Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
TAR
Beer Restaurants - Πατήσια, Αθήνα
Οκτ
10
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
10-16

Αν δεν με απατά η μνήμη μου, στο Tar είχα πρωτοπάει πριν από 7-8 περίπου χρόνια. Ήταν σίγουρα κάποιο χειμωνιάτικο βράδυ γιατί δεν θυμάμαι να είχα δώσει σημασία στην αυλή τους. Τότε, η μπύρα για εμένα ήταν ακόμα ένα ποτό που δεν ήταν και από τα αγαπημένα μου, όπως επίσης την θεωρούσα υπερεκτιμημένη και υπερτιμημένη. Μου φαινόταν σχεδόν αδιανόητο το ότι έπρεπε να δώσω 6 ή 7 ευρώ για μία μπύρα των 330 ή των 500 ml όταν στην τιμή αυτή υπήρχαν διαθέσιμες ετικέτες κρασιών. Θυμάμαι ότι τότε στην παρέα μου υπήρχαν άτομα που ήταν φανατικοί με την μπυροποσία κι ότι κάθε φορά που πήγαινα σπίτι τους έψαχνα να βρω σε κάβες κάποια μοναστηριακή ή άλλη μπύρα ξέροντας ότι κάτι τέτοιο τους ευχαριστούσε. Επίσης θυμάμαι τις τιμές αυτών των μπυρών που ήταν στον Θεό… Στα δικά μου μάτια αυτό έκρυβε μια υπερβολή που δεν μπορούσα να δικαιολογήσω.
Τα χρόνια πέρασαν και –όπως θα έχετε καταλάβει όσοι έχετε διαβάσει κριτικές μου- έχω γίνει κι εγώ πλέον ένας φανατικός μπυρολάτρης. Για να είμαι όμως πιο ξεκάθαρος, με αφήνουν εντελώς αδιάφορο οι γνωστές μπύρες του εμπορίου που μάθαμε να μας προσφέρουν χρόνια και χρόνια. Αυτές τις μπύρες ο ουρανίσκος μου τις αναγνωρίζει ως αζύμωτες και με γεύση επίπεδη, χωρίς ενδιαφέρον. Ο κόσμος της μπύρας κρύβει μεγάλες εκπλήξεις που έχω βαλθεί να ανακαλύψω.
Έτσι, μια Παρασκευή βράδυ, όσο ακόμα ο Σεπτέμβρης μας χάριζε γλυκά και ζεστά βράδια, κατευθυνθήκαμε προς την Tar. Η από εκεί πλευρά της οδού Γαλατσίου (όπως την ανεβαίνεις, στα αριστερά) είναι για εμένα μια σχετικά άγνωστη περιοχή, αυτό όμως δεν μας δυσκόλεψε στο να την εντοπίσουμε. Η γειτονιά πολύ συμπαθητική. Είχαμε συμφωνήσει ότι θα την προσεγγίσουμε διστακτικά και στην περίπτωση που αυτό που θα δούμε είναι εκτός των γούστων μας θα κάνουμε μεταβολή και θα αριβάρουμε γι άλλη γη γι άλλα μέρη. Εδώ θα ήθελα να θίξω κι ένα θέμα που μας είχε οδηγήσει σε αυτήν την απόφαση. Αυτό ήταν οι φώτο που είχαμε δει στο διαδίκτυο. Σε περίπτωση που αυτή η κριτική πέσει στην αντίληψη των ιδιοκτητών της Tar να τους πω ότι κατά την άποψή μου, οι φώτο που είδα ανεβασμένες και που απεικόνιζαν την αυλή τους, τους αδικεί σε απίστευτα μεγάλο βαθμό! Η αυλή τους είναι μία σκέτη γλύκα!!!!!!! Σε απομονώνει διακριτικά από τον περιβάλλον χώρο και πραγματικά δεν ακούς τον παραμικρό θόρυβο από την δρόμο. Ψηλός τοίχος καλυμμένος από πλατύφυλλο σκουρόχρωμο κισσό, μία λεμονιά με κρεμασμένα αναμμένα φαναράκια, φωτισμένες επιγραφές από μάρκες διάφορων μπυρών και μια προσεκτικά επιλεγμένη μουσική, συνθέτουν το τέλειο περιβάλλον για κάποιον που θέλει να απολαύσει ένα χαλαρό και ήσυχο βραδάκι. Οι θαμώνες, συνωμοτικά χαμηλόφωνοι, συνέβαλαν στην ηρεμία που επικρατούσε. Οι ηλικίες τους? Δίπλα μας υπήρχε ένα ζευγαράκι 20 Μαίων το πολύ, που απολάμβανε την σαγκριά τους και τον έρωτά τους, ενώ λίγο παραπέρα ήταν παρέα στην οποία υπήρχαν άτομα και πάνω των 60 χρονών. Τα πάντα όλα!
