Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Σουβλάκι & Σχάρα - Παγκράτι, Αθήνα
Οκτ
12
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
1-9

Έχει ξημερώσει Δευτέρα και εσύ έχοντας ζήσει ένα υπέροχο Σαββατοκύριακο είσαι κάπως. Δεν ξέρω αν το παθαίνετε κι εσείς αυτό, πάντως εγώ, όταν περιμένω κάτι με ανυπομονησία και αυτό γίνει, εκπληρώνοντας όλες μου τις προσδοκίες, γιατί ας μην ξεχνάμε, υπάρχουν φορές που περιμένεις κάτι πολύ και απογοητεύεσαι στο τέλος, έχοντας περάσει καταπληκτικά, φάει υπέροχα, έχοντας χορέψει, γελάσει, δει παλιούς φίλους αλλά και έχοντας γνωρίσει καινούργιους…. μια μιζέρια την έπαιζα άνετα. Είμαι σίγουρη ότι υπάρχει ψυχιατρικός όρος που περιγράφει τη συγκεκριμένη κατάσταση αλλά βαριέμαι να πάρω τον ψυχαναλυτή μου να ρωτήσω.

Και δε φτάνει η κακή διάθεση, η Δευτέρα αποδεικνύεται, ιδιαίτερα, δύσκολη μέρα εργασιακώς. Στενά χρονικά περιθώρια για την παράδοση μιας μετάφρασης, διορθώσεις επί διορθώσεων, συζητήσεις επί συζητήσεων κατέληξα να φτάσω σπίτι γύρω στις 6.30 το απόγευμα με ένα στομάχι κόμπο! Τι με περίμενε εκεί για φαγητό? Φασολάκια καλοί μου άνθρωποι, τα οποία και να εξέλιπαν παντελώς από την ελληνική κουζίνα δε θα με χάλαγε ποσώς. Τι να κάνω, όμως, που αρέσουν πολύ στα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας, οπότε τα φτιάχνω, βάζω δυο τρία στο πιάτο, τα ανακατεύω και κάνω ότι τρώω.

Κάπου εκεί χτυπάει το τηλέφωνο και στην άλλη άκρη της γραμμής είναι ένας εκ των δύο κολλητών. Έχει προηγηθεί, βέβαια, το καθιερωμένο πρωινό τηλεφώνημα και έχω να σας πω ότι μετά από 36 χρόνια καθημερινής επαφής… και μόνο από το έλα που θα πω, καταλαβαίνουν τη διάθεσή μου.
- Άντε κατέβα, είμαι στον Elvis, πίνω μια μπύρα, έχω παραγγείλει κι έρχεται και το έτερο ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη.
Οπότε εκεί, σηκώνεσαι, βάζεις το φορεματάκι που το έχεις φορέσει από γραφείο μέχρι παραλία και τις καλές σαγιονάρες, για make up ούτε λόγος αφού σε έχουν δει από άρρωστη στο νοσοκομείο με πνευμονία κι οξυγόνο, μέχρι μόλις έχεις γεννήσει και κατεβαίνεις.

Είναι καθημερινή, είναι νωρίς κι όμως ο δρόμος σφύζει από ζωντάνια. Κόσμος, μουσικές, ομιλίες, φώτα, σε κάνουν να πιστεύεις ότι δεν είσαι στην Αθήνα. Αναρωτιέσαι.. μα που ζω? και σκέφτεσαι… μπράβο εξέλιξη η περιοχή!

Ο Elvis στο Παγκράτι, λοιπόν, είναι μία τρύπα. Το πώς, όμως, ένα τόσο μικρό μαγαζί που είναι προσανατολισμένο στο πάρεις τα σουβλάκια σου και να φύγεις σου δίνει την εντύπωση ενός τόσο χαριτωμένου, ζεστού, χαρούμενου, fun χώρου που σε προδιαθέτει τελικά να κάτσεις εκεί, είναι άξιον θαυμασμού. Να είναι ο φωτισμός, η καθαριότητα, η διακόσμηση, οι έξυπνες ατάκες που είναι γραμμένες παντού, οι ροκαμπιλάδικες μούρες που το τρέχουν, η μουσική? Όλα αυτά μαζί υποθέτω. Η PP TINA έχει δώσει τόσο ακριβή περιγραφή ώστε το να επεκταθώ, περισσότερο, θα ήταν άσκοπος πλεονασμός.

Αυτά που προσφέρει το μαγαζί είναι λίγα και καλά. Θα βρείτε καλαμάκια χοιρινά, κοτόπουλο, λουκάνικο πρασάτο, κεμπάπ και πανσετάκια, πατάτες, πιτούλες σταρένιες, ολικής, καλαμποκιού, αναψυκτικά Τεμένια, coke, sprite, μπύρα μόνο, Άλφα και εδώ τελειώνει ο κατάλογος. Οι τιμές παίζουν στο 1,50 για τα καλαμάκια, 6,00 οι πανσέτες, 2,20 οι πατάτες, 0,50 οι πίτες, 1,80 τα αναψυκτικά Τεμένια, 1,20 οι cokes και 1,50 η μπύρα.

Πήραμε τα πάντα εκτός του λουκάνικου που δεν το είδα να κυκλοφορεί γενικότερα. Τα χοιρινά ήταν ωραία, αν και ξεροψημένα για τα δικά μου γούστα, με αποτέλεσμα να μου αφήσουν μια πικρή γεύση στο στόμα. Το κοτόπουλο ήταν απίστευτα τρυφερό και ζουμερό ενώ το κεμπάπ, αν και μόλις το είδα, μου φάνηκε ετοιματζίδικο, ήταν, όπως λένε οι ίδιοι, αφρός και τα πανσετάκια έδωσαν ρέστα. Οι πιτούλες αφράτες και αλάδωτες, οι πατάτες αν και όχι χεράτες, αφού τις είδα να βγαίνουν από σακούλα, ήταν φρέσκιες, καυτές, ελαφροτηγανισμένες και πολύ νόστιμες. Τα πιάτα έρχονται περιποιημένα, με τις πατάτες τους, το ωραίο ζυμωτό ψωμάκι και το λεμονάκι τους ενώ χαριτωμένη λεπτομέρεια αποτελεί η δυνατότητα προσθήκης μουστάρδας, κέτσαπ, καυτερού πιπεριού και πάπρικας που υπάρχουν μέσα στο μαγαζί μαζί με πλαστικά μπολάκια για να βάλεις κατά το δοκούν.

Περάσαμε ωραία, φάγαμε καλά, μιλήσαμε, γελάσαμε, άκουσα τα σχολιανά μου για κάτι δηλώσεις που έκανα σε άτομα που δεν ξέρουν τόσο καλά αμερκάνικα, που λέει και μια φίλη, ήπιαμε ένα ποτό δίπλα, γυρίσαμε σπίτι, φτιάξαμε τσάγια, ανεβήκαμε στην ταράτσα με τις κουβερτούλες μας, το ξημερώσαμε αμπελοφιλοσοφώντας και, ξαφνικά, η εβδομάδα που ξεκινούσε έγινε πιο easy going and comfortable, ακριβώς, όπως η παρέα με παλιούς φίλους που ξέρουν τι ακριβώς θες να πεις και πως το λες.