Loader

06 Ιαν 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Νέο έτος, πρώτη κριτική, συνδυασμός που θέλει προσοχή. Προτιμώ κάτι σίγουρο για να πάει καλά η χρονιά, για να μην απογοητεύσω όσους με διαβάζουν αλλά και όσους δεν με διαβάζουν (sic και σε αυτή την κριτική). Σκέψη αρκετή δεν χρειάστηκε, απόφαση δύσκολη δεν πάρθηκε, διότι όλοι έχουν κατά νου, χώρους εστίασης που σε βγάζουν ασπροπρόσωπο και δεν πρόκειται να σε εκθέσουν.
Φυσαρμόνικα λοιπόν. Update της προ 2 χρόνων κριτικής. Αρκετές σκέψεις για το τι θα γράψω και τι δεν θα γράψω για να μην είναι κουραστικά τα γραφόμενα.
Να γράψω για την καλοκουρδισμένη ορχήστρα που αν και πέρασαν 2 χρόνια, συνεχίζει με τις κατάλληλες αλλαγές – μάγειρα, 1-2 σερβιτόροι– όπως όλες οι καλές ορχήστρες να μαγεύει;
Να γράψω για τον Κώστα και τον Κώστα που διευθύνουν την ορχήστρα με το ίδιο μεράκι και την ίδια όρεξη, όπως όταν άνοιξαν τον χώρο;
Να γράψω για το ότι είναι δίπλα στον πελάτη, ρωτώντας τι άρεσε και τι δεν άρεσε και πάνω εκεί στηρίζονται οι αλλαγές του καταλόγου που καθιερώθηκαν ανά 3μηνο;
Να γράψω ότι είναι δίπλα στον σταθμό μετρό ‘’Εθνική άμυνα’’ άρα δεν χρειάζεται να πολυσκεφτείς που θα παρκάρεις;
Να γράψω ότι αν και δίπλα στη Μεσογείων, η έντεχνη-ροκ μουσική, το τζάμι και τα φυτά που έχει πέριξ του χώρου, σου δίνουν την εντύπωση ότι είσαι κάπου όμορφα, ήσυχα και μακριά από την πολύβουη Αθήνα;
Να γράψω για τον μικρό αλλά κουκλίστικο χώρο με τις πρασινωπές παστέλ χρωματικές αποχρώσεις, τα καδράκια με τις vintage διαφημίσεις προϊόντων πόσης και βρώσης, τα φαναράκια, τις ξύλινες προθήκες με τις τσίγκινες γλαστρούλες, τα ξύλινα τραπέζια με τις old time classic ψάθινες καρέκλες, τις πόρτες, παραθυρόφυλλα και πατζούρια που διακοσμούν τον χώρο;
Να γράψω για το χαμόγελο, την αμεσότητα, την γνώση των υλικών των πιάτων, τη συνεργασία με την κουζίνα, τη συνεχή ροή, την έλλειψη καθυστερήσεων και αστοχιών του Γιάννη, του Γιώργου, της Σπυριδούλας, της Μαρίτας και όλων των υπολοίπων παιδιών του service;
Να γράψω για τον top of the top μεζέ τις πατατόφλουδες, τρανό παράδειγμα ότι τίποτε δεν πρέπει να πετιέται από την πατάτα, που απογειώνονται με την σάλτσα γιαουρτιού με γλυκό μπούκοβο, το ψιλοκομμένο φρέσκο κρεμμύδι και την ντομάτα;
Να γράψω για το σαγανάκι φορμαέλας, παναρισμένο με δημητριακά και χαρουπάλευρο και σιροπιασμένο με γλυκό κουταλιού τριαντάφυλλο, το contrast γευστικής απόλαυσης που δημιουργεί στον ουρανίσκο έτσι ώστε, εξαφανίζεται άμεσα μόλις ακουμπήσει στο τραπέζι, γιατί όπως είπε και ο ΙΩΓΙΑΝΝΗΣ, ‘’και καλά ότι το τυρί σαγανάκι πρέπει να τρώγεται αμέσως μετά το σερβίρισμα’’;
Να γράψω για τα τραγανά παστουρμαδοπιτάκια με την απαλή αλλά αισθητή γέμιση παστουρμά, και την σάλτσα από χειροποίητη μαρμελάδα ντομάτας, αντάξια ανατολίτικων μαγαζιών που δεν χορταίνεις να τρως;
Να γράψω για την φωλιά πατάτας με τα αυγά, την γραβιέρα και το ψιλοκομμένο απάκι που αφού το φωτογραφήσεις, σπας τα αυγά, κάνεις την μίξη και βουτάς;
Να γράψω για το τηγανάκι με το λουκάνικο, το γεμιστό με τραχανά και φέτα που χάρη σε αυτό αγάπησα τον μισητό των παιδικών μου χρόνων τραχανά;
