Loader

04 Φεβ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
17-25

Είναι πολύ μεγάλη η Αθήνα, βρε παιδιά, πού να τα προλάβεις όλα! Επειδή επαγγελματικά ανεβοκατεβαίνω πολύ συχνά τη Μεσογείων, είχα αντιληφθεί τα τελευταία χρόνια, ειδικά από τότε που έφθασε το μετρό στην περιοχή, μια εντυπωσιακή αύξηση των κάθε είδους χώρων εστίασης πάνω κυριολεκτικά στη λεωφόρο, σε πείσμα θα ‘λεγε κανείς της ενόχλησης από την κυκλοφορία που δε σταματά ποτέ. Έτσι είχα κατά νου να επισκεφθώ, ευκαιρίας και παρέας δοθείσης, τη ΦΥΣΑΡΜΟΝΙΚΑ. Τι διάβολο, 26 έμπιστοί μου την είχαν βαθμολογήσει κατά μέσο όρο με 3,5, κάποιο λόγο θα είχαν.

Με τα πολλά τα κατάφερα, και μάλιστα δύο φορές απανωτά, πράγμα σπάνιο για τις συνήθειές μου και δύσκολο αν λάβουμε υπόψη τη σχετικά μακρινή διαδρομή από τη Νέα Σμύρνη. Την πρώτη φορά ήταν ένα τραπέζι φίλων καλοφαγάδων, κάτι σαν βλάχικος γάμος με καμιά 25ριά συνδαιτυμόνες. Φάγαμε, ήπιαμε και κουβεντιάσαμε με τις ώρες. Αποχώρησα κακίζοντας τον εαυτό μου που, όπως και στα ΦΟΥΡΝΟΜΑΓΕΙΡΕΜΑΤΑ, τα οποία – ειρήσθω εν παρόδω – μοιάζουν πολύ με τη ΦΥΣΑΡΜΟΝΙΚΑ (έχει δίκαιο ο φίλος VAGELIS που τα αποκαλεί τέκνα του ask4food), καθυστέρησα τόσο να επισκεφθώ αυτό το διαμαντάκι. Έτσι οργάνωσα καπάκι την επόμενη Παρασκευή dinner for four με ένα ζευγάρι φίλων που μένουν εκεί κοντά, αλλά στη ΦΥΣΑΡΜΟΝΙΚΑ δεν είχαν πάει ακόμα, διότι ως γνωστόν repetitio est mater studiorum. Ήθελα αφενός να ξαναδοκιμάσω τα πιάτα που μ’ εντυπωσίασαν στην πρώτη επίσκεψη, αλλά και να δώσω μια ευκαιρία σε κάποια άλλα.

Η ΦΥΣΑΡΜΟΝΙΚΑ (Μεσογείων 180) έχει το πλεονέκτημα του σχετικά άνετου (3,5 στα 10) παρκαρίσματος, ειδικά αν προνοήσετε να μπείτε στον παράδρομο της λεωφόρου μόλις περάσετε το Πεντάγωνο. Είναι στην ουσία η πρώτη γωνία του Χολαργού (και θα άξιζε να έχει μια πιο φωτεινή ταμπέλα). Λειτουργεί από το πρωί για μπρέκφαστ, καφέ ή ποτό μέχρι αργά το βράδυ. Ο χώρος είναι, όπως έγραψαν αρκετοί πριν από μένα, το καλύτερο που μπορούσε να γίνει. Ο μέσα χώρος στο ισόγειο, όπου καθίσαμε τη δεύτερη φορά, φιλοξενεί, μαζί με την κουζίνα και τις τουαλέτες, με το ζόρι μια ντουζίνα τραπέζια, είναι όμως γουστόζικος. Μεξικάνικα χρώματα (σκούρο φυστικί και κεραμιδί), πλακάκι λίγο πιο σκούρο από το ξύλο των τραπεζιών, φθηνή αλλά προσεγμένη διακόσμηση (παλιά εξώφυλλα περιοδικών, διαφημίσεις της δεκαετίας του ’60, γλαστράκια με φυτά, vintage φαναράκια) συν το ότι λεωφόρο ούτε βλέπεις ούτε ακούς δημιουργούν ένα συμπαθές σύνολο. Ο έξω χώρος, περιμετρικός σε σχήμα Γ και τεντοσκεπής, καταφέρνει όντως, χάρη στις ζαρντινιέρες με χαμηλότερα ή ψηλότερα φυτά στην πλευρά του κάθετου προς τη λεωφόρο δρόμου και με μια σταθερή τζαμαρία στο μέτωπο της Μεσογείων, να περιορίσει αισθητότατα την ηχορύπανση. Δύο πράγματα που μου έκαναν εντύπωση: ο τέλειος, αθόρυβος εξαερισμός στο μέσα χώρο, όπου ισχύει το no smoking, και το εξίσου τέλειο σύστημα θέρμανσης στον έξω χώρο με σωλήνες που διοχετεύουν φυσικό αέριο στα επιτοίχια θερμαντικά σώματα. Ας κλείσω τους επαίνους με την αναφορά στα ρουστίκ ξύλινα τραπέζια στο σωστό μέγεθος (πλαισιώνονται από τις γνωστές ψάθινες καρέκλες, pas mal) και τα καλής ποιότητας σερβίτσια και ποτηρικά.

