Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Μεζεδοπωλεία - Ψυρρή - Μοναστηράκι, Αθήνα
Σεπ
18
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
17-25

Η εν Ελλάδι γαστρονομική έκδοση της Αρβελέρ.

Στα 1071 ο Ρωμανός ο Δ’ ο Διογένης, λαμπρός κατά τα λοιπά αυτοκράτωρ Ρωμαίων, χάνει κατά κράτος από τους Σελτζούκους στο Ματζικέρτ (βορείως της λίμνης Βαν, κοντά στα σημερινά σύνορα Τουρκίας-Ιράν-Αρμενίας). Χάνει τα αυγά και τα καλάθια αλλά και την ελευθερία του καθώς τον συνέλαβε ο Σελτζούκος σουλτάνος Αλπ Αρσλάν, ο οποίος του συμπεριφέρθηκε με μεγαλύτερη τιμή από τους συμπατριώτες του (οι Δουκαίοι εποφθαλμιούσαν τον θρόνο), οι οποίοι του έκλεψαν την εξουσία και τον τύφλωσαν όταν την επαναδιεκδίκησε. Ποιο ήταν όμως το σημαντικότερο πράμα που χάθηκε τότε; Η Μικρασία.

Η Μικρασία πλάταινε και βάθαινε τον ελληνισμό. Εκτός από μεγάλους άνδρες (και γυναίκες) έβγαζε άλογα για το ιππικό καθώς είχε πεδιάδες και κάμπους, έβγαζε ξυλεία για τα καράβια καθώς είχε δάση, έβγαζε στρατιώτες καθώς στις πεδιάδες και τους κάμπους της μπορούσε να γεννηθεί πλούτος και άρα να γεννοβολούν κι οι Ρωμηές μανάδες γιους για τον στρατό της Βασιλεύουσας. Από την Μικρασία μας έρχεται ο δικέφαλος αητός, αρχαίο αρμένικο σύμβολο (πιο παλιά χιττιτικό), καθώς η δυναστεία των Λασκαριδών είχε καταγωγή από τα μέρη και ήθελε την στήριξη των συντοπιτών της, από την Μικρασία (Νίκαια) ξεκίνησε κι ο Μιχαήλ Η’ Παλαιολόγος που ανακατέλαβε τον Κωνσταντίνου Πόλη από τους Φράγκους. Η Ρούμελη κι η Πελοπόννησος με τα συνεχή βουνά γεννάνε πιο μικρά πράματα (πχ πόλεις-κράτη ή απλά χωριά). Για να γεννηθεί μια μεγάλη επικράτεια θέλει κάμπους, θέλει άπλα.

Έτσι κι από κει πέρα, την παλιά αυτή μητρίδα του ελληνισμού, ήρθαν γεύσεις μεγάλες. Έντονες. Δυνατές. Σουτζούκια, παστουρμάδες, κεμπάπια, καβουρμάδες, πικάντικα και καυτερά να τραβάνε ούζο και τσίπουρο. Καραμανλήδες, Καππαδόκες, Καυκάσιοι, Τσερκέζοι, Θράκες, Πόντιοι, Σμυρνιοί, Αϊβαλιώτες Ρωμηοί που ζούσαν δίπλα δίπλα με Αρμεναίους, Εβραίους, Τούρκους, Πέρσες και δέχονταν τις επιρροές τους ήρθαν εδώ και πλούτυναν τις γεύσεις μας που βασικά ήταν τραχανάς με φέτα (βλ. το ειλικρινές κι ενδιαφέρον «Η αγροτική οικο-νομία στο Καπέσοβο» του Θουκ. Παπαγεωργίου), άντε κι ένα ψητό αρνί στο τσακίρ κέφι.

Όπως λέει κι ο Κάρολος ο Μπουκόφσκης το παν στη ζωή είναι το στυλ. Και στα Καραμανλίδικα του Φάνη φτιάχτηκε ένα ωραίο στυλ. Ανακαλύψαν και φτιάξαν μια ταυτότητα (αναβίωση βυζαντινού παστομαγειρείου το λένε οι ίδιοι, μπακαλοταβέρνα αλλαντικών θα μπορούσε να ειπωθεί πιο απλά) και αυτό είναι η βασική τους μαγκιά. Αυτούς τους επιχειρηματίες εγώ τους σέβομαι a priori. Σέβομαι ακόμα παραπάνω όσους κάνουν επένδυση στην Αθήνα. Όχι στο Μαρούσι, στην Γλυφάδα, στην Ερυθραία και στη Βάρη. Αυτά είναι cheating, ευκολάκια. Στην Αθήνα. Εκεί που κλείνουν όλα θέλει μαγκιά να ανοίγεις κάτι και αυτό να πηγαίνει καλά. Και τα Καραμανλίδικα του Φάνη είναι στην καρδιά της Αθήνας. Για την ακρίβεια στο στομάχι καθώς είναι πιο κει από τη Βαρβάκειο.

