Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Μεζεδοπωλεία - Παιανία, Αθήνα
Σεπ
13
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
10-16

Καμιά φορά ανακαλύπτεις διαμάντι εκεί που δεν το περιμένεις. Ψάχνοντας ένα τρόπο να μοιράσω την απόσταση μεταξύ Ραφήνας και Νέας Σμύρνης έπεσα πάνω στο ΧΟΥΝΕΡΙ που βρίσκεται στην Παιανία. Δύο λίαν επαινετικές κριτικές, μία της evi (παλιά καραβάνα, που δεν έχω όμως καταφέρει ακόμα να συναντήσω σε κάποια μάζωξη φίλων του blog) και μία του ego (λίγες, αλλά εξαιρετικά διεισδυτικές και εύστοχες κριτικές) ήταν αρκετές να με πείσουν ότι είχα βρει το ζητούμενο. Για άλλη μια φορά έκανα διάνα!
Δεν είναι δύσκολο να βρείτε το ΧΟΥΝΕΡΙ. Αφήνοντας τη Λεωφόρο Λαυρίου στο ύψος της Παιανίας ακολουθείτε τις πινακίδες προς «κέντρο», ή ενεργοποιείτε για λίγο το GPS. Φθάνοντας στην κεντρική πλατεία (Βασιλέως Κωνσταντίνου) συνεχίζετε για λίγο ευθεία. Ο δρόμος θα σας βγάλει σε ένα πεντόστρατο και εκεί θα δείτε απέναντι αριστερά ένα χαμηλό πέτρινο κτίσμα με κήπο. Φθάσατε! Παρκάρετε με άνεση (1 στα 10, πιο εύκολα δε γίνεται), προσπερνάτε την οπτική ανορθογραφία του διπλανού οικόπεδου που φιλοξενεί ένα τεράστιο σκαπτικό μηχάνημα, κοντοστέκεστε λίγο στην είσοδο (λίγο η άδεια βιτρίνα που θυμίζει ψαρομάγαζο, λίγο η βραχοκατασκευή στα δεξιά που θα ‘θελε φροντίδα, λίγο τα ψυγεία με τα ποτά που είναι παρατεταγμένα στο βάθος, όλα αυτά δεν σε προσκαλούν ακριβώς να μπεις), τελικά όμως υπερισχύει η δροσιά του καταπράσινου κήπου και προχωράς σκεπτόμενος ότι ο τολμών νικά.
Η πρώτη εντύπωση, βραδάκι Κυριακής με ελάχιστη πελατεία, ήταν ομολογώ λίγο αποθαρρυντική. Η συνέχεια όμως, χαμογελαστή υποδοχή από τον ιδιοκτήτη και τακτοποίηση όπου και όπως θέλαμε, κρύο νερό σε μπουκάλι του μαγαζιού και κατάλογοι να χαζέψουμε μέχρι να έχουμε απαρτία, βελτίωσε την κατάσταση. Το ήσυχο περιβάλλον συνέβαλε αποφασιστικά στο ανέβασμα της διάθεσης, αν και (τελευταίο φάουλ και σταματώ τη γκρίνια) η μουσική, που θα την περίμενα ελληνική λαϊκή ή έντεχνη, κινήθηκε όσο μείναμε στο ΧΟΥΝΕΡΙ σε ξένα μονοπάτια. Ευτυχώς που ο καλός κύριος έσβησε αμέσως την υπαίθρια τηλεόραση, δεν χρειάστηκε να του το ζητήσουμε.
Έδωσε λοιπόν ο θεός και μαζευτήκαμε (εξαμελής η παρέα που ουσιαστικά βλέπεται μια φορά το χρόνο), τα είπαμε ένα χεράκι, και να ‘σου η κύριος Ηλίας με ένα δίσκο γεμάτο λιχουδιές, ωραία σερβιρισμένες και σε επαρκές μέγεθος μερίδας. Κρατήσαμε τη μελιτζανοσαλάτα, το μαρινάτο γαύρο, τα αμπελοφάσουλα και τα φύκια και παραγγείλαμε πατάτες τηγανιτές (τις επονομαζόμενες «αληθινές»), ντάκο, σαγανάκι πεσκανδρίτσας, θράψαλο ψητό και χταπόδι με φάβα και καραμελωμένα κρεμμύδια. Οι τέσσερις από τους έξι είχαν πιει τα ουζάκια τους και το μεσημέρι, έτσι επιλέξαμε, και λόγω περιοχής, το χύμα κοκκινέλι, το οποίο ήταν πάρα πολύ καλό. Ψωμί φρυγανισμένο λαδοριγανάτο όπως πρέπει και το κρύο νερό συνεχώς ανανεωνόταν.
