Loader

14 Ιαν 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Οι ντοματούλες δεν λένε πάντα την αλήθεια vol ΙΙ.

Το Βραστό είναι μια εξαιρετική οικογενειακή ταβέρνα. Διαχωρίζει καπνιστές και μη καπνιστές, βάζοντας τους πρώτους στον εξωτερικό κλεισμένο χώρο, ο οποίος θερμαίνεται επαρκέστατα από καλαίσθητες σόμπες. Επουδενί δεν σου δίνει την αίσθηση "αυθαίρετου στη Λούτσα" όπως η πλειοψηφία των κλεισμένων εξωτερικών χώρων. Στο πίσω μέρος υπάρχει ο ανοιχτός εξωτερικός χώρος, ο οποίος εικάζω ότι υπόσχεται δροσερές θερινές βραδιές καθώς το μαγαζί απέχει οριακά 200 μέτρα από τη ρεματιά Χαλανδρίου. Στο εσωτερικό εσωτερικό (το πραγματικό μέσα μαγαζί) μέχρι τζάκι υποδεχόταν τους άκαπνους οικογενειάρχες που κατέφθαναν κατά κύματα.

Η διακοσμητική καλαισθησία και η λειτουργικότητα είναι ένα από τα ατού του μαγαζιού. Από τον πραγματικά όμορφο και χωροταξικά συμμαζεμένο χριστουγεννιάτικο διάκοσμο μέχρι τα μαχαίρια κρέατος που ανέμεναν τους κατά ορδές αφικνούμενους καλοβαλμένους οικογενειάρχες. Μέχρι και οι ομαδικές κρατήσεις (υπήρχαν πολλά διαφορετικά τραπέζια των 8-10 ή 12 ή και plus plus ατόμων αποδεικνύοντας το οικογενειακό προφίλ του μαγαζιού) γινόντουσαν κατά χρονικά γκρουπ έτσι ώστε να μπορούν να εξυπηρετηθούν όλοι φυσική ροή χωρίς δυσανασχετήσεις και πιτσιρίκια να ουρλιάζουν.

Το βασικό πλεονέκτημα του μαγαζιού είναι το πρωτόγνωρο ενδιαφέρον, η μοναδική ευγένεια και η απόλυτη φροντίδα που υπογραμμίζαν τις προσφερόμενες υπηρεσίες. Από την διακριτική επίβλεψη "ω, σας φέρνω αμέσως πηρούνι, μη σκύβετε να το πιάσετε, θα το πιάσω εγώ" μέχρι την ταχύτητα απόκρισης σε κάθε πελατειακό κέλευσμα κι από το γεγονός ότι ο ιδιοκτήτης μας άνοιξε την πόρτα (όταν είδε ότι σπρώχναμε αντί να σύρουμε) μέχρι στο ότι φέραν αγόγγυστα μαχαίρια, σπάτουλες, πιάτα και όλα τα σχετικά προκειμένου να κόψουμε τη δική μας βασιλόπιτα και τούρτα (ναι, και εγώ σε συμμάζωξη σογιού βρέθηκα στο Βραστό). Το πιο εντυπωσιακό του μαγαζιού είναι η ευγένεια, η οποία δεν έχει επαγγελματική αποστείρωση αλλά πρωτογενές ενδιαφέρον για τον κάθε ένα πελάτη χωριστά. Από το 5χρονο μέχρι τον 85χρονο.

Το μενού αναμενόμενο και χωρίς φοβερές εκπλήξεις. 12 νομάτοι πήραμε και χοιρινές μπριζόλες και μοσχαρίσιες και βραστό (ποντίκι ή ελιά μοσχαρίσια, κλασική καλή εκτέλεση με πατάτα-καρότο) και κεφτεδάκια και φιλέτο κοτόπουλο και γιουβέτσι και μοσχαρίσιο σιδηρόδρομο και τυροπιτάκια με ανθότυρο και δυόσμο και φέτα τηγανιτή με μέλι και μαυροκούκι και σαλάτες (με κρουτόν και σως παρμεζάνας η μία κι άλλη με ξερά σύκα, φρέσκο τυρί κρέμα και βαλσάμικο) και χοιρινό κότσι και γαρίδα με κριθαράκι και και και...

