Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ελληνική κουζίνα - Ιλίσια - Χίλτον, Αθήνα
Οκτ
17
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
37-49

Επισκεφθήκαμε την Cookoovaya ένα Σαββατόβραδο 2 άτομα. Ήταν μία από αυτές τις βραδιές που επαναλαμβάνουμε λίγες φορές τον χρόνο με τον σύντροφό μου, για μια σημαντική γιορτή ή επέτειο. Αυτή την φορά, επέλεξα το εστιατόριο αυτό που είχε μπει καιρό στη wish list μου, απορρίπτοντας άλλες τσεκαρισμένες επιλογές.

Η περιοχή γύρω από το Hilton είναι από τις αγαπημένες μου γωνιές στην Αθήνα. Kέντρο απόκεντρο, μαζί με την γειτονική πλατεία Μαβίλη, πρόσφεραν πάντα αρκετές επιλογές νυχτερινής διασκέδασης. Αλλά ιδίως τα τελευταία χρόνια που έχουν ανοίξει κάποια αξιόλογα εστιατόρια και ένα από τα αγαπημένα μου μπαρ, το CV Distiller, λιγο πιο κάτω απ' το Cookoovaya, είναι δυο φορές πιο ενδιαφέρον να πάω.

Το πάρκινγκ πίσω απ' το Χίλτον, ως γνωστόν, θέλει τύχη ή λίγη προσπάθεια, αλλά αν κάνετε τον κόπο να παρκάρετε στην απέναντι πλευρά της Μιχαλακοπούλου, προς το νοσοκομείο Συγγρού, τις βραδινές ώρες θα βρείτε πολύ πιο άνετα.

Η Cookoovaya λοιπόν, βρήκε την θέση της στη γειτονιά αυτή και μάλλον έχει εδραιωθεί πλέον. Προσπάθησα να μην πάω με θετική ή αρνητική προκατάληψη, απ' όσα είχα διαβάσει και την διαφήμιση που έχει γίνει. Καμιά φορά η υπερβολική έκθεση φέρνει αντίθετα αποτελέσματα και δημιουργεί υπερβολικές προσδοκίες. Εκ των υστέρων, μπορώ να πω ότι η εμπειρία μου ήταν πολύ καλή και η βραδιά κύλησε χωρίς απρόοπτα.

Κατ' αρχάς εμείς, με κράτηση τρεις ημέρες πριν, βρήκαμε άνετα τραπέζι για δύο στην ώρα που θέλαμε. Φυσικά στη διάρκεια της βραδιάς σχεδόν γέμισε και μάλιστα κάποια κεντρικά τραπέζια άλλαξαν παρέες δύο φορές. Μιλάμε βεβαίως για έναν χώρο που μπορεί να εξυπηρετήσει μέσα-έξω πολλά άτομα.

Ας τα πάρουμε όμως απ' την αρχή. Το εστιατόριο βρίσκεται στη Χατζηγιάννη Μεξη, σε ένα ισόγειο πολυκατοικίας, ελαφρώς πιο κάτω απ' το επίπεδο του δρόμου. Κατεβαίνεις λίγα σκαλάκια και βρίσκεσαι στην αυλή του, η οποία, την βραδιά που πήγαμε, ήταν ανοιχτή για τους καπνίζοντες. Μέτρια κατάσταση εδώ, αλλά, αν κάπνιζα, ίσως να τον προτιμούσα. Μας υποδέχτηκε μία ευγενική κυρία που μας παρέδωσε σε κάποιον σερβιτόρο και μας οδήγησε στο τραπέζι μας.

Το προσωπικό γενικά ήταν ευγενέστατο από την ώρα που μπηκαμε μέχρι την στιγμή που φύγαμε. Σίγουρα δεν ήταν η πιο ζεστή εξυπηρέτηση, εφόσον είχαν τόσα τραπέζια, αλλά δεν μας έλειψε κάτι. Τα πιάτα ήρθαν σε σωστούς χρόνους, τα μαχαιροπίρουνα αλλάχτηκαν πριν τα κυρίως, το χαμόγελο, έστω συγκρατημένο, δεν έλειψε, ούτε το "ευχαριστώ". Επαγγελματίες και σωστοί.

