Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ελληνική κουζίνα - Ακρόπολη, Αθήνα
Δεκ
20
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
17-25

Άλλος ένας χώρος ο οποίος δεν χρειάζεται και μεγάλη ανάλυση για να δείξει την αξία του. Και αυτό το καταλαβαίνεις ανεβαίνοντας την επιβλητική ξύλινη σκάλα του παλιού νεοκλασικού της Φαλήρου, πολύ κοντά στο μουσείο της Ακρόπολης, που σε οδηγεί στην εξίσου επιβλητική λευκή πόρτα εισόδου του μαγαζιού. Πριν μπεις, θαύμασε τον vintage καθρέφτη, την εταζέρα και τις βαριές ξύλινες καρέκλες που αποτελούν τον χώρο καπνίσματος, διότι δύσκολα θα το συναντήσεις σε πολλά μαγαζιά, να καπνίζουν εκτός.
Ο χώρος αποτελείται από 2 μεγάλα δωμάτια που ενώνονται με έναν στενόμακρο διάδρομο. Ο δεξιά χώρος που καθίσαμε, ψηλοτάβανος, βαμμένος σε ανοιχτόχρωμες αποχρώσεις, ψηλά παράθυρα με βαριές κουρτίνες, minimal διακόσμηση και τίποτα περιττό στους τοίχους. Το μαύρο ξύλο των τραπεζιών έτσι όπως έρχεται σε αντίθεση με το λευκό και εκρού των τοίχων, το ξύλινο πάτωμα, την φωτεινότητα του χώρου αλλά και το ευγενές καλωσόρισμα από την ξανθούλα υπεύθυνη της σάλας, σε προδιαθέτουν ότι σίγουρα θα περάσεις υπέροχα.
Η εξυπηρέτηση άψογη όπως αρμόζει στο μαγαζί, σε ότι αφορά το σερβίρισμα, την γνώση των πρώτων υλών, τις γευστικές προτάσεις και την διευθέτηση της όποιας ιδιοτροπίας του μικρού –έχω άποψη- γιου μου.
Καθ’ όλη τη διάρκεια του γεύματος για το μόνο που θα γκρινιάξω είναι το γεγονός ότι στη σάλα που καθόμασταν από την πλευρά του δρόμου, τα τραπέζια ήταν αρκετά κοντά μεταξύ τους. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να καθόμαστε δίπλα σε τραπέζι πολλών ατόμων και φασαριόζικο. Και την φασαρία εννοείται την αντέχω, διότι ενίοτε κάνω και εγώ Το επαναλαμβανόμενο σκούντημα όμως όχι. 2 φορές στο cheers των ποτηριών μας, παρ’ ολίγο να γίνουμε μούσκεμα και άλλες 2 το πιρούνι με το περιεχόμενο κατευθύνθηκε προς τον οφθαλμό μου. 5η δεν υπήρξε, διότι υπήρξε παρέμβαση του σερβιτόρου.
Το φαγητό είναι σύνθεση, άριστων πρώτων υλών της μάνας γης της Πελοποννήσου και κυρίως της Μάνης, σε συνδυασμό με την δημιουργικότητα και την φαντασία του chef, ο οποίος στην κυριολεξία κάνει ‘’κόλπα’’ με απλά υλικά. Εδώ καταρρίπτεται ο μύθος ότι για να δημιουργήσεις ένα πιάτο, η ποσότητα θα πρέπει να είναι δείγμα φαγητού.
Ερωτηθήκαμε αν θα χρειαστούμε ψωμί και φυσικά ξεκινήσαμε με ένα ωραίο πανέρι με 2 είδη ζεστών φετών, συνοδεία μπουκαλιού από αγνό παρθένο ελαιόλαδο και ελιών.
Ορεκτικά για συνέχεια και δεν θα μπορούσε να λείψει από το τραπέζι ο καγιανάς, κοκκινωπός – κοκκινωπός, ζεστός και αρωματικός. Μιλάμε για ένα τελείως απλό πιάτο με 2 κοινά συστατικά, που κάποτε με κυνηγούσε η μάνα μου για να το φάω. Το έφαγα ελάχιστες φορές.