Να γράψω για την έκρηξη γεύσεων του πιάτου με τον καβουρμά, την φρέσκια ντομάτα και τα τσιγαριαστά βλήτα;
Ή να γράψω για τα βουβαλίσια κεμπαπάκια, κιμαδίσια με ωραία μυρωδικά, σφαιρίδια όμοια αυτών που προσφέρονται στα μαγαζιά στη στοά Μοδιάνο στη Σαλονίκη, συνοδευμένα από πληγουρίσια σαλάτα και σάλτσα γιαουρτιού;
Θα μπορούσα να γράφω σελίδες και για τους υπόλοιπους κρεατομεζέδες, ορεκτικά και σαλάτες ακόμα και για τους λίγους υπέροχους ψαρομεζέδες, αλλά θα σταματήσω κάπου εδώ, για να αναφερθώ στα κυρίως πιάτα.
Εδώ ο σολίστας της κουζίνας ξεφεύγει από τον χαρακτηρισμό του μεζεδο - ποτείου, και συνθέτει κυρίως πιάτα εφάμιλλα gourmet εστιατορίου, τόσο σε εμφάνιση όσο και σε γεύση.
Επάνω σε μαύρο πιάτο-πέτρα, απλώνονται είτε, μοσχαρίσια μάγουλα λουσμένα με κρέμα μελιτζάνας και γαρνιτούρα πουρέ πατάτας, είτε πανσέτα που ραχατεύει για ώρες στον φούρνο, συνοδεία βουτυράτου πουρέ πατάτας και περιχυμένη με σάλτσα από γλυκό chili, είτε εκπληκτικά spare ribs με bbq sauce, πάνω σε πατατόφλουδες, που είναι τόσο καλά μαγειρεμένα έτσι ώστε το κρέας ξεχωρίζει από το κόκκαλο, ακόμα και με την καρδιά ενός μαρουλιού.
Άφησα τελευταίο ένα πιάτο που στη φυσαρμόνικα έμαθα ότι εκτός από εκπληκτικός τσιπουρομεζές μπορεί να γίνει και φοβερό κυρίως.
Σκουμπρί boys and girls. 2 φιλέτα καπνιστά, στη σχάρα με υπέροχη γλυκιά σάλτσα, ψιλοκομμένη ντομάτα και μυρωδικά που βολεύονται νωχελικά πάνω σε καραμελωμένα κρεμμύδια. Θα το αγαπήσετε.
Γλυκά δεν έχει;
Χμμμμμ… Μηλόφι όπως λέμε μπανόφι. Εγγύηση. Δεν το περιγράφω γιατί θα χάσει την αξία του.
‘Άλλο;
Μους μακεδονικού χαλβά με σάλτσα από γλυκό του κουταλιού και τρίμματα μπισκότου. Θα το αγαπήσεις για την κρεμώδη υφή του και την απίθανη γεύση του. Δεν σε λιγώνει αντίθετα σε ταξιδεύει κάθε κουταλιά του.
Άλλο;
Αφράτη, μυρωδάτη, πανάλαφρη κρέμα patisserie στη βάση του πιάτου, σπασμένα φύλλα κρούστας, φρέσκες κομμένες φράουλες και όλο το πιάτο χιονισμένο με άχνη. Θα το λατρέψετε. Προτείνεται και για αυτούς που προσέχουν τη σιλουέτα τους.
Και επειδή το ξεροσφύρι κανείς δεν αγάπησε, προτείνω ρακί χύμα μυρωδάτο και ελαφρύ για να καταναλώσετε όσο θέλετε, μπύρα Νήσος από το νησί της Μεγαλόχαρης, με πλούσιο χρυσοχάλκινο χρώμα, γλυκιά αίσθηση βύνης και μία επίγευση ευχάριστης πικράδας και κρασί λευκό χύμα μοσχοφίλερο.
Ο λογαριασμός για τα νορμάλ πιρούνια δεν θα ξεφύγει από τα 13 ευρώ, για τους ‘’δεν χόρτασα ακόμα’’ πελάτες 18 ευρώ με το ζόρι.
Θα μπορούσα να γράψω και άλλα πολλά για την ‘’Φυσαρμόνικα’’ και την αρμονία στις γεύσεις, τη ζεστή σχέση ιδιοκτητών, προσωπικού – πελατών, τις άριστες πρώτες ύλες, το σίγουρο vfm αλλά νομίζω δεν χρειάζεται.
Θα μπορούσα επίσης να γράψω πολλά για το γκρουπάκι που είχα στα εφηβικά μου χρόνια και τον Βασίλη, που με την φυσαρμόνικα του, παίζοντας το ‘’Whammer Jammer’’ των J. Geils Band, μάγευε τo γυναικείο κοινό και όχι μόνο τους συγγενείς και φίλους, αλλά θα ήμουν εκτός θέματος.
Η ουσία είναι ότι το μεζεδο - ποτείο ‘’Φυσαρμόνικα’’, στη Μεσογείων κοντά στην Εθνική Άμυνα, σε κερδίζει με το καλωσόρισμα, δεν σε απογοητεύει, δεν σε εκθέτει, σε βγάζει ασπροπρόσωπο σε όποιον το προτείνεις και σίγουρα θέλεις να ξαναπάς για νέες γευστικές εμπειρίες.