Ο εσωτερικός χώρος τώρα, η κυρίως σάλα, μου φάνηκε μια χαρά. Δεν τον βρήκα τεράστιο, αλλά άνετο για να εξυπηρετήσει πολλούς. Σίγουρα το σημείο μπροστά στην ανοιχτή κουζίνα με τους σεφ εν δράσει, είναι το πιο ενδιαφέρον (και ευτυχώς δεν είναι λίγα τα τραπέζια που έχουν αυτή την θέα), αλλά όπου και να καθίσεις θα είσαι άνετα και για μένα αυτό είναι σημαντικό. Την στιγμή μάλιστα που σε άλλα εστιατόρια η επάρκεια χώρου είναι ένα ζητούμενο. Η Cookoovaya έχει τον χαρακτήρα μεγάλου, άνετου εστιατορίου, όπου θα δειπνήσουν μικρές και μεγάλες παρέες και θα γίνουν επαγγελματικά τραπέζια και οικογενειακές συνάξεις- για όσους έχουν την οικονομική ευχέρεια βεβαίως.

Γενικά αποπνέει μία αισθητική εστιατορίου παλαιάς κοπής, που καθόλου δεν με πείραξε. Ίσα- ίσα που μου φάνηκε σπάνιο για την εποχή μας ένα νέο εστιατόριο να τείνει στο κλασικό παρά στο μοντέρνο. Με αυτή την έννοια δεν θα δεις πολλούς wannabe στάρλετς και σταρλετίστες, με τολμηρές εμφανίσεις, αλλά μάλλον "καλό κόσμο" μέσης ηλικίας. Τουλάχιστον αυτή την εντύπωση εισέπραξα εγώ από αυτή την πρώτη μου επίσκεψη.

Ο κατάλογος απ' την άλλη, μου δημιούργησε ανάμεικτη εντύπωση. Δεν μπορώ να πω ότι με την πρώτη ανάγνωση κάτι μου έκανε κλικ για να το παραγγείλω οπωσδήποτε. Για την ακρίβεια, τα ορεκτικά, τα βρήκα λίγο ασύνδετα μεταξύ τους. Και τυρόπιτα και χορτόπιτα και ταρτάρ βοδινού και χέλι και μουσακάς. Ελληνική πρώτη ύλη και γκουρμέ πινελιά μαζί. Και οι πίτες στα 10-11 ευρώ;; Χμ.., θα ήθελα έναν καλό λόγο για να τις δοκιμάσω.

Τα δε κυρίως, αν εξαιρέσουμε τα ψάρια, μου φάνηκαν λίγο βαριά και ομολογώ ότι δυσκολεύτηκα να επιλέξω. Σίγουρα, αν ήμασταν περισσότεροι, θα τολμούσαμε να δοκιμάσουμε και το κάτι διαφορετικό. Οι δυο μας όμως κινηθήκαμε σε πιο ασφαλείς επιλογές.

Παραγγείλαμε λοιπόν:

- Μια σαλάτα πράσινη. Με 2 ή 3 είδη μαρούλι, φλοίδες ραπανάκι και κάποια κομμάτια ξεροψημένης πίτας. Η ποσότητα ήταν μεγάλη, τα φτηνά υλικά όμως δεν δικαιολογούν την τιμή της. (10 ευρώ)

- Χέλι καπνιστό πάνω σε μια επίσης ξεροψημένη πίτα με τυρί κρέμα και μάραθο. Υπερβολική η ποσότητα του τυριού- κρέμα (δεν θυμάμαι αν επρόκειτο για κάποιο ελληνικής προέλευσης παραδοσιακό τυρί ή απλό κριμ τσιζ), επικάλυπτε όλες τις γεύσεις και γενικά βρήκα κάπως ατυχή τον συνδυασμό του με το χέλι. Πάντως έφαγα αρκετό. (17 ευρώ)

Για κυρίως πήραμε:

- Χοιρινή μπριζόλα Νάξου με πουρέ από πατάτες φούρνου. Ο φίλος μου που το πήρε το χαρακτήρισε "θεσπέσιο", "καταπληκτικό πιάτο". Δεν μου εξήγησε τι ακριβώς ήταν το θεσπέσιο σε μια χοιρινή μπριζόλα, αλλά δεν έχω λόγο να τον αμφισβητήσω. Ίσως κάποια μαρινάδα υποπτεύομαι... Πάντως φαινόταν πολύ μαλακή και μάλιστα ήρθε κομμένη σε κομματάκια. Ο δε πουρές από τον οποίο δοκίμασα κι εγώ, ήταν ελαφρύς και βελούδινος, όπως ακριβώς μου αρέσει. Σε ξεχωριστό πιάτο (20 ευρώ).

