Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Μεζεδοπωλεία - Κολωνάκι - Λυκαβηττός, Αθήνα
Αυγ
07
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
€/Άτομο
-

Κάποτε (2008-2009) είχα γνωρίσει έναν κύριο. Διέμενε σε ένα διαμέρισμα μιας πολυκατοικίας πιο κει από την πλατεία Φιλικής Εταιρείας (αυτή που είναι απέναντι από το Da Capo, αν ενθυμείσθε). Από αυτές που οι αρχιτέκτονες αποκαλούν «αστικές πολυκατοικίες» και ο λαός έχτισε γύρω τους τον μύθο του Κολωνακίου*. Ο κύριος αυτός ήτο δημόσιος υπάλληλος κι όμως διαβιούσε έναν βίο υπερβολικά άνετο. Το σαλόνι του επενδυμένο με ξύλο, τα παιδιά του στα εξωτερικά, ακριβά χαλιά σέρνονταν σε δρύινα πατώματα, ο ίδιος στο Παρίσι τον Μάη του '68. Πατίνα παλιού αστού. Ως παλαιός αστός είχε ακίνητα.

Κληρονομημένα από τον μπαμπά βέβαια. Τα ακίνητα αυτά ήταν ο λόγος της άνεσης. Δεν του γούσταρε όμως να κόβει κι αποδείξεις γιατί «κι εγώ πως θα βγω;». Ως παλαιός αστός είχε καταστεί σοσιαλιστής (καθότι "σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα"). Λυπόταν τη γενιά των 700 ευρώ και εξοργιζόταν όταν έβλεπε ‘νεαρούς’ να εργάζονται σε παρακείμενη τράπεζα μέχρι τις εννιά το βράδυ. Είχε μάλιστα και κολεγιάδες με τον Γιάννο (τότε τα ονόματά τους τα γράφανε με δύο «ν» οι σοσιαλιστές, μετά έγινε της μόδας ο Κορδάτος). Από την άλλη όταν το μπάχαλο τον Δεκέμβρη του 2008 έφτασε μέχρι την πλατεία Κολωνακίου παρανόησε. Ο σοσιαλισμός πρέπει να έχει όρια μέχρι τα Εξάρχεια. Ούτε στενό παραπάνω!

Βέβαια ο άνθρωπος δεν έφταιγε και τόσο. Κι ο μπαμπάς του σοσιαλιστής ήτο. Της Ενώσεως Κέντρου. Πολιτικός. Και μηχανικός και σκέτος (διετέλεσε και υπουργός επί Γέρου)… Έχτισε τη μισή Αθήνα αντιπαροχή. Έτσι ο υιός και τα εγγόνια ζούσαν άνετες ζωές και ήταν και πολιτικώς ορθοί στη μεταπολιτευτική Ελλάδα που είναι υποχρεωτικό να είσαι έστω και λίγο σοσιαλίζων.

Το Καφενείο, έστω και καθυπερβολή, μου θυμίζει εκείνον τον κύριο. Έχει μια παλιά αστική πατίνα. Αδιαμφισβήτητα. Είναι το alter ego του εγκαταλειφθέντος Ideal. Έχει μια φινέτσα σπάνια πλέον για την Αθήνα. Και μια απάτη μαζί. Κάτι δισυπόστατο. Και έτσι και γιουβέτσι. Λόρδος την ημέρα το βράδυ καμαριέρα.

Πάω προχθές, απομεσήμερο Σαββάτου 30-7-2015, με την ΑΝΑΓΚΗ να πιω ένα ούζο. Δεν το πίνω ξεροσφύρι, οπότε ζητώ και κατιτίς. Λέω «μια γαριδοσαλάτα». «Δυστυχώς τελείωσε». «Ένα χταπόδι». «Εεε, ξέρετε καλοκαίρι δεν έχουμε ψαρικά…». Δεν το κρύβω με εντυπωσίασε η ατάκα καθώς συνήθως είναι ανάποδα. «Τίποτα σε ψάρι;» του λέω. «Έχουμε γαύρο φούρνου». «Ένα το κρατούμενο», λέω. Μια ντολμαδάκια. Μια πιπεριά Φλωρίνης κι ένα Μπαμπατζίμ.

Ο γαύρος ήταν χθεσινός, to say the least, και μικροκυματισμένος. Κανονικά πάει ανάποδα. Ο γαύρος πρέπει να είναι σημερινός και να έρχεται από τα μεγάλα κύματα διότι είναι αφρόψαρο. Τα ντολμαδάκια ήταν ΟΚ και υπερκοστολογημένα.
Η πιπεριά ήτο η αναμενόμενη πιπεριά αλλά άνευ όξου ή ελαίου. Το Μπαμπατζίμ καίτοι στον κατάλογο ακολουθείτο από άλλα ούζα, Βαρβαγιάννη κτλ, και το ίδιο δεν έφερε έτερο χαρακτηρισμό δεν ήτο ούζο αλλά τσίπουρο.

Τι μου άρεσε; Ότι στο youtube άκουγα τον Ο’ Χάρα του Ζαμπέτα.

Σε λίγο ήρθε και η καλή μου καμπόσο πεινασμένη. Ζητήσαμε ένα φρικασέ αλλά είχε τελειώσει. Πήραμε μία ντολμαδάκια ακόμη, μία μελιτζανοσαλάτα, μία κολοκυθάκια κι ένα τσίπουρο –πια- ακόμα.

Μελιτζανοσαλάτα με μαγιονέζα είχα να φάω από το Ραέτι στους Αμπελόκηπους. Πόσο ‘80s μωρέ;; Πόσο;; ΔΕΝ ΜΠΑΙΝΕΙ ΜΑΓΙΟΝΕΖΑ ΣΤΗ ΜΕΛΙΤΖΑΝΟΣΑΛΑΤΑ ΕΚΤΟΣ ΚΙ ΑΝ ΕΙΣΑΙ ΣΑΝΤΟΥΙΤΣΑΔΙΚΟ ΣΤΟΥ ΧΑΡΙΛΑΟΥ. Τέλος.

Μην τα πολυλογώ, δια τα ως άνω, δηλαδή ένα κυρίως άνευ συνοδευτικού (ο γαύρος εσυνοδεύετο από τον εαυτό του και μόνον), δύο ντολμαδάκια (των 4 τεμαχίων έκαστο), μία πιπεριά κονσέρβα (αυτή ζήτησα δε λέω), μια τηγανιτά κολοκυθάκια, μια μελιτζανοσαλάτα τραγική και δυο τσίπουρα καταβάλαμε πλέον των 60 ευρώ.

Τι να την κάνεις την πατίνα του παλιού αστού αν ξύνει τα δόντια με το νύχι και η άλλη χούφτα είναι απλωμένη;

ΥΓ Για να γουστάρεις, ο Τζακ ο Ο' Χάρα: https: //www. youtube. com/watch?v=rE1hqtyAZvY

---------------------------------------------------
* Το Κολωνάκι έχει πάρει την ονομασία του από μια κολώνα που βρίσκεται επί της πλατείας. Αυτή είναι ρωμαϊκός κίονας και αρχικώς ευρίσκετο στην πλατεία Δεξαμενής, δηλαδή στο Αδριάνειο Υδραγωγείο απ’ όπου υδρεύετο η Αθήνα μέχρι πολύ πρόσφατα. Σε αυτή την κολώνα, αλλά και σε άλλες μέσα στο σώμα της φραγκο-/λατινο/-τουρκοκρατούμενης πόλης της Αθήνας, κατέληγαν πομπές-λιτανείες σε περιόδους λιμού ή άλλης κοινής ανάγκης. Δέναν στην κολώνα ένα νεαρό σφάγιο και το θυσίαζαν. Η κολώνα αυτή πήγε εκεί που είναι σήμερα το 1938 όταν ανακατασκεύασαν την πλατεία Δεξαμενής. Μετά μπερδεύτηκαν τα πράματα και από τη θυσία περάσαμε στο trendy shopping. Άλλη θυσία αυτή, σε άλλο θεό.