνοντας την καταπληκτική θέα του γαλήνιου Σαρωνικού.

Μόλις καθίσαμε, μας έφεραν την υποχρεωτική (και μάλιστα μονόλιτρη και απλώς δροσερή) πλαστική φιάλη (χρέωση 1,80 € η κάθε μία), φέτες ψωμί μέσα σε αλουμινένια ψωμιέρα (λίγο περισσότερο από μία φέτα για τον καθένα) και τους καταλόγους για φαγητό και ποτά. Ακολούθησε σύσκεψη της παρέας και καταγραφή της παραγγελίας πάνω στο σουπλά, για να μην ξεχάσουμε τίποτα. Δεν μας είπαν όμως ότι εδώ ακολουθείτε το σύστημα του δίσκου με τα κρύα ορεκτικά, οπότε, όπως καταλαβαίνετε, επειδή το μάτι είναι αχόρταγο, όταν προσγειώθηκε μπροστά μας μια δωδεκάδα (μικρών! ) πιάτων με διάφορα μπινελίκια, πήραμε αυτά που είχαμε σημειώσει από μεζέδες και άλλα τόσα.

Εδώ που τα λέμε πράξαμε σοφά, γιατί από εδώ και πέρα αρχίσαμε να συνειδητοποιούμε αργά και βασανιστικά τη σημαντικότερη από τις βρεφικές ασθένειες που προανέφερα: το ελλιπές σέρβις. Να το ξεκαθαρίσω: Όσοι εργαζόμενοι προσπαθούσαν να εξυπηρετήσουν όλα τα τραπέζια κατέβαλαν ηρωικές προσπάθειες, αλλά ήταν απλά πολύ λίγοι και εντελώς ασυντόνιστοι. Περιμέναμε τουλάχιστον 20 λεπτά μέχρι να παραγγείλουμε τα εκτός δίσκου φαγητά και τα ποτά, και ζητήσαμε τουλάχιστον 10 φορές να μας φέρουν λίγο ακόμα ψωμί, το οποίο έφθασε μετά το τελευταίο πιάτο! Οι δύο ντοματούλες είναι για τη διεύθυνση, όχι για τους εργαζόμενους.

Ας περάσουμε και στην κριτική των όσων δοκιμάσαμε. Οι γεύσεις θα άξιζαν ίσως τέσσερις ντοματούλες, το μέγεθος των μεζέδων από το δίσκο αφαιρεί όμως μία. Το καλύτερο πιάτο ήταν τα μύδια σαγανάκι, ψωμωμένα και σερβιρισμένα με το κέλυφος σε μια υπέροχη ελαφρά καυτερή σάλτσα, χαλάλι τα 13 ευρώπουλα. Οι γαρίδες σαγανάκι όμως, ενώ κολυμπούσαν σε ωραία φρέσκια σάλτσα, ήταν λιλιπούτειες, ούτε που τις διέκρινες στο πιάτο, 12 ευρώ δεν τα άξιζαν με τίποτα. Άριστα πήραν η κρητική γραβιέρα και η σαλάτα αλμύρα, λίαν καλώς τα τηγανιτά κολοκυθάκια σε στικς, το φιλεταρισμένο λαυράκι και ο μαρινάτος γαύρος. Κάτω από τη βάση λόγω απίστευτα μικρής μερίδας ο παστουρμάς μπακαλιάρου (4 ευρώ για τρία τσιγαρόχαρτα σε μέγεθος γραμματόσημου, κρίμα γιατί ως γεύση έγραψαν).

Ο λογαριασμός για τέσσερα άτομα 80 ευρώ τα φαγητά + 20 τα ποτά. Στο τέλος κέρασμα σορμπέ μαστίχας, δροσερό και εύγευστο. Απόδειξη κανονικά και με το νόμο.
Συνοψίζω: Το ΣΑΡΔΕΛΑΚΙ της Βουλιαγμένης ήρθε για να μείνει. Ως καλοκαιρινός στόχος αξίζει 1000% μια επίσκεψη. Να πάτε όμως νωρίς και οπλισμένοι με υπομονή. Ελπίζω να γιατρέψουν σύντομα τις παιδικές ασθένειες (και να φροντίζουν καλύτερα την καθαριότητα στις τουαλέτες στο υπόγειο, μείον μία ντοματούλα στο χώρο).