- Μοσχαρισια μάγουλα σιγοψημένα με μακαρονάκι κοφτό, μανιτάρια και νιώτικο τυρί, για μένα. Ένα μεγάλο κομμάτι κοκκινιστού κρέατος πάνω σε πολλά- πολλά κοφτά μακαρονάκια και μανιτάρια. Μου άρεσε. Αν εξαιρέσουμε ότι το κρέας είχε ένα μικρό στρώμα λίπους από πάνω (μάγουλο, θα μου πείτε), το ψαχνό ήταν λουκούμι! Μπουκιά και συγχώριο που λένε! Το κοφτό μακαρονάκι ήταν μαμαδίστικης επίγευσης, αλλά δεν μπόρεσα να το καταφέρω όλο. (20 ευρώ)

Συνολικά για το μενού που δοκιμάσαμε βάζω 2,5/4, αλλά επειδή θα το έλεγα αρκετά καλό, παρά μέτριο, καταλήγω στις 3 ντοματούλες.

Να πω εδώ ότι οι μερίδες είναι χορταστικότατες, ενώ και τα ορεκτικά, αν κρίνω απ' το χέλι και άλλα που είδα σε διπλανά τραπέζια, έρχονται σε επαρκείς ποσότητες.

Στην αρχή, επίσης, μας έφεραν ψωμάκια. Δύο φετούλες λευκό και δύο μαύρο, πάνω σε ξύλο κοπής, σκεπασμένες με πετσετούλα. Συνόδευαν με μια φέτα βούτυρο πασπαλισμένο με αυγοτάραχο. Ενδιαφέρων συνδυασμός, αλλά μάλλον θα προτιμούσα ένα ντιπ με βάση το βούτυρο, παρά σκέτο βούτυρο (γιατί πόσο μπορείς να φας;). Χρεώθηκαν ως κουβέρ.

Συνοδέψαμε με 2 ποτήρια κρασί κόκκινο Πύλη, κτήμα Μιχαηλίδη (στα 6 ευρώ έκαστο). Για όποιον έχει όρεξη να περιηγηθεί στη λίστα κρασιών, προσφέρει πολλές επιλογές για όλα τα βαλάντια.

Γλυκό δεν πήραμε, γιατί είχαμε σκάσει από τις μεγάλες μερίδες. Αλλά από μια ματιά που έριξα στον κατάλογο, ούτε εκεί μου έκανε κλικ κάτι. Παρατήρησα μια εμμονή στο παραδοσιακό ελληνικό γλυκό (μπουγάτσα, κορμός σοκολάτα κ. α. ) σε τιμές μάλιστα 11 και 12 ευρώ! Κάπως υπερτιμημένα δεν νομίζετε, για γλυκά; Μια τάρτα με αχλάδι με τράβηξε περισσότερο, αλλά το αφήνω για την επόμενη φορά.

Πληρώσαμε περίπου 85 ευρώ με εμφιαλωμένο νερό και κουβέρ, που χρεώθηκε στο ψωμάκι- βουτυράκι. Και τα δύο αναγκαία κακά σε τέτοια εστιατόρια...

Η τελική αποτίμηση είναι λίγο ανάμεικτη και όσον αφορά στις επιλογές του καταλόγου και στις τιμές. Βάζω στο vfm 3/4 λόγω των χρημάτων που πληρώσαμε εμείς. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αρκετά από τα πιάτα δεν είναι υπερτιμημένα, ακόμα και για το επίπεδο αυτού του εστιατορίου (ανέφερα κάποια μικρά παραδείγματα).

Συνολικά όμως είχαμε μια ευχάριστη βραδιά. Χορτάσαμε και με το παραπάνω και δοκιμάσαμε ένα δείγμα της πολυδιαφημισμένης κουζίνας του Cookoovaya.

Ακούω ότι ο κατάλογος ανανεώνεται συχνά.

Ευκαιρίας δοθείσης, θα ξαναπάμε.