Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ινδία - Πατήσια, Αθήνα
Οκτ
16
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
1-9

Εμείς για αλλού κινήσαμε για αλλού και αλλού η ζωή μας πάει... Θα με ρωτήσετε πως θυμήθηκα αυτό το τραγούδι στο άσχετο... Καθόλου άσχετο θα σας πω μιας και μια ηλιόλουστη Κυριακή πριν από δύο εβδομάδες αποφασίσαμε να γίνουμε τουρίστες στην πόλη μας... Με λίγα λόγια ξεκινήσαμε από πολύ νωρίς στο πεζόδρομο της Ακρόπολης για καφέ, συνεχίσαμε με βολτίτσα και παγωτάκι στην Πλάκα και συνεχίσαμε με ψάξιμο στο Κυριακάτικο παζάρι στο Μοναστηράκι... Κάπου εκεί άρχισε να δίνει το στομάχι τα πρώτα δείγματα ότι πρέπει να το φορτώσουμε με καύσιμα και είπαμε τουρίστες στην πόλη μας αλλά στο φαγητό, ευτυχώς λόγω Ask4food, δεν θα γινόμασταν τουρίστες...

Η όρεξη μας ήθελε κάποιο αυθεντικό έθνικ και οι περιγραφές για τα αραβικά στην πλατεία Βάθης ήταν ιδιαίτερα θελκτικές ως προς την γεύση που παραβλέψαμε την κακή εικόνα της περιοχής και κατευθυνθήκαμε προς τα εκεί (με τα πόδια παρακαλώ όλα αυτά, στο τέλος θα σας κάνω απολογισμό σε χιλιόμετρα)... Όταν φθάσαμε, όμως, εκεί έρχεται η πρώτη απογοήτευση μιας και δεν υπήρχε καρέκλα (γιατί για τραπέζι δεν το συζητάμε) ούτε για δείγμα.... Η πρώτη απογοήτευση ήρθε αλλά δεν πτοηθήκαμε για πολύ και η επόμενη ιδέα ήρθε γρήγορα... Θα κατευθυνόμασταν στο αγαπημένο μας ινδικό στον Άγιο Νικόλαοκαι με αναπτερωμένο ηθικό ξεκινάμε για εκεί (μετράτε χιλιόμετρα εσείς... ). Διασχίζοντας βέβαια την Αχαρνών είδαμε πολλά ακόμα Αραβικά αλλά όλα άδεια και μίζερα οπότε τα προσπεράσαμε για το στανταράκι ινδικό αλλά φτάνοντας τρώμε την μεγαλύτερη ήττα... Όχι μόνο ήταν κλειστό αλλά δυστυχώς έτσι όπως το "κόψαμε" μάλλον για πάντα... Σε αυτή την φάση τα στομάχια μας έχουν αρχίσει να διαμαρτύρονται κάτι παραπάνω από έντονα, το ηθικό, όμως, παρά τις κακουχίες υψηλό... Σκέφτομαι αμέσως το ABC, το οποίο έχει πολύ καλές κριτικές αλλά έχοντας βρει αυτό στον Άγιο Νικόλαο που είχε και καλύτερο χώρο, δεν το είχαμε επισκεπτεί... Ξεκινάμε για εκεί, λοιπόν, και ελπίζουμε να μην τριτώσει το κακό γιατί χωρίς πλάκα άλλη εναλλακτική δεν είχα, θα πήγαινα απέναντι στα Goodys...

Φτάνουμε, λοιπόν, εκεί, βλέπουμε ότι είναι ανοιχτό (μόνο που δεν φίλησα τον σερβιτόρο από την χαρά μου), βλέπουμε ότι ήδη είχαν αποφάει πολλές παρέες ινδών και ελλήνων και καθόμαστε με χαρά σε ένα από τα τραπέζια του... Για τον χώρο δεν θα περιγράψω μιας και η τελευταία κριτική από το Χρυσανθεμάκι ήταν πολύ αναλυτική και ακριβώς to the point...

Αμέσως ο χαμογελαστός μας έφερε τον κατάλογο του delivery (εννοείται ότι δεν μας πείραξε απλά το αναφέρω) και δύο μικρά μπουκαλάκια νερό εκ των οποίων κρατήσαμε το ένα... Ο κατάλογος δεν ήταν αναλυτικός καθόλου και όπως καταλαβαίνετε δεν καταλαβαίναμε και πολλά, εκτός από τα μπιριάνι και τα τίκα πιστεύω ότι τα ινδικά (δεν ξέρω αν μιλάμε για διαφορετικές περιοχές δεν έχουν ίδιες ονομασίες στα πιάτα τους)... Συν του ότι οι σερβιτόροι μπορεί να μιλάνε ελληνικά αλλά δεν είναι ιδιαίτερα σε θέση να σε κατατοπίσουν... Η παραγγελία μας, λοιπόν, ήταν η εξής: Μπιριάνι με μοσχάρι, το οποίο ήταν νοστιμότατο αλλά όντως αρκετά καυτερό όπως αναφέρει και το Χρυσανθεμάκι (βέβαια ο σερβιτόρος αυτό μας το είπε και μας είπε ότι το πιο ήπιο ήταν με το αρνί), ένα πιάτο με αρνί (που δεν θυμάμαι πως το λένε αλλά ήταν πραγματικά πεντανόστιμο με μια σάλτσα υπέροχη) και μία καυτερές φτερούγες κοτόπουλου (που ήταν περίπου σαν τις δικές μας μαριναρισμένες φτερούγες αλλα πολύ καυτερές), οι οποίες συνοδεύονταν με λίγες προκάτ τηγανισμένες πατάτες... Μαζί με αυτά μας έφερε δύο μεγάλες πίτες (είχαμε ρωτήσει να παραγγείλουμε ναν αλλά μας είπε ότι ο νέος μάγειρας δεν ξέρει να τις φτιάχνει και θα μας φέρει αυτές που προσφέρει το κατάστημα και είναι περίπου σαν ναν όπως μας είπε) και οι οποίες ήταν πραγματικά νοστιμότατες. Μαζί με αυτές (που δεν τις χρέωσε) μας έφερε και μια σαλάτα με λαχανικά (μαρούλι, ντομάτα, αγγούρι και κρεμμύδι) καθώς και μια σως με γιαούρτι (νομίζω ότι στα υπόλοιπα ινδικά την λένε ραϊτα) και αυτά κέρασμα. Ήπιαμε μια Kaiser και μια sprite και στο τέλος πληρώσαμε το εξωφρενικό ποσό των 16,5 ευρώ ενώ είχαμε σκάσει και απολαύσει ένα γευστικότατο γεύμα...

Αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ήταν η χαρά των ανθρώπων του ABC που έβλεπαν εκεί οικογένειες Ελλήνων να τρώνε το Κυριακάτικο μεσημεριανό τους... Προφανώς, είναι ένα είδος αποδοχής για αυτούς... Οπότε, τελικά, πρέπει να ξεπεράσουμε τα όποια ταμπού μας και να είμαστε ανοιχτοί σε νέες, προπάντων γαστρονομικές, προκλήσεις...