Φάγαμε εξαιρετικά. Το ΧΟΥΝΕΡΙ αυτοχαρακτηρίζεται «ουζομεζεδουργείον», πιο επιτυχημένη λέξη για να περιγράψει το προφίλ του δεν μπορώ να φανταστώ. Μέσα από ένα μακροσκελή κατάλογο χωρισμένο σε ενότητες (σαλάτες και χορταρικά, έτσι γι’ αρχή, θαλασσινά χουνέρια, φρούτα της θάλασσας, εις τον αφρό της θάλασσας, φάτε μάτια ψάρια, δεν θες ψάρι…) δοκιμάσαμε γεύσεις πραγματικά πρωτότυπες, που σε προκαλούν να ξανάρθεις, τόσο για να επαναλάβεις το top three, όσο και για να γευτείς αυτά που αναγκαστικά άφησες στην άκρη – και είναι πολλά, πάρα πολλά (π. χ. καβουροσαλάτα, ρέγκα καπνιστή, χταπόδι του μοναχού, γαρίδες με μαστίχα, μαριδάκι με κρεμμύδι).
Το top three: Παμψηφεί πρώτο το χταπόδι τύπου στιφάδο πάνω σε μια μαλακή στρώση φάβας πρώτης ποιότητας και κρεμμύδια καραμελωμένα, κάθε πιρουνιά με τα τρία συστατικά παρέα σε στέλνει στον παράδεισο. Στη δεύτερη θέση τα φύκια, που τα έφαγα – σ’ αυτή τη μορφή – για πρώτη φορά. Ξεχάστε τα φύκια της παραλίας, εδώ έχετε μια ζωηρή πρασινάδα βουτηγμένη σε σησαμέλαιο που από μακριά θυμίζει αρμύρα και στο στόμα σκάει σαν αυγά χελιδονόψαρου. Σας έκανα περίεργους; Το ελπίζω. Όσο για την τρίτη θέση, αυτή πάει στη σαλάτα με τον ντάκο, όχι μόνο για το πρώτης ποιότητας σκουρόχρωμο παξιμάδι, αλλά και για την επιμέλεια με την οποία σκεπάστηκε με τριμμένη ντομάτα, τυράκι φέτα κτλ. Και όλα τα άλλα όμως ήταν εξαιρετικά.
Κέρασμα στο τέλος καρπουζάκι και παγωτό, λογαριασμός κανονικά και με το νόμο, φύγαμε περασμένα μεσάνυχτα, γιατί με την κουβέντα ξεχαστήκαμε. Τα ξαδέλφια από το Λουξεμβούργο κατηφή, όχι επειδή ήταν η σειρά τους να πληρώσουν το λογαριασμό (συγκράτησα όμως τις τιμές, γύρω στα 15 ευρώ το άτομο χωρίς ποτά, το 4 στο vfm δεν το βάζω στα κουτουρού), αλλά πού να βρούνε ΧΟΥΝΕΡΙ εκεί εις τας Ευρώπας. Εμείς οι ημεδαποί κάναμε ντου φεύγοντας στο πέτρινο σπιτάκι, για να δούμε πώς είναι το χειμώνα και μείναμε με το στόμα ανοιχτό. Όσα ψεγάδια έχει ο έξω, τόσο περιποιημένος και καλαίσθητος είναι ο μέσα χώρος. Είναι εμφανές ότι ο κύριος Ηλίας έχει έρωτα με τη θάλασσα, αλλά έχει και γούστο. Όπου και να γυρίσεις το μάτι σου, κάποια εικόνα, κάποιο κομμάτι, κάποιος πίνακας και φυσικά η γυμνή πέτρα παντού θα τραβήξει την προσοχή σου. Από τώρα έχω κλείσει ραντεβού για τα Χριστούγεννα, που θα καίει και το τζάκι.
Στο ΧΟΥΝΕΡΙ θα πάθετε (γαστριμαργικώς) την πλάκα σας!