Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Πολίτικη κουζίνα - Γκύζη, Αθήνα
Σεπ
11
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
-

Έχω ένα καφενέ
στου λιμανιού την άκρη
τον έχτισε το δάκρυ
αυτών που μένουνε
και περιμένουνε

Για τους ξενιτεμένους υπάρχουν πολλά τραγούδια (πχ Κάνε Παναγιά η ξενιτιά να πάψει / κι άλλη μάνα πια για χωρισμό μην κλάψει / κι όλα τα παιδιά στο σπίτι τους να `ρθουν ξανά. Καζαντζίδης του 1970. Δύσπεπτος, ίσως πομπώδης, ενίοτε πικρόχολος ή φασαριόζος, μα όχι αναληθής. Μελό ε; Μπα… ). Για αυτούς που είναι πίσω, τους «καλότυχους» λίγα λέμε. Ο Λευτέρης ο Παπαδόπουλος με τον Μάνο τον Λοΐζο είπαν να γράψουν ένα άσμα το 1970. Για όλους εμάς που περιμένουμε. Την επιστροφή.

Οι χώροι εστίασης έχουν το καλό ότι ετυμολογούνται από τη λέξη εστία. Θεότητα του δωδεκαθέου κατά τους αρχαίους ημών. Καθόλου τυχαίο. Η Εστία ήταν προστάτιδα της οικογένειας, καίτοι παρθένα καθώς η Αφροδίτη δεν είχε εξουσία πάνω της (δεν θα μπορούσε να είναι και αλλιώς), του σπιτιού, της οικιακής γαλήνης και γλυκύτητας. Μια εστία είναι λοιπόν και το ΛεϊλιμΛέι. Μια εστία για ανθρώπους που αναζητούν κι αποζητούν τη δική τους. Έτσι το μαγαζί λειτουργεί σαν αυτοδιαχειριζόμενη κολεκτίβα Κούρδων, που για γνωστούς λόγους αφήσαν τα σπίτια τους και μαγειρεύοντας (από τις πιο τίμιες δουλειές) βιοπορίζονται στον τόπο που τους έβγαλε η μοίρα. Αλλού τους περιμένουν –ίσως- οι άνθρωποί τους. Σε κάθε περίπτωση είναι μια τίμια γαστρονομική (και όχι μόνο) απόπειρα. Γι’ αυτό είπα να πάω εκεί με προσφιλέστατο άνθρωπό μου που είχα να τον δω τρία χρόνια καθότι η ‘ανάπτυξη’ εδώ δεν είναι χωρίς κόστος. Όλοι έχουμε κάποιον δικό μας άνθρωπο που έχει φύγει λόγω της εδώ κατάστασης.

Το πεζοδρόμιο της Βαλτινών μαζί με το πάρκο της Ευελπίδων και το λόφο Φινόπουλου είναι ένας δροσερός κήπος για το ταβερνείο τούτο. Καίτοι μόνο στο πεζοδρόμιο βγάζει –λιγοστά- τραπέζια νιώθεις ότι είναι μεγαλύτερο από αυτό που όντως είναι. Το σημείο από το μεσημέρι και μετά, που αδειάζουν τα δικαστήρια, ερημώνει και σου δίνει την εικόνα ότι όλα ανήκουν το ΛεϊλιμΛέι που είναι το μοναδικό μαγαζί (οιουδήποτε τύπου/είδους) σε απόσταση εκατοντάδων μέτρων.

Πήραμε

- Μία πατάτες 2,50. Α’Α’.

-Ένα εζμέ (πικάντικη, σε άλλα μαγαζιά καυτερή, καρυδοντοματένια αλοιφή) στα 3,50.

- Μία χανούμ κιοφτέ. Κεφτεδάκια από κιμά και πλιγούρι φούρνου. Με γιαουρτοσκορδένια (θα παίξει κι αλλού) σάλτσα. Άριστα κι αγαπητικά. 4,50.

- Μία σουτζουκάκια σμυρναίικα με ‘ριζότο’. The weakest link αλλά όχι κακό. Στεγνό, η λιγοστή σαλτσούλα ήταν άριστη, το κύμινο άφαντο. Το ριζότο σπυρωτό πιλάφι με κουκουνάρι και σταφίδα. 5,50. Με σαγήνευσε το σχήμα τους. Πολύ λεπτά και αρκετά μακρουλά, με την καλή την έννοια...

- Ένα τσιλιμπίρ. Ροδέλες από αυθεντικούς κεφτέδες μπλεγμένες με scrambled eggs και την ανωτέρω γιαουρτόσαλτσα plus βουτυράκι. 6,00 ευρώ κι αγάπη στην καρδιά.

- Χουνκιάρ μπεγιεντί. Από τις καλλίτερες εκτελέσεις. Η μελιτζάνα λίγο πιο τυρένια (λαστιχωτή) από αυτό που ήθελα εγώ αλλά εγώ δεν είμαι και το μέτρο. 7,50.

- Αλί ναζίκ. Ο ως άνω πουρές μελιτζάνας με κομματάκια από κεμπάπι και σαλτσούλα. Μειονέκτημα η τσιγκουνιά στη σάλτσα. 6,00 και μέχρι να φτάσουμε σε αυτό εγώ είχα σκάσει…

- Ήπιαμε και κάνα δίκιλο ροζέ, ταβερνίσιο από αυτά που μισούν οι πότες εμφιαλωμένου cabernet sauvignon και αγαπούν οι ταβερνοανατραφέντες. 8,00 το κιλό. Hint ρετσίνας και γλυκών φρούτων.

Το κοινό είναι το αναμενόμενο: τζιβάτοι, εξωκοινοβουλευτικοί, εναλλακτικοί ή και χαλαροί γείτονες, ask4foodίτες (αυτοί είναι παντού) και μερακλήδες που τους αρέσουν τα πολίτικα.

Αν δεν πάρεις απόφαση να σηκώσεις τις αποθήκες τους είσαι μέχρι 15 ευρώ το κεφάλι χωρίς κρασί. Το κρασί πίνεται όπως και το τσίπουρο. Μπύρες από 2,50 έως 3,00.

Είναι από τα αγαπησιάρικα μαγαζιά. Δεν είναι από αυτά που λες «ο κεφτές έπρεπε να είναι λίγο πιο τραγανός και η ροή των πιάτων δεν ήταν η αναμενόμενη». Το αγαπάς ως έχει με τα καλά του και τα κακά του. Έχεις δικαίωμα να μην το αγαπήσεις. Όπως και το κουτάβι που σε κοιτάει στα μάτια έχεις το δικαίωμα να μην το αγαπήσεις. Αν μπορείς....

Νόστιμον. Ήμαρ…