Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ταβέρνες & Ψητοπωλεία - Παγκράτι, Αθήνα
Αυγ
30
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
10-16

Ο Αύγουστος είναι κακός μήνας υποστήριζε η Edna o'Brien, μια Ιρλανδή συγγραφέας η οποία υπήρξε είδωλο για τις έφηβες της γενιάς μου, που αγαπούσαν το διάβασμα.
Δεν ξέρω, βέβαια, τι γίνεται στην Ιρλανδία, στην Ελλάδα πάντως ο Αύγουστος μόνον ως κακός μήνας δε μπορεί να χαρακτηριστεί, αντίθετα, πρέπει να είναι από τους αγαπημένους των περισσοτέρων από μας. Όσο κι αν έχουν δυσκολέψει τα πράγματα, όλο και κάπου θα κάνουμε έστω μίνι διακοπές ή κοντινές αποδράσεις, ένα μπανάκι, μια βόλτα, αφήστε που και στην Αθήνα να μείνει κάποιος, θα τη χαρεί στα καλύτερά της. Εκτός της ξεγνοιασιάς και της χαλάρωσης που κρύβει αυτός ο μήνας έχει και μεγάλες γιορτές. Της Μεταμορφώσεως, της Παναγίας που γιορτάζει όλη η Ελλάδα, της αφεντιάς μου συμπεριλαμβανομένης, του Αγ. Φανουρίου, μεγάλη η Χάρη Του, όπου γίνεται ένα απ τα καλύτερα πανηγύρια στην Ικαρία and so on

Έτσι λοιπόν το Σάββατο 6/8 είμαστε καλεσμένοι από το μικρό κουνιαδάκι για να γιορτάσουμε το όνομά του. Όταν ρώτησα που θα πάμε και έλαβα ως απάντηση στου Βυρίνη, αναρωτήθηκα πόσο καιρό είχαμε να πάμε εκεί και γιατί. Πριν κάποια χρόνια τρώγαμε αρκετά συχνά κάτι Κυριακές μεσημέρια και θυμόμουν ότι το φαγητό ήταν συμπαθέστατο αλλά ξέρετε τώρα πως πάνε αυτά τα πράγματα, κάτι άλλο προκύπτει, κάπου αλλού βολεύεσαι, τα γνωστά.

Η ταβέρνα του Βυρίνη η οποία μετράει, αισίως. γύρω στα 90κάτι χρόνια ύπαρξης κάτω από την καθοδήγηση της ίδιας οικογένειας βρίσκεται στην οδό Αρχιμήδους στην πίσω πλευρά του Καλλιμάρμαρου απέχοντας από το σπίτι μας γύρω στα 5 λεπτά με τα πόδια οπότε δεν είχαμε να ανησυχούμε για το παρκάρισμα. Βέβαια και οι λοιποί προσκεκλημένοι δεν είδα να ταλαιπωρούνται ιδιαίτερα αλλά ας μη ξεχνάμε ότι μιλάμε για Αύγουστο. σε μία σχεδόν έρημη πόλη. Υποθέτω ότι τον άλλο καιρό θα υπάρχει βαθμός δυσκολίας αν και διαβάζοντας άλλες κριτικές μαθαίνω ότι υπάρχει άνθρωπος που βοηθά να βολέψετε το όχημά σας.

Φτάνοντας μπήκαμε από την πλαϊνή πόρτα κατευθείαν στην αυλή. Όμορφος χώρος, μεγάλος, άνετος, με το λευκό χρώμα να κυριαρχεί, φρεσκοασβεστωμένος, θύμιζε, έντονα, αυλή χωριάτικου σπιτιού. Τα τραπέζια είναι αραιά τοποθετημένα, υπήρχαν μερικές παρέες ακόμα με τη δική μας 25μελή να καταλαμβάνει όπως ήταν φυσικό το μεγαλύτερο κομμάτι.

Νερό βρύσης σε κανάτες, ψωμάκι, ποτά και μεζέδες άρχισαν να καταφθάνουν άμεσα. Όπως φαντάζεστε, το μενού είχε προκαθοριστεί από τον εορτάζοντα όμως ήταν αρκετά τα πιάτα έτσι ώστε να μπορέσω να σχηματίσω μια ιδέα για τα προσφερόμενα εδέσματα.

Αρχίσαμε με μια πειραγμένη, θα έλεγα, χωριάτικη σαλάτα, με τα λαχανικά κομμένα σε μικρότερα, του συνήθους, κομμάτια, παξιμαδάκια λαδιού και ένα τυρί που δε μπορώ να το χαρακτηρίσω ακριβώς φέτα αφού ήταν λιγότερο αλμυρό και πιο φρέσκο. Φρεσκοκομμένη, δροσερή με το dressing να αφήνει μια αμυδρώς γλυκιά γεύση οπότε θεωρώ ότι πρέπει να είχε λίγο μέλι.

Βλίτα που είναι στην εποχή τους νόστιμα, όχι παραβρασμένα, με ωραίο λάδι, λεμόνια αλλά και ξύδι ώστε να βάλει ο καθένας αυτό που προτιμά.

Πατατούλες τηγανητές, χρυσαφένιες, ζεστές, νόστιμες αλλά μάλλον προκάτ.

