Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ιαπωνία - Sushi - Σύνταγμα - Κέντρο, Αθήνα
Αυγ
23
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
17-25

Πως λέμε καραφλοχαιτάς; Πως λέμε ρεμπετοροκάς; Πως λέμε too old to rock 'n' roll but still too young to die; Ε κάτι τέτοιο.

Για να είμαι ειλικρινής 16 Αυγούστου εγώ ήθελα ούζο. Ο Μυτιληνιός κι ο Καπετάν Μιχάλης κλειστοί. Η καλή μου είναι λίγο πιο ραφινέ από εμένα, κι ενώ συμφωνούσαμε στο ψάρι, είπε την ιδέα για σούσι. Εγώ χατίρια δύσκολα χαλάω, κυρίως όταν πρόκειται για φαγητό. Άντρας βαρύς όμως άσκησα βέτο (και ουχί το ομώνυμο ούζο). Είπα όχι πάλι Nakama. Κι έτσι καταλήξαμε στους Deep Purple του εν Αθήναις σουσίου.

Παλιό όσο κι η έννοια του έθνικ στην Ελλάδα, καίτοι αλλού με άλλο όνομα αλλά ίδια ιδιοκτησία, καλό όσο κι η εποχή που πρωτάνοιξε (late ‘70s-early ‘80s), κλασικό όσο και τα σόλα του Blackmore. Αυτό δημιούργησε την ασιατική πιάτσα (ινδικά, κινέζικα, γιαπωνέζικα, κορεάτικα) της Απόλλωνος (από το 1999 και μετά) και των γύρω στενών. Τιμή και δόξα στον μπροστάρη. Όμως τίθεται το κυρίαρχο ερώτημα: είναι τόσο καλό ώστε να ξεχωρίζει από τον τεράστιο πλέον ανταγωνισμό (Koi, Nakama etc);

Εδώ πάει η πρώτη γραμμή (βλ. ξεκίνημα"κριτικής"). Είναι αδιαμφισβήτητα καλό. Είναι σίγουρα ποιοτικό. Δεν είναι ακριβό. Κάτι θέλει όμως. Έχει χάσει κάτι από τη λάμψη του. Ή οι ανταγωνιστές λάμπουν πάρα πολύ.

Επήραμαν:

- Miso soup. 3 euros. Μάστα. Τώρα σούπα είναι, τι να κρίνω απ’ αυτό το μπλουμ (σ. σ. είναι -ίσως- κατανοητό ότι δεν την παρήγγειλα εγώ αλλά τη δοκίμασα); Ας πούμε καλή.

- Yakisoba special. Γιαπωνέζικη paella. Noodles με καλαμάρι, γαρίδα, μοσχάρι, γ’ρούν’ (θεωρητικά ήταν με κοτόπουλο αλλά δεν είχε). 9 euros. Αρκετά καλό.

- Tataki Maki. 10 euros. Σε σπαστά ελληνικά: φύλλο φυκιού στο οποίο έχει τυλιχτεί ρύζι, ωμό λευκό ψάρι, φρέσκο κρεμμυδάκι και πιπερόριζα. Τα γνωστά ρολάκια που β’τάμ’ (σ. σ. ζητώ συγγνώμη αλλά πήγα στην Πίνδο για κάποιες μέρες και μου έμεινε η προφορά) στην σάλτσα σόγιας. Δεν θα το παίξω γιαπωνέζος από κούνια, αν και ο Γούναρης μου ήταν πάντα συμπαθής, αλλά νομίζω ότι ήθελε λίγο ginger παραπάνω.

- Sushi Kaze. 22 euros. Δηλαδή 8 nigiri, αυτό το ξυδάτο κολλώδες ρυζάκι από κάτω με κομματάκι ωμού ψαριού από πάνω (τόνος, γαρίδα, σολωμός και λευκό ψάρι) και 3 μάκια (βλ. ανωτέρω). Bonus ρολάκι με μπρικ σολωμού.

- Εκεράσασι γλυκάκι από τον Χατζή (γκοφρετίνι-πουράκι).

41 ευρώ εν τω συνόλω με άφθονο νερό κανάτας. 20,50 per capita.

Γιατί η υφέρπουσα γκρίνια; Μουσική αγγλικής παμπ δυνατά (σ. σ. το ιντερνετικό ραδιόφωνο είναι μιας μορφής ελευθερία αλλά και μιας μορφής ισοπέδωση). Ο χώρος θέλει αν όχι ανακαίνιση φρεσκάρισμα (πχ φαγωμένες φορμάικες τραπεζιών θυμίζουν China Town στο Λονδίνο). Όταν μπαίνουν νέα δεδομένα στη συνάρτηση (ανταγωνισμός) πρέπει να επαναπροσδιορίζεσαι. Δυστυχώς είμεθα όλοι ολίγον τι ετεροπροσδιοριζόμενοι.

Κατά τα λοιπά θα πω ότι γευστικά και ποιοτικά είναι μισό κλικ πάνω από τον ανταγωνισμό. Αν αυτό το μισό κλικ στη γεύση και στην ποιότητα αξίζει το ένα κλικ πάνω στην τιμή δεν μπορώ να το πω εγώ για σας…

Δύο είναι οι βασικοί θεωρητικοί του πολέμου ο von Clausewitz (Πρώσος του 1800) κι ο Sun Tzu. Ο δεύτερος λοιπόν, Κινέζος στρατηγός και φιλόσοφος, σχεδόν σύγχρονος του Θεμιστοκλή, έγραψε στο βιβλίο του «η Τέχνη του Πολέμου» (το οποίο ενίοτε διδάσκεται και στις σχολές διοίκησης επιχειρήσων) ότι πρέπει κάποιος να είναι γρήγορος σαν τον άνεμο, ήσυχος σαν το δάσος, άγριος σαν τη φωτιά, αμετακίνητος σαν το βουνό. Αυτό έγινε πολεμικό λάβαρο 2000 χρόνια μετά στην γειτονική Ιαπωνία για έναν τοπάρχη (Takeda Shingen) κατά τη διάρκεια σειράς εμφύλιων συρράξεων, το οποίο ανέφερε: άνεμος, δάσος, φωτιά, βουνό. Στα ιαπωνικά furinkazan. Αυτά για πλαισιώσω όσα ο προγράψας piperman έχει ήδη αναλύσει.

ΥΓ Μια πρόταση άσχετη: αντί να γιορτάζουμε Φλεβαριάτικα τη γιορτή των ερωτευμένων (που ακόμα ρευόμαστε μελομακάρονο και γαλοπούλα) δεν την πάμε στην αυγουστιάτικη πανσέληνο να γουστάρουμε κιόλας; Άλλο αρκουδάκι και σοκολατάκια μες στο ___κρυο κι άλλο λευκό (ροζέ για μένα) κρασί, ζουμερά φρούτα, φεγγαράδα και βραδινό μπάνιo. Για τις σχέσεις σελήνης-Αφροδίτης-θάλασσας ό, τι και να γράψω εδώ είναι ελάχιστο.

ΥΓ2 Επειδή είναι καλό να μην είμαστε αχάριστοι να ευχαριστήσω fratello και Επικούριο για την επί του ΙΝΤΕΑΛ κριτική τους (2009 και 2011, αντίστοιχα). Ήταν ένα μικρό ψυχοταξίδι σε καλλίτερες εποχές. Ευχαριστώ. ΙΝΤΕΑΛ και Καπετάν Μιχάλης ήταν μια υπέροχη αντίθεση με μεσοτοιχία...