Μου θυμίζει τα μεζεδοπωλεία, όπως τα λέγαν τότες, της δεκαετίας του ‘80 στη Φιλαδέλφεια (εικάζω με βεβαιότητα ότι υπήρχαν και πιο πριν αλλά δεν υπήρχα εγώ) ή το Πέραν όταν είχε πρωτανοίξει στην Χαλκηδόνα. Όχι σαν στυλ ή σαν ντεκόρ αλλά σαν γευστική αυτοπεποίθηση. Σαν στέρεο γαστρονομικό πάτημα.

Το service έχει επαγγελματισμό αλλά ασφυκτιά καθώς ο χώρος –ασχέτως αισθητικής- είναι περιορισμένων δυνατοτήτων. Το μαγαζί είναι υπερβολικά φημισμένο (και δικαίως) για να νιώσεις ‘φιλικά’ με το service καθώς μέσα σε δυο ώρες πέρασαν τόσες λαότητες όσες υπήρχαν και στη βυζαντινή αυτοκρατορία: καλιφορνέζοι, κινέζοι, δανοί, ιάπωνες, φραντσέζοι, τοροντέζοι, βαράγγοι, ρως, βοστονιάτες, ρωμηοί…

Ο χώρος κάνει το μαγαζί να ασφυκτιά. Είτε έχει περισσότερα τραπέζια από αυτά που πρέπει είτε είναι μικρότερος από αυτό που του αρμόζει (βασικά αυτό). Η ορθή εμμονή με την εικόνα της μπακαλοταβέρνας που πρέπει να έχει τα προς πώληση αγαθά σε βιτρίνα σε κοινή θέα, μαζί με την μπάρα και τη στενή σούδα στο πίσω μέρος αφαιρούν ζωτικά τετραγωνικά για να χαρακτηριστεί ο χώρος ‘άνετος’. Σίγουρα είναι όμορφος και ζωντανός.

Για να φας πραγματικά είσαι στα 15-20 ευρώ το άτομο χωρίς ποτό. Το ερώτημα αν τα αξίζει είναι δι’ εμέ αστείον. ΝΑΙ ΝΑΙ ΝΑΙ. Είναι μια πρωτοποριακή ιδέα, μια πολύ καλή εκτέλεση, μια γευστικότατη και μεζετζίδικη λύση για βόλτες στο κέντρο, μια ποιοτική πρόταση. Έτσι οι Σαρημπογιέοι με τη βοήθεια των Αραπιάν μπήκαν σφήνα σε Μιράν και Ζαρκαδιάν που για χρόνια είχαν προβάδισμα στην Ευρυπίδου (έχω και την υποψία μήπως το κομμάτι της παραγωγής είναι κοινό για Αραπιάν-Σαρήμπογια μιας και οι δύο παράγουν στην Προσοτσάνη). Πάντως κακά τα ψέματα, παστουρμάς σαν του Μιράν δεν υπάρχει, πάρε παστουρμά μπριζόλα με λιπάκι να γλείφεις και τα δάχτυλά σου…

Καραμανλίδικη ρεβυθάδα με παστουρμά 4,50 Χ 1
Θα ήθελα να το τρώω ως έχει στο σπίτι μου. Σε σχέση με τα υπόλοιπα πιάτα μάλλον ήπια γεύση και βοηθούσε στην επαναφορά των γευστικών καλύκων.

Μελιτζάνες με κολοκυθάκια και φέτα σε καραμανλίδικη σάλτσα 4,50 Χ 1
Πολύ καλό, και αυτό συνοδευτικό μεζέδων πιο δυνατών από το ίδιο. Το κολοκυθάκι το απογείωνε.

Τηγανιά σουτζούκι τ. Αδάνων (πύραυλος) 5,50 Χ 2
Ο απόλυτος τσιπουρομεζές. Αν τρως καυτερά είναι απλά καυτερό και όχι πύραυλος. Σε κάθε περίπτωση ήταν πολύ καλό. Δύο φετάκια ντομάτα. Πολλά φετάκια σουτζούκι αρκετά δυνατό. Ένα αυγό τηγανιτό μελάτο. Λίγο γιαούρτι (ή κάποιο αντίστοιχο προϊόν, αυτή η κρέμα που έμοιαζε λίγο με sour cream ήταν το χειρότερο από ό, τι φάγαμε, απουσίαζε η οξύτητα του γιαουρτιού).

