Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ταβέρνες & Ψητοπωλεία - Χαλάνδρι, Αθήνα
Σεπ
01
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
€/Άτομο
10-16

Είμαι λάτρης της παλιάς εποχής. Εραστής του παρελθόντος. Θα ήθελα να είχα ζήσει στα 60’ς εκεί που έζησε ο πατέρας μου. Να συχνάζω σε clubάκια, να χορεύω rock ‘ n’ roll και να πίνω vermouth. Να παίζω με το groupάκι μου και να αλαλάζουν από κάτω τα κοριτσόπουλα. Να μην ζητάνε να παίξω το τάδε και το δείνα τραγούδι, αλλά να παίζω ότι με τρελαίνει. Να πηγαίνω σε party και πάνω στους slow χορούς να ρίχνω και κανένα κλεφτό φιλί. Να τρώω στα ταβερνάκια και να γουστάρω να βλέπω τον σερβιτόρο να φοράει την παραδοσιακή άσπρη ποδιά της ταβέρνας. Να βάζω και κανένα τραγούδι, επιλογές από Καζαντζίδη έως Paul Anka στο juke box του μαγαζιού. Δεν τα έζησα τότε.
Έζησα στα 80’ς. Rock ‘n‘ roll χόρεψα ελάχιστα, γιατί το ροκ σκέτο ήταν τότε στα καλύτερα του. Σε clubάκια σύχναζα αλλά η disco κυριαρχούσε και αισθανόμουν περιθωριακός. Έπαιξα και ότι ζητούσαν τα κοριτσάκια ακόμα και το ‘’wake up’’ που εγώ το ήξερα ‘’serenade’’ του Steve Miller, γιατί αλλιώς δεν θα μαζεύαμε κόσμο. Στα slow τραγούδια έδινα φιλιά αλλά όχι κλεφτά και αυτό μου την έσπαγε, έχανε την χάρη του. Ότι juke box βρήκα σε ταβερνάκια, δεν λειτουργούσαν και οι σερβιτόροι είχαν αρχίσει να εκμοντερνίζονται.
Οπότε όταν ξεκίνησα να πάω στην ‘’μπακαλοταβέρνα’’ βρήκα μια όαση του παρελθόντος. Ειδικά στην ταράτσα. Ο μέσα χώρος καλός, έχει αναλυθεί τέλεια από άλλους, αλλά η ταράτσα είναι η έκπληξη.
Περπατάς λοιπόν στον πεζόδρομο της Θουκυδίδου, ακούς τα ντάπα ντούπα αριστερά και δεξιά από τα μπαράκια του 2016 και ξαφνικά το σκηνικό για 10 μέτρα, όσο η πρόσοψη του μαγαζιού αλλάζει. Σκηνικό 60's.
Παλιό σπίτι της περιοχής με ελάχιστες παρεμβάσεις από έξω. Ανεβαίνεις τα σκαλάκια υπό τους ήχους Καζαντζίδη, Ρεπάνη, Περπινιάδη και αντικρίζεις σκηνικό βγαλμένο από ελληνική ταινία. Παλιά ξύλινα παντζούρια με φανερή τη φθορά από το πέρασμα του χρόνου, ζαρντινιέρες με λουλούδια στους τοίχους, λαμπιόνια να κρέμονται από την μια άκρη στην άλλη, βρυσούλα χωριάτικη, λουλούδια, δέντρα στην αυλή που φθάνουν μέχρι την ταράτσα, δροσιά μέσα στο Καλοκαίρι. Κλασσικές καφέ ξύλινες καρέκλες και στη μέση το σπαστό μεταλλικό τραπέζι. Εδώ είμαστε για να αναπολήσουμε τα χρόνια που δεν προλάβαμε. Λαδόκολλα στο τραπέζι και βουρ. Καλή παρέα, του παρελθόντος πάντα ή με νοσταλγό του, τσίπουρο 250αράκι και συζήτηση για τα παλιά.
Οι σερβιτόροι ροκάδες και μη, του τότε. Νεαροί χαμογελαστοί και γρήγοροι. Ομοιόμορφα –στα μαύρα- ντυμένοι. Με τις προτάσεις τους και την πλάκα τους στα όρια πάντα. Με τις γνωστές ελληνικές δικαιολογίες για την απόδειξη που ήρθε λειψή και το μηχανάκι που δεν διαθέτει το μαγαζί. Χρόνοι τέλειοι κανένα παράπονο.