Κεφτεδάκια 6 στον αριθμό, στρουμπουλά, καυτά, τραγανά απέξω και αφράτα μέσα, ωραίος κιμάς, υπέροχη συνοδευτική σαλτσούλα σε μπολάκι από ωμή ντομάτα με όξινες νότες αλλά εγώ θα τα προτιμούσα με πιο έντονα μυρωδικά. Βέβαια ένας αγαπημένος (λέμε τώρα, διότι μου έχει βγάλει την πίστη στην εκμάθηση της σωστής χρήσης αγγλικών ιδιωματισμών) φίλος που έφαγε τη δική μου version σε γιορτή στο σπίτι μου είπε: Ωραία είναι αλλά τι έχεις βάλει μέσα μαρή και καίει έτσι? άρα πρώτον μην παίρνετε τις δικές μου προτιμήσεις σαν κανόνα και δεύτερον να διαλεγετε προσεκτικά τους φίλους σας διότι βλέπετε πως μου μιλούν οι δικοί μου!

Λουκάνικο που ήταν γευστικό, χωρίς υπερβολικό λίπος μεν αλλά και χωρίς να μένει αξέχαστο δε, ήταν, όμως, ότι έπρεπε για να συνοδεύει το τσίπουρο που έρεε άφθονο. Μια μπουκίτσα λουκάνικο, ένα σφηνάκι τσίπουρο, άντε να σε χαιρόμαστε, καταλαβαίνετε τη συνέχεια.

Ρεβυθοκεφτέδες που ήταν και το πιο αδύναμο πιάτο της βραδιάς άρα προτείνω να το ξαναδούν. Θέλει ενίσχυση της γεύσης και παραπάνω ένταση οπωσδήποτε. Όμως και εδώ το συνοδευτικό ντιπ ήταν ωραιότατο, γιαουρτένιο και όξινο όσο έπρεπε.

Χοιρινό τσιγαριαστό που ήταν εξαιρετικό και λόγος να επιστρέψει κανείς. Τρυφερά κομμάτια χοιρινού, άριστα δεμένη σάλτσα, γλυκό και ξινούτσικο ταυτόχρονα, με το δενδρολίβανο να του χαρίζει διακριτικό άρωμα, πραγματικό λουκούμι. Αρνηθήκαμε να αποχωριστούμε τα πιάτα μας ακόμα και όταν είχε φαγωθεί όλο διότι οι μπουκίτσες ψωμιού έκαναν μακροβούτια στη σάλτσα που είχε μείνει στο πιάτο. Μπουκιά με σάλτσα, σφηνάκι τσίπουρο, άντε χιλιόχρονος και πάει λέγοντας.

Ο φίλος που καθόταν δίπλα μου και ο οποίος είχε αναλάβει τον ρόλο του οινοχόου ετοιμάζοντας το ποτό μου με πολλά παγάκια, άφθονο νερό και λίγο τσίπουρο, διότι έπρεπε να αντεπεξέλθω στο υπόλοιπο της βραδιάς που με περίμενε, λόγω δίαιτας, σερβιρίστηκε μπριζόλα από την οποία μου έδωσε να δοκιμάσω και ήταν πραγματικά εξαιρετική άρα δικαίως αποτελεί, μαθαίνω, ένα από τα πιάτα για το οποίο φημίζεται. Κρίμα που δε ζήτησα το όνομα του διαιτολόγου διότι τι διατροφή είναι αυτή με 25 καραφάκια τσίπουρο δεν ξέρω, πάντως είμαι διατεθειμένη να την ακολουθήσω ευχαρίστως.

Η εξυπηρέτηση από τα νεαρά παιδιά της τέταρτης γενιάς παρακαλώ που τρέχουν αυτή τη στιγμή το μαγαζί υπήρξε άμεση, χαμογελαστή, ταχύτατη. Μάλιστα σε κουβέντα που πιάσαμε μου είπαν ότι ο κανονικός τους κατάλογος είναι μαζεμένος γιατί θέλουν αυτά που κάνουν να τα κάνουν καλά, επιμένοντας στη χρήση καλών πρώτων υλών κάτι που φάνηκε άλλωστε.

Λόγω στενής σχέσης με το κουνιαδάκι είχα, όπως καταλαβαίνετε, το θάρρος να ρωτήσω το ποσό του λογαριασμού κι έτσι έμαθα ότι κόστισε γύρω στα 11 ευρώ το άτομο με αρκετά από τα ποτά κερασμένα. Και μη φανταστείτε ότι τσιμπήσαμε…φάγαμε κανονικότατα αφού αρκετά από τα πιάτα επαναλήφθηκαν τουλάχιστον δύο φορές. Για το ποτό δεν το συζητώ, κάπου στο τρίτο καραφάκι έχασα το μέτρημα.

Η βραδιά συνεχίστηκε σε πρώτη φάση στο διπλανό, απόλυτο hit του Παγκρατίου, Chelsea hotel ενώ για τη δεύτερη ο κώδικας ορθής πρακτικής για τη διάχυση πληροφοριών μου απαγορεύει να μιλήσω. Κάποιες αναφορές σχετικές με την εμφάνιση zombie σε παραλία του Σουνίου νωρίς το επόμενο πρωί, κρίνονται ως υπερβολικές.
Στην ερώτηση των αγαπημένων φίλων σχετικά με το πώς πέρασα απάντησα: Ωραία ήταν να πάμε και παρέα and that, pretty much, sums it all up.