Μένουν δύο ακόμα βασικά ατού: Στο σέρβις η ΦΥΣΑΡΜΟΝΙΚΑ διαθέτει μια από τις καλύτερα οργανωμένες και συντονισμένες ομάδες της Αττικοβοιωτίας. Πανταχού παρόντες, ακούραστοι, ευχάριστοι, ο καθένας στο πόστο του, κυριολεκτικά αλάνθαστοι. Ειδικά στο μεγάλο τραπέζι με εντυπωσίασε η ρέγουλα στο σερβίρισμα, ούτε βολιώτικο μεζεδοπωλείο να ήταν. Μεγάλο ρόλο παίζει βέβαια και το γεγονός ότι οι δύο (νομίζω) ιδιοκτήτες κυκλοφορούν διαρκώς και ελέγχουν αν όλα βαίνουν καλώς.

Δεύτερο ατού η ποικιλία και η ποιότητα των εδεσμάτων. Όπως φαντάζεστε, πρόλαβα να δοκιμάσω το μισό κατάλογο (πλην θαλασσινών, για τα οποία επιφυλάσσομαι), έτσι θα παρεκκλίνω από το σύνηθες και θα σημειώσω ένα επαυξημένο top three της γεύσης: Στην τρίτη θέση ισοψηφούν οι δύο αλοιφές, δηλαδή η μελιτζανοσαλάτα, που κρατάει στο δόντι, και η τυροκαυτερή, που χάρη στην καπνιστή πάπρικα αλλάζει χρώμα και γεύση. Στη δεύτερη θέση το καρπενησιώτικο λουκάνικο με τραχανά και φέτα, δεν ξέρω αν το φτιάχνουν οι ίδιοι ή έχουν κάποιο μερακλή που τους προμηθεύει, είναι όμως η επιτομή του αυθεντικού ελληνικού λουκάνικου, και τα παστουρμαδοπιτάκια σε τριγωνικό σχήμα με γέμιση παρακαλώ μαρμελάδας ντομάτας, τόσο πρωτότυπα όσο και νόστιμα. Στην πρώτη θέση το ελαφρύ βραβείο στην κοτοτηγανιά mojito, με ρούμι και δυόσμο τόσο όσο, ενώ το βαρύ βραβείο πηγαίνει στα χοιρινά spare ribs πάνω σ’ ένα βουνό πατατοροδέλες και με εξαιρετικά ταιριαστή BBQ sauce. Τώρα που το θυμήθηκα: ειδικός έπαινος στις πατατόφλουδες με γιαούρτι, κυβάκια ντομάτας και φρέσκο κρεμμύδι.

Την πρώτη φορά αρκέστηκα στο (καλό) χύμα μοσχοφίλερο, τη δεύτερη όμως χτύπησα δύο ΝΗΣΟΣ Pilsner, αναμφίβολα η καλύτερη ελληνική μπίρα. Όσο για το επιδόρπιο, εγώ μηλοφικός, αλλά και μπανοφικός δεν είμαι, το ομολογώ. Πρώτη θέση λοιπόν χωρίς δεύτερη κουβέντα στη μους μακεδονικού χαλβά, αφρός που γλυκαίνει με δυο κουταλιές. Ο λογαριασμός δεν ξεπέρασε και τις δύο φορές (την πρώτη φορά ήταν fixed menu) τα 20 ευρώ, οπότε το 4 δίνεται δικαιωματικά.
Πραγματικά ελπίζω να μην περιμένατε το πράσινο φως του fratello (κατέβα από το άλογο, μεγάλε! ) για να επισκεφθείτε τη ΦΥΣΑΡΜΟΝΙΚΑ. Σπεύσατε!


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

04 Φεβ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
17-25

Είναι πολύ μεγάλη η Αθήνα, βρε παιδιά, πού να τα προλάβεις όλα! Επειδή επαγγελματικά ανεβοκατεβαίνω πολύ συχνά τη Μεσογείων, είχα αντιληφθεί τα τελευταία χρόνια, ειδικά από τότε που έφθασε το μετρό στην περιοχή, μια εντυπωσιακή αύξηση των κάθε είδους χώρων εστίασης πάνω κυριολεκτικά στη λεωφόρο, σε πείσμα θα ‘λεγε κανείς της ενόχλησης από την κυκλοφορία που δε σταματά ποτέ. Έτσι είχα κατά νου να επισκεφθώ, ευκαιρίας και παρέας δοθείσης, τη ΦΥΣΑΡΜΟΝΙΚΑ. Τι διάβολο, 26 έμπιστοί μου την είχαν βαθμολογήσει κατά μέσο όρο με 3,5, κάποιο λόγο θα είχαν.

