Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Μουσικά Μεζεδ/λεία - Μεταξουργείο - Πλ. Βάθης, Αθήνα
Σεπ
22
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
10-16

Κατ¨αρχή Καλό Φθινόπωρο σε όλους και μιας και είναι η πρώτη μου κριτική, επιτρέψτε μου να "συστηθώ", καθώς το προφίλ μας έχει κι' αυτό ένα ρόλο στις κριτικές μας καθώς η κριτική σε οτιδήποτε είναι πάντα υποκειμενική.

Η αγαπημένη μου συμβία κι εγώ έχουμε, ακόμα τουλάχιστον, την καλή τύχη να μπορούμε μια-δυο φορές το μήνα να βγαίνουμε και να "επενδύουμε" 30-50 ευρώ τη φορά για να περάσουμε καλά, είτε μόνοι μας είτε με παρέα, τρώγωντας, πίνοντας και συζητώντας. Και χρησιμοποιώ τη λέξη επένδυση γιατί στην εποχή της κρίσης, που δεν βγαίνουμε πια 2 και 3 φορές τη βδομάδα δεν λές εύκολα "δεν πειράζει που την πατήσαμε".
Γι αυτό και οι εξορμήσεις μας περιορίζονται ανάλογα και είναι αρκετά στοχευμένες...

Όσο για το "ΓΛΥΚΟΞΙΝΟΣ" δεν αναφέρεται στην σινο-γιαπωνέζικη κουζίνα αλλά στην προσωπικότητα μου, θα έλεγα. Σχεδόν πάντα γλυκύτατος στην κριτική μου απέναντι σε οτιδήποτε, αλλά αν κάτι είναι "unfair", τότε είμαι ξινότατος...
Και, βέβαια, πρέπει επίσης να αναφέρω πως δεν είμαι γευσιγνώστης, αλλά ένας απλός λαικός άνθρωπος που δεν έχει τις απαιτήσεις ενός Μαμαλάκη π. χ. και δεν του αρέσουν οι "δηθενιές"...

Είναι πολύς καιρός που ήθελα να αρχίσω να κριτικάρω, αλλά τελικά μόλις τώρα το πήρα απόφαση και είπα να ξεκινήσω από το πιό πρόσφατο και αρκετά γλυκό σαν ανάμνηση (άλλωστε επειδή δεν νοιώθω ''θεός" θα προσπαθήσω να αρκεστώ εδώ μέσα μόνο στις γλυκές αναμνήσεις).

Σάββατο βράδυ 17-9-16

10-12 μικρά (και ψιλοστριμωγμένα) τραπέζια σε μια καλαίσθητη αυλή που στη μέση της δέσποζε μια πανύψηλη μουριά και που ανάμεσα απ' το φύλωμα της μπορούσες, από κάποια στιγμή κι έπειτα να βλέπεις το σχεδόν ολόγιομο φεγγάρι και να γυρνάς πίσω, πολύ πίσω στην παιδική σου ηλικία, που υπήρχαν αυλές
Τραπεζάκια στο πεζοδερόμιο δεν παρατηρήσαμε.
Σε ένα τραπεζάκι μια ολιγάριθμη κομπανία που όλο το βράδυ μας ευχαρίστησε με ρεμπέτικα και λαικά (όχι σκυλάδικα ευτυχώς), χωρίς μάλιστα μικροφωνική.

-Πριν μερικούς μήνες που είχαμε πάει για πρώτη φορά κι ήταν τέλος της χειμερινής σεζόν είχαμε κάτσει πάλι έξω και μέσα είχαν μια άλλη κομπανία με μικροφωνική, εξίσου καλή αν όχι καλύτερη κι η αίθουσα ήταν γεμάτη φοιτητές-.

Όλα τα τραπέζια χθες ήταν πάλι γεμάτα κι οι πελάτες ήταν όλων των ηλικιών.
Tip: Κάντε κράτηση οπωσδήποτε για Σάββατο βράδυ τουλάχιστον 3 μέρες πριν.
Υπάρχει πάντως και μια μπάρα όπου μπορείς να κάτσεις αν δεν έχει τραπέζι μέχρι να αδειάσει κάποιο (πολύ χλωμό πάντως ως αργά το βράδυ, Έλληνες είμαστε) ή για να κάτσεις αν είσαι μόνος.

Οι τουαλέτες πεντακάθαρες, παρότι πρόκειται για μια αναπαλαιωμένη κατοικία τουλάχιστον 70 χρόνων.
Γιατί τις αναφέρω; Γιατί όπως έλεγε η μακαρίτισα η μανούλα μου, η τουαλέτα είναι η βιτρίνα κάθε φαγάδικου και είχε απόλυτο δίκιο. Βέβαια, τώρα πια στην εποχή μας, υπάρχει σημαντική καλυτέρευση γενικά.

Όσον αφορά το φαγητό, ήμασταν 2 ζευγάρια και παραγγείλαμε μια πατάτες (σπιτικές ευτυχώς), μια ανάμικτη σαλάτα (ικανοποιητική και σαν μέγεθος και σαν γεύση),
μια φέτα ψητή (που ήταν κάπως μικρή σε μέγεθος αλλά ικανοποιητική σε γεύση), μια χοιρινή τηγανιά (ικανοποιητική σε όλα), κεφτεδάκια (ευμεγέθης μερίδα, εκπληκτικά σε γεύση και τηγάνισμα, ώστε στο τέλος ζητήσαμε κι άλλα) και μια μερίδα χοιρινά μπριζολάκια (καλοψημένα).
Μπορεί να φαίνονται λίγα, αλλά σκάσαμε.
Ήπιαμε 5 μπύρες (συν μια ακόμα κερασμένη) και 2 λίτρα κρασί (συν μισό ακόμα κερασμένο) και πληρώσαμε 68 ευρώ.
Επειδή η απόδειξη δεν γράφει αναλυτικά τα είδη (σε αντιστοιχία με τα ποσά) και δεν θυμάμαι και τις ακριβείς τιμές, υπολογίζω ότι το φαγητό στοίχησε γύρω στα 45 ευρώ το πολύ.
Εν κατακλείδι θα ξαναπάμε και τρίτη και τέταρτη φορά...
Επί τη ευκαιρία συγχαρητήρια στη μοναδική σερβιτόρα, καθώς το ότι εξυπηρετούσε μόνη της όλα τα τραπέζια δεν επηρρέαζε την ταχύτητα σερβιρίσματος (Έλληνες είμαστε κι όχι Γερμανοί, ώστε να θέλουμε νάχουμε φάει μέσα σε μισή ώρα)