Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Μεζεδοπωλεία - Εξάρχεια, Αθήνα
Αυγ
07
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
17-25

Χρόνια είχα να επισκεφτώ την περιοχή των Εξαρχείων. Την περιοχή με τα ωραία σπίτια και τα πανέμορφα μπαλκόνια, ένα μέρος της αυθεντικής παλιάς Αθήνας, κάτω από τον λόφο του Στρέφη. Μα πάρα πολλά χρόνια.

Τότε ήταν κλασικά το στέκι μου, των εξόδων του Σαββατοκύριακου. Εναλλαγή από Ίντριγκα, στην Όστρια, από Swing, στο Green Door άντε και μετά στο Ρεσιτάλ χαλαρά για βότκες και καλό ροκ. Ακόμη θυμάμαι την ερώτηση μιας φίλης, ανοίγοντας την πόρτα του Green Door και φτάνοντας στα αυτιά μας το πετάρισμα της κιθάρας από το ‘’From her to eternity’’ του Cave. ‘’Θα καθίσουμε εδώ για ώρα;’’. Και φυσικά ο Nastaze που δεν άφηνε να πέσει τίποτε κάτω, έριξε το κλασικό πλέον ‘’και στο ’πα, η δικιά σου μόνο για τα ‘’Παπάκια’’ στα Ιλίσια είναι, τι την κουβάλησες εδώ;’’

Μετά από φοβερές βοτκοκαταστάσεις, είχε κλασικά σουβλακόπιτες στον Κάβουρα.
Όταν δε, είχαμε και το πορτοφόλι γεμάτο, ξεσπούσαμε σε κανένα φοβερό live στο ‘’Αν’’ και φυσικά δεν χάναμε κάθε χρόνο την παράσταση του ‘’Αχ Μαρία’’. Διότι δεν θεωρείσαι άξιος ρόκερ αν δεν έχεις απολαύσει Ζούγα, Μπουλά, Λάκη, Τουρνά και όλα τα καλά παιδιά στο ‘’Αχ Μαρία’’.

Στο τώρα, τα περισσότερα από τα παραπάνω μαγαζιά έχουν κλείσει οπότε, φορτώθηκα τις αναμνήσεις που αποκόμισα κάνοντας μια βόλτα Κυριακή μεσημέρι στα παλιά στέκια και πήγα να περιδρομιάσω στο γραφικό ‘’Άμα λάχει’’. Και λέω γραφικό, διότι πέραν της γραφικότητας της περιοχής, παλαιά αποτελούσε και δημοτικό σχολείο. Οπότε, ανοίγοντας την βαριά μεταλλική πόρτα, κατεβαίνοντας τα σκαλιά και κλείνοντας τα μάτια, βρίσκεσαι στην αυλή του παλιού σου σχολείου. Αυτή που ήταν γεμάτη λογής - λογής δένδρα σκαμιές, λεμονιές, νεραντζιές αλλά και γιασεμιά και γεράνια και γινόταν μέρος του παιγνιδιού σου.
Στα αριστερά όπου τώρα είναι το εξωτερικό μπαράκι, θα ονειρευτείς το κυλικείο με την βραχνή φωνή της κυρά Μαίρης να σε φωνάζει να πάρεις τα ρέστα από το δίφραγκο που της έδωσες για το κουλούρι.

Λίγο πιο κει η στέρνα με τις βρύσες όπου έτρεχες μετά το κυνηγητό να ξεδιψάσεις ή να πλύνεις το χτυπημένο πόδι, από τον λάθος υπολογισμό και το πέσιμο στην ‘’μακριά γαϊδούρα’’. Α ρε Βασίλη!!!!
Ανοίγοντας τα μάτια, θα δεις την όμορφη διαμορφωμένη αυλή με τα διαφορετικά τραπέζια σε απόσταση μεταξύ τους, τα αναρριχητικά φυτά στον πέριξ τοίχο, τα παλιά κρασοβάρελα που τώρα χρησιμοποιούνται ως γλάστρες για τα πολύχρωμα λουλούδια, το χαλίκι και τις ασβεστωμένες λεπτομέρειες σε όλο τον χώρο.
Ανεβαίνοντας στις τάξεις, βλέπεις τον κυρ Νίκο να κρατάει το κουδούνι έτοιμος να το ξανακουνήσει πέρα - δώθε για να μπούνε και οι τελευταίοι μέσα στην τάξη και τον κύριο Ιάκωβο τον διευθυντή του σχολείου, τον επονομαζόμενο και ως ‘’μποναμά’’ (είχες αρκετή φαντασία) με σταυρωμένα τα χέρια έτοιμος να ρίξει την καθιερωμένη σφαλιαρίτσα στον αργοπορημένο Βαγγελάκη.

