Loader

11 Δεκ 2016

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
17-25

Είμαι σε δίλημμα! Ξεκινάω αυτήν τη κριτική και πραγματικά δεν ξέρω ακόμα αν θα την τελειώσω. Ο λόγος? Η παρθενική μου επίσκεψη στο Φυσαρμόνικα ήταν πολύ διαφορετική από αυτές που συνήθως κάνω σε εξόδους μου για φαγητό. Και η διαφορά εντοπίζεται στο μέγεθος και σύνθεση της παρέας. Το μόνο που με προβληματίζει είναι πως μην κάνοντας αναφορά σε ιδιαίτερες λεπτομέρειες, τους αδικήσω άθελά μου. Γιατί εισέπραξα πως ένα από τα μεγάλα τους ατού είναι πως δίνουν μεγάλη προσοχή σε αυτές. Κάτι που εκτιμώ, σέβομαι και αναγνωρίζω.

Όσο πιο μικρή η παρέα και όσο πιο συχνή είναι η συνάντηση και επικοινωνία με τα άτομα που την απαρτίζουν, τόσο περισσότερο σου αφήνει η περίσταση ελεύθερη σκέψη για να προσέξεις τις λεπτομέρειες. Όμως η συγκεκριμένη επίσκεψη ήταν στον αντίποδα. Μεγάλη παρέα, νέες πτυχές στον χαρακτήρα και προσωπικότητα τους. Κουβέντες για θέατρο (δηλώνω εντυπωσιασμένος με τις γνώσεις ατόμου της παρέας! ), new entries, αθλητικά δρώμενα, ταξίδια, περιπέτειες σε κακόφημα μπαράκια, τσακωμούς με γείτονες, προσωπικά βιντεάκια που σε κάνουν να χαμογελάς μέχρι τα αφτιά, τσαχπινιές, σπόντες, φωτογραφίες και αγκαλιές. Με μία λέξη… Χημεία. Μπροστά μου ξεδιπλώνονταν ένας άλλος κόσμος και δεν ήθελα να χάσω λεπτό από αυτή την αίσθηση. Ήθελα να απολαύσω την κάθε στιγμή και να μείνω αναπόσπαστος.
Έτσι, αντίθετα από το ότι συνηθίζω, αυτή η κριτική μου θα στηριχτεί όχι σε λεπτομέρειες αλλά στην αίσθηση που αποκόμισα στην διάρκεια του γεύματος και η οποία με ακολούθησε γλυκά το βράδυ που ήρθε. Για να μη πω πως αυτή η αίσθηση είναι ακόμα χαραγμένη στην πολύ καλή σημερινή μου διάθεση μία μέρα μετά.
Και για να κλείσω και το κεφάλαιο «λεπτομέρεια» γιατί σας έχω κάνει ήδη τα νεύρα σμπαράλια (τσατάλια, κρόσια, μπαλόνια κτλ κτλ), θα σας πω ένα παράδειγμα. Σκεφτείτε πόσες φορές στην ζωή σας έχετε δει μια ταινία που σας άρεσε και αποχωρώντας από την σκοτεινή αίθουσα του σινεμά, φεύγετε με μία πολύ γλυκιά αίσθηση. Όμως όταν στο μέλλον ξαναβλέπετε την ίδια ταινία, ανακαλύπτετε λεπτομέρειες και πτυχές που σας είχαν αρχικά διαφύγει και εκτιμάτε ακόμα περισσότερο το γενικό αποτέλεσμα. Έτσι ελπίζω να μου δοθεί πολύ άμεσα η ευκαιρία να το επισκεφτώ εκ νέου για μια επανάληψη και εμπέδωση! Προκαταβολικά αναφέρω, δίνοντας δείγματα για το τι θα επακολουθήσει, πως το θέλω πολύ!

Λόγω του ότι υπήρχε η περίπτωση να πιούμε λίγο παραπάνω, επιλέξαμε να μη πάρουμε αμάξι μαζί μας. Κανένα πρόβλημα! Η στάση του metro είναι 1-2 τετράγωνα μακριά τους. Πόσο βολικό!
Ο χώρος φιλόξενος, περιποιημένος και τακτικός. Το τραπέζι μας είχε στρωθεί στον εξωτερικό τους χώρο, που φωτίζονταν από μικρά λαμπιόνια. Ήταν τέλη Νοέμβρη και η πρώτη φορά για φέτος που μετά τις διαφημίσεις των JUMBO και τον γείτονα μου που έχει στολίσει από τέλη Σεπτέμβρη το μπαλκόνι του, ένοιωσα πως πλησιάζουν τα Χριστούγεννα. Μέσα στην μουντρουχιά των τελευταίων ημερών, το είχα πραγματικά ανάγκη. Οι τοίχοι σε αποχρώσεις του ανοιχτού πράσινου, χρώμα που αγαπώ γιατί με χαλαρώνει! Δεν είναι τυχαίο που το καθιστικό μου, θυμίζει λιβάδι… Ξύλινα καθίσματα και τραπέζια στρωμένα με χάρτινα σουπλά και σερβίτσια. Παρόλο που ήμασταν τόσο κοντά σε κεντρική λεωφόρο, δεν κατάλαβα την παραμικρή ενόχληση από τυχόν θορύβους. Αυτό το συνειδητοποίησα φεύγοντας και είναι κάτι που μου έκανε μεγάλη εντύπωση.

Για το service έχω να πω μόνο τα καλύτερα. Δεν είναι και το ευκολότερο πράγμα του κόσμου να έχεις να εξυπηρετήσεις ταυτόχρονα μία τόσο μεγάλη παρέα αλλά και όλους τους υπόλοιπους πελάτες που είχαν κατακλύσει τον χώρο. Όλα μας προσφέρθηκαν σε σωστούς χρόνους και –πολύ σημαντικό- σε άψογη θερμοκρασία. Για όση ώρα μείναμε (σχεδόν 5άωρο- χρόνος ρεκόρ για εμένα…) δεν έκανε την παραμικρή καμπή. Παρέμειναν το ίδιο φρέσκοι και ευγενικοί. Χαμογελαστοί, άμεσοι και ΑΝΕΤΟΙ. Είχαν συνέχεια τον νου τους να μαζέψουν όποιο πιάτο έχει αδειάσει ή να ικανοποιήσουν την όποια έξτρα παραγγελία δίναμε, πάντα χωρίς υπενθύμιση…
Η συνεργασία κουζίνας & εξυπηρέτησης δούλευε σαν καλολαδωμένη μηχανή. Ροή χωρίς κενά, καθυστερήσεις ή αστοχίες. Και θα το επαναλάβω για να εμπεδωθεί. Σε έναν χώρο που για όσο μείναμε δεν υπήρχε ελεύθερη καρέκλα ούτε για δείγμα.
Έχω δει service να χάνει τον μπούσουλα έχοντας να εξυπηρετήσει τον μισό από αυτόν τον κόσμο. Επίσης έχω δει την συσσωρευμένη κούραση του προσωπικού –κάτι απολύτως ανθρώπινο- να βγαίνει σε έκφραση και ακόμα χειρότερα σε συμπεριφορά.
Εδώ το service ήταν και παρέμεινε υποδειγματικό. Αν και απαρτίζονταν από νεαρά άτομα, ήταν επαγγελματίες. Ένα μεγάλο μπράβο στους ίδιους αλλά και στους επιχειρηματίες που έχουν κάνει σωστή επιλογή στελέχωσης.