Να σημειώσω ευθαρσώς ότι από κυρίως πιάτα στην οικογενειακή επίσκεψή μας ανήμερα των Θεοφανείων είχε μόνο πιάτα ημέρας και της ώρας. Κατά τα λοιπά ο κατάλογος ίσχυε για σαλάτες, ορεκτικά κτλ.

Όλα πολύ καλά μαγειρεμένα (εκτός από μια-δυο αστοχίες), όλα μεριδιάρικα, όλα σε όμορφα σερβίτσια. Ιδιαίτερης μνείας χρήζουν τα κάτωθι:
α) Η φέτα με μέλι είναι από τις καλλίτερες εκτελέσεις που υπάρχουν. Η φέτα ζωντανή και όχι αλμυρός πολτός, το μέλι να ισορροπεί την οξύτητα της φέτας και όχι μελομακάρονο, το τηγάνι ελαφρύ αφήνοντας το λάδι εκτός πιάτου. Μπράβο.
β) Ο μοσχαρίσιος σιδηρόδρομος ήταν με ένα κλασικό ιταλικό battuto (καρότο-κρεμμύδι-σέλερι) και μαυροδάφνη. Μπράβο για την παροχή ενός ελαφρώς πειραματικού πιάτου σε ένα μαγαζί που το comfort food σιγουράκι (μπριζόλα-λεμονάτο-βραστό) έχει την τιμητική του, με την τάση για πρωτοτυπία να αγγίζει το μηδέν.
γ) Ο πουρές που συνόδευε πολλά από τα πιάτα. Αρκετά έντονο άρωμα φασκόμηλου, ευχάριστα βουτυράτος και όχι μπακλαβάς πολίτικος. Μπράβο που δεν ακολουθούν το κόλπο με τόνους βουτύρου* και ζωμού αλλά τολμούν τα μυρωδικά.
δ) Τα τυροπιτάκια ελαφριά, εύγευστα και αρωματικά με πολύ ενδιαφέρουσα ζύμη, η οποία κατά 99% είναι δική τους.
ε) Μετριότητα το χοιρινό κότσι, το οποίο ήταν πρωτίστως βραστό και δευτερογενώς τόσο ψημένο ώστε να αρπάξει. Αδερφέ μάγειρα: δεν βράζουμε τα ψητά. Είτε αυτό είναι χταπόδι είτε χοιρινό κότσι δεν κλέβουμε την μαλακωσά διά του βρασμού. Ευχαριστώ.
στ) Κακό το κριθαρότο γαρίδας. Είτε η γαρίδα δεν είχε ξεπλυθεί επαρκώς και υπήρχε η όξινη μυρωδιά του πάγου συντήρησης είτε κάποιος ζωμός παράπεσε. Νομίζω είναι απλό: αν πάτε στο Βραστό μην πάτε για τις γαρίδες του...

Να ξαναπώ ότι το μεγάλο ατού είναι η φροντίδα, η μέριμνα, η οποία συμπυκνούται στο δίπτυχο ταχύτητα και φυσική ευγένεια. Να το τραβήξω λίγο εδώ και να πω ότι δεν μιλάω απλά για ευγενικούς ανθρώπους. Σου δημιουργούσαν την εδραία πεποίθηση ότι είναι όλοι τους καλοί άνθρωποι.

Το οικονομικό σκέλος μου διαφεύγει επακριβώς, καθώς έπαιξε κέρασμα στο οικογενειακό τραπέζι, άλλα όταν τα κυρίως έχουν 14-15 (κατά μέσο όρο) και τα ορεκτικά 6-9 άνετα φτάνεις τα 20-25 το κεφάλι.

Γιατί οι ντοματούλες δεν λένε πάντα την αλήθεια;
(Άυλοι τίτλοι ντοματούλες 2/4)

Από μικρός είχα μια ελαφρά φοβία με τα πολυσύχναστα μέρη. Μεγαλώνοντας ανακάλυψα ότι η μεζεδοφιλία μου (προϊόν βαθιάς λιχουδοσύνης) παντρευόταν με την ελαφρά αγοραφοβία μου. Όσο βαριέμαι τη μια μερίδα μπροστά μου, σε αντίθεση με το πολυποικιλιακό τσιμπολόι, τόσο με τρομάζουν τα μέρη με ορδές πεινασμένων οικογενειών με παιδάκια που σκληρύζουν με τον gormiti στο ένα χέρι και το παϊδάκι-τρόπαιο στο άλλο. Ο συνδυασμός των δύο (μεριδοκεντρισμού και πανικολαγνείας), καίτοι με ποσοτικά κριτήρια προφανώς δεν πάσχει από δημοφιλία, εμένα μου δημιουργεί αποστροφή.

Ποιο είναι εν κατακλείδι και εν προκειμένω το ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΟ πρόβλημα; Το μαγαζί απευθύνεται πρώτα σε φαγάδες και μετά σε καλοφαγάδες. Από την εποχή που άνοιξε το μαγαζί και σέρβιρε βραστό, την ίδια εποχή που ο καλπάζων συνταγματάρχης (ο Φέρεντς ο Πούσκας) πάγαινε για γουρ'νοπούλα εκεί που είναι σήμερα η Βελανιδιά στο Χαλάνδρι, το Χαλάνδρι από απομακρυσμένο προάστιο ή κοντινό χωριό έγινε ό, τι ήταν η Κυψέλη στα '60s-'70s. Εκεί που θέλει να μετακομίσει όλη η αστική τάξη του λεκανοπεδίου. Εκεί υπάρχει μια ελαφρά σύγχυση ή μπέρδεμα ταυτότητας. Γραφική ταβέρνα ή αστικό εστιατόριο; Το στυλ "το καλοκαίρι πάμε Τήνο, που είναι η κουλτουριάρικη version της Μυκόνου, το χειμώνα Πήλιο, γιατί δεν πάμε πλέον Αράχοβα, και όταν μείνουμε Αθήνα πάμε στο Βραστό" κάτι μου κάνει εμένα. Αλλά αυτά είναι υποκειμενισμοί και μάλιστα στις παρυφές της ψυχανάλυσης.
Απλά για όσους γουστάρουν τα μεζεδοπωλεία / ουζερί / κουτουκάκια αυτό ΔΕΝ είναι το μαγαζί τους.

Το μαγαζί είναι μια άριστη αλλά τσιμπημένη οικογενειακή ταβέρνα Κυριακής. Ή ένα εστιατόριο για κάποιον που νιώθει ένα κενό "εκεί" κατά τον Οβελίξ.

ΥΓ Ευχή για όλες και για όλους το 2017 να είναι λίγο πιο gentle από το 2016, το οποίο κατά καιρούς έτσουξε.

* Φίλος μάγειρας, μεταναστεύσας από την μάταιη ετούτη χώρα, ο οποίος εργαζόταν σε νυν wine restaurant του Κολωνακίου μου είχε αναφέρει "δεν μπορείς να φανταστείς τις ποσότητες βουτύρου που χρησιμοποιούσαμε, είχαμε φρέσκα μυρωδικά και το αφεντικό δεν μας άφηνε να τα χρησιμοποιήσουμε".


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

14 Ιαν 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Οι ντοματούλες δεν λένε πάντα την αλήθεια vol ΙΙ.

Το Βραστό είναι μια εξαιρετική οικογενειακή ταβέρνα. Διαχωρίζει καπνιστές και μη καπνιστές, βάζοντας τους πρώτους στον εξωτερικό κλεισμένο χώρο, ο οποίος θερμαίνεται επαρκέστατα από καλαίσθητες σόμπες. Επουδενί δεν σου δίνει την αίσθηση "αυθαίρετου στη Λούτσα" όπως η πλειοψηφία των κλεισμένων εξωτερικών χώρων. Στο πίσω μέρος υπάρχει ο ανοιχτός εξωτερικός χώρος, ο οποίος εικάζω ότι υπόσχεται δροσερές θερινές βραδιές καθώς το μαγαζί απέχει οριακά 200 μέτρα από τη ρεματιά Χαλανδρίου. Στο εσωτερικό εσωτερικό (το πραγματικό μέσα μαγαζί) μέχρι τζάκι υποδεχόταν τους άκαπνους οικογενειάρχες που κατέφθαναν κατά κύματα.

Η διακοσμητική καλαισθησία και η λειτουργικότητα είναι ένα από τα ατού του μαγαζιού. Από τον πραγματικά όμορφο και χωροταξικά συμμαζεμένο χριστουγεννιάτικο διάκοσμο μέχρι τα μαχαίρια κρέατος που ανέμεναν τους κατά ορδές αφικνούμενους καλοβαλμένους οικογενειάρχες. Μέχρι και οι ομαδικές κρατήσεις (υπήρχαν πολλά διαφορετικά τραπέζια των 8-10 ή 12 ή και plus plus ατόμων αποδεικνύοντας το οικογενειακό προφίλ του μαγαζιού) γινόντουσαν κατά χρονικά γκρουπ έτσι ώστε να μπορούν να εξυπηρετηθούν όλοι φυσική ροή χωρίς δυσανασχετήσεις και πιτσιρίκια να ουρλιάζουν.

Το βασικό πλεονέκτημα του μαγαζιού είναι το πρωτόγνωρο ενδιαφέρον, η μοναδική ευγένεια και η απόλυτη φροντίδα που υπογραμμίζαν τις προσφερόμενες υπηρεσίες. Από την διακριτική επίβλεψη "ω, σας φέρνω αμέσως πηρούνι, μη σκύβετε να το πιάσετε, θα το πιάσω εγώ" μέχρι την ταχύτητα απόκρισης σε κάθε πελατειακό κέλευσμα κι από το γεγονός ότι ο ιδιοκτήτης μας άνοιξε την πόρτα (όταν είδε ότι σπρώχναμε αντί να σύρουμε) μέχρι στο ότι φέραν αγόγγυστα μαχαίρια, σπάτουλες, πιάτα και όλα τα σχετικά προκειμένου να κόψουμε τη δική μας βασιλόπιτα και τούρτα (ναι, και εγώ σε συμμάζωξη σογιού βρέθηκα στο Βραστό). Το πιο εντυπωσιακό του μαγαζιού είναι η ευγένεια, η οποία δεν έχει επαγγελματική αποστείρωση αλλά πρωτογενές ενδιαφέρον για τον κάθε ένα πελάτη χωριστά. Από το 5χρονο μέχρι τον 85χρονο.

Το μενού αναμενόμενο και χωρίς φοβερές εκπλήξεις. 12 νομάτοι πήραμε και χοιρινές μπριζόλες και μοσχαρίσιες και βραστό (ποντίκι ή ελιά μοσχαρίσια, κλασική καλή εκτέλεση με πατάτα-καρότο) και κεφτεδάκια και φιλέτο κοτόπουλο και γιουβέτσι και μοσχαρίσιο σιδηρόδρομο και τυροπιτάκια με ανθότυρο και δυόσμο και φέτα τηγανιτή με μέλι και μαυροκούκι και σαλάτες (με κρουτόν και σως παρμεζάνας η μία κι άλλη με ξερά σύκα, φρέσκο τυρί κρέμα και βαλσάμικο) και χοιρινό κότσι και γαρίδα με κριθαράκι και και και...

Να σημειώσω ευθαρσώς ότι από κυρίως πιάτα στην οικογενειακή επίσκεψή μας ανήμερα των Θεοφανείων είχε μόνο πιάτα ημέρας και της ώρας. Κατά τα λοιπά ο κατάλογος ίσχυε για σαλάτες, ορεκτικά κτλ.

Όλα πολύ καλά μαγειρεμένα (εκτός από μια-δυο αστοχίες), όλα μεριδιάρικα, όλα σε όμορφα σερβίτσια. Ιδιαίτερης μνείας χρήζουν τα κάτωθι:
α) Η φέτα με μέλι είναι από τις καλλίτερες εκτελέσεις που υπάρχουν. Η φέτα ζωντανή και όχι αλμυρός πολτός, το μέλι να ισορροπεί την οξύτητα της φέτας και όχι μελομακάρονο, το τηγάνι ελαφρύ αφήνοντας το λάδι εκτός πιάτου. Μπράβο.
β) Ο μοσχαρίσιος σιδηρόδρομος ήταν με ένα κλασικό ιταλικό battuto (καρότο-κρεμμύδι-σέλερι) και μαυροδάφνη. Μπράβο για την παροχή ενός ελαφρώς πειραματικού πιάτου σε ένα μαγαζί που το comfort food σιγουράκι (μπριζόλα-λεμονάτο-βραστό) έχει την τιμητική του, με την τάση για πρωτοτυπία να αγγίζει το μηδέν.
γ) Ο πουρές που συνόδευε πολλά από τα πιάτα. Αρκετά έντονο άρωμα φασκόμηλου, ευχάριστα βουτυράτος και όχι μπακλαβάς πολίτικος. Μπράβο που δεν ακολουθούν το κόλπο με τόνους βουτύρου* και ζωμού αλλά τολμούν τα μυρωδικά.
δ) Τα τυροπιτάκια ελαφριά, εύγευστα και αρωματικά με πολύ ενδιαφέρουσα ζύμη, η οποία κατά 99% είναι δική τους.
ε) Μετριότητα το χοιρινό κότσι, το οποίο ήταν πρωτίστως βραστό και δευτερογενώς τόσο ψημένο ώστε να αρπάξει. Αδερφέ μάγειρα: δεν βράζουμε τα ψητά. Είτε αυτό είναι χταπόδι είτε χοιρινό κότσι δεν κλέβουμε την μαλακωσά διά του βρασμού. Ευχαριστώ.
στ) Κακό το κριθαρότο γαρίδας. Είτε η γαρίδα δεν είχε ξεπλυθεί επαρκώς και υπήρχε η όξινη μυρωδιά του πάγου συντήρησης είτε κάποιος ζωμός παράπεσε. Νομίζω είναι απλό: αν πάτε στο Βραστό μην πάτε για τις γαρίδες του...

Να ξαναπώ ότι το μεγάλο ατού είναι η φροντίδα, η μέριμνα, η οποία συμπυκνούται στο δίπτυχο ταχύτητα και φυσική ευγένεια. Να το τραβήξω λίγο εδώ και να πω ότι δεν μιλάω απλά για ευγενικούς ανθρώπους. Σου δημιουργούσαν την εδραία πεποίθηση ότι είναι όλοι τους καλοί άνθρωποι.

Το οικονομικό σκέλος μου διαφεύγει επακριβώς, καθώς έπαιξε κέρασμα στο οικογενειακό τραπέζι, άλλα όταν τα κυρίως έχουν 14-15 (κατά μέσο όρο) και τα ορεκτικά 6-9 άνετα φτάνεις τα 20-25 το κεφάλι.

Γιατί οι ντοματούλες δεν λένε πάντα την αλήθεια;
(Άυλοι τίτλοι ντοματούλες 2/4)

Από μικρός είχα μια ελαφρά φοβία με τα πολυσύχναστα μέρη. Μεγαλώνοντας ανακάλυψα ότι η μεζεδοφιλία μου (προϊόν βαθιάς λιχουδοσύνης) παντρευόταν με την ελαφρά αγοραφοβία μου. Όσο βαριέμαι τη μια μερίδα μπροστά μου, σε αντίθεση με το πολυποικιλιακό τσιμπολόι, τόσο με τρομάζουν τα μέρη με ορδές πεινασμένων οικογενειών με παιδάκια που σκληρύζουν με τον gormiti στο ένα χέρι και το παϊδάκι-τρόπαιο στο άλλο. Ο συνδυασμός των δύο (μεριδοκεντρισμού και πανικολαγνείας), καίτοι με ποσοτικά κριτήρια προφανώς δεν πάσχει από δημοφιλία, εμένα μου δημιουργεί αποστροφή.

Ποιο είναι εν κατακλείδι και εν προκειμένω το ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΟ πρόβλημα; Το μαγαζί απευθύνεται πρώτα σε φαγάδες και μετά σε καλοφαγάδες. Από την εποχή που άνοιξε το μαγαζί και σέρβιρε βραστό, την ίδια εποχή που ο καλπάζων συνταγματάρχης (ο Φέρεντς ο Πούσκας) πάγαινε για γουρ'νοπούλα εκεί που είναι σήμερα η Βελανιδιά στο Χαλάνδρι, το Χαλάνδρι από απομακρυσμένο προάστιο ή κοντινό χωριό έγινε ό, τι ήταν η Κυψέλη στα '60s-'70s. Εκεί που θέλει να μετακομίσει όλη η αστική τάξη του λεκανοπεδίου. Εκεί υπάρχει μια ελαφρά σύγχυση ή μπέρδεμα ταυτότητας. Γραφική ταβέρνα ή αστικό εστιατόριο; Το στυλ "το καλοκαίρι πάμε Τήνο, που είναι η κουλτουριάρικη version της Μυκόνου, το χειμώνα Πήλιο, γιατί δεν πάμε πλέον Αράχοβα, και όταν μείνουμε Αθήνα πάμε στο Βραστό" κάτι μου κάνει εμένα. Αλλά αυτά είναι υποκειμενισμοί και μάλιστα στις παρυφές της ψυχανάλυσης.
Απλά για όσους γουστάρουν τα μεζεδοπωλεία / ουζερί / κουτουκάκια αυτό ΔΕΝ είναι το μαγαζί τους.

Το μαγαζί είναι μια άριστη αλλά τσιμπημένη οικογενειακή ταβέρνα Κυριακής. Ή ένα εστιατόριο για κάποιον που νιώθει ένα κενό "εκεί" κατά τον Οβελίξ.

ΥΓ Ευχή για όλες και για όλους το 2017 να είναι λίγο πιο gentle από το 2016, το οποίο κατά καιρούς έτσουξε.

* Φίλος μάγειρας, μεταναστεύσας από την μάταιη ετούτη χώρα, ο οποίος εργαζόταν σε νυν wine restaurant του Κολωνακίου μου είχε αναφέρει "δεν μπορείς να φανταστείς τις ποσότητες βουτύρου που χρησιμοποιούσαμε, είχαμε φρέσκα μυρωδικά και το αφεντικό δεν μας άφηνε να τα χρησιμοποιήσουμε".


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

Etable

Τρώγων

Τετάρτη 20 Σεπτεμβρίου

Γεύση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4

Εξυπηρέτηση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4

Χώρος

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

Value for money

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0

€ / Άτομο

17-25

Οι ντοματούλες δεν λένε πάντα την αλήθεια vol ΙΙ.

Το Βραστό είναι μια εξαιρετική οικογενειακή ταβέρνα. Διαχωρίζει καπνιστές και μη καπνιστές, βάζοντας τους πρώτους στον εξωτερικό κλεισμένο χώρο, ο οποίος θερμαίνεται επαρκέστατα από καλαίσθητες σόμπες. Επουδενί δεν σου δίνει την αίσθηση "αυθαίρετου στη Λούτσα" όπως η πλειοψηφία των κλεισμένων εξωτερικών χώρων. Στο πίσω μέρος υπάρχει ο ανοιχτός εξωτερικός χώρος, ο οποίος εικάζω ότι υπόσχεται δροσερές θερινές βραδιές καθώς το μαγαζί απέχει οριακά 200 μέτρα από τη ρεματιά Χαλανδρίου. Στο εσωτερικό εσωτερικό (το πραγματικό μέσα μαγαζί) μέχρι τζάκι υποδεχόταν τους άκαπνους οικογενειάρχες που κατέφθαναν κατά κύματα.

Η διακοσμητική καλαισθησία και η λειτουργικότητα είναι ένα από τα ατού του μαγαζιού. Από τον πραγματικά όμορφο και χωροταξικά συμμαζεμένο χριστουγεννιάτικο διάκοσμο μέχρι τα μαχαίρια κρέατος που ανέμεναν τους κατά ορδές αφικνούμενους καλοβαλμένους οικογενειάρχες. Μέχρι και οι ομαδικές κρατήσεις (υπήρχαν πολλά διαφορετικά τραπέζια των 8-10 ή 12 ή και plus plus ατόμων αποδεικνύοντας το οικογενειακό προφίλ του μαγαζιού) γινόντουσαν κατά χρονικά γκρουπ έτσι ώστε να μπορούν να εξυπηρετηθούν όλοι φυσική ροή χωρίς δυσανασχετήσεις και πιτσιρίκια να ουρλιάζουν.

Το βασικό πλεονέκτημα του μαγαζιού είναι το πρωτόγνωρο ενδιαφέρον, η μοναδική ευγένεια και η απόλυτη φροντίδα που υπογραμμίζαν τις προσφερόμενες υπηρεσίες. Από την διακριτική επίβλεψη "ω, σας φέρνω αμέσως πηρούνι, μη σκύβετε να το πιάσετε, θα το πιάσω εγώ" μέχρι την ταχύτητα απόκρισης σε κάθε πελατειακό κέλευσμα κι από το γεγονός ότι ο ιδιοκτήτης μας άνοιξε την πόρτα (όταν είδε ότι σπρώχναμε αντί να σύρουμε) μέχρι στο ότι φέραν αγόγγυστα μαχαίρια, σπάτουλες, πιάτα και όλα τα σχετικά προκειμένου να κόψουμε τη δική μας βασιλόπιτα και τούρτα (ναι, και εγώ σε συμμάζωξη σογιού βρέθηκα στο Βραστό). Το πιο εντυπωσιακό του μαγαζιού είναι η ευγένεια, η οποία δεν έχει επαγγελματική αποστείρωση αλλά πρωτογενές ενδιαφέρον για τον κάθε ένα πελάτη χωριστά. Από το 5χρονο μέχρι τον 85χρονο.

Το μενού αναμενόμενο και χωρίς φοβερές εκπλήξεις. 12 νομάτοι πήραμε και χοιρινές μπριζόλες και μοσχαρίσιες και βραστό (ποντίκι ή ελιά μοσχαρίσια, κλασική καλή εκτέλεση με πατάτα-καρότο) και κεφτεδάκια και φιλέτο κοτόπουλο και γιουβέτσι και μοσχαρίσιο σιδηρόδρομο και τυροπιτάκια με ανθότυρο και δυόσμο και φέτα τηγανιτή με μέλι και μαυροκούκι και σαλάτες (με κρουτόν και σως παρμεζάνας η μία κι άλλη με ξερά σύκα, φρέσκο τυρί κρέμα και βαλσάμικο) και χοιρινό κότσι και γαρίδα με κριθαράκι και και και...

Να σημειώσω ευθαρσώς ότι από κυρίως πιάτα στην οικογενειακή επίσκεψή μας ανήμερα των Θεοφανείων είχε μόνο πιάτα ημέρας και της ώρας. Κατά τα λοιπά ο κατάλογος ίσχυε για σαλάτες, ορεκτικά κτλ.

Όλα πολύ καλά μαγειρεμένα (εκτός από μια-δυο αστοχίες), όλα μεριδιάρικα, όλα σε όμορφα σερβίτσια. Ιδιαίτερης μνείας χρήζουν τα κάτωθι:
α) Η φέτα με μέλι είναι από τις καλλίτερες εκτελέσεις που υπάρχουν. Η φέτα ζωντανή και όχι αλμυρός πολτός, το μέλι να ισορροπεί την οξύτητα της φέτας και όχι μελομακάρονο, το τηγάνι ελαφρύ αφήνοντας το λάδι εκτός πιάτου. Μπράβο.
β) Ο μοσχαρίσιος σιδηρόδρομος ήταν με ένα κλασικό ιταλικό battuto (καρότο-κρεμμύδι-σέλερι) και μαυροδάφνη. Μπράβο για την παροχή ενός ελαφρώς πειραματικού πιάτου σε ένα μαγαζί που το comfort food σιγουράκι (μπριζόλα-λεμονάτο-βραστό) έχει την τιμητική του, με την τάση για πρωτοτυπία να αγγίζει το μηδέν.
γ) Ο πουρές που συνόδευε πολλά από τα πιάτα. Αρκετά έντονο άρωμα φασκόμηλου, ευχάριστα βουτυράτος και όχι μπακλαβάς πολίτικος. Μπράβο που δεν ακολουθούν το κόλπο με τόνους βουτύρου* και ζωμού αλλά τολμούν τα μυρωδικά.
δ) Τα τυροπιτάκια ελαφριά, εύγευστα και αρωματικά με πολύ ενδιαφέρουσα ζύμη, η οποία κατά 99% είναι δική τους.
ε) Μετριότητα το χοιρινό κότσι, το οποίο ήταν πρωτίστως βραστό και δευτερογενώς τόσο ψημένο ώστε να αρπάξει. Αδερφέ μάγειρα: δεν βράζουμε τα ψητά. Είτε αυτό είναι χταπόδι είτε χοιρινό κότσι δεν κλέβουμε την μαλακωσά διά του βρασμού. Ευχαριστώ.
στ) Κακό το κριθαρότο γαρίδας. Είτε η γαρίδα δεν είχε ξεπλυθεί επαρκώς και υπήρχε η όξινη μυρωδιά του πάγου συντήρησης είτε κάποιος ζωμός παράπεσε. Νομίζω είναι απλό: αν πάτε στο Βραστό μην πάτε για τις γαρίδες του...

Να ξαναπώ ότι το μεγάλο ατού είναι η φροντίδα, η μέριμνα, η οποία συμπυκνούται στο δίπτυχο ταχύτητα και φυσική ευγένεια. Να το τραβήξω λίγο εδώ και να πω ότι δεν μιλάω απλά για ευγενικούς ανθρώπους. Σου δημιουργούσαν την εδραία πεποίθηση ότι είναι όλοι τους καλοί άνθρωποι.

Το οικονομικό σκέλος μου διαφεύγει επακριβώς, καθώς έπαιξε κέρασμα στο οικογενειακό τραπέζι, άλλα όταν τα κυρίως έχουν 14-15 (κατά μέσο όρο) και τα ορεκτικά 6-9 άνετα φτάνεις τα 20-25 το κεφάλι.

Γιατί οι ντοματούλες δεν λένε πάντα την αλήθεια;
(Άυλοι τίτλοι ντοματούλες 2/4)

Από μικρός είχα μια ελαφρά φοβία με τα πολυσύχναστα μέρη. Μεγαλώνοντας ανακάλυψα ότι η μεζεδοφιλία μου (προϊόν βαθιάς λιχουδοσύνης) παντρευόταν με την ελαφρά αγοραφοβία μου. Όσο βαριέμαι τη μια μερίδα μπροστά μου, σε αντίθεση με το πολυποικιλιακό τσιμπολόι, τόσο με τρομάζουν τα μέρη με ορδές πεινασμένων οικογενειών με παιδάκια που σκληρύζουν με τον gormiti στο ένα χέρι και το παϊδάκι-τρόπαιο στο άλλο. Ο συνδυασμός των δύο (μεριδοκεντρισμού και πανικολαγνείας), καίτοι με ποσοτικά κριτήρια προφανώς δεν πάσχει από δημοφιλία, εμένα μου δημιουργεί αποστροφή.

Ποιο είναι εν κατακλείδι και εν προκειμένω το ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΟ πρόβλημα; Το μαγαζί απευθύνεται πρώτα σε φαγάδες και μετά σε καλοφαγάδες. Από την εποχή που άνοιξε το μαγαζί και σέρβιρε βραστό, την ίδια εποχή που ο καλπάζων συνταγματάρχης (ο Φέρεντς ο Πούσκας) πάγαινε για γουρ'νοπούλα εκεί που είναι σήμερα η Βελανιδιά στο Χαλάνδρι, το Χαλάνδρι από απομακρυσμένο προάστιο ή κοντινό χωριό έγινε ό, τι ήταν η Κυψέλη στα '60s-'70s. Εκεί που θέλει να μετακομίσει όλη η αστική τάξη του λεκανοπεδίου. Εκεί υπάρχει μια ελαφρά σύγχυση ή μπέρδεμα ταυτότητας. Γραφική ταβέρνα ή αστικό εστιατόριο; Το στυλ "το καλοκαίρι πάμε Τήνο, που είναι η κουλτουριάρικη version της Μυκόνου, το χειμώνα Πήλιο, γιατί δεν πάμε πλέον Αράχοβα, και όταν μείνουμε Αθήνα πάμε στο Βραστό" κάτι μου κάνει εμένα. Αλλά αυτά είναι υποκειμενισμοί και μάλιστα στις παρυφές της ψυχανάλυσης.
Απλά για όσους γουστάρουν τα μεζεδοπωλεία / ουζερί / κουτουκάκια αυτό ΔΕΝ είναι το μαγαζί τους.

Το μαγαζί είναι μια άριστη αλλά τσιμπημένη οικογενειακή ταβέρνα Κυριακής. Ή ένα εστιατόριο για κάποιον που νιώθει ένα κενό "εκεί" κατά τον Οβελίξ.

ΥΓ Ευχή για όλες και για όλους το 2017 να είναι λίγο πιο gentle από το 2016, το οποίο κατά καιρούς έτσουξε.

* Φίλος μάγειρας, μεταναστεύσας από την μάταιη ετούτη χώρα, ο οποίος εργαζόταν σε νυν wine restaurant του Κολωνακίου μου είχε αναφέρει "δεν μπορείς να φανταστείς τις ποσότητες βουτύρου που χρησιμοποιούσαμε, είχαμε φρέσκα μυρωδικά και το αφεντικό δεν μας άφηνε να τα χρησιμοποιήσουμε".


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.