Το ξύλινο πάτωμα υπάρχει ανακαινισμένο πλέον, οι φωτογραφίες από όλες τις σχολικές χρονιές, με τις ποδιές τα κοριτσάκια, τις καζάκες τα αγόρια και τα ξύλινα διπλά θρανία, αποτελούν τη διακόσμηση του εσωτερικού τοίχου. Ο χώρος ψηλοτάβανος, με τα κλασικά ψηλά ξύλινα παράθυρα, επαρκώς αεριζόμενος και δροσερός. Δεν με χάλασε καθόλου ούτε η μπουκαλοθήκη τύπου ΙΚΕΑ με τα κρασιά και τα αποστάγματα στη μια πλευρά του τοίχου, ούτε η βακελιτική ντουλαπίτσα όπου κάθονται τα λαδόξυδα και η μηχανή αποδείξεων. Τα παραβλέπω. Αντίθετα με έφτιαξαν τα εμαγιέ σκεύη πάνω στα τραπέζια, ίδια με της γιαγιά μου, ο παλιός τριγωνικός μπακιρένιος δίσκος σερβιρίσματος και τα σκοινιά, χάρη νότας, που ψιλοκρύβουν τα παλιά χάλκινα πνευστά, κόρνο και τούμπα.
Όλοι οι σερβιτόροι, άρρενες και θήλεις στα μαύρα ντυμένοι δίνουν ρεσιτάλ. Άλλος με χαμόγελο, άλλος όχι άλλος με το σχόλιο του, άλλος όχι, γνώστες όμως όλοι του μενού με την κάθε λεπτομέρεια. Και πάλι μας έβαλαν κόφτη, όταν η παραγγελία πήγε να ξεφύγει και πάλι μας πρότειναν το κάτι διαφορετικό. Στο τέλος ήρθε και το λικέρ μαστίχας για να φύγουμε και έχοντας χωνέψει.

Τα φαγητά εστιάζονται στην τοπική Ελληνική κουζίνα, όλα εξαίσια και νόστιμα.
Στην αρχή ήρθε το φρέσκο ζυμωτό ψωμί μαζί με μια εκπληκτική sauce, αποτελούμενη από γιαούρτι, τυρί φέτα, τομάτα και πιπεριά.
Η ρόκα ανάμεικτη με κομματάκια ψητού χαλουμιού, παντζαριού, τοματίνια και καρύδια, περιχυμένη από θυμαρίσιο πετιμέζι που έδενε το όλο σύνολο, ήρθε σε κανονικό χρόνο σε αντίθεση με άλλον επισκέπτη του χώρου, ήταν δροσιστική, σε επαρκή ποσότητα και μας άνοιξε την όρεξη.
Σερβιρισμένο σε μικρό τηγάνι το τσιγαριστό απάκι, μόνο με λάδι και λεμόνι, σε υπεραρκετή ποσότητα. Άφθονα τα αρώματα που έβγαζε το πιάτο, κάναμε μάχη με τον μικρό μου γιό με πιρούνι και ψωμί ποιος θα φάει το περισσότερο, ο οποίος σημειωτέον δοκίμαζε απάκι για πρώτη φορά.
Ψητή πίτα μπαμπάτσικη σα βάση και από πάνω καπνιστή μελιτζάνα (μόνο η ψίχα της) και γαλοτύρι Τρικάλων από γνωστότατο παραγωγό. Ωραιότατη και νοστιμότατη. Τι να πούμε τι.

Μπατζοσαγανάκι, με το γνωστό Βεροιώτικο σκληρό αιγοπρόβειο τυρί, ήταν μια οπτασία που έγινε φαντασία. Άψογα ψημένο, μαστιχωτό και ελαφρά αλμυρό με ελάχιστη κρούστα έτσι ώστε να μένει καθαρή η γεύση του τυριού.
Τηγανιά χοιρινή μόνο με λεμόνι και ελάχιστο δεντρολίβανο. Άψογα τηγανισμένη, αρωματική, ζουμερά και μεγάλα κομμένα τα κομμάτια του χοιρινού. Θύμιζε την τηγανιά της μαμάς χωρίς πράσο. Φαγώθηκε άμεσα μαζί με το ζουμί της.
Κλασσικά κυμαδίσια και μαμαδίσια μπιφτεκάκια σχάρας, 4 τον αριθμό με όλα τους τα μυρωδικά συνοδεία χεράτης φρεσκοτηγανισμένης πατάτας.
Από τα πιάτα ημέρας που ήρθαν σε ξεχωριστή σελίδα, διαλέξαμε μια ζουμερή καλοψημένη χοιρινή μπριζόλα, λουσμένη σε μια μυρωδάτη σάλτσα λεμονιού και λευκού κρασιού, συνοδευόμενη από βουτυράτες baby πατάτες.
Ήπιαμε 2 μεγάλες παγωμένες βαρελίσιες alfa, 2 σόδες lux και 300 ml τσικουδιά από τον Κωστή στην Κρήτη από μια αρκετά μεγάλη λίστα από αποστάγματα, μπύρες και κρασιά που έρχονται σε χωριστό κατάλογο.

Τέλος φάγαμε μια συμπαθητική σοκολατόπιτα με παγωτό βανίλια και μια πολύ καλύτερη συμπαγή καρυδόπιτα με σάλτσα καραμέλας και πάλι παγωτό βανίλιας. Εδώ το καρυδάκι ήταν ψιλοκομμένο και μ’ άρεσε αρκετά ως σύνολο, αλλά θεωρώ ότι ο κατάλογος των γλυκών θέλει εμπλουτισμό με αρκετή φαντασία.
Παρότι πληρώσαμε αρκετά, 3 μεγάλοι και 1 μικρός, φαγητό, ποτό και tip 85 ευρώ, εγώ σίγουρα θα ξαναπάω. Μπορεί φυσικά να χαμηλώσει τις τιμές κατά 2 τικ, αλλά μ’ αρέσει, με συγκινεί, με εκπλήσσει, με ταξιδεύει, με χορταίνει. ΄
Όσο η Καλλιδρομίου αντέχει, όσο η ‘’Νεφέλη’’ δημιουργεί, θα είμαι εκεί τόσο για τον εσωτερικό όσο και για τον εξωτερικό χώρο. Και από τώρα φαντάζομαι την Φθινοπωρινή εικόνα, με τα φύλλα των δένδρων πεσμένα στον χώρο, να δημιουργούν ένα υπέροχο χαλί. Θα πάω και θα ξαναπάω.