Ο κατάλογος σε διπλωμένη κόλλα γραμμένος ομοιόμορφα στο χέρι. Ψωμί σε τσίγκινη ψωμιέρα ζυμωτό μισό καρβέλι, ζεστό, αφράτο τέλειο. Χρεωμένο βέβαια για 2 άτομα σαν να ψώνιζες 1 ½ κιλό.
Βλήτα λεμονάτα μέσα σε καλό λάδι, επιτέλους μια φορά κρύα όπως τα προτιμώ. Ήρθαν όπως και οι περισσότεροι μεζέδες σε εμαγιέ σκεύος, τι μου θύμισες τώρα.
Τηγανιτή σφέλα Μεσσηνίας, 2 μεγάλα κομμάτια τυριού καταλάμβαναν όλο το τηγανάκι, λίγο παραπάνω αλμυρό από ότι το ήθελα αλλά το τακτοποίησα με το λεμόνι που έριξα. Σαγανάκι στα καλύτερά του.
Ρεβίθια με λουκάνικο. Ήρθαν στο γνωστό εμαγιέ πιάτο, λευκό από μέσα κόκκινο από έξω. Απολαυστικός μεζές. Σωστά βρασμένα, καθόλου χυλωμένα, χωρίς ζουμί, συντροφιά με ψιλοκομμένο λουκάνικο με πράσο, ψιλοκομμένη ντοματούλα, άνηθο και μυρωδικά.
Μοσχαράκι με χαρουπόμελο. Πολύ μαλακό, χωρίς ίνες, πολλά και μεγάλα τα κομμάτια του κρέατος. Έδενε τέλεια με την σάλτσα χωρίς να γλυκίζει καθόλου. Βούτα - βούτα στη σάλτσα δεν κατάλαβα πως τελείωσε το ψωμί.
Χοιρινή τηγανιά με μπόλικη τριμμένη φέτα και μυρωδικά. Το κρέας προφανώς είχε βράσει λίγο παραπάνω πριν τηγανιστεί και είχε γίνει αχταρμάς στο πιάτο, αλλά ήταν ένα γλύκισμα, χωρίς ίχνος λίπους.
Πατάτες χεράτες, κομμένες σε μεγάλα τεμάχια, χρυσαφένιες και ολίγον crispy για να συνοδεύσουμε τα κρέατα.
Για ποτό ελληνικές μπύρες, χύμα κρασιά σερβιρισμένα σε παλιές μποτίλιες, για τους λάτρεις της Β. Ελλάδας ρετσίνα Μαλαματίνα και αρκετά αποστάγματα.
Το τσίπουρο που δοκιμάσαμε το δικό τους, αρκετά καλό χωρίς μετέπειτα παρενέργειες.
Στο τέλος μας κέρασαν σάμαλι πολύ καλά δεμένο και σωστά σιροπιασμένο.
Τιμές; Αυτές δεν μείναν στο παρελθόν αλλά είναι του παρόντος έτους. 2 άτομα δώσαμε 32 euro και μαζί με 2 25άρια τσίπουρα και το tip ανέβηκε στα 45 euro, αρκετά ψηλά για το μαγαζί.
Αν θέλετε να γευτείτε λίγη από την λάμψη του παρελθόντος, οπλιστείτε με υπομονή γιατί το μαγαζί δεν κλείνει τραπέζι και επισκεφτείτε το. Αν δεν βρείτε, αφήστε το νούμερο του τηλεφώνου σας σε έναν από τους σερβιτόρους, κάντε μια βόλτα στο Χαλάνδρι, έχει ωραία αγορά και θα σας ειδοποιήσουν.
Θα αναπολήσετε τα παιδικά σας χρόνια ή θα θυμηθείτε τις ιστορίες από την ταβέρνα του ‘’Μπάμπη του Ψηλού’’ που σας διηγούνταν οι γονείς σας. Βαγγέλη το κατάλληλο μέρος για να πας με φίλο από τον στρατό και να λέτε μέχρι το πρωί μάχιμες ιστορίες.