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη jim.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

06 Ιαν 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Νέο έτος, πρώτη κριτική, συνδυασμός που θέλει προσοχή. Προτιμώ κάτι σίγουρο για να πάει καλά η χρονιά, για να μην απογοητεύσω όσους με διαβάζουν αλλά και όσους δεν με διαβάζουν (sic και σε αυτή την κριτική). Σκέψη αρκετή δεν χρειάστηκε, απόφαση δύσκολη δεν πάρθηκε, διότι όλοι έχουν κατά νου, χώρους εστίασης που σε βγάζουν ασπροπρόσωπο και δεν πρόκειται να σε εκθέσουν.
Φυσαρμόνικα λοιπόν. Update της προ 2 χρόνων κριτικής. Αρκετές σκέψεις για το τι θα γράψω και τι δεν θα γράψω για να μην είναι κουραστικά τα γραφόμενα.
Να γράψω για την καλοκουρδισμένη ορχήστρα που αν και πέρασαν 2 χρόνια, συνεχίζει με τις κατάλληλες αλλαγές – μάγειρα, 1-2 σερβιτόροι– όπως όλες οι καλές ορχήστρες να μαγεύει;
Να γράψω για τον Κώστα και τον Κώστα που διευθύνουν την ορχήστρα με το ίδιο μεράκι και την ίδια όρεξη, όπως όταν άνοιξαν τον χώρο;
Να γράψω για το ότι είναι δίπλα στον πελάτη, ρωτώντας τι άρεσε και τι δεν άρεσε και πάνω εκεί στηρίζονται οι αλλαγές του καταλόγου που καθιερώθηκαν ανά 3μηνο;
Να γράψω ότι είναι δίπλα στον σταθμό μετρό ‘’Εθνική άμυνα’’ άρα δεν χρειάζεται να πολυσκεφτείς που θα παρκάρεις;
Να γράψω ότι αν και δίπλα στη Μεσογείων, η έντεχνη-ροκ μουσική, το τζάμι και τα φυτά που έχει πέριξ του χώρου, σου δίνουν την εντύπωση ότι είσαι κάπου όμορφα, ήσυχα και μακριά από την πολύβουη Αθήνα;
Να γράψω για τον μικρό αλλά κουκλίστικο χώρο με τις πρασινωπές παστέλ χρωματικές αποχρώσεις, τα καδράκια με τις vintage διαφημίσεις προϊόντων πόσης και βρώσης, τα φαναράκια, τις ξύλινες προθήκες με τις τσίγκινες γλαστρούλες, τα ξύλινα τραπέζια με τις old time classic ψάθινες καρέκλες, τις πόρτες, παραθυρόφυλλα και πατζούρια που διακοσμούν τον χώρο;
Να γράψω για το χαμόγελο, την αμεσότητα, την γνώση των υλικών των πιάτων, τη συνεργασία με την κουζίνα, τη συνεχή ροή, την έλλειψη καθυστερήσεων και αστοχιών του Γιάννη, του Γιώργου, της Σπυριδούλας, της Μαρίτας και όλων των υπολοίπων παιδιών του service;
Να γράψω για τον top of the top μεζέ τις πατατόφλουδες, τρανό παράδειγμα ότι τίποτε δεν πρέπει να πετιέται από την πατάτα, που απογειώνονται με την σάλτσα γιαουρτιού με γλυκό μπούκοβο, το ψιλοκομμένο φρέσκο κρεμμύδι και την ντομάτα;
Να γράψω για το σαγανάκι φορμαέλας, παναρισμένο με δημητριακά και χαρουπάλευρο και σιροπιασμένο με γλυκό κουταλιού τριαντάφυλλο, το contrast γευστικής απόλαυσης που δημιουργεί στον ουρανίσκο έτσι ώστε, εξαφανίζεται άμεσα μόλις ακουμπήσει στο τραπέζι, γιατί όπως είπε και ο ΙΩΓΙΑΝΝΗΣ, ‘’και καλά ότι το τυρί σαγανάκι πρέπει να τρώγεται αμέσως μετά το σερβίρισμα’’;
Να γράψω για τα τραγανά παστουρμαδοπιτάκια με την απαλή αλλά αισθητή γέμιση παστουρμά, και την σάλτσα από χειροποίητη μαρμελάδα ντομάτας, αντάξια ανατολίτικων μαγαζιών που δεν χορταίνεις να τρως;
Να γράψω για την φωλιά πατάτας με τα αυγά, την γραβιέρα και το ψιλοκομμένο απάκι που αφού το φωτογραφήσεις, σπας τα αυγά, κάνεις την μίξη και βουτάς;
Να γράψω για το τηγανάκι με το λουκάνικο, το γεμιστό με τραχανά και φέτα που χάρη σε αυτό αγάπησα τον μισητό των παιδικών μου χρόνων τραχανά;
Να γράψω για την έκρηξη γεύσεων του πιάτου με τον καβουρμά, την φρέσκια ντομάτα και τα τσιγαριαστά βλήτα;
Ή να γράψω για τα βουβαλίσια κεμπαπάκια, κιμαδίσια με ωραία μυρωδικά, σφαιρίδια όμοια αυτών που προσφέρονται στα μαγαζιά στη στοά Μοδιάνο στη Σαλονίκη, συνοδευμένα από πληγουρίσια σαλάτα και σάλτσα γιαουρτιού;
Θα μπορούσα να γράφω σελίδες και για τους υπόλοιπους κρεατομεζέδες, ορεκτικά και σαλάτες ακόμα και για τους λίγους υπέροχους ψαρομεζέδες, αλλά θα σταματήσω κάπου εδώ, για να αναφερθώ στα κυρίως πιάτα.
Εδώ ο σολίστας της κουζίνας ξεφεύγει από τον χαρακτηρισμό του μεζεδο - ποτείου, και συνθέτει κυρίως πιάτα εφάμιλλα gourmet εστιατορίου, τόσο σε εμφάνιση όσο και σε γεύση.
Επάνω σε μαύρο πιάτο-πέτρα, απλώνονται είτε, μοσχαρίσια μάγουλα λουσμένα με κρέμα μελιτζάνας και γαρνιτούρα πουρέ πατάτας, είτε πανσέτα που ραχατεύει για ώρες στον φούρνο, συνοδεία βουτυράτου πουρέ πατάτας και περιχυμένη με σάλτσα από γλυκό chili, είτε εκπληκτικά spare ribs με bbq sauce, πάνω σε πατατόφλουδες, που είναι τόσο καλά μαγειρεμένα έτσι ώστε το κρέας ξεχωρίζει από το κόκκαλο, ακόμα και με την καρδιά ενός μαρουλιού.
Άφησα τελευταίο ένα πιάτο που στη φυσαρμόνικα έμαθα ότι εκτός από εκπληκτικός τσιπουρομεζές μπορεί να γίνει και φοβερό κυρίως.
Σκουμπρί boys and girls. 2 φιλέτα καπνιστά, στη σχάρα με υπέροχη γλυκιά σάλτσα, ψιλοκομμένη ντομάτα και μυρωδικά που βολεύονται νωχελικά πάνω σε καραμελωμένα κρεμμύδια. Θα το αγαπήσετε.
Γλυκά δεν έχει;
Χμμμμμ… Μηλόφι όπως λέμε μπανόφι. Εγγύηση. Δεν το περιγράφω γιατί θα χάσει την αξία του.
‘Άλλο;
Μους μακεδονικού χαλβά με σάλτσα από γλυκό του κουταλιού και τρίμματα μπισκότου. Θα το αγαπήσεις για την κρεμώδη υφή του και την απίθανη γεύση του. Δεν σε λιγώνει αντίθετα σε ταξιδεύει κάθε κουταλιά του.
Άλλο;
Αφράτη, μυρωδάτη, πανάλαφρη κρέμα patisserie στη βάση του πιάτου, σπασμένα φύλλα κρούστας, φρέσκες κομμένες φράουλες και όλο το πιάτο χιονισμένο με άχνη. Θα το λατρέψετε. Προτείνεται και για αυτούς που προσέχουν τη σιλουέτα τους.
Και επειδή το ξεροσφύρι κανείς δεν αγάπησε, προτείνω ρακί χύμα μυρωδάτο και ελαφρύ για να καταναλώσετε όσο θέλετε, μπύρα Νήσος από το νησί της Μεγαλόχαρης, με πλούσιο χρυσοχάλκινο χρώμα, γλυκιά αίσθηση βύνης και μία επίγευση ευχάριστης πικράδας και κρασί λευκό χύμα μοσχοφίλερο.
Ο λογαριασμός για τα νορμάλ πιρούνια δεν θα ξεφύγει από τα 13 ευρώ, για τους ‘’δεν χόρτασα ακόμα’’ πελάτες 18 ευρώ με το ζόρι.
Θα μπορούσα να γράψω και άλλα πολλά για την ‘’Φυσαρμόνικα’’ και την αρμονία στις γεύσεις, τη ζεστή σχέση ιδιοκτητών, προσωπικού – πελατών, τις άριστες πρώτες ύλες, το σίγουρο vfm αλλά νομίζω δεν χρειάζεται.
Θα μπορούσα επίσης να γράψω πολλά για το γκρουπάκι που είχα στα εφηβικά μου χρόνια και τον Βασίλη, που με την φυσαρμόνικα του, παίζοντας το ‘’Whammer Jammer’’ των J. Geils Band, μάγευε τo γυναικείο κοινό και όχι μόνο τους συγγενείς και φίλους, αλλά θα ήμουν εκτός θέματος.
Η ουσία είναι ότι το μεζεδο - ποτείο ‘’Φυσαρμόνικα’’, στη Μεσογείων κοντά στην Εθνική Άμυνα, σε κερδίζει με το καλωσόρισμα, δεν σε απογοητεύει, δεν σε εκθέτει, σε βγάζει ασπροπρόσωπο σε όποιον το προτείνεις και σίγουρα θέλεις να ξαναπάς για νέες γευστικές εμπειρίες.