Όταν πήγα να πληρώσω, ζήτησα την άδειά τους να περιπλανηθώ λίγο στα ενδότερα τους και πιο πολύ στον πάνω όροφό τους. Το ίδιο γλυκό βρήκα και τον εσωτερικό τους χώρο. Το κτήριο πρέπει να ήταν κάποιο παλιό νεοκλασικό. Στο υπερυψωμένο ισόγειό τους υπάρχει ένα μεγάλο μπαρ ενώ αν ανηφορίσεις στις σκάλες τους και ανέβεις στον επόμενο όροφο θα δεις έναν χώρο που απαρτίζεται από πολλά δωματιάκια στα οποία μεσουρανεί το ξύλο. Μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να περνάει εκεί τα βράδια του Χειμώνα που ακολουθούν.
Η νεαρή που μας εξυπηρέτησε ήταν απλά ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ. Γλυκιά σαν μέλι και με ένα ζεστό χαμόγελο που σε κέρδιζε με τη μία. Κάποια στιγμή που την ρωτήσαμε κάτι για μια μπύρα που μας ενδιέφερε, ήταν σε θέση- και με το παραπάνω- να μας παρέχει τις απαραίτητες πληροφορίες. Απ’ ότι μας είπε, συμμετέχει σε σεμινάρια/παρουσιάσεις ώστε να εμπλουτίζει συνεχώς τις γνώσεις της. Πολύ Σημαντικό. Αφιερώνοντάς μας λίγο παραπάνω χρόνο, μας είπε ότι η TAR είναι η παλαιότερη στην Αθήνα κι ότι συχνά-πυκνά φιλοξενούν μουσικά σχήματα. Σύμφωνα με τα λεγόμενά της, προσανατολίζονται αρκετά σε ροκ μουσικά μονοπάτια. Το καλύτερό μου! Όταν μας τα έλεγε αυτά, μπορούσες να παρατηρήσεις στις εκφράσεις του προσώπου της τον ενθουσιασμό.
Εκτός της αμεσότητάς της, ήταν και άψογη επαγγελματίας αφού όλα ήρθαν στην ώρα τους. Λίγο αργότερα εμφανίστηκε ένας επίσης νεαρός, που ήταν και ο ίδιος πάρα πολύ καλός στην εξυπηρέτηση αν και κατά κύριο λόγο ανέλαβε διπλανές μας παρέες. Σε εμάς έφερε απλώς την extra μπύρα που ζητήσαμε.
Αρχικά ήρθε στο τραπέζι μας μία ψηλή κανάτα με δροσερό νερό, δύο μεγάλα καρβελάκια ζεστού ψωμιού και μία αρκετά ενδιαφέρουσα ντιπ (που το είχε το σκορδάκι της).
Ο κατάλογος με τις μπύρες με αρκετές επιλογές και κατάταξη σύμφωνα με το είδος τους. Εμείς φυσικά κολλήσαμε στην σελίδα με τις Weiss τους. Θα χαρακτήριζα τις τιμές τους ένα «τικ» πιο χαμηλό από αυτές που συνήθως συναντώ σε μπυραρίες.
Επειδή εκείνο το βράδυ δεν είχα διάθεση για πειραματισμούς- που κάποιες φορές δεν έχουν καταλήξει και πολύ επιτυχείς επιλογές μου…- ζήτησα μια Weiss Franziskaner. Αγαπημένη μπύρα, Γερμανικής προέλευσης με 5% αλκοόλ. Αν και σχετικά φρουτώδης σε γεύση, έχει μία ιδιαίτερη πικράδα που την εξισορροπεί. Η ιστορία της μετράει αρκετούς αιώνες πίσω (πάνω από 6 αιώνες). Στο παλαιότερο ζυθοποιείο της Βαυαρίας που είχε ιδρυθεί δίπλα σε Φρατζισκάνικο μοναστήρι. Εκεί οφείλει το όνομά της και την ετικέτα με τον μοναχό, σήμα κατατεθέν της. Η τιμή της ήταν στα 5,5€. Το άτομο που ήταν μαζί μου, πήρε επίσης Γερμανική μπύρα αλλά ανοίχτηκε λίγο παραπάνω στην επιλογή του και μετά και από την γνωμοδότηση του service επέλεξε μία Schneider Weiss. Πολύ πιο σκουρόχρωμη και με τόνους μπαχαρικών στην γεύση της. Ελάχιστα πιο δυνατή από τη δική μου, με 5,4 βαθμούς αλκοόλ και με μία άκρως ενδιαφέρουσα γεύση. Νομίζω ότι την επόμενη φορά θα είναι η δική μου επιλογή. Τιμή στα 6,5€. Αν δεν κάνω λάθος, είναι η πιο ακριβή πρόταση του καταλόγου τους σε αυτού του είδους τις μπύρες.
Στο τέλος πήραμε και μία Vergina Weiss για να την μοιραστούμε (αν και λένε ότι είναι εγκληματικό να μοιράζεσαι μία Weiss γιατί η μαγιά πρέπει να ανακατεύεται και στη συνέχεια να πέφτει σε ένα ποτήρι …). Έχω γίνει ίσως κουραστικός, αλλά η Vergina Weiss μας βγάζει ασπροπρόσωπους στο εξωτερικό αφού έχει κερδίσει με το σπαθί της την αναγνωρισιμότητά της. Ελπίζω τώρα που αυξάνεται η ζήτησή της, να κρατήσουν ψηλά την τόσο καλή ποιότητά τους.
