Loader

22 Δεκ 2016

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
17-25

Παρασκευή βράδυ στα ΦΜ. Μία χαμογελαστή νεαρή κοπέλλα μας ανοίγει την πόρτα και μας καλωσορίζει με ευγένεια. Στην αριστερά πλευρά μπαίνοντας στο εστιατόριο, μία αγέλη 15 περίπου απολίτιστων δίποδων, κραυγάζει, χειρονομεί και χειροκροτεί σαν να βρίσκονται σε γήπεδο. Γιορτάζουν προφανώς ονομαστική εορτή και οι περισσότεροι τυχαίνει να είναι συνονόματοι. Αποκαλούν δυνατά και ακατάπαυστα ο ένας τον άλλον με το χαρακτηριστικό όνομα του Ελληνικού μας εορτολογίου που αρχίζει από Μα... δεν λέγονται όμως ούτε Μανώλης, ούτε Μάριος, ούτε Ματθαίος, ούτε Μάξιμος... Ούτε Μάρκελος. Νομίζω ότι γίνομαι αντιληπτός.

Αδιαφορούν πλήρως για τις υπόλοιπες 5-6 παρέες στο χώρο. Για το ζευγάρι δεξιά μου που μάταια προσπαθούν να ενώσουν τις ματιές και τις ψυχές τους, αλλά διακόπτονται ασταμάτητα από τους αλαλαγμούς της αγέλης, για το νεαρό αγόρι απέναντι μου μαζί με τους γονείς του, που παρακολουθεί με την απορία ζωγραφισμένη στο πρόσωπο του, ή για τις 2 κοπέλλες δίπλα μας που τους ρίχνουν δολοφονικές ματιές. Αγνοούν ότι δεν βρίσκονται στο σπίτι τους, αλλά σε ξένη ιδιοκτησία, όπου εκτός από δικαιώματα έχουν και υποχρεώσεις. Ο φίλος στο τραπέζι μας μετράει με το κινητό του θόρυβο 91db στον χώρο. 100 db είναι ή ένταση του θορύβου μιας επαγγελματικής μηχανής γκαζόν στο 1 μέτρο, και 110 db η ένταση στην έναρξη απογείωσης ενός 737.

Η βραδυά μας στα ΦΜ αρχίζει με τις χειρότερες συνθήκες...

Θα τελείωνε με τις καλύτερες...

Η φιλοξενία - έχουν ξεπεράσει προ πολλού την βασική εξυπηρέτηση, στα ΦΜ αδικείται πλήρως από τις 4 μόνο ντομάτες. Και από το συγκεκριμένο δείκτη/φρούτο. Η φιλοξενία/εξυπηρέτηση έπρεπε να βαθμολογείται με μετάλλια. Ειδικά στα ΦΜ. Οι πελάτες εξυπηρετούνται από μία κυρία και ένα κύριο. Η φιλοξενία στα ΦΜ είναι ειλικρινής, αυθεντική, έχει προσωπική έγνοια και συνάμα είναι... έξυπνη.

Μία σύντομη παρένθεση εδώ προκειμένου να εξηγήσω το.. έξυπνη φιλοξενία.

Όταν η υπομονή μας με τα χαμερπή απέναντι είχε φθάσει στο απροχώρητο, ζήτησα διστακτικά από την νεαρή κυρία που μας εξυπηρετούσε (δεν ήθελα να την φέρω σε δύσκολη θέση, στέλνοντας την ίδια στον λάκκο των λεόντων) να γίνει από τον υπεύθυνο μία ευγενική σύσταση. Μου είπε ότι θα το φροντίσει. Πριν περάσει 1 λεπτό, ο κύριος που πήρε και την παραγγελία μας λίγο αργότερα, πλησίασε την αγέλη και έκανε αυτό που θα έκανε κάθε έξυπνος άνθρωπος που έρχεται αντιμέτωπος με έναν όχλο...

Ζήτησε συγγνώμη για την διακοπή, περιέγραψε με ευγένεια το πρόβλημα, πήρε όλο το λάθος ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ πάνω του δικαιολογώντας το σαν «πολύ κακή ακουστική του χώρου», και τότε η αγέλη - αφού κοίταξε και γύρω της και είδε και τα... κόκκινα μάτια και τις πεταγμένες φλέβες στον λαιμό όλων μας – κατά κάποιο τρόπο ησύχασε. Από αγέλη, έγινε παρέα και - με μικροδιαλείματα εξάρσεων - το κράτησε μέχρι το τέλος της υπόλοιπης βραδυάς. Είχαμε αρχίσει να πίνουμε και εμείς, σιγά-σιγά μειώθηκαν οι αντιστάσεις, αμβλύνθηκαν οι εντυπώσεις, “τέλος καλό, όλα καλά” όπως λέει και ο Shakespeare.

Επιστροφή στα της απαράμιλλης φιλοξενίας, με την νεαρή κυρία και τον κύριο στο service να είναι ευγενέστατοι, φιλικοί, ανθρώπινοι, με απόλυτο συντονισμό μεταξύ τους, με εξαιρετικό χρονισμό ανάμεσα στην επεξηγηματικότατη παραγγελία, και την σειρά άφιξης των πιάτων στο τραπέζι μας.

Στα του φαγητού, ξεκινήσαμε με ευωδιαστό φρέσκο ψωμί (πλησιάστε το στην μύτη σας πριν την πρώτη μπουκιά και θα με θυμηθείτε), και με ένα dip πατάτας, μαγιονέζας και πάπρικας. Μεγάλο συν το χειροποίητο ψωμί σε ένα εστιατόριο.

Η ρηξικέλευθη σαλάτα new age προτείνεται για βραβείο πρωτοτυπίας. Του μάγειρα που αποφασίζει να πειραματισθεί με το άγευστο λάχανο σαν κύριο συστατικό, το λέει η καρδιά του. Γλυκύτατη η σως, σωστή ισορροπία με τους ξηρούς καρπούς και τα αποξηραμένα φρούτα, φρεσκότατο κηπευτικό, το συνολικό αποτέλεσμα όμως στη σαλάτα νομίζω ότι αδικείται, γιατί η σως δεν “ποτίζει” συνολικά το λάχανο, αλλά πέφτει από πάνω.

Η μελιτζανοσαλάτα σε μορφή σχεδόν αλοιφής, ήταν γευστικά αδιάφορη. Το multi αποδεκάτισε την γεύση του νοστιμότερου κηπευτικού. Η παρουσίαση σε τσέρκι και κάποια κομμάτια παξιμάδι στη βάση, έδιναν στο πιάτο ένα έξυπνο σκέρτσο και δείχνει αγάπη σε αυτό που κάνουν.

Νοστιμότατη η ψητή φέτα που βγήκε από τον φούρνο την στιγμή που έπρεπε. Το γλυκό μπούκοβο ενέτεινε την γεύση της. Στο τελείωμα της βραδυάς πήραμε και δεύτερη, μαζί και με μία πίτα με ροκφόρ.

Ενστάσεις για την παστουρμαδόπιτα (και την πίτα με σως ροκφόρ). Ενώ ήταν γευστικά ισορροπημένες και νόστιμες, το σχήμα τους (λεπτός φάκελλος με λίγη γέμιση) δεν παρέπεμπε σε αυτό που κανείς συνήθως αναζητά στην πίτα - που είναι ένα τραγανό πλούσιο φύλλο με γέμιση που απλώνεται στο στόμα στην κάθε μπουκιά. Γκιουζλεμές ίσως. Πρωτότυπη παραλλαγή πίτας ναι. Πίτα ως πίτα, όχι. Δεκτή όμως και η άλλη προσέγγιση.

Το λουκάνικο που ήρθε στο τραπέζι μας ήταν ίσως το νοστιμότερο λουκάνικο που εγώ τουλάχιστον έχω δοκιμάσει τα τελευταία χρόνια. Διακριτά κομμάτια κρέατος, σωστή αναλογία μυρωδικών, διακριτικό άρωμα και παραδόξως ελαφρύ, παρά τον καπνιστό χαρακτήρα και την πλούσια υφή του.

Το πολίτικο μπιφτέκι σχετικά αφράτο, σχετικά νόστιμο και μαμαδέ. Μέχρι εκεί. Και αυτό γιατί δυστυχώς το ψήσιμο του (χωρίς άμεση επαφή της ύλης με θερμότητα επαφής) σε φούρνο σε θερμοκρασία που δεν ξεπερνά τους 280 βαθμούς, απλά δεν επιτρέπει την έναρξη των πολύπλοκων αντιδράσεων Μaillard (σύντηξη των αμινοξέων της πρωτείνης με τα σάκχαρα της) που δίνουν στο κρέας (και ειδικά στο μπιφτέκι) το χαρακτηριστικό “καραμέλωμα” και απελευθερώνουν χιλιάδες νέα γευστικά μόρια και ενώσεις, που εντείνουν τόσο την γεύση, όσο και το άρωμα.

Στο χουνκιάρ μπεγεντί και το χοιρινό μπούτι, τα πέντε εκατομύρια αισθητηριακά κύτταρα της μύτης, οι δέκα χιλιάδες γευστικοί κάλυκες της γλώσσας και μερικά εκατομύρια νευροδιαβιβαστές μπήκαν σε κόκκινο συναγερμό. Το χουνκιάρ μπεγιεντί απλά ΕΞΑΙΣΙΟ! Μικρές μπουκιές άπαχου κοκκινιστού μοσχαριού με όσο έπρεπε μπαχαρικά, απίστευτα δεμένη σάλτσα (δεν διαχώριζε χιλιοστό βουτύρου από την ντομάτα), πάνω στην πιο νόστιμη και μαστιχωτή στρώση πουρέ καπνισμένης μελιτζάνας, μπεσαμέλ και λιωμένου τυριού.
Το συγκεκριμένο πιάτο το αναζητώ όπου το εντοπίσω. Το καλύτερο που είχα κάποτε δοκιμάσει στην Κωνσταντινούπολη, ωχριούσε μπροστά σε αυτό των ΦΜ.

Το χοιρινό μπούτι επίσης αποκάλυψη. Έξοχα τρυφερό, με την χαρακτηριστική γεύση του μελωμένου χοιρινού, μαγειρεμένο μέχρι το κόκκαλο προφανώς με τεχνική sous vide και τελειωμένο στον φούρνο με μία λεπτή επίγευση μουστάρδας, πέρα από την συνοδευτική. Ωραία παρουσίαση (για όσο διαρκεί), γιατί σε αυτό το συγκεκριμένο πιάτο, εξέλιπαν και οι τελευταίες ευγένειες στο τραπέζι μας..

Το (χύμα) κρασί – ροζέ ημίγλυκο Σταύρου Φράγκου από την Σαντορίνη (να μείνει μεταξύ μας) εξαιρετικά γλυκόπιοτο (γι αυτό και ελαφρώς επικίνδυνο), καταναλώθηκε σε ικανή ποσότητα τόσο επί πληρωμή και άλλο τόσο επί κεράσματι. Με άρωμα – και επίγευση – τριαντάφυλλου, έδεσε παράδοξα με την πλειονότητα των πιάτων μας, κάνοντας την βραδυά ακόμη πιο αξέχαστη.

Στο τέλος παραγγείλαμε 2 γλυκά, ένα θαυμάσιο cheesecake και ένα λιγότερο ενδιαφέρον με δίπλες με μέλι και παγωτό καιμάκι. Το cheesecake απίστευτης σπιτικής γεύσης και γλυκύτητας. Πλέον αυτών, μας κέρασαν και έναν εξαιρετικό χαλβά με γάλα…παλιά Πολίτικη συνταγή, όπως μας είπαν, καθώς και μια μους σοκολάτας σε σφηνάκια.

Το κόστος για 4 άτομα (με υπερβολική όμως κατανάλωση) φαγητού και κρασιού, στα 110 περίπου ευρώ. Αξιοπρεπέστατο, και κατά τη γνώμη μου οικονομικό αν αναλογισθεί κανείς το συνολικό προιόν και υπηρεσία.

Όλη η ομάδα αφιέρωσε χρόνο ουσίας, από τους ανθρώπους της εξυπηρέτησης μέχρι τον μάγειρα και την ζαχαροπλάστρια που πέρασαν από το τραπέζι μας και με σεμνότητα και ενδιαφέρον, ζήτησαν την γνώμη μας και μοιράστηκαν μαζί μας κάποιες από τις σκέψεις τους και τα όνειρα τους για το εστιατόριο.

Ο χώρος έχει μία ιδιαίτερη αισθητική που εμένα προσωπικά με παραξένεψε, και άλλο τόσο με ξένισε. Από την είσοδο με την διαφημιστικού τύπου coca-cola ταμπέλα, μέχρι τα παιδικά puzzle δαπέδου στους τοίχους και άλλα παρόμοιου ύφους μικροαντικείμενα και παιχνίδια, βρήκα την διακόσμηση όχι περίεργη και αμήχανη, την βρήκα μάλλον περιττή. Δεν χρειάζονται τα ΦΜ στυλιζαρισμένα ευρήματα, κατά τη γνώμη μου, ή τουλάχιστον όχι πια.

Και αυτό γιατί τα ΦΜ, για την πρόταση που φέρνουν κυρίως στην Φιλοξενία και την συνολική ατμόσφαιρα - κατάτι λιγότερο στην Γεύση

(παρά τις παραπάνω παρατηρήσεις, πρέπει να της αναγνωρισθεί αναμφισβήτητα η τεχνική επάρκεια, η τολμηρότητα και ο πειραματισμός, και μάλλον και η παγκόσμια πρώτη στον τρόπο μαγειρέματος),

αποτελούν μία ευχάριστα "φρέσκια" και κυρίως αυθεντική πρόταση στο - εν πολλοίς, πρόχειρο εστιατορικό σκηνικό τύπου μεζεδοπωλείο. Πιστεύω ότι θα έχουν πάντα μεγάλη πληρότητα, ακόμη και αν οι άνθρωποι που το λειτουργούν, είχαν αφήσει τον χώρο με εμφανή μπετά, ρωγμές στους τοίχους, τζαμαρίες που μπάζουν κρύο και φωτισμό από παλιές λάμπες πυράκτωσης.

Γιατί τελικά, τα ΦΜ δεν είναι τόσο ένα μεζεδοπωλείο όπως αυτοαποκαλείται. Είναι ένα ζωντανό Εστιατόριο αξιώσεων με κέφι και ψυχή, με αυτή την μυστική και άλλο τόσο σπάνια συνταγή φιλοξενίας και ατμόσφαιρας, που δεν περιγράφεται στον κατάλογο του αλλά που είναι τόσο άψογα εκτελεσμένη, που δύσκολα θα κακοκαρδίσει κάποιον.

Και σε κάθε περίπτωση, και αν κανένας δεν θα το θυμάται για την διακόσμηση του, και κάποιοι ίσως να αντιδικήσουν πάνω σε 3-4 πιάτα του, το σίγουρο είναι ότι δύσκολα κανείς θα το ξεχάσει, για την απολαυστική συνολική εμπειρία που θα σας προσφέρει μια βραδυά εκεί, στο νούμερο 19 της οδού Ηρώς Κωνσταντοπούλου, στην Ηλιούπολη.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

22 Δεκ 2016

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
17-25

Παρασκευή βράδυ στα ΦΜ. Μία χαμογελαστή νεαρή κοπέλλα μας ανοίγει την πόρτα και μας καλωσορίζει με ευγένεια. Στην αριστερά πλευρά μπαίνοντας στο εστιατόριο, μία αγέλη 15 περίπου απολίτιστων δίποδων, κραυγάζει, χειρονομεί και χειροκροτεί σαν να βρίσκονται σε γήπεδο. Γιορτάζουν προφανώς ονομαστική εορτή και οι περισσότεροι τυχαίνει να είναι συνονόματοι. Αποκαλούν δυνατά και ακατάπαυστα ο ένας τον άλλον με το χαρακτηριστικό όνομα του Ελληνικού μας εορτολογίου που αρχίζει από Μα... δεν λέγονται όμως ούτε Μανώλης, ούτε Μάριος, ούτε Ματθαίος, ούτε Μάξιμος... Ούτε Μάρκελος. Νομίζω ότι γίνομαι αντιληπτός.

Αδιαφορούν πλήρως για τις υπόλοιπες 5-6 παρέες στο χώρο. Για το ζευγάρι δεξιά μου που μάταια προσπαθούν να ενώσουν τις ματιές και τις ψυχές τους, αλλά διακόπτονται ασταμάτητα από τους αλαλαγμούς της αγέλης, για το νεαρό αγόρι απέναντι μου μαζί με τους γονείς του, που παρακολουθεί με την απορία ζωγραφισμένη στο πρόσωπο του, ή για τις 2 κοπέλλες δίπλα μας που τους ρίχνουν δολοφονικές ματιές. Αγνοούν ότι δεν βρίσκονται στο σπίτι τους, αλλά σε ξένη ιδιοκτησία, όπου εκτός από δικαιώματα έχουν και υποχρεώσεις. Ο φίλος στο τραπέζι μας μετράει με το κινητό του θόρυβο 91db στον χώρο. 100 db είναι ή ένταση του θορύβου μιας επαγγελματικής μηχανής γκαζόν στο 1 μέτρο, και 110 db η ένταση στην έναρξη απογείωσης ενός 737.

Η βραδυά μας στα ΦΜ αρχίζει με τις χειρότερες συνθήκες...

Θα τελείωνε με τις καλύτερες...

Η φιλοξενία - έχουν ξεπεράσει προ πολλού την βασική εξυπηρέτηση, στα ΦΜ αδικείται πλήρως από τις 4 μόνο ντομάτες. Και από το συγκεκριμένο δείκτη/φρούτο. Η φιλοξενία/εξυπηρέτηση έπρεπε να βαθμολογείται με μετάλλια. Ειδικά στα ΦΜ. Οι πελάτες εξυπηρετούνται από μία κυρία και ένα κύριο. Η φιλοξενία στα ΦΜ είναι ειλικρινής, αυθεντική, έχει προσωπική έγνοια και συνάμα είναι... έξυπνη.

Μία σύντομη παρένθεση εδώ προκειμένου να εξηγήσω το.. έξυπνη φιλοξενία.

Όταν η υπομονή μας με τα χαμερπή απέναντι είχε φθάσει στο απροχώρητο, ζήτησα διστακτικά από την νεαρή κυρία που μας εξυπηρετούσε (δεν ήθελα να την φέρω σε δύσκολη θέση, στέλνοντας την ίδια στον λάκκο των λεόντων) να γίνει από τον υπεύθυνο μία ευγενική σύσταση. Μου είπε ότι θα το φροντίσει. Πριν περάσει 1 λεπτό, ο κύριος που πήρε και την παραγγελία μας λίγο αργότερα, πλησίασε την αγέλη και έκανε αυτό που θα έκανε κάθε έξυπνος άνθρωπος που έρχεται αντιμέτωπος με έναν όχλο...

Ζήτησε συγγνώμη για την διακοπή, περιέγραψε με ευγένεια το πρόβλημα, πήρε όλο το λάθος ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ πάνω του δικαιολογώντας το σαν «πολύ κακή ακουστική του χώρου», και τότε η αγέλη - αφού κοίταξε και γύρω της και είδε και τα... κόκκινα μάτια και τις πεταγμένες φλέβες στον λαιμό όλων μας – κατά κάποιο τρόπο ησύχασε. Από αγέλη, έγινε παρέα και - με μικροδιαλείματα εξάρσεων - το κράτησε μέχρι το τέλος της υπόλοιπης βραδυάς. Είχαμε αρχίσει να πίνουμε και εμείς, σιγά-σιγά μειώθηκαν οι αντιστάσεις, αμβλύνθηκαν οι εντυπώσεις, “τέλος καλό, όλα καλά” όπως λέει και ο Shakespeare.

Επιστροφή στα της απαράμιλλης φιλοξενίας, με την νεαρή κυρία και τον κύριο στο service να είναι ευγενέστατοι, φιλικοί, ανθρώπινοι, με απόλυτο συντονισμό μεταξύ τους, με εξαιρετικό χρονισμό ανάμεσα στην επεξηγηματικότατη παραγγελία, και την σειρά άφιξης των πιάτων στο τραπέζι μας.

Στα του φαγητού, ξεκινήσαμε με ευωδιαστό φρέσκο ψωμί (πλησιάστε το στην μύτη σας πριν την πρώτη μπουκιά και θα με θυμηθείτε), και με ένα dip πατάτας, μαγιονέζας και πάπρικας. Μεγάλο συν το χειροποίητο ψωμί σε ένα εστιατόριο.

Η ρηξικέλευθη σαλάτα new age προτείνεται για βραβείο πρωτοτυπίας. Του μάγειρα που αποφασίζει να πειραματισθεί με το άγευστο λάχανο σαν κύριο συστατικό, το λέει η καρδιά του. Γλυκύτατη η σως, σωστή ισορροπία με τους ξηρούς καρπούς και τα αποξηραμένα φρούτα, φρεσκότατο κηπευτικό, το συνολικό αποτέλεσμα όμως στη σαλάτα νομίζω ότι αδικείται, γιατί η σως δεν “ποτίζει” συνολικά το λάχανο, αλλά πέφτει από πάνω.

Η μελιτζανοσαλάτα σε μορφή σχεδόν αλοιφής, ήταν γευστικά αδιάφορη. Το multi αποδεκάτισε την γεύση του νοστιμότερου κηπευτικού. Η παρουσίαση σε τσέρκι και κάποια κομμάτια παξιμάδι στη βάση, έδιναν στο πιάτο ένα έξυπνο σκέρτσο και δείχνει αγάπη σε αυτό που κάνουν.

Νοστιμότατη η ψητή φέτα που βγήκε από τον φούρνο την στιγμή που έπρεπε. Το γλυκό μπούκοβο ενέτεινε την γεύση της. Στο τελείωμα της βραδυάς πήραμε και δεύτερη, μαζί και με μία πίτα με ροκφόρ.

Ενστάσεις για την παστουρμαδόπιτα (και την πίτα με σως ροκφόρ). Ενώ ήταν γευστικά ισορροπημένες και νόστιμες, το σχήμα τους (λεπτός φάκελλος με λίγη γέμιση) δεν παρέπεμπε σε αυτό που κανείς συνήθως αναζητά στην πίτα - που είναι ένα τραγανό πλούσιο φύλλο με γέμιση που απλώνεται στο στόμα στην κάθε μπουκιά. Γκιουζλεμές ίσως. Πρωτότυπη παραλλαγή πίτας ναι. Πίτα ως πίτα, όχι. Δεκτή όμως και η άλλη προσέγγιση.

Το λουκάνικο που ήρθε στο τραπέζι μας ήταν ίσως το νοστιμότερο λουκάνικο που εγώ τουλάχιστον έχω δοκιμάσει τα τελευταία χρόνια. Διακριτά κομμάτια κρέατος, σωστή αναλογία μυρωδικών, διακριτικό άρωμα και παραδόξως ελαφρύ, παρά τον καπνιστό χαρακτήρα και την πλούσια υφή του.

Το πολίτικο μπιφτέκι σχετικά αφράτο, σχετικά νόστιμο και μαμαδέ. Μέχρι εκεί. Και αυτό γιατί δυστυχώς το ψήσιμο του (χωρίς άμεση επαφή της ύλης με θερμότητα επαφής) σε φούρνο σε θερμοκρασία που δεν ξεπερνά τους 280 βαθμούς, απλά δεν επιτρέπει την έναρξη των πολύπλοκων αντιδράσεων Μaillard (σύντηξη των αμινοξέων της πρωτείνης με τα σάκχαρα της) που δίνουν στο κρέας (και ειδικά στο μπιφτέκι) το χαρακτηριστικό “καραμέλωμα” και απελευθερώνουν χιλιάδες νέα γευστικά μόρια και ενώσεις, που εντείνουν τόσο την γεύση, όσο και το άρωμα.

Στο χουνκιάρ μπεγεντί και το χοιρινό μπούτι, τα πέντε εκατομύρια αισθητηριακά κύτταρα της μύτης, οι δέκα χιλιάδες γευστικοί κάλυκες της γλώσσας και μερικά εκατομύρια νευροδιαβιβαστές μπήκαν σε κόκκινο συναγερμό. Το χουνκιάρ μπεγιεντί απλά ΕΞΑΙΣΙΟ! Μικρές μπουκιές άπαχου κοκκινιστού μοσχαριού με όσο έπρεπε μπαχαρικά, απίστευτα δεμένη σάλτσα (δεν διαχώριζε χιλιοστό βουτύρου από την ντομάτα), πάνω στην πιο νόστιμη και μαστιχωτή στρώση πουρέ καπνισμένης μελιτζάνας, μπεσαμέλ και λιωμένου τυριού.
Το συγκεκριμένο πιάτο το αναζητώ όπου το εντοπίσω. Το καλύτερο που είχα κάποτε δοκιμάσει στην Κωνσταντινούπολη, ωχριούσε μπροστά σε αυτό των ΦΜ.

Το χοιρινό μπούτι επίσης αποκάλυψη. Έξοχα τρυφερό, με την χαρακτηριστική γεύση του μελωμένου χοιρινού, μαγειρεμένο μέχρι το κόκκαλο προφανώς με τεχνική sous vide και τελειωμένο στον φούρνο με μία λεπτή επίγευση μουστάρδας, πέρα από την συνοδευτική. Ωραία παρουσίαση (για όσο διαρκεί), γιατί σε αυτό το συγκεκριμένο πιάτο, εξέλιπαν και οι τελευταίες ευγένειες στο τραπέζι μας..

Το (χύμα) κρασί – ροζέ ημίγλυκο Σταύρου Φράγκου από την Σαντορίνη (να μείνει μεταξύ μας) εξαιρετικά γλυκόπιοτο (γι αυτό και ελαφρώς επικίνδυνο), καταναλώθηκε σε ικανή ποσότητα τόσο επί πληρωμή και άλλο τόσο επί κεράσματι. Με άρωμα – και επίγευση – τριαντάφυλλου, έδεσε παράδοξα με την πλειονότητα των πιάτων μας, κάνοντας την βραδυά ακόμη πιο αξέχαστη.

Στο τέλος παραγγείλαμε 2 γλυκά, ένα θαυμάσιο cheesecake και ένα λιγότερο ενδιαφέρον με δίπλες με μέλι και παγωτό καιμάκι. Το cheesecake απίστευτης σπιτικής γεύσης και γλυκύτητας. Πλέον αυτών, μας κέρασαν και έναν εξαιρετικό χαλβά με γάλα…παλιά Πολίτικη συνταγή, όπως μας είπαν, καθώς και μια μους σοκολάτας σε σφηνάκια.

Το κόστος για 4 άτομα (με υπερβολική όμως κατανάλωση) φαγητού και κρασιού, στα 110 περίπου ευρώ. Αξιοπρεπέστατο, και κατά τη γνώμη μου οικονομικό αν αναλογισθεί κανείς το συνολικό προιόν και υπηρεσία.

Όλη η ομάδα αφιέρωσε χρόνο ουσίας, από τους ανθρώπους της εξυπηρέτησης μέχρι τον μάγειρα και την ζαχαροπλάστρια που πέρασαν από το τραπέζι μας και με σεμνότητα και ενδιαφέρον, ζήτησαν την γνώμη μας και μοιράστηκαν μαζί μας κάποιες από τις σκέψεις τους και τα όνειρα τους για το εστιατόριο.

Ο χώρος έχει μία ιδιαίτερη αισθητική που εμένα προσωπικά με παραξένεψε, και άλλο τόσο με ξένισε. Από την είσοδο με την διαφημιστικού τύπου coca-cola ταμπέλα, μέχρι τα παιδικά puzzle δαπέδου στους τοίχους και άλλα παρόμοιου ύφους μικροαντικείμενα και παιχνίδια, βρήκα την διακόσμηση όχι περίεργη και αμήχανη, την βρήκα μάλλον περιττή. Δεν χρειάζονται τα ΦΜ στυλιζαρισμένα ευρήματα, κατά τη γνώμη μου, ή τουλάχιστον όχι πια.

Και αυτό γιατί τα ΦΜ, για την πρόταση που φέρνουν κυρίως στην Φιλοξενία και την συνολική ατμόσφαιρα - κατάτι λιγότερο στην Γεύση

(παρά τις παραπάνω παρατηρήσεις, πρέπει να της αναγνωρισθεί αναμφισβήτητα η τεχνική επάρκεια, η τολμηρότητα και ο πειραματισμός, και μάλλον και η παγκόσμια πρώτη στον τρόπο μαγειρέματος),

αποτελούν μία ευχάριστα "φρέσκια" και κυρίως αυθεντική πρόταση στο - εν πολλοίς, πρόχειρο εστιατορικό σκηνικό τύπου μεζεδοπωλείο. Πιστεύω ότι θα έχουν πάντα μεγάλη πληρότητα, ακόμη και αν οι άνθρωποι που το λειτουργούν, είχαν αφήσει τον χώρο με εμφανή μπετά, ρωγμές στους τοίχους, τζαμαρίες που μπάζουν κρύο και φωτισμό από παλιές λάμπες πυράκτωσης.

Γιατί τελικά, τα ΦΜ δεν είναι τόσο ένα μεζεδοπωλείο όπως αυτοαποκαλείται. Είναι ένα ζωντανό Εστιατόριο αξιώσεων με κέφι και ψυχή, με αυτή την μυστική και άλλο τόσο σπάνια συνταγή φιλοξενίας και ατμόσφαιρας, που δεν περιγράφεται στον κατάλογο του αλλά που είναι τόσο άψογα εκτελεσμένη, που δύσκολα θα κακοκαρδίσει κάποιον.

Και σε κάθε περίπτωση, και αν κανένας δεν θα το θυμάται για την διακόσμηση του, και κάποιοι ίσως να αντιδικήσουν πάνω σε 3-4 πιάτα του, το σίγουρο είναι ότι δύσκολα κανείς θα το ξεχάσει, για την απολαυστική συνολική εμπειρία που θα σας προσφέρει μια βραδυά εκεί, στο νούμερο 19 της οδού Ηρώς Κωνσταντοπούλου, στην Ηλιούπολη.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

Etable

algi

Δευτέρα 23 Οκτωβρίου

Γεύση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

Εξυπηρέτηση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4

Χώρος

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0

Value for money

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4

€ / Άτομο

17-25

Παρασκευή βράδυ στα ΦΜ. Μία χαμογελαστή νεαρή κοπέλλα μας ανοίγει την πόρτα και μας καλωσορίζει με ευγένεια. Στην αριστερά πλευρά μπαίνοντας στο εστιατόριο, μία αγέλη 15 περίπου απολίτιστων δίποδων, κραυγάζει, χειρονομεί και χειροκροτεί σαν να βρίσκονται σε γήπεδο. Γιορτάζουν προφανώς ονομαστική εορτή και οι περισσότεροι τυχαίνει να είναι συνονόματοι. Αποκαλούν δυνατά και ακατάπαυστα ο ένας τον άλλον με το χαρακτηριστικό όνομα του Ελληνικού μας εορτολογίου που αρχίζει από Μα... δεν λέγονται όμως ούτε Μανώλης, ούτε Μάριος, ούτε Ματθαίος, ούτε Μάξιμος... Ούτε Μάρκελος. Νομίζω ότι γίνομαι αντιληπτός.

Αδιαφορούν πλήρως για τις υπόλοιπες 5-6 παρέες στο χώρο. Για το ζευγάρι δεξιά μου που μάταια προσπαθούν να ενώσουν τις ματιές και τις ψυχές τους, αλλά διακόπτονται ασταμάτητα από τους αλαλαγμούς της αγέλης, για το νεαρό αγόρι απέναντι μου μαζί με τους γονείς του, που παρακολουθεί με την απορία ζωγραφισμένη στο πρόσωπο του, ή για τις 2 κοπέλλες δίπλα μας που τους ρίχνουν δολοφονικές ματιές. Αγνοούν ότι δεν βρίσκονται στο σπίτι τους, αλλά σε ξένη ιδιοκτησία, όπου εκτός από δικαιώματα έχουν και υποχρεώσεις. Ο φίλος στο τραπέζι μας μετράει με το κινητό του θόρυβο 91db στον χώρο. 100 db είναι ή ένταση του θορύβου μιας επαγγελματικής μηχανής γκαζόν στο 1 μέτρο, και 110 db η ένταση στην έναρξη απογείωσης ενός 737.

Η βραδυά μας στα ΦΜ αρχίζει με τις χειρότερες συνθήκες...

Θα τελείωνε με τις καλύτερες...

Η φιλοξενία - έχουν ξεπεράσει προ πολλού την βασική εξυπηρέτηση, στα ΦΜ αδικείται πλήρως από τις 4 μόνο ντομάτες. Και από το συγκεκριμένο δείκτη/φρούτο. Η φιλοξενία/εξυπηρέτηση έπρεπε να βαθμολογείται με μετάλλια. Ειδικά στα ΦΜ. Οι πελάτες εξυπηρετούνται από μία κυρία και ένα κύριο. Η φιλοξενία στα ΦΜ είναι ειλικρινής, αυθεντική, έχει προσωπική έγνοια και συνάμα είναι... έξυπνη.

Μία σύντομη παρένθεση εδώ προκειμένου να εξηγήσω το.. έξυπνη φιλοξενία.

Όταν η υπομονή μας με τα χαμερπή απέναντι είχε φθάσει στο απροχώρητο, ζήτησα διστακτικά από την νεαρή κυρία που μας εξυπηρετούσε (δεν ήθελα να την φέρω σε δύσκολη θέση, στέλνοντας την ίδια στον λάκκο των λεόντων) να γίνει από τον υπεύθυνο μία ευγενική σύσταση. Μου είπε ότι θα το φροντίσει. Πριν περάσει 1 λεπτό, ο κύριος που πήρε και την παραγγελία μας λίγο αργότερα, πλησίασε την αγέλη και έκανε αυτό που θα έκανε κάθε έξυπνος άνθρωπος που έρχεται αντιμέτωπος με έναν όχλο...

Ζήτησε συγγνώμη για την διακοπή, περιέγραψε με ευγένεια το πρόβλημα, πήρε όλο το λάθος ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ πάνω του δικαιολογώντας το σαν «πολύ κακή ακουστική του χώρου», και τότε η αγέλη - αφού κοίταξε και γύρω της και είδε και τα... κόκκινα μάτια και τις πεταγμένες φλέβες στον λαιμό όλων μας – κατά κάποιο τρόπο ησύχασε. Από αγέλη, έγινε παρέα και - με μικροδιαλείματα εξάρσεων - το κράτησε μέχρι το τέλος της υπόλοιπης βραδυάς. Είχαμε αρχίσει να πίνουμε και εμείς, σιγά-σιγά μειώθηκαν οι αντιστάσεις, αμβλύνθηκαν οι εντυπώσεις, “τέλος καλό, όλα καλά” όπως λέει και ο Shakespeare.

Επιστροφή στα της απαράμιλλης φιλοξενίας, με την νεαρή κυρία και τον κύριο στο service να είναι ευγενέστατοι, φιλικοί, ανθρώπινοι, με απόλυτο συντονισμό μεταξύ τους, με εξαιρετικό χρονισμό ανάμεσα στην επεξηγηματικότατη παραγγελία, και την σειρά άφιξης των πιάτων στο τραπέζι μας.

Στα του φαγητού, ξεκινήσαμε με ευωδιαστό φρέσκο ψωμί (πλησιάστε το στην μύτη σας πριν την πρώτη μπουκιά και θα με θυμηθείτε), και με ένα dip πατάτας, μαγιονέζας και πάπρικας. Μεγάλο συν το χειροποίητο ψωμί σε ένα εστιατόριο.

Η ρηξικέλευθη σαλάτα new age προτείνεται για βραβείο πρωτοτυπίας. Του μάγειρα που αποφασίζει να πειραματισθεί με το άγευστο λάχανο σαν κύριο συστατικό, το λέει η καρδιά του. Γλυκύτατη η σως, σωστή ισορροπία με τους ξηρούς καρπούς και τα αποξηραμένα φρούτα, φρεσκότατο κηπευτικό, το συνολικό αποτέλεσμα όμως στη σαλάτα νομίζω ότι αδικείται, γιατί η σως δεν “ποτίζει” συνολικά το λάχανο, αλλά πέφτει από πάνω.

Η μελιτζανοσαλάτα σε μορφή σχεδόν αλοιφής, ήταν γευστικά αδιάφορη. Το multi αποδεκάτισε την γεύση του νοστιμότερου κηπευτικού. Η παρουσίαση σε τσέρκι και κάποια κομμάτια παξιμάδι στη βάση, έδιναν στο πιάτο ένα έξυπνο σκέρτσο και δείχνει αγάπη σε αυτό που κάνουν.

Νοστιμότατη η ψητή φέτα που βγήκε από τον φούρνο την στιγμή που έπρεπε. Το γλυκό μπούκοβο ενέτεινε την γεύση της. Στο τελείωμα της βραδυάς πήραμε και δεύτερη, μαζί και με μία πίτα με ροκφόρ.

Ενστάσεις για την παστουρμαδόπιτα (και την πίτα με σως ροκφόρ). Ενώ ήταν γευστικά ισορροπημένες και νόστιμες, το σχήμα τους (λεπτός φάκελλος με λίγη γέμιση) δεν παρέπεμπε σε αυτό που κανείς συνήθως αναζητά στην πίτα - που είναι ένα τραγανό πλούσιο φύλλο με γέμιση που απλώνεται στο στόμα στην κάθε μπουκιά. Γκιουζλεμές ίσως. Πρωτότυπη παραλλαγή πίτας ναι. Πίτα ως πίτα, όχι. Δεκτή όμως και η άλλη προσέγγιση.

Το λουκάνικο που ήρθε στο τραπέζι μας ήταν ίσως το νοστιμότερο λουκάνικο που εγώ τουλάχιστον έχω δοκιμάσει τα τελευταία χρόνια. Διακριτά κομμάτια κρέατος, σωστή αναλογία μυρωδικών, διακριτικό άρωμα και παραδόξως ελαφρύ, παρά τον καπνιστό χαρακτήρα και την πλούσια υφή του.

Το πολίτικο μπιφτέκι σχετικά αφράτο, σχετικά νόστιμο και μαμαδέ. Μέχρι εκεί. Και αυτό γιατί δυστυχώς το ψήσιμο του (χωρίς άμεση επαφή της ύλης με θερμότητα επαφής) σε φούρνο σε θερμοκρασία που δεν ξεπερνά τους 280 βαθμούς, απλά δεν επιτρέπει την έναρξη των πολύπλοκων αντιδράσεων Μaillard (σύντηξη των αμινοξέων της πρωτείνης με τα σάκχαρα της) που δίνουν στο κρέας (και ειδικά στο μπιφτέκι) το χαρακτηριστικό “καραμέλωμα” και απελευθερώνουν χιλιάδες νέα γευστικά μόρια και ενώσεις, που εντείνουν τόσο την γεύση, όσο και το άρωμα.

Στο χουνκιάρ μπεγεντί και το χοιρινό μπούτι, τα πέντε εκατομύρια αισθητηριακά κύτταρα της μύτης, οι δέκα χιλιάδες γευστικοί κάλυκες της γλώσσας και μερικά εκατομύρια νευροδιαβιβαστές μπήκαν σε κόκκινο συναγερμό. Το χουνκιάρ μπεγιεντί απλά ΕΞΑΙΣΙΟ! Μικρές μπουκιές άπαχου κοκκινιστού μοσχαριού με όσο έπρεπε μπαχαρικά, απίστευτα δεμένη σάλτσα (δεν διαχώριζε χιλιοστό βουτύρου από την ντομάτα), πάνω στην πιο νόστιμη και μαστιχωτή στρώση πουρέ καπνισμένης μελιτζάνας, μπεσαμέλ και λιωμένου τυριού.
Το συγκεκριμένο πιάτο το αναζητώ όπου το εντοπίσω. Το καλύτερο που είχα κάποτε δοκιμάσει στην Κωνσταντινούπολη, ωχριούσε μπροστά σε αυτό των ΦΜ.

Το χοιρινό μπούτι επίσης αποκάλυψη. Έξοχα τρυφερό, με την χαρακτηριστική γεύση του μελωμένου χοιρινού, μαγειρεμένο μέχρι το κόκκαλο προφανώς με τεχνική sous vide και τελειωμένο στον φούρνο με μία λεπτή επίγευση μουστάρδας, πέρα από την συνοδευτική. Ωραία παρουσίαση (για όσο διαρκεί), γιατί σε αυτό το συγκεκριμένο πιάτο, εξέλιπαν και οι τελευταίες ευγένειες στο τραπέζι μας..

Το (χύμα) κρασί – ροζέ ημίγλυκο Σταύρου Φράγκου από την Σαντορίνη (να μείνει μεταξύ μας) εξαιρετικά γλυκόπιοτο (γι αυτό και ελαφρώς επικίνδυνο), καταναλώθηκε σε ικανή ποσότητα τόσο επί πληρωμή και άλλο τόσο επί κεράσματι. Με άρωμα – και επίγευση – τριαντάφυλλου, έδεσε παράδοξα με την πλειονότητα των πιάτων μας, κάνοντας την βραδυά ακόμη πιο αξέχαστη.

Στο τέλος παραγγείλαμε 2 γλυκά, ένα θαυμάσιο cheesecake και ένα λιγότερο ενδιαφέρον με δίπλες με μέλι και παγωτό καιμάκι. Το cheesecake απίστευτης σπιτικής γεύσης και γλυκύτητας. Πλέον αυτών, μας κέρασαν και έναν εξαιρετικό χαλβά με γάλα…παλιά Πολίτικη συνταγή, όπως μας είπαν, καθώς και μια μους σοκολάτας σε σφηνάκια.

Το κόστος για 4 άτομα (με υπερβολική όμως κατανάλωση) φαγητού και κρασιού, στα 110 περίπου ευρώ. Αξιοπρεπέστατο, και κατά τη γνώμη μου οικονομικό αν αναλογισθεί κανείς το συνολικό προιόν και υπηρεσία.

Όλη η ομάδα αφιέρωσε χρόνο ουσίας, από τους ανθρώπους της εξυπηρέτησης μέχρι τον μάγειρα και την ζαχαροπλάστρια που πέρασαν από το τραπέζι μας και με σεμνότητα και ενδιαφέρον, ζήτησαν την γνώμη μας και μοιράστηκαν μαζί μας κάποιες από τις σκέψεις τους και τα όνειρα τους για το εστιατόριο.

Ο χώρος έχει μία ιδιαίτερη αισθητική που εμένα προσωπικά με παραξένεψε, και άλλο τόσο με ξένισε. Από την είσοδο με την διαφημιστικού τύπου coca-cola ταμπέλα, μέχρι τα παιδικά puzzle δαπέδου στους τοίχους και άλλα παρόμοιου ύφους μικροαντικείμενα και παιχνίδια, βρήκα την διακόσμηση όχι περίεργη και αμήχανη, την βρήκα μάλλον περιττή. Δεν χρειάζονται τα ΦΜ στυλιζαρισμένα ευρήματα, κατά τη γνώμη μου, ή τουλάχιστον όχι πια.

Και αυτό γιατί τα ΦΜ, για την πρόταση που φέρνουν κυρίως στην Φιλοξενία και την συνολική ατμόσφαιρα - κατάτι λιγότερο στην Γεύση

(παρά τις παραπάνω παρατηρήσεις, πρέπει να της αναγνωρισθεί αναμφισβήτητα η τεχνική επάρκεια, η τολμηρότητα και ο πειραματισμός, και μάλλον και η παγκόσμια πρώτη στον τρόπο μαγειρέματος),

αποτελούν μία ευχάριστα "φρέσκια" και κυρίως αυθεντική πρόταση στο - εν πολλοίς, πρόχειρο εστιατορικό σκηνικό τύπου μεζεδοπωλείο. Πιστεύω ότι θα έχουν πάντα μεγάλη πληρότητα, ακόμη και αν οι άνθρωποι που το λειτουργούν, είχαν αφήσει τον χώρο με εμφανή μπετά, ρωγμές στους τοίχους, τζαμαρίες που μπάζουν κρύο και φωτισμό από παλιές λάμπες πυράκτωσης.

Γιατί τελικά, τα ΦΜ δεν είναι τόσο ένα μεζεδοπωλείο όπως αυτοαποκαλείται. Είναι ένα ζωντανό Εστιατόριο αξιώσεων με κέφι και ψυχή, με αυτή την μυστική και άλλο τόσο σπάνια συνταγή φιλοξενίας και ατμόσφαιρας, που δεν περιγράφεται στον κατάλογο του αλλά που είναι τόσο άψογα εκτελεσμένη, που δύσκολα θα κακοκαρδίσει κάποιον.

Και σε κάθε περίπτωση, και αν κανένας δεν θα το θυμάται για την διακόσμηση του, και κάποιοι ίσως να αντιδικήσουν πάνω σε 3-4 πιάτα του, το σίγουρο είναι ότι δύσκολα κανείς θα το ξεχάσει, για την απολαυστική συνολική εμπειρία που θα σας προσφέρει μια βραδυά εκεί, στο νούμερο 19 της οδού Ηρώς Κωνσταντοπούλου, στην Ηλιούπολη.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.