Τώρα, όμως, αρχίζουν τα δύσκολα.
Τι να πρωτοθυμηθώ από τα όσα παραγγείλαμε και γεύτηκα? Που πραγματικά βομβαρδιστήκαμε ανελέητα από τα συνεχόμενα πιάτα που κατέφθαναν στο τραπέζι μας. Και ποιο να ξεχωρίσω που ήταν όλα σε τόσο εξαιρετικό επίπεδο? Λόγω του μεγέθους της παρέας, μου δόθηκε η ευκαιρία να δοκιμάσω πάρα πολλές από τις γεύσεις τους. Κάτι που στην αντίθετη περίπτωση μικρής παρέας, θα ήταν απλώς πολυτέλεια. Θα σας πω κάτι… έχω την εντύπωση πως και τυφλά να παραγγείλετε, και πάλι θα μείνετε απόλυτα ικανοποιημένοι. Αυτό γιατί όλα όσα δοκίμασα ήταν νόστιμα, ευφάνταστα και καλοεκτελεσμένα. Τι άλλο να ζητήσει κανείς?
Για να μη φρικάρετε με το μέγεθος της παραγγελίας και μου βγει το όνομα του κοιλιόδουλου (που σιγά να μη μου έχει βγει ήδη, δηλαδή…), αν και δοκίμασα σεβαστότατη ποσότητα από όλα τα πιάτα, θα προσπαθήσω να αναφερθώ σε αυτά που ξεχώρισα και που κούμπωσαν περισσότερο στις γεύσεις μου. Οπότε θα επικεντρωθώ στο περίπου 85% της παραγγελίας.
Από σαλάτες:
• Την ομώνυμη τους. Πράσινη βάση από μαρούλι και iceberg. Ανάλογα με την εποχή και την διαθεσιμότητα προσθέτουν πεπόνι ή μήλο. Χειμώνας γαρ, μας προσφέρθηκε με μηλαράκι. Guest star το πεκορίνο Αμφιλοχίας. Συμμετέχουν ο δυόσμος και το dressing από μουστάρδα και μέλι. Κι ένας προβληματισμός μου προς του ίδιους αλλά και όλο το κοινό που τυχόν διαβάσει αυτή την κριτική. Μα γιατί χρησιμοποιείται τόσο μα τόσο σπάνια το σέλερι? Είναι λατρεμένο, έχει πιο διακριτική γεύση από το σέλινο οπότε δεν καπελώνει τα υπόλοιπα υλικά, ταιριάζει πάρα πολύ με όλες σχεδόν τις σαλάτες. Δώστε του μια ευκαιρία και δεν νομίζω να σας απογοητεύσει…
• Σαλάτα με σπανάκι. Αντίθετα με πολύ κόσμο, προτιμώ ωμό το σπανάκι και όσα χρόνια κι αν περάσουν δεν νομίζω ποτέ να σταματήσει να με ενθουσιάζει ο τρόπος που παντρεύεται με το ελαφρώς ψημένο μανούρι, ίσα ίσα για να τονιστεί η γεύση του. Πάντως σε αντίθεση με την Ελληνική παράδοση που θέλει το τυρί να κάνει στενό παρεάκι με το σπανάκι – βλ. σπανακόπιτα, σπανακόρυζο με φετούλα ( must! ) κτλ-, η κυρά επιστήμη μας τα χαλάει λίγο και πάει και διαδίδει από δω κι από κει πως κανονικά το σπανάκι δεν πρέπει να νταλαβερίζεται με γαλακτοκιμικά προϊόντα. Γιατί, λέει, αν βρεθεί στο στομάχι μας το ασβέστιο από το τυράκι, θα εμποδίσει την απορρόφηση του αιμικού και μη αιμικού σιδήρου, που είναι από τα βασικά και πιο θρεπτικά στοιχεία στο σπανάκι. Ίσως να έχει βάση αυτό αλλά χλωμό το βλέπω να ακολουθήσω τις προτροπές της. Εκτός από το σπανάκι και το μανούρι, είχε ψιλοκομμένο μπέικον, ντοματίνια και sauce μπαλσάμικου με μέλι.

Κι επίσης…
• Σαγανάκι από φορμαέλα Αράχωβας, παναρισμένη με δημητριακά και χαρουπάλευρο. Συνοδευμένη με γλυκό του κουταλιού. Νομίζω πως είναι το πιάτο που εξαφανίστηκε – για να μη πω αφανίστηκε- πιο γρήγορα από το τραπέζι μας. Με την δικαιολογία και καλά ότι το τυρί σαγανάκι πρέπει να τρώγεται αμέσως μετά το σερβίρισμα…
• Τηγανιά μανιταριών με απάκι κοτόπουλου. Το εκτίμησα που δεν είχαν χρησιμοποιήσει το κλασικό απάκι αλλά αυτό που ήταν από κοτόπουλο. Τα μανιτάρια έχουν τόσο διακριτική και ντελικάτη γεύση που ένας πολύ αλμυρός εισβολέας θα τα καπέλωνε. Στα πολύ νόστιμα και ζουμερά πιάτα που δοκίμασα και που σίγουρα θα ήθελα να ξαναπαραγγείλω.
• Λουκάνικο Καρπενησίου με τραχανά και φέτα. Όταν το άκουσα, το μυαλό μου έτρεξε σε κάποιο πιάτο που στην βάση του θα έχει στρωμένο τραχανά ετοιμασμένο με φέτα και από πάνω του το ψημένο λουκάνικο. Διαψεύστηκα ευχάριστα αφού ο τραχανάς και η φέτα ήταν μέσα στο λουκάνικο και ένα με την σύστασή του. Άψογο! 3 μεγάλα τεμάχια στην μερίδα, που σε γέμιζε και σε εικόνα και σε γεύση.
• Φωλιά πατάτας με τηγανητό αβγό, απάκι και κάποιο κίτρινο τυρί που τώρα μου διαφεύγει. Ποιος δεν έχει συνδέσει τα παιδικά του χρόνια με τις πατατούλες με αβγά. Λοιπόν καιρός να εκμοντερνίσετε τις αναμνήσεις σας! Ωραία παρουσίαση και απόλυτα διασκεδαστικό το να σπας τα αβγουλάκια και να τα αναμιγνύεις με τα υπόλοιπα υλικά. Επειδή βλέπω πως το Φυσαρμόνικα εκπροσωπείται, θα πάρω το θάρρος/ θράσος να κάνω καλοπροαίρετα μία πρόταση και ελπίζω να μου συγχωρεθεί η πρωτοβουλία μου. Κάπου θα ήθελα παραπάνω ένταση σε αυτό το πιάτο. Το τυρί που είχε χρησιμοποιηθεί δεν μου φάνηκε επαρκώς αλμυρό. Εναλλακτικά ίσως του πήγαινε λίγο ψιλοκομμένο λουκάνικο. Πάντως κάτι που και θα έδενε με τα υπόλοιπα υλικά και θα το έκαναν ακόμα πιο έντονο και δυνατό.
• Τηγανιά κοτόπουλο mojito! Δύο αγάπες στο ίδιο πιάτο («γεια σας, είμαι ο ΙΩΓΙΑΝΝΗΣ και είμαι εντάξει»- «και ο ΙΩΓΙΑΝΝΗΣ είναι εντάξει»). Το κοτόπουλο είχε ετοιμαστεί με δυόσμο, καστανή ζάχαρη και λαιμ ενώ για πυροσβεστήρα χρησιμοποίησαν ρούμι. Λόγω επικινδυνότητας συνιστάται να μην επιχειρήσετε να το κάνετε μόνοι σας στο σπίτι. Και γιατί παρακαλώ να βάλετε τον εαυτό σας σε κίνδυνο (από το να κάψετε τις πλούσιες μπούκλες σας μέχρι να σας βγει αποτυχημένο) και ταλαιπωρία αφού μπορείτε να το χαρείτε απίστευτα ζουμερό στο Φυσαρμόνικα?
• Σπιτική τυροκαυτερή με καπνιστό μπούκοβο. Εμένα μου έφερε πιο κοντά στην τυροσαλάτα. Την περίμενα και την ήθελα αρκετά πιο πικάντικη (ίσως γιατί είχα διαβάσει για την προσθήκη του μπούκοβου), όμως γούστα είναι αυτά. Η ποσότητά της εντυπωσιακά μεγάλη.
• Μπιφτεκάκια με καπνιστό τυρί Μετσόβου (μεγάλη λατρεία! ). Μας προσφέρθηκαν με ένα μπολάκι με κόκκινη σάλτσα φρέσκιας ντομάτας. Ένα από τα πιάτα που καταλάβαινες την πολύ καλή πρώτη ύλη που χρησιμοποιούν. Μέσα στην απλότητά του, ήταν σαφώς ανάμεσα στο πολύ καλά πιάτα που δοκίμασα εκείνο το τραπέζι. Η μερίδα είχε 5 τεμάχια και με πόνο ψυχής διαπίστωσα πως μου αναλογούσε μόνο ένα από αυτά… Όμως κράτησα χαρακτήρα και δεν πήρα ένα ακόμα. Η ζωή επιφυλάσσει κινδύνους. Δεν μπορείς να ξέρεις ούτε καν τους διπλανούς σου. Και τι μου λέει εμένα πως δεν κάνουν πολεμικές τέχνες και με αρχίσουν στις γρήγορες…
• Άφησα το καλύτερο για το τέλος! Ribs με sweet chili sauce. Ήταν τόσο καλά ψημένα που πραγματικά έλιωνε στο στόμα. Η σάρκα αποχωριζότανε το κόκκαλο χωρίς το παραμικρό παρακάλι. Προφανώς ήταν αποτέλεσμα αργού και βασανιστικού ψησίματος. Μας προσφέρθηκε πάνω σε υπεραρκετές πατάτες, ψημένες με την φλούδα τους. Όλες οι αισθήσεις μου το έστεψαν σαν τον βασιλιά του γεύματος! Εμφάνιση, γεύση, εκτέλεση στο απόλυτο 10!

Και για το κλείσιμο…
Απορώ με το κουράγιο μου όχι απλώς να φάω μετά από όλα αυτά και γλυκό, αλλά να του αλλάξω και τα φώτα! Κι όχι μόνο ένα… τουλάχιστον 4 παρέλασαν μπροστά μου. Και φυσικά δοκίμασα από όλα! Ξεχώρισα με διαφορά την μους από χαλβά που ήρθε απλωμένη σε ένα χαλάκι από τριμμένο μπισκότο. Γενικά είμαι φαν του χαλβά αλλά συχνά τον βαριέμαι εύκολα αφού μετά τις 2-3 πρώτες μπουκιές νιώθω να με λιγώνει. Από τον συγκεκριμένο θα μπορούσα να απολαύσω ακόμα και δύο μερίδες χωρίς δεύτερη σκέψη. Μου άρεσε τόσο πολύ που αποχωρώντας ζήτησα από το άτομο που έφευγα μαζί να ξετρυπώσει από κάπου την συνταγή και να μας την φτιάξει. Πάντως, εκτός από τον χαλβά κατά την παρασκευή του πρέπει να είχε χρησιμοποιηθεί και κρέμα γάλακτος για να το βοηθήσει να πάρει αυτήν την υφή και πλούσια γεύση.
Το άλλο γλυκό που ξεχώρισα ήταν το μιλόφι που για τα δικά μου γούστα είναι ανώτερο από το μπανόφι. Είναι ένα γλυκό που γενικά αποφεύγω να παραγγέλνω γιατί τις περισσότερες φορές υπερβάλουν στην προσθήκη της καραμέλας και το αποτέλεσμα είναι πολύ γλυκό για τα γούστα μου. Το συγκεκριμένο ήταν απόλυτα ισορροπημένο.

Ήπια «ψαγμένη» μπύρα Weiss αλλοδαπής προέλευσης που την έχω ξανασυναντήσει μόνο σε χώρους που είναι αμιγώς προσανατολισμένοι στην μπυροποσία και τα συνοδευτικά της. Αφού όπως είδα στον κατάλογό τους προτιμούν και προωθούν τα ελληνικά προϊόντα, πιστεύω πως θα ήταν καλή ιδέα να προσθέσουν και 1-2 ετικέτες από ελληνική ζυθοποιία γιατί υπάρχουν εξαιρετικές προτάσεις στις εγχώριες Weiss.

Τελικά, κλείνοντας την κριτική και φέρνοντας στο μυαλό μου στιγμές από το τραπέζι, αισθάνθηκα να πλημυρίζομαι από ενθουσιασμό που θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας. Έτσι μία από τις επόμενες ημέρες θα δείτε αυτή την κριτική να φιγουράρει ανάμεσα σε άλλες, αγαπημένων μου χρηστών.
Ελπίζω όμως να κάνω και 2η (και γιατί όχι και 3η…και 4η… ) επίσκεψη και να επανέλθω με νέο feedback που έχω το προαίσθημα πως απλά θα επιβεβαιώσει την αρχική, πολύ θετική εμπειρία μου.

Υ. Γ. 1 Για να νοιώθω πιο εντάξει τόσο με τον εαυτό μου όσο και με όσους από εσάς αποφασίσετε να το επισκεφτείτε, να αναφέρω πως ο χώρος θα αντιπροσωπεύνονταν πιο σωστά με ένα «3,5». Όμως από την στιγμή που το Ask4food δεν μας παρέχει την δυνατότητα μεγαλύτερης ακρίβιας κι επειδή θεωρώ πως με το «3» (που έχω βάλει σε σαφώς υποδεέστερους χώρους) θα το αδικούσα, κατέληξα στην βαθμολογία που τελικά επέλεξα.
Υ. Γ.2 Αγαπητέ ΤΡΩΓΩΝ, σ ευχαριστώ πολύ για την πρότασή σου. Είναι ο καλύτερος τρόπος να ξετρυπώνονται καλές περιπτώσεις για τις οποίες ποτέ δεν θα μαθαίναμε κάτι και είναι κρίμα.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

11 Δεκ 2016

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
17-25

Είμαι σε δίλημμα! Ξεκινάω αυτήν τη κριτική και πραγματικά δεν ξέρω ακόμα αν θα την τελειώσω. Ο λόγος? Η παρθενική μου επίσκεψη στο Φυσαρμόνικα ήταν πολύ διαφορετική από αυτές που συνήθως κάνω σε εξόδους μου για φαγητό. Και η διαφορά εντοπίζεται στο μέγεθος και σύνθεση της παρέας. Το μόνο που με προβληματίζει είναι πως μην κάνοντας αναφορά σε ιδιαίτερες λεπτομέρειες, τους αδικήσω άθελά μου. Γιατί εισέπραξα πως ένα από τα μεγάλα τους ατού είναι πως δίνουν μεγάλη προσοχή σε αυτές. Κάτι που εκτιμώ, σέβομαι και αναγνωρίζω.

Όσο πιο μικρή η παρέα και όσο πιο συχνή είναι η συνάντηση και επικοινωνία με τα άτομα που την απαρτίζουν, τόσο περισσότερο σου αφήνει η περίσταση ελεύθερη σκέψη για να προσέξεις τις λεπτομέρειες. Όμως η συγκεκριμένη επίσκεψη ήταν στον αντίποδα. Μεγάλη παρέα, νέες πτυχές στον χαρακτήρα και προσωπικότητα τους. Κουβέντες για θέατρο (δηλώνω εντυπωσιασμένος με τις γνώσεις ατόμου της παρέας! ), new entries, αθλητικά δρώμενα, ταξίδια, περιπέτειες σε κακόφημα μπαράκια, τσακωμούς με γείτονες, προσωπικά βιντεάκια που σε κάνουν να χαμογελάς μέχρι τα αφτιά, τσαχπινιές, σπόντες, φωτογραφίες και αγκαλιές. Με μία λέξη… Χημεία. Μπροστά μου ξεδιπλώνονταν ένας άλλος κόσμος και δεν ήθελα να χάσω λεπτό από αυτή την αίσθηση. Ήθελα να απολαύσω την κάθε στιγμή και να μείνω αναπόσπαστος.
Έτσι, αντίθετα από το ότι συνηθίζω, αυτή η κριτική μου θα στηριχτεί όχι σε λεπτομέρειες αλλά στην αίσθηση που αποκόμισα στην διάρκεια του γεύματος και η οποία με ακολούθησε γλυκά το βράδυ που ήρθε. Για να μη πω πως αυτή η αίσθηση είναι ακόμα χαραγμένη στην πολύ καλή σημερινή μου διάθεση μία μέρα μετά.
Και για να κλείσω και το κεφάλαιο «λεπτομέρεια» γιατί σας έχω κάνει ήδη τα νεύρα σμπαράλια (τσατάλια, κρόσια, μπαλόνια κτλ κτλ), θα σας πω ένα παράδειγμα. Σκεφτείτε πόσες φορές στην ζωή σας έχετε δει μια ταινία που σας άρεσε και αποχωρώντας από την σκοτεινή αίθουσα του σινεμά, φεύγετε με μία πολύ γλυκιά αίσθηση. Όμως όταν στο μέλλον ξαναβλέπετε την ίδια ταινία, ανακαλύπτετε λεπτομέρειες και πτυχές που σας είχαν αρχικά διαφύγει και εκτιμάτε ακόμα περισσότερο το γενικό αποτέλεσμα. Έτσι ελπίζω να μου δοθεί πολύ άμεσα η ευκαιρία να το επισκεφτώ εκ νέου για μια επανάληψη και εμπέδωση! Προκαταβολικά αναφέρω, δίνοντας δείγματα για το τι θα επακολουθήσει, πως το θέλω πολύ!

Λόγω του ότι υπήρχε η περίπτωση να πιούμε λίγο παραπάνω, επιλέξαμε να μη πάρουμε αμάξι μαζί μας. Κανένα πρόβλημα! Η στάση του metro είναι 1-2 τετράγωνα μακριά τους. Πόσο βολικό!
Ο χώρος φιλόξενος, περιποιημένος και τακτικός. Το τραπέζι μας είχε στρωθεί στον εξωτερικό τους χώρο, που φωτίζονταν από μικρά λαμπιόνια. Ήταν τέλη Νοέμβρη και η πρώτη φορά για φέτος που μετά τις διαφημίσεις των JUMBO και τον γείτονα μου που έχει στολίσει από τέλη Σεπτέμβρη το μπαλκόνι του, ένοιωσα πως πλησιάζουν τα Χριστούγεννα. Μέσα στην μουντρουχιά των τελευταίων ημερών, το είχα πραγματικά ανάγκη. Οι τοίχοι σε αποχρώσεις του ανοιχτού πράσινου, χρώμα που αγαπώ γιατί με χαλαρώνει! Δεν είναι τυχαίο που το καθιστικό μου, θυμίζει λιβάδι… Ξύλινα καθίσματα και τραπέζια στρωμένα με χάρτινα σουπλά και σερβίτσια. Παρόλο που ήμασταν τόσο κοντά σε κεντρική λεωφόρο, δεν κατάλαβα την παραμικρή ενόχληση από τυχόν θορύβους. Αυτό το συνειδητοποίησα φεύγοντας και είναι κάτι που μου έκανε μεγάλη εντύπωση.

Για το service έχω να πω μόνο τα καλύτερα. Δεν είναι και το ευκολότερο πράγμα του κόσμου να έχεις να εξυπηρετήσεις ταυτόχρονα μία τόσο μεγάλη παρέα αλλά και όλους τους υπόλοιπους πελάτες που είχαν κατακλύσει τον χώρο. Όλα μας προσφέρθηκαν σε σωστούς χρόνους και –πολύ σημαντικό- σε άψογη θερμοκρασία. Για όση ώρα μείναμε (σχεδόν 5άωρο- χρόνος ρεκόρ για εμένα…) δεν έκανε την παραμικρή καμπή. Παρέμειναν το ίδιο φρέσκοι και ευγενικοί. Χαμογελαστοί, άμεσοι και ΑΝΕΤΟΙ. Είχαν συνέχεια τον νου τους να μαζέψουν όποιο πιάτο έχει αδειάσει ή να ικανοποιήσουν την όποια έξτρα παραγγελία δίναμε, πάντα χωρίς υπενθύμιση…
Η συνεργασία κουζίνας & εξυπηρέτησης δούλευε σαν καλολαδωμένη μηχανή. Ροή χωρίς κενά, καθυστερήσεις ή αστοχίες. Και θα το επαναλάβω για να εμπεδωθεί. Σε έναν χώρο που για όσο μείναμε δεν υπήρχε ελεύθερη καρέκλα ούτε για δείγμα.
Έχω δει service να χάνει τον μπούσουλα έχοντας να εξυπηρετήσει τον μισό από αυτόν τον κόσμο. Επίσης έχω δει την συσσωρευμένη κούραση του προσωπικού –κάτι απολύτως ανθρώπινο- να βγαίνει σε έκφραση και ακόμα χειρότερα σε συμπεριφορά.
Εδώ το service ήταν και παρέμεινε υποδειγματικό. Αν και απαρτίζονταν από νεαρά άτομα, ήταν επαγγελματίες. Ένα μεγάλο μπράβο στους ίδιους αλλά και στους επιχειρηματίες που έχουν κάνει σωστή επιλογή στελέχωσης.

Τώρα, όμως, αρχίζουν τα δύσκολα.
Τι να πρωτοθυμηθώ από τα όσα παραγγείλαμε και γεύτηκα? Που πραγματικά βομβαρδιστήκαμε ανελέητα από τα συνεχόμενα πιάτα που κατέφθαναν στο τραπέζι μας. Και ποιο να ξεχωρίσω που ήταν όλα σε τόσο εξαιρετικό επίπεδο? Λόγω του μεγέθους της παρέας, μου δόθηκε η ευκαιρία να δοκιμάσω πάρα πολλές από τις γεύσεις τους. Κάτι που στην αντίθετη περίπτωση μικρής παρέας, θα ήταν απλώς πολυτέλεια. Θα σας πω κάτι… έχω την εντύπωση πως και τυφλά να παραγγείλετε, και πάλι θα μείνετε απόλυτα ικανοποιημένοι. Αυτό γιατί όλα όσα δοκίμασα ήταν νόστιμα, ευφάνταστα και καλοεκτελεσμένα. Τι άλλο να ζητήσει κανείς?
Για να μη φρικάρετε με το μέγεθος της παραγγελίας και μου βγει το όνομα του κοιλιόδουλου (που σιγά να μη μου έχει βγει ήδη, δηλαδή…), αν και δοκίμασα σεβαστότατη ποσότητα από όλα τα πιάτα, θα προσπαθήσω να αναφερθώ σε αυτά που ξεχώρισα και που κούμπωσαν περισσότερο στις γεύσεις μου. Οπότε θα επικεντρωθώ στο περίπου 85% της παραγγελίας.
Από σαλάτες:
• Την ομώνυμη τους. Πράσινη βάση από μαρούλι και iceberg. Ανάλογα με την εποχή και την διαθεσιμότητα προσθέτουν πεπόνι ή μήλο. Χειμώνας γαρ, μας προσφέρθηκε με μηλαράκι. Guest star το πεκορίνο Αμφιλοχίας. Συμμετέχουν ο δυόσμος και το dressing από μουστάρδα και μέλι. Κι ένας προβληματισμός μου προς του ίδιους αλλά και όλο το κοινό που τυχόν διαβάσει αυτή την κριτική. Μα γιατί χρησιμοποιείται τόσο μα τόσο σπάνια το σέλερι? Είναι λατρεμένο, έχει πιο διακριτική γεύση από το σέλινο οπότε δεν καπελώνει τα υπόλοιπα υλικά, ταιριάζει πάρα πολύ με όλες σχεδόν τις σαλάτες. Δώστε του μια ευκαιρία και δεν νομίζω να σας απογοητεύσει…
• Σαλάτα με σπανάκι. Αντίθετα με πολύ κόσμο, προτιμώ ωμό το σπανάκι και όσα χρόνια κι αν περάσουν δεν νομίζω ποτέ να σταματήσει να με ενθουσιάζει ο τρόπος που παντρεύεται με το ελαφρώς ψημένο μανούρι, ίσα ίσα για να τονιστεί η γεύση του. Πάντως σε αντίθεση με την Ελληνική παράδοση που θέλει το τυρί να κάνει στενό παρεάκι με το σπανάκι – βλ. σπανακόπιτα, σπανακόρυζο με φετούλα ( must! ) κτλ-, η κυρά επιστήμη μας τα χαλάει λίγο και πάει και διαδίδει από δω κι από κει πως κανονικά το σπανάκι δεν πρέπει να νταλαβερίζεται με γαλακτοκιμικά προϊόντα. Γιατί, λέει, αν βρεθεί στο στομάχι μας το ασβέστιο από το τυράκι, θα εμποδίσει την απορρόφηση του αιμικού και μη αιμικού σιδήρου, που είναι από τα βασικά και πιο θρεπτικά στοιχεία στο σπανάκι. Ίσως να έχει βάση αυτό αλλά χλωμό το βλέπω να ακολουθήσω τις προτροπές της. Εκτός από το σπανάκι και το μανούρι, είχε ψιλοκομμένο μπέικον, ντοματίνια και sauce μπαλσάμικου με μέλι.

Κι επίσης…
• Σαγανάκι από φορμαέλα Αράχωβας, παναρισμένη με δημητριακά και χαρουπάλευρο. Συνοδευμένη με γλυκό του κουταλιού. Νομίζω πως είναι το πιάτο που εξαφανίστηκε – για να μη πω αφανίστηκε- πιο γρήγορα από το τραπέζι μας. Με την δικαιολογία και καλά ότι το τυρί σαγανάκι πρέπει να τρώγεται αμέσως μετά το σερβίρισμα…
• Τηγανιά μανιταριών με απάκι κοτόπουλου. Το εκτίμησα που δεν είχαν χρησιμοποιήσει το κλασικό απάκι αλλά αυτό που ήταν από κοτόπουλο. Τα μανιτάρια έχουν τόσο διακριτική και ντελικάτη γεύση που ένας πολύ αλμυρός εισβολέας θα τα καπέλωνε. Στα πολύ νόστιμα και ζουμερά πιάτα που δοκίμασα και που σίγουρα θα ήθελα να ξαναπαραγγείλω.
• Λουκάνικο Καρπενησίου με τραχανά και φέτα. Όταν το άκουσα, το μυαλό μου έτρεξε σε κάποιο πιάτο που στην βάση του θα έχει στρωμένο τραχανά ετοιμασμένο με φέτα και από πάνω του το ψημένο λουκάνικο. Διαψεύστηκα ευχάριστα αφού ο τραχανάς και η φέτα ήταν μέσα στο λουκάνικο και ένα με την σύστασή του. Άψογο! 3 μεγάλα τεμάχια στην μερίδα, που σε γέμιζε και σε εικόνα και σε γεύση.
• Φωλιά πατάτας με τηγανητό αβγό, απάκι και κάποιο κίτρινο τυρί που τώρα μου διαφεύγει. Ποιος δεν έχει συνδέσει τα παιδικά του χρόνια με τις πατατούλες με αβγά. Λοιπόν καιρός να εκμοντερνίσετε τις αναμνήσεις σας! Ωραία παρουσίαση και απόλυτα διασκεδαστικό το να σπας τα αβγουλάκια και να τα αναμιγνύεις με τα υπόλοιπα υλικά. Επειδή βλέπω πως το Φυσαρμόνικα εκπροσωπείται, θα πάρω το θάρρος/ θράσος να κάνω καλοπροαίρετα μία πρόταση και ελπίζω να μου συγχωρεθεί η πρωτοβουλία μου. Κάπου θα ήθελα παραπάνω ένταση σε αυτό το πιάτο. Το τυρί που είχε χρησιμοποιηθεί δεν μου φάνηκε επαρκώς αλμυρό. Εναλλακτικά ίσως του πήγαινε λίγο ψιλοκομμένο λουκάνικο. Πάντως κάτι που και θα έδενε με τα υπόλοιπα υλικά και θα το έκαναν ακόμα πιο έντονο και δυνατό.
• Τηγανιά κοτόπουλο mojito! Δύο αγάπες στο ίδιο πιάτο («γεια σας, είμαι ο ΙΩΓΙΑΝΝΗΣ και είμαι εντάξει»- «και ο ΙΩΓΙΑΝΝΗΣ είναι εντάξει»). Το κοτόπουλο είχε ετοιμαστεί με δυόσμο, καστανή ζάχαρη και λαιμ ενώ για πυροσβεστήρα χρησιμοποίησαν ρούμι. Λόγω επικινδυνότητας συνιστάται να μην επιχειρήσετε να το κάνετε μόνοι σας στο σπίτι. Και γιατί παρακαλώ να βάλετε τον εαυτό σας σε κίνδυνο (από το να κάψετε τις πλούσιες μπούκλες σας μέχρι να σας βγει αποτυχημένο) και ταλαιπωρία αφού μπορείτε να το χαρείτε απίστευτα ζουμερό στο Φυσαρμόνικα?
• Σπιτική τυροκαυτερή με καπνιστό μπούκοβο. Εμένα μου έφερε πιο κοντά στην τυροσαλάτα. Την περίμενα και την ήθελα αρκετά πιο πικάντικη (ίσως γιατί είχα διαβάσει για την προσθήκη του μπούκοβου), όμως γούστα είναι αυτά. Η ποσότητά της εντυπωσιακά μεγάλη.
• Μπιφτεκάκια με καπνιστό τυρί Μετσόβου (μεγάλη λατρεία! ). Μας προσφέρθηκαν με ένα μπολάκι με κόκκινη σάλτσα φρέσκιας ντομάτας. Ένα από τα πιάτα που καταλάβαινες την πολύ καλή πρώτη ύλη που χρησιμοποιούν. Μέσα στην απλότητά του, ήταν σαφώς ανάμεσα στο πολύ καλά πιάτα που δοκίμασα εκείνο το τραπέζι. Η μερίδα είχε 5 τεμάχια και με πόνο ψυχής διαπίστωσα πως μου αναλογούσε μόνο ένα από αυτά… Όμως κράτησα χαρακτήρα και δεν πήρα ένα ακόμα. Η ζωή επιφυλάσσει κινδύνους. Δεν μπορείς να ξέρεις ούτε καν τους διπλανούς σου. Και τι μου λέει εμένα πως δεν κάνουν πολεμικές τέχνες και με αρχίσουν στις γρήγορες…
• Άφησα το καλύτερο για το τέλος! Ribs με sweet chili sauce. Ήταν τόσο καλά ψημένα που πραγματικά έλιωνε στο στόμα. Η σάρκα αποχωριζότανε το κόκκαλο χωρίς το παραμικρό παρακάλι. Προφανώς ήταν αποτέλεσμα αργού και βασανιστικού ψησίματος. Μας προσφέρθηκε πάνω σε υπεραρκετές πατάτες, ψημένες με την φλούδα τους. Όλες οι αισθήσεις μου το έστεψαν σαν τον βασιλιά του γεύματος! Εμφάνιση, γεύση, εκτέλεση στο απόλυτο 10!

Και για το κλείσιμο…
Απορώ με το κουράγιο μου όχι απλώς να φάω μετά από όλα αυτά και γλυκό, αλλά να του αλλάξω και τα φώτα! Κι όχι μόνο ένα… τουλάχιστον 4 παρέλασαν μπροστά μου. Και φυσικά δοκίμασα από όλα! Ξεχώρισα με διαφορά την μους από χαλβά που ήρθε απλωμένη σε ένα χαλάκι από τριμμένο μπισκότο. Γενικά είμαι φαν του χαλβά αλλά συχνά τον βαριέμαι εύκολα αφού μετά τις 2-3 πρώτες μπουκιές νιώθω να με λιγώνει. Από τον συγκεκριμένο θα μπορούσα να απολαύσω ακόμα και δύο μερίδες χωρίς δεύτερη σκέψη. Μου άρεσε τόσο πολύ που αποχωρώντας ζήτησα από το άτομο που έφευγα μαζί να ξετρυπώσει από κάπου την συνταγή και να μας την φτιάξει. Πάντως, εκτός από τον χαλβά κατά την παρασκευή του πρέπει να είχε χρησιμοποιηθεί και κρέμα γάλακτος για να το βοηθήσει να πάρει αυτήν την υφή και πλούσια γεύση.
Το άλλο γλυκό που ξεχώρισα ήταν το μιλόφι που για τα δικά μου γούστα είναι ανώτερο από το μπανόφι. Είναι ένα γλυκό που γενικά αποφεύγω να παραγγέλνω γιατί τις περισσότερες φορές υπερβάλουν στην προσθήκη της καραμέλας και το αποτέλεσμα είναι πολύ γλυκό για τα γούστα μου. Το συγκεκριμένο ήταν απόλυτα ισορροπημένο.

Ήπια «ψαγμένη» μπύρα Weiss αλλοδαπής προέλευσης που την έχω ξανασυναντήσει μόνο σε χώρους που είναι αμιγώς προσανατολισμένοι στην μπυροποσία και τα συνοδευτικά της. Αφού όπως είδα στον κατάλογό τους προτιμούν και προωθούν τα ελληνικά προϊόντα, πιστεύω πως θα ήταν καλή ιδέα να προσθέσουν και 1-2 ετικέτες από ελληνική ζυθοποιία γιατί υπάρχουν εξαιρετικές προτάσεις στις εγχώριες Weiss.

Τελικά, κλείνοντας την κριτική και φέρνοντας στο μυαλό μου στιγμές από το τραπέζι, αισθάνθηκα να πλημυρίζομαι από ενθουσιασμό που θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας. Έτσι μία από τις επόμενες ημέρες θα δείτε αυτή την κριτική να φιγουράρει ανάμεσα σε άλλες, αγαπημένων μου χρηστών.
Ελπίζω όμως να κάνω και 2η (και γιατί όχι και 3η…και 4η… ) επίσκεψη και να επανέλθω με νέο feedback που έχω το προαίσθημα πως απλά θα επιβεβαιώσει την αρχική, πολύ θετική εμπειρία μου.

Υ. Γ. 1 Για να νοιώθω πιο εντάξει τόσο με τον εαυτό μου όσο και με όσους από εσάς αποφασίσετε να το επισκεφτείτε, να αναφέρω πως ο χώρος θα αντιπροσωπεύνονταν πιο σωστά με ένα «3,5». Όμως από την στιγμή που το Ask4food δεν μας παρέχει την δυνατότητα μεγαλύτερης ακρίβιας κι επειδή θεωρώ πως με το «3» (που έχω βάλει σε σαφώς υποδεέστερους χώρους) θα το αδικούσα, κατέληξα στην βαθμολογία που τελικά επέλεξα.
Υ. Γ.2 Αγαπητέ ΤΡΩΓΩΝ, σ ευχαριστώ πολύ για την πρότασή σου. Είναι ο καλύτερος τρόπος να ξετρυπώνονται καλές περιπτώσεις για τις οποίες ποτέ δεν θα μαθαίναμε κάτι και είναι κρίμα.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

Etable

ΙΩΓΙΑΝΝΗΣ

Κυριακή 17 Δεκεμβρίου

Γεύση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4

Εξυπηρέτηση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4

Χώρος

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4

Value for money

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4

€ / Άτομο

17-25

Είμαι σε δίλημμα! Ξεκινάω αυτήν τη κριτική και πραγματικά δεν ξέρω ακόμα αν θα την τελειώσω. Ο λόγος? Η παρθενική μου επίσκεψη στο Φυσαρμόνικα ήταν πολύ διαφορετική από αυτές που συνήθως κάνω σε εξόδους μου για φαγητό. Και η διαφορά εντοπίζεται στο μέγεθος και σύνθεση της παρέας. Το μόνο που με προβληματίζει είναι πως μην κάνοντας αναφορά σε ιδιαίτερες λεπτομέρειες, τους αδικήσω άθελά μου. Γιατί εισέπραξα πως ένα από τα μεγάλα τους ατού είναι πως δίνουν μεγάλη προσοχή σε αυτές. Κάτι που εκτιμώ, σέβομαι και αναγνωρίζω.

Όσο πιο μικρή η παρέα και όσο πιο συχνή είναι η συνάντηση και επικοινωνία με τα άτομα που την απαρτίζουν, τόσο περισσότερο σου αφήνει η περίσταση ελεύθερη σκέψη για να προσέξεις τις λεπτομέρειες. Όμως η συγκεκριμένη επίσκεψη ήταν στον αντίποδα. Μεγάλη παρέα, νέες πτυχές στον χαρακτήρα και προσωπικότητα τους. Κουβέντες για θέατρο (δηλώνω εντυπωσιασμένος με τις γνώσεις ατόμου της παρέας! ), new entries, αθλητικά δρώμενα, ταξίδια, περιπέτειες σε κακόφημα μπαράκια, τσακωμούς με γείτονες, προσωπικά βιντεάκια που σε κάνουν να χαμογελάς μέχρι τα αφτιά, τσαχπινιές, σπόντες, φωτογραφίες και αγκαλιές. Με μία λέξη… Χημεία. Μπροστά μου ξεδιπλώνονταν ένας άλλος κόσμος και δεν ήθελα να χάσω λεπτό από αυτή την αίσθηση. Ήθελα να απολαύσω την κάθε στιγμή και να μείνω αναπόσπαστος.
Έτσι, αντίθετα από το ότι συνηθίζω, αυτή η κριτική μου θα στηριχτεί όχι σε λεπτομέρειες αλλά στην αίσθηση που αποκόμισα στην διάρκεια του γεύματος και η οποία με ακολούθησε γλυκά το βράδυ που ήρθε. Για να μη πω πως αυτή η αίσθηση είναι ακόμα χαραγμένη στην πολύ καλή σημερινή μου διάθεση μία μέρα μετά.
Και για να κλείσω και το κεφάλαιο «λεπτομέρεια» γιατί σας έχω κάνει ήδη τα νεύρα σμπαράλια (τσατάλια, κρόσια, μπαλόνια κτλ κτλ), θα σας πω ένα παράδειγμα. Σκεφτείτε πόσες φορές στην ζωή σας έχετε δει μια ταινία που σας άρεσε και αποχωρώντας από την σκοτεινή αίθουσα του σινεμά, φεύγετε με μία πολύ γλυκιά αίσθηση. Όμως όταν στο μέλλον ξαναβλέπετε την ίδια ταινία, ανακαλύπτετε λεπτομέρειες και πτυχές που σας είχαν αρχικά διαφύγει και εκτιμάτε ακόμα περισσότερο το γενικό αποτέλεσμα. Έτσι ελπίζω να μου δοθεί πολύ άμεσα η ευκαιρία να το επισκεφτώ εκ νέου για μια επανάληψη και εμπέδωση! Προκαταβολικά αναφέρω, δίνοντας δείγματα για το τι θα επακολουθήσει, πως το θέλω πολύ!

Λόγω του ότι υπήρχε η περίπτωση να πιούμε λίγο παραπάνω, επιλέξαμε να μη πάρουμε αμάξι μαζί μας. Κανένα πρόβλημα! Η στάση του metro είναι 1-2 τετράγωνα μακριά τους. Πόσο βολικό!
Ο χώρος φιλόξενος, περιποιημένος και τακτικός. Το τραπέζι μας είχε στρωθεί στον εξωτερικό τους χώρο, που φωτίζονταν από μικρά λαμπιόνια. Ήταν τέλη Νοέμβρη και η πρώτη φορά για φέτος που μετά τις διαφημίσεις των JUMBO και τον γείτονα μου που έχει στολίσει από τέλη Σεπτέμβρη το μπαλκόνι του, ένοιωσα πως πλησιάζουν τα Χριστούγεννα. Μέσα στην μουντρουχιά των τελευταίων ημερών, το είχα πραγματικά ανάγκη. Οι τοίχοι σε αποχρώσεις του ανοιχτού πράσινου, χρώμα που αγαπώ γιατί με χαλαρώνει! Δεν είναι τυχαίο που το καθιστικό μου, θυμίζει λιβάδι… Ξύλινα καθίσματα και τραπέζια στρωμένα με χάρτινα σουπλά και σερβίτσια. Παρόλο που ήμασταν τόσο κοντά σε κεντρική λεωφόρο, δεν κατάλαβα την παραμικρή ενόχληση από τυχόν θορύβους. Αυτό το συνειδητοποίησα φεύγοντας και είναι κάτι που μου έκανε μεγάλη εντύπωση.

Για το service έχω να πω μόνο τα καλύτερα. Δεν είναι και το ευκολότερο πράγμα του κόσμου να έχεις να εξυπηρετήσεις ταυτόχρονα μία τόσο μεγάλη παρέα αλλά και όλους τους υπόλοιπους πελάτες που είχαν κατακλύσει τον χώρο. Όλα μας προσφέρθηκαν σε σωστούς χρόνους και –πολύ σημαντικό- σε άψογη θερμοκρασία. Για όση ώρα μείναμε (σχεδόν 5άωρο- χρόνος ρεκόρ για εμένα…) δεν έκανε την παραμικρή καμπή. Παρέμειναν το ίδιο φρέσκοι και ευγενικοί. Χαμογελαστοί, άμεσοι και ΑΝΕΤΟΙ. Είχαν συνέχεια τον νου τους να μαζέψουν όποιο πιάτο έχει αδειάσει ή να ικανοποιήσουν την όποια έξτρα παραγγελία δίναμε, πάντα χωρίς υπενθύμιση…
Η συνεργασία κουζίνας & εξυπηρέτησης δούλευε σαν καλολαδωμένη μηχανή. Ροή χωρίς κενά, καθυστερήσεις ή αστοχίες. Και θα το επαναλάβω για να εμπεδωθεί. Σε έναν χώρο που για όσο μείναμε δεν υπήρχε ελεύθερη καρέκλα ούτε για δείγμα.
Έχω δει service να χάνει τον μπούσουλα έχοντας να εξυπηρετήσει τον μισό από αυτόν τον κόσμο. Επίσης έχω δει την συσσωρευμένη κούραση του προσωπικού –κάτι απολύτως ανθρώπινο- να βγαίνει σε έκφραση και ακόμα χειρότερα σε συμπεριφορά.
Εδώ το service ήταν και παρέμεινε υποδειγματικό. Αν και απαρτίζονταν από νεαρά άτομα, ήταν επαγγελματίες. Ένα μεγάλο μπράβο στους ίδιους αλλά και στους επιχειρηματίες που έχουν κάνει σωστή επιλογή στελέχωσης.

Τώρα, όμως, αρχίζουν τα δύσκολα.
Τι να πρωτοθυμηθώ από τα όσα παραγγείλαμε και γεύτηκα? Που πραγματικά βομβαρδιστήκαμε ανελέητα από τα συνεχόμενα πιάτα που κατέφθαναν στο τραπέζι μας. Και ποιο να ξεχωρίσω που ήταν όλα σε τόσο εξαιρετικό επίπεδο? Λόγω του μεγέθους της παρέας, μου δόθηκε η ευκαιρία να δοκιμάσω πάρα πολλές από τις γεύσεις τους. Κάτι που στην αντίθετη περίπτωση μικρής παρέας, θα ήταν απλώς πολυτέλεια. Θα σας πω κάτι… έχω την εντύπωση πως και τυφλά να παραγγείλετε, και πάλι θα μείνετε απόλυτα ικανοποιημένοι. Αυτό γιατί όλα όσα δοκίμασα ήταν νόστιμα, ευφάνταστα και καλοεκτελεσμένα. Τι άλλο να ζητήσει κανείς?
Για να μη φρικάρετε με το μέγεθος της παραγγελίας και μου βγει το όνομα του κοιλιόδουλου (που σιγά να μη μου έχει βγει ήδη, δηλαδή…), αν και δοκίμασα σεβαστότατη ποσότητα από όλα τα πιάτα, θα προσπαθήσω να αναφερθώ σε αυτά που ξεχώρισα και που κούμπωσαν περισσότερο στις γεύσεις μου. Οπότε θα επικεντρωθώ στο περίπου 85% της παραγγελίας.
Από σαλάτες:
• Την ομώνυμη τους. Πράσινη βάση από μαρούλι και iceberg. Ανάλογα με την εποχή και την διαθεσιμότητα προσθέτουν πεπόνι ή μήλο. Χειμώνας γαρ, μας προσφέρθηκε με μηλαράκι. Guest star το πεκορίνο Αμφιλοχίας. Συμμετέχουν ο δυόσμος και το dressing από μουστάρδα και μέλι. Κι ένας προβληματισμός μου προς του ίδιους αλλά και όλο το κοινό που τυχόν διαβάσει αυτή την κριτική. Μα γιατί χρησιμοποιείται τόσο μα τόσο σπάνια το σέλερι? Είναι λατρεμένο, έχει πιο διακριτική γεύση από το σέλινο οπότε δεν καπελώνει τα υπόλοιπα υλικά, ταιριάζει πάρα πολύ με όλες σχεδόν τις σαλάτες. Δώστε του μια ευκαιρία και δεν νομίζω να σας απογοητεύσει…
• Σαλάτα με σπανάκι. Αντίθετα με πολύ κόσμο, προτιμώ ωμό το σπανάκι και όσα χρόνια κι αν περάσουν δεν νομίζω ποτέ να σταματήσει να με ενθουσιάζει ο τρόπος που παντρεύεται με το ελαφρώς ψημένο μανούρι, ίσα ίσα για να τονιστεί η γεύση του. Πάντως σε αντίθεση με την Ελληνική παράδοση που θέλει το τυρί να κάνει στενό παρεάκι με το σπανάκι – βλ. σπανακόπιτα, σπανακόρυζο με φετούλα ( must! ) κτλ-, η κυρά επιστήμη μας τα χαλάει λίγο και πάει και διαδίδει από δω κι από κει πως κανονικά το σπανάκι δεν πρέπει να νταλαβερίζεται με γαλακτοκιμικά προϊόντα. Γιατί, λέει, αν βρεθεί στο στομάχι μας το ασβέστιο από το τυράκι, θα εμποδίσει την απορρόφηση του αιμικού και μη αιμικού σιδήρου, που είναι από τα βασικά και πιο θρεπτικά στοιχεία στο σπανάκι. Ίσως να έχει βάση αυτό αλλά χλωμό το βλέπω να ακολουθήσω τις προτροπές της. Εκτός από το σπανάκι και το μανούρι, είχε ψιλοκομμένο μπέικον, ντοματίνια και sauce μπαλσάμικου με μέλι.