Φεύγοντας από το σπίτι, σε όλες τις φάσεις της ζωής μου, όπου το έβρισκα, με όποια ονομασία, από την πιο απλή ‘’αυγά με ντομάτα’’, τις ενδιάμεσες ‘’καγιανάς’’ και ‘’στραπατσάδα’’, έως τις πιο φευγάτες ‘’κατοχικός μεζές’’ και ‘’πιάτο των φτωχών’’, το προτιμούσα με κλειστά μάτια. Ανοίγει την όρεξη και σε βοηθάει, να εισέλθεις ομαλά στα υπόλοιπα πιάτα. Εδώ περιείχε επίσης σύγκλινο, λουκάνικο και μυζήθρα τριμμένη. Γεύση απίθανη, λαδάκι όσο έπρεπε για να μη λιγώνει, λίγο πιπεράκι έτσι για το spicy της ημέρας και εξαφανίστηκε άμεσα.
Συνεχίσαμε με ραβιόλες χειροποίητες με φέτα και ροζ σάλτσα από μπριάμ λαχανικών. Πολύ καλό το ζυμαρικό, στο σωστό βράσιμο και με σάλτσα που ευωδίαζε όλο τον λαχανόκηπο.
Φακοσαλάτα φορμαρισμένη σε σχήμα κονσέρβας που φοβήθηκα ότι δεν θα μας φθάσει. Όταν όμως αρχίσαμε και χαλούσαμε το σχήμα, γέμισε το πιάτο και αποδείχθηκε αρκετή. Περιείχε μαζί με το όσπριο που ήταν σωστά βρασμένο και δεν ‘’κρατούσε’’, λιαστή ντομάτα, σύγκλινο, κάππαρη, κρεμμύδι και ρίγανη. Εδώ δηλώνω, ότι η sauce πορτοκαλιού που είχε ραντιστεί η σαλάτα, την απογείωσε.
Στα κυρίως δοκιμάσαμε μπιφτεκάκια μοσχαρίσια (Χ 2), 6 μπιφτέκια μεσαίου μεγέθους, με πίτα κομμένη και 2 sauce η μια πικάντικου γιαουρτιού που πέρασε απαρατήρητη διότι ήταν τελείως flat και μια καπνιστής μελιτζάνας που έδινε την απαραίτητη ένταση στο πιάτο.
Επίσης πήραμε και ψαρονέφρι με μανούρι, σύκα, αμύγδαλα και κριθαράκι με ξινομυζήθρα, λουσμένα σε σάλτσα από μέλι. Ήρθαν 4 κομματάκια ζουμερό κρέας με κομμάτι μανούρι από πάνω και ωραία χυλωμένο κριθαράκι. Παρ’ όλο που το πιάτο είχε γλυκιά σάλτσα και συστατικά, δεν γλύκιζε υπερβολικά ίσα - ίσα που του έδινε, μια πολύ ωραία αίσθηση.
Από γλυκά τέλος, δοκιμάσαμε καρυδόπιτα με παγωτό βανίλια και σάλτσα καραμέλας και πορτοκαλόπιτα με παγωτό γιαούρτι, ωραία κλασικά παραδοσιακά σπιτικά γλυκά και τέλος, αλλά δεν θα πας στο Μανημάνη για τα γλυκά.
Μαζί με 4 μπύρες μικρής Ελληνικής ζυθοποιίας, 2 σόδες από τη Θεσσαλία, νερό εμφιαλωμένο που το ζητήσαμε συν tip, 4 άτομα, δώσαμε 100 ευρώ ποσό θεωρώ λογικό για το όλο concept του μαγαζιού. Σίγουρα δεν θα πας κάθε βδομάδα, αν και σου δίνει τη δυνατότητα κάποιες μέρες και ώρες να παραγγείλεις μισές μερίδες, αλλά σε ένα ευχάριστο γεγονός σίγουρα θα σε αποζημιώσει.
Μέχρι τώρα την ευρύτερη περιοχή της Μάνης την είχα στην καρδιά μου, για τα ωραία μέρη, τα κάστρα, τις παραλίες, τα γραφικά λιμανάκια, τη Μονεμβασιά, τους μεζέδες της Ματούλας μέσα στο κάστρο και το φρεσκότατο ψάρι του Τάκη στο Λιμένι. Τώρα θα προστεθεί και το Μανημάνη.