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη jim.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

Etable

jim

Δευτέρα 23 Οκτωβρίου

Γεύση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4

Εξυπηρέτηση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4

Χώρος

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4

Value for money

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4

€ / Άτομο

10-16

Νέο έτος, πρώτη κριτική, συνδυασμός που θέλει προσοχή. Προτιμώ κάτι σίγουρο για να πάει καλά η χρονιά, για να μην απογοητεύσω όσους με διαβάζουν αλλά και όσους δεν με διαβάζουν (sic και σε αυτή την κριτική). Σκέψη αρκετή δεν χρειάστηκε, απόφαση δύσκολη δεν πάρθηκε, διότι όλοι έχουν κατά νου, χώρους εστίασης που σε βγάζουν ασπροπρόσωπο και δεν πρόκειται να σε εκθέσουν.
Φυσαρμόνικα λοιπόν. Update της προ 2 χρόνων κριτικής. Αρκετές σκέψεις για το τι θα γράψω και τι δεν θα γράψω για να μην είναι κουραστικά τα γραφόμενα.
Να γράψω για την καλοκουρδισμένη ορχήστρα που αν και πέρασαν 2 χρόνια, συνεχίζει με τις κατάλληλες αλλαγές – μάγειρα, 1-2 σερβιτόροι– όπως όλες οι καλές ορχήστρες να μαγεύει;
Να γράψω για τον Κώστα και τον Κώστα που διευθύνουν την ορχήστρα με το ίδιο μεράκι και την ίδια όρεξη, όπως όταν άνοιξαν τον χώρο;
Να γράψω για το ότι είναι δίπλα στον πελάτη, ρωτώντας τι άρεσε και τι δεν άρεσε και πάνω εκεί στηρίζονται οι αλλαγές του καταλόγου που καθιερώθηκαν ανά 3μηνο;
Να γράψω ότι είναι δίπλα στον σταθμό μετρό ‘’Εθνική άμυνα’’ άρα δεν χρειάζεται να πολυσκεφτείς που θα παρκάρεις;
Να γράψω ότι αν και δίπλα στη Μεσογείων, η έντεχνη-ροκ μουσική, το τζάμι και τα φυτά που έχει πέριξ του χώρου, σου δίνουν την εντύπωση ότι είσαι κάπου όμορφα, ήσυχα και μακριά από την πολύβουη Αθήνα;
Να γράψω για τον μικρό αλλά κουκλίστικο χώρο με τις πρασινωπές παστέλ χρωματικές αποχρώσεις, τα καδράκια με τις vintage διαφημίσεις προϊόντων πόσης και βρώσης, τα φαναράκια, τις ξύλινες προθήκες με τις τσίγκινες γλαστρούλες, τα ξύλινα τραπέζια με τις old time classic ψάθινες καρέκλες, τις πόρτες, παραθυρόφυλλα και πατζούρια που διακοσμούν τον χώρο;
Να γράψω για το χαμόγελο, την αμεσότητα, την γνώση των υλικών των πιάτων, τη συνεργασία με την κουζίνα, τη συνεχή ροή, την έλλειψη καθυστερήσεων και αστοχιών του Γιάννη, του Γιώργου, της Σπυριδούλας, της Μαρίτας και όλων των υπολοίπων παιδιών του service;