Και οι τρεις μπύρες, μας ήρθαν σε άψογη θερμοκρασία, με το «δικό» τους ποτήρι η κάθε μιά. Χμ… νομίζω ότι θα ξεκινήσω συλλογή από ποτήρια μπύρας!
Και τι καλύτερο για να συνοδέψεις τις μπύρες σου από ένα πλατό με Βαυαρικά λουκάνικα, αλλαντικά και τυριά. Το σύνολο συμπλήρωνε ένα κομμάτι κρεμμυδόπιτας και υπεραρκετή γερμανικού ύφους πατατοσαλάτα. Κάτι κομματάκια από αγγούρι και πιπεριά, τα θεώρησα περισσότερο ως διακοσμητικά. Επειδή η τιμή της μου φάνηκε λίγο τσουχτερή (21€) περίμενα κάτι πιο εντυπωσιακό σε εμφάνιση και παρουσίαση. Τελικά, η ποσότητα ήταν αξιοπρεπέστατη αλλά νομίζω ότι το στήσιμό του πιάτου ήταν όχι και τόσο επιτυχημένο. Αν είχαν χρησιμοποιήσει ένα μεγαλύτερο πιάτο, απλώνοντας περισσότερο το αρκετά πλούσιο υλικό, νομίζω ότι θα ήταν πιο εντυπωσιακό. Γιατί ας μη ξεχνάμε ότι πρώτα χορταίνουμε με το μάτι. Τα αλλαντικά είχαν τοποθετηθεί το ένα πάνω στο άλλο κι έτσι αρχικά τα θεωρήσαμε πολύ λιγότερα. Τα λουκάνικα και τα αλλαντικά ήταν αξιοπρεπέστατα και πολύ πιο ψαγμένα από ότι έχω βρει σε άλλες μπυραρίες. Η ποιότητα τους σε επίσης πολύ καλό επίπεδο. Το ίδιο νόστιμη βρήκαμε την κρεμμυδόπιτα που γλύκιζε ευχάριστα και την πατατοσαλάτα τους. Γενικά ένα πιάτο που μας άρεσε πολύ αν και ένα μικρό κούρεμα στην τιμή του θα το θεωρούσα ως άκρως ευπρόσδεκτο. Ίσως να είμαι λίγο γκρινιάρης και άδικος σε αυτό που λέω αφού μας κράτησε «παρέα» για όλο το βράδυ. Χμ… ίσως αν είχε ένα λουκάνικο ακόμα (έστω κι ένα Νυρεμβέργης που είναι μικρό και λεπτό) να έβρισκα την τιμή πιο αντιπροσωπευτική. Σίγουρα όμως είναι ένα πιάτο που θα ξαναπάρω με μεγάλη ευχαρίστηση όταν ξαναπάω (που θα ξαναπάω! ).
Στο κλείσιμο μας κέρασαν παγωτό σε γυάλινα ποτήρια και μας γλύκαναν ακόμα περισσότερο.
Στα πολύ θετικά η δυνατότητα του να πληρώσουμε με κάρτα. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί στην Ελλάδα δεν έχουν ρυθμίσει έτσι τα μηχανήματά τους ώστε πριν επιλέξεις την πληρωμή να έχεις τη δυνατότητα να αφήσεις κάποιο ποσό ως tip προς το service. Όταν μάλιστα έχεις μείνει τόσο ικανοποιημένος από αυτό. Αυτή η τακτική είναι ευρέως διαδεδομένη στο εξωτερικό. Όχι τίποτε άλλο, αλλά για να μην αγχωνόμαστε εμείς τα πελατάκια να βρίσκουμε extra ποσό για πουρμπουάρ αφού με μία κίνηση θα μπορούσαμε να καλύψουμε και τις δύο αυτές ενέργειες (εξόφληση λογαριασμού και tip).
Φύγαμε καλοδιάθετοι, ικανοποιημένοι και ελαφρώς ζαλισμένοι αφήνοντας υπόσχεση ότι θα ξαναγυρίσουμε σύντομα.
Για τα δικά μου δεδομένα, μία από τις πιο γνήσιες μπυραρίες της Αθήνας.

ΥΓ. Χρυσανθεμάκι μου, έχω λυσσάξει αλλά ακόμα δεν έχω καταφέρει να επισκευτώ μία από τις μπυραρίες που μου έχεις προτείνει. Ξέρω ότι είμαι απαράδεκτος, όμως επιφυλάσομαι για το άμεσο μέλλον!

  Προσθήκη σε λίστα
Κλείσε τραπέζι με έκπτωση έως 20%
powered by 20160221 etable26
Κλείσε τραπέζι δωρεάν, τηλεφωνικά ή online, μέσω του e-table.gr, κερδίζοντας αποκλειστικές εκπτώσεις και προνόμια