Παστουρμαδοπιτάκια καρμανλίδικα 5,50 Χ 2
Τα καλλίτερα που έχω φάει. Τελεία. Αμφισβητώ αν μπορούν να γίνουν καλλίτερα. Απίστευτα τραγανά, χωρίς ίχνος λαδιού.

Καβουρμάς βοδινός με πατάτες και πιπεριές 6,50 Χ 1
Ο άνιθος βοηθούσε ένα κατά τα λοιπά άνευρο πιάτο να αποκτήσει ταυτότητα που ήταν ακριβώς ό, τι λέει ο τίτλος του.

Καραμανλίδικο παρμάκ κεμπάπ γιαουρτλού σε πίτα 7,50 Χ 1
Ήρθε τελευταίο και ήμουν ήδη αποκαμωμένος. Δεν το ευχαριστήθηκα αλλά ίσως φταίει και το γεγονός ότι κάμποσα από τα ανωτέρω είχαν παίξει σε επαναλήψεις. Μου έμοιασε περισσότερο με μοσχαρίσιο λουκάνικο παρά με οποιουδήποτε είδους κεμπάπ. Γύρω γύρω είχε πιτούλες κανονικές και ολικής, κρομμύδι, μουστάρδα, ολίγον τι ντομάτα και το ίδιο ‘γιαούρτι’ (βλ. ανωτέρω).

Τσίπουρο Γάτσιου (Άρτας) 7,50 Χ δε σου λέω
Άνευ γλυκανίσου. Γλυκόπιοτο. Στρογγυλό γευστικά και ισορροπημένο. Το οινόπνευμά του καθάριζε το στόμα και μπορούσες να συνεχίσεις. Όσο καλά καθάριζε το στόμα τόσο γλυκά θόλωνε το υπόλοιπο κεφάλι. Ούτε ίχνος πονοκέφαλου παρά τις επαναλήψεις. Το δεύτερο καλλίτερο εμφιαλωμένο (προφανώς δι’ εμέ) μετά το Άβατον του Τσάνταλη, το οποίο όμως δεν βγαίνει σε καραφάκι.
Για την ιστορία να πούμε ότι όλοι οι καλοί ρακιτζήδες κι αυτοί από απέναντι είχαν έρθει. Ο Γάτσιος σπούδασε στην Πόλη την τέχνη του ρακιτζή και βρήκε απάγγιο και ρακοκαζάνισε στο Συρράκο των Τζουμέρκων. Ίσως τα προϊόντα του Γάτσιου να δώσαν το έναυσμα στον συντοπίτη του ποιητή Κρυστάλλη...

Μπακλαβάς 4 Χ 2
Άριστα υλικά (με φυστίκι, καρύδι κτλ). Πιο μελένιος από αυτό που μπορώ εγώ.

Εκέρασαν εν τω συνόλω
Λίγο παστράμι με γραβιέρα στην αρχή.
Ένα γιαούρτι με κυδώνι (ή καρότο;;) στο τέλος.
Νεράκι αφειδώς κατά τη διάρκεια.

Εσημειώθη μικροδιαφωνία με το προσωπικό για το αν θα κάτσουμε σε δυάρι ή τεσσάρι τραπέζι. Να με συμπαθά η ‘πολιτική του μαγαζιού’ αλλά όταν δύο άτομα τρώνε για 6 πρέπει να κάτσουν τουλάχιστον σε τεσσάρι για να χωράνε και για κανένα άλλο λόγο.

Αν θέλεις κιούνεφε να το παραγγείλεις μισή ώρα πριν από τη στιγμή που σκοπεύεις να το φας.

Ασχέτως κριτικών και λοιπών δαιμονίων είναι από τα μαγαζιά που πρέπει να πας. Πάρε την καλή σου, έναν φίλο, τον πατέρα σου κι αντέστενες να πιείτε μια ολιά. Το μαγαζί είναι μια αυθύπαρκτη τουριστική ατραξιόν και σου θυμίζει ότι η φάρα μας είναι κάτι λίγο πιο ενδιαφέρον από ένα τσούρμο μωραΐτες-ρουμελιώτες-αρβανίτες.

ΥΓ Η μουσική είναι από ρεμπέτικο μέχρι ηπειρώτικο κι από έντεχνο μέχρι λαϊκό. Τώρα ή ήταν τα τσίπουρα ή όντως 'δένει' όλο αυτό.

ΥΓ2 Η εικόνα της δημοτικής αστυνομίας να κόβει κλήσεις αβέρτα σε ένα περιβάλλον που όζει είναι οξύμωρη… Αν βγάζεις λεφτά φροντίζεις (υποτυπωδώς τουλάχιστον) και για την καθαριότητα. Ουδέν δικαίωμα άνευ ευθύνης.