Να γράψω για τον top of the top μεζέ τις πατατόφλουδες, τρανό παράδειγμα ότι τίποτε δεν πρέπει να πετιέται από την πατάτα, που απογειώνονται με την σάλτσα γιαουρτιού με γλυκό μπούκοβο, το ψιλοκομμένο φρέσκο κρεμμύδι και την ντομάτα;
Να γράψω για το σαγανάκι φορμαέλας, παναρισμένο με δημητριακά και χαρουπάλευρο και σιροπιασμένο με γλυκό κουταλιού τριαντάφυλλο, το contrast γευστικής απόλαυσης που δημιουργεί στον ουρανίσκο έτσι ώστε, εξαφανίζεται άμεσα μόλις ακουμπήσει στο τραπέζι, γιατί όπως είπε και ο ΙΩΓΙΑΝΝΗΣ, ‘’και καλά ότι το τυρί σαγανάκι πρέπει να τρώγεται αμέσως μετά το σερβίρισμα’’;
Να γράψω για τα τραγανά παστουρμαδοπιτάκια με την απαλή αλλά αισθητή γέμιση παστουρμά, και την σάλτσα από χειροποίητη μαρμελάδα ντομάτας, αντάξια ανατολίτικων μαγαζιών που δεν χορταίνεις να τρως;
Να γράψω για την φωλιά πατάτας με τα αυγά, την γραβιέρα και το ψιλοκομμένο απάκι που αφού το φωτογραφήσεις, σπας τα αυγά, κάνεις την μίξη και βουτάς;
Να γράψω για το τηγανάκι με το λουκάνικο, το γεμιστό με τραχανά και φέτα που χάρη σε αυτό αγάπησα τον μισητό των παιδικών μου χρόνων τραχανά;
Να γράψω για την έκρηξη γεύσεων του πιάτου με τον καβουρμά, την φρέσκια ντομάτα και τα τσιγαριαστά βλήτα;
Ή να γράψω για τα βουβαλίσια κεμπαπάκια, κιμαδίσια με ωραία μυρωδικά, σφαιρίδια όμοια αυτών που προσφέρονται στα μαγαζιά στη στοά Μοδιάνο στη Σαλονίκη, συνοδευμένα από πληγουρίσια σαλάτα και σάλτσα γιαουρτιού;
Θα μπορούσα να γράφω σελίδες και για τους υπόλοιπους κρεατομεζέδες, ορεκτικά και σαλάτες ακόμα και για τους λίγους υπέροχους ψαρομεζέδες, αλλά θα σταματήσω κάπου εδώ, για να αναφερθώ στα κυρίως πιάτα.
Εδώ ο σολίστας της κουζίνας ξεφεύγει από τον χαρακτηρισμό του μεζεδο - ποτείου, και συνθέτει κυρίως πιάτα εφάμιλλα gourmet εστιατορίου, τόσο σε εμφάνιση όσο και σε γεύση.
Επάνω σε μαύρο πιάτο-πέτρα, απλώνονται είτε, μοσχαρίσια μάγουλα λουσμένα με κρέμα μελιτζάνας και γαρνιτούρα πουρέ πατάτας, είτε πανσέτα που ραχατεύει για ώρες στον φούρνο, συνοδεία βουτυράτου πουρέ πατάτας και περιχυμένη με σάλτσα από γλυκό chili, είτε εκπληκτικά spare ribs με bbq sauce, πάνω σε πατατόφλουδες, που είναι τόσο καλά μαγειρεμένα έτσι ώστε το κρέας ξεχωρίζει από το κόκκαλο, ακόμα και με την καρδιά ενός μαρουλιού.
Άφησα τελευταίο ένα πιάτο που στη φυσαρμόνικα έμαθα ότι εκτός από εκπληκτικός τσιπουρομεζές μπορεί να γίνει και φοβερό κυρίως.
Σκουμπρί boys and girls. 2 φιλέτα καπνιστά, στη σχάρα με υπέροχη γλυκιά σάλτσα, ψιλοκομμένη ντομάτα και μυρωδικά που βολεύονται νωχελικά πάνω σε καραμελωμένα κρεμμύδια. Θα το αγαπήσετε.
Γλυκά δεν έχει;
Χμμμμμ… Μηλόφι όπως λέμε μπανόφι. Εγγύηση. Δεν το περιγράφω γιατί θα χάσει την αξία του.
‘Άλλο;
Μους μακεδονικού χαλβά με σάλτσα από γλυκό του κουταλιού και τρίμματα μπισκότου. Θα το αγαπήσεις για την κρεμώδη υφή του και την απίθανη γεύση του. Δεν σε λιγώνει αντίθετα σε ταξιδεύει κάθε κουταλιά του.
Άλλο;
Αφράτη, μυρωδάτη, πανάλαφρη κρέμα patisserie στη βάση του πιάτου, σπασμένα φύλλα κρούστας, φρέσκες κομμένες φράουλες και όλο το πιάτο χιονισμένο με άχνη. Θα το λατρέψετε. Προτείνεται και για αυτούς που προσέχουν τη σιλουέτα τους.
Και επειδή το ξεροσφύρι κανείς δεν αγάπησε, προτείνω ρακί χύμα μυρωδάτο και ελαφρύ για να καταναλώσετε όσο θέλετε, μπύρα Νήσος από το νησί της Μεγαλόχαρης, με πλούσιο χρυσοχάλκινο χρώμα, γλυκιά αίσθηση βύνης και μία επίγευση ευχάριστης πικράδας και κρασί λευκό χύμα μοσχοφίλερο.
Ο λογαριασμός για τα νορμάλ πιρούνια δεν θα ξεφύγει από τα 13 ευρώ, για τους ‘’δεν χόρτασα ακόμα’’ πελάτες 18 ευρώ με το ζόρι.
Θα μπορούσα να γράψω και άλλα πολλά για την ‘’Φυσαρμόνικα’’ και την αρμονία στις γεύσεις, τη ζεστή σχέση ιδιοκτητών, προσωπικού – πελατών, τις άριστες πρώτες ύλες, το σίγουρο vfm αλλά νομίζω δεν χρειάζεται.
Θα μπορούσα επίσης να γράψω πολλά για το γκρουπάκι που είχα στα εφηβικά μου χρόνια και τον Βασίλη, που με την φυσαρμόνικα του, παίζοντας το ‘’Whammer Jammer’’ των J. Geils Band, μάγευε τo γυναικείο κοινό και όχι μόνο τους συγγενείς και φίλους, αλλά θα ήμουν εκτός θέματος.
Η ουσία είναι ότι το μεζεδο - ποτείο ‘’Φυσαρμόνικα’’, στη Μεσογείων κοντά στην Εθνική Άμυνα, σε κερδίζει με το καλωσόρισμα, δεν σε απογοητεύει, δεν σε εκθέτει, σε βγάζει ασπροπρόσωπο σε όποιον το προτείνεις και σίγουρα θέλεις να ξαναπάς για νέες γευστικές εμπειρίες.

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη jim.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.