Κι επίσης…
• Σαγανάκι από φορμαέλα Αράχωβας, παναρισμένη με δημητριακά και χαρουπάλευρο. Συνοδευμένη με γλυκό του κουταλιού. Νομίζω πως είναι το πιάτο που εξαφανίστηκε – για να μη πω αφανίστηκε- πιο γρήγορα από το τραπέζι μας. Με την δικαιολογία και καλά ότι το τυρί σαγανάκι πρέπει να τρώγεται αμέσως μετά το σερβίρισμα…
• Τηγανιά μανιταριών με απάκι κοτόπουλου. Το εκτίμησα που δεν είχαν χρησιμοποιήσει το κλασικό απάκι αλλά αυτό που ήταν από κοτόπουλο. Τα μανιτάρια έχουν τόσο διακριτική και ντελικάτη γεύση που ένας πολύ αλμυρός εισβολέας θα τα καπέλωνε. Στα πολύ νόστιμα και ζουμερά πιάτα που δοκίμασα και που σίγουρα θα ήθελα να ξαναπαραγγείλω.
• Λουκάνικο Καρπενησίου με τραχανά και φέτα. Όταν το άκουσα, το μυαλό μου έτρεξε σε κάποιο πιάτο που στην βάση του θα έχει στρωμένο τραχανά ετοιμασμένο με φέτα και από πάνω του το ψημένο λουκάνικο. Διαψεύστηκα ευχάριστα αφού ο τραχανάς και η φέτα ήταν μέσα στο λουκάνικο και ένα με την σύστασή του. Άψογο! 3 μεγάλα τεμάχια στην μερίδα, που σε γέμιζε και σε εικόνα και σε γεύση.
• Φωλιά πατάτας με τηγανητό αβγό, απάκι και κάποιο κίτρινο τυρί που τώρα μου διαφεύγει. Ποιος δεν έχει συνδέσει τα παιδικά του χρόνια με τις πατατούλες με αβγά. Λοιπόν καιρός να εκμοντερνίσετε τις αναμνήσεις σας! Ωραία παρουσίαση και απόλυτα διασκεδαστικό το να σπας τα αβγουλάκια και να τα αναμιγνύεις με τα υπόλοιπα υλικά. Επειδή βλέπω πως το Φυσαρμόνικα εκπροσωπείται, θα πάρω το θάρρος/ θράσος να κάνω καλοπροαίρετα μία πρόταση και ελπίζω να μου συγχωρεθεί η πρωτοβουλία μου. Κάπου θα ήθελα παραπάνω ένταση σε αυτό το πιάτο. Το τυρί που είχε χρησιμοποιηθεί δεν μου φάνηκε επαρκώς αλμυρό. Εναλλακτικά ίσως του πήγαινε λίγο ψιλοκομμένο λουκάνικο. Πάντως κάτι που και θα έδενε με τα υπόλοιπα υλικά και θα το έκαναν ακόμα πιο έντονο και δυνατό.
• Τηγανιά κοτόπουλο mojito! Δύο αγάπες στο ίδιο πιάτο («γεια σας, είμαι ο ΙΩΓΙΑΝΝΗΣ και είμαι εντάξει»- «και ο ΙΩΓΙΑΝΝΗΣ είναι εντάξει»). Το κοτόπουλο είχε ετοιμαστεί με δυόσμο, καστανή ζάχαρη και λαιμ ενώ για πυροσβεστήρα χρησιμοποίησαν ρούμι. Λόγω επικινδυνότητας συνιστάται να μην επιχειρήσετε να το κάνετε μόνοι σας στο σπίτι. Και γιατί παρακαλώ να βάλετε τον εαυτό σας σε κίνδυνο (από το να κάψετε τις πλούσιες μπούκλες σας μέχρι να σας βγει αποτυχημένο) και ταλαιπωρία αφού μπορείτε να το χαρείτε απίστευτα ζουμερό στο Φυσαρμόνικα?
• Σπιτική τυροκαυτερή με καπνιστό μπούκοβο. Εμένα μου έφερε πιο κοντά στην τυροσαλάτα. Την περίμενα και την ήθελα αρκετά πιο πικάντικη (ίσως γιατί είχα διαβάσει για την προσθήκη του μπούκοβου), όμως γούστα είναι αυτά. Η ποσότητά της εντυπωσιακά μεγάλη.
• Μπιφτεκάκια με καπνιστό τυρί Μετσόβου (μεγάλη λατρεία! ). Μας προσφέρθηκαν με ένα μπολάκι με κόκκινη σάλτσα φρέσκιας ντομάτας. Ένα από τα πιάτα που καταλάβαινες την πολύ καλή πρώτη ύλη που χρησιμοποιούν. Μέσα στην απλότητά του, ήταν σαφώς ανάμεσα στο πολύ καλά πιάτα που δοκίμασα εκείνο το τραπέζι. Η μερίδα είχε 5 τεμάχια και με πόνο ψυχής διαπίστωσα πως μου αναλογούσε μόνο ένα από αυτά… Όμως κράτησα χαρακτήρα και δεν πήρα ένα ακόμα. Η ζωή επιφυλάσσει κινδύνους. Δεν μπορείς να ξέρεις ούτε καν τους διπλανούς σου. Και τι μου λέει εμένα πως δεν κάνουν πολεμικές τέχνες και με αρχίσουν στις γρήγορες…
• Άφησα το καλύτερο για το τέλος! Ribs με sweet chili sauce. Ήταν τόσο καλά ψημένα που πραγματικά έλιωνε στο στόμα. Η σάρκα αποχωριζότανε το κόκκαλο χωρίς το παραμικρό παρακάλι. Προφανώς ήταν αποτέλεσμα αργού και βασανιστικού ψησίματος. Μας προσφέρθηκε πάνω σε υπεραρκετές πατάτες, ψημένες με την φλούδα τους. Όλες οι αισθήσεις μου το έστεψαν σαν τον βασιλιά του γεύματος! Εμφάνιση, γεύση, εκτέλεση στο απόλυτο 10!

Και για το κλείσιμο…
Απορώ με το κουράγιο μου όχι απλώς να φάω μετά από όλα αυτά και γλυκό, αλλά να του αλλάξω και τα φώτα! Κι όχι μόνο ένα… τουλάχιστον 4 παρέλασαν μπροστά μου. Και φυσικά δοκίμασα από όλα! Ξεχώρισα με διαφορά την μους από χαλβά που ήρθε απλωμένη σε ένα χαλάκι από τριμμένο μπισκότο. Γενικά είμαι φαν του χαλβά αλλά συχνά τον βαριέμαι εύκολα αφού μετά τις 2-3 πρώτες μπουκιές νιώθω να με λιγώνει. Από τον συγκεκριμένο θα μπορούσα να απολαύσω ακόμα και δύο μερίδες χωρίς δεύτερη σκέψη. Μου άρεσε τόσο πολύ που αποχωρώντας ζήτησα από το άτομο που έφευγα μαζί να ξετρυπώσει από κάπου την συνταγή και να μας την φτιάξει. Πάντως, εκτός από τον χαλβά κατά την παρασκευή του πρέπει να είχε χρησιμοποιηθεί και κρέμα γάλακτος για να το βοηθήσει να πάρει αυτήν την υφή και πλούσια γεύση.
Το άλλο γλυκό που ξεχώρισα ήταν το μιλόφι που για τα δικά μου γούστα είναι ανώτερο από το μπανόφι. Είναι ένα γλυκό που γενικά αποφεύγω να παραγγέλνω γιατί τις περισσότερες φορές υπερβάλουν στην προσθήκη της καραμέλας και το αποτέλεσμα είναι πολύ γλυκό για τα γούστα μου. Το συγκεκριμένο ήταν απόλυτα ισορροπημένο.

Ήπια «ψαγμένη» μπύρα Weiss αλλοδαπής προέλευσης που την έχω ξανασυναντήσει μόνο σε χώρους που είναι αμιγώς προσανατολισμένοι στην μπυροποσία και τα συνοδευτικά της. Αφού όπως είδα στον κατάλογό τους προτιμούν και προωθούν τα ελληνικά προϊόντα, πιστεύω πως θα ήταν καλή ιδέα να προσθέσουν και 1-2 ετικέτες από ελληνική ζυθοποιία γιατί υπάρχουν εξαιρετικές προτάσεις στις εγχώριες Weiss.

Τελικά, κλείνοντας την κριτική και φέρνοντας στο μυαλό μου στιγμές από το τραπέζι, αισθάνθηκα να πλημυρίζομαι από ενθουσιασμό που θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας. Έτσι μία από τις επόμενες ημέρες θα δείτε αυτή την κριτική να φιγουράρει ανάμεσα σε άλλες, αγαπημένων μου χρηστών.
Ελπίζω όμως να κάνω και 2η (και γιατί όχι και 3η…και 4η… ) επίσκεψη και να επανέλθω με νέο feedback που έχω το προαίσθημα πως απλά θα επιβεβαιώσει την αρχική, πολύ θετική εμπειρία μου.

Υ. Γ. 1 Για να νοιώθω πιο εντάξει τόσο με τον εαυτό μου όσο και με όσους από εσάς αποφασίσετε να το επισκεφτείτε, να αναφέρω πως ο χώρος θα αντιπροσωπεύνονταν πιο σωστά με ένα «3,5». Όμως από την στιγμή που το Ask4food δεν μας παρέχει την δυνατότητα μεγαλύτερης ακρίβιας κι επειδή θεωρώ πως με το «3» (που έχω βάλει σε σαφώς υποδεέστερους χώρους) θα το αδικούσα, κατέληξα στην βαθμολογία που τελικά επέλεξα.
Υ. Γ.2 Αγαπητέ ΤΡΩΓΩΝ, σ ευχαριστώ πολύ για την πρότασή σου. Είναι ο καλύτερος τρόπος να ξετρυπώνονται καλές περιπτώσεις για τις οποίες ποτέ δεν θα μαθαίναμε κάτι και είναι κρίμα.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.