Με τα πολλά τα κατάφερα, και μάλιστα δύο φορές απανωτά, πράγμα σπάνιο για τις συνήθειές μου και δύσκολο αν λάβουμε υπόψη τη σχετικά μακρινή διαδρομή από τη Νέα Σμύρνη. Την πρώτη φορά ήταν ένα τραπέζι φίλων καλοφαγάδων, κάτι σαν βλάχικος γάμος με καμιά 25ριά συνδαιτυμόνες. Φάγαμε, ήπιαμε και κουβεντιάσαμε με τις ώρες. Αποχώρησα κακίζοντας τον εαυτό μου που, όπως και στα ΦΟΥΡΝΟΜΑΓΕΙΡΕΜΑΤΑ, τα οποία – ειρήσθω εν παρόδω – μοιάζουν πολύ με τη ΦΥΣΑΡΜΟΝΙΚΑ (έχει δίκαιο ο φίλος VAGELIS που τα αποκαλεί τέκνα του ask4food), καθυστέρησα τόσο να επισκεφθώ αυτό το διαμαντάκι. Έτσι οργάνωσα καπάκι την επόμενη Παρασκευή dinner for four με ένα ζευγάρι φίλων που μένουν εκεί κοντά, αλλά στη ΦΥΣΑΡΜΟΝΙΚΑ δεν είχαν πάει ακόμα, διότι ως γνωστόν repetitio est mater studiorum. Ήθελα αφενός να ξαναδοκιμάσω τα πιάτα που μ’ εντυπωσίασαν στην πρώτη επίσκεψη, αλλά και να δώσω μια ευκαιρία σε κάποια άλλα.

Η ΦΥΣΑΡΜΟΝΙΚΑ (Μεσογείων 180) έχει το πλεονέκτημα του σχετικά άνετου (3,5 στα 10) παρκαρίσματος, ειδικά αν προνοήσετε να μπείτε στον παράδρομο της λεωφόρου μόλις περάσετε το Πεντάγωνο. Είναι στην ουσία η πρώτη γωνία του Χολαργού (και θα άξιζε να έχει μια πιο φωτεινή ταμπέλα). Λειτουργεί από το πρωί για μπρέκφαστ, καφέ ή ποτό μέχρι αργά το βράδυ. Ο χώρος είναι, όπως έγραψαν αρκετοί πριν από μένα, το καλύτερο που μπορούσε να γίνει. Ο μέσα χώρος στο ισόγειο, όπου καθίσαμε τη δεύτερη φορά, φιλοξενεί, μαζί με την κουζίνα και τις τουαλέτες, με το ζόρι μια ντουζίνα τραπέζια, είναι όμως γουστόζικος. Μεξικάνικα χρώματα (σκούρο φυστικί και κεραμιδί), πλακάκι λίγο πιο σκούρο από το ξύλο των τραπεζιών, φθηνή αλλά προσεγμένη διακόσμηση (παλιά εξώφυλλα περιοδικών, διαφημίσεις της δεκαετίας του ’60, γλαστράκια με φυτά, vintage φαναράκια) συν το ότι λεωφόρο ούτε βλέπεις ούτε ακούς δημιουργούν ένα συμπαθές σύνολο. Ο έξω χώρος, περιμετρικός σε σχήμα Γ και τεντοσκεπής, καταφέρνει όντως, χάρη στις ζαρντινιέρες με χαμηλότερα ή ψηλότερα φυτά στην πλευρά του κάθετου προς τη λεωφόρο δρόμου και με μια σταθερή τζαμαρία στο μέτωπο της Μεσογείων, να περιορίσει αισθητότατα την ηχορύπανση. Δύο πράγματα που μου έκαναν εντύπωση: ο τέλειος, αθόρυβος εξαερισμός στο μέσα χώρο, όπου ισχύει το no smoking, και το εξίσου τέλειο σύστημα θέρμανσης στον έξω χώρο με σωλήνες που διοχετεύουν φυσικό αέριο στα επιτοίχια θερμαντικά σώματα. Ας κλείσω τους επαίνους με την αναφορά στα ρουστίκ ξύλινα τραπέζια στο σωστό μέγεθος (πλαισιώνονται από τις γνωστές ψάθινες καρέκλες, pas mal) και τα καλής ποιότητας σερβίτσια και ποτηρικά.

Μένουν δύο ακόμα βασικά ατού: Στο σέρβις η ΦΥΣΑΡΜΟΝΙΚΑ διαθέτει μια από τις καλύτερα οργανωμένες και συντονισμένες ομάδες της Αττικοβοιωτίας. Πανταχού παρόντες, ακούραστοι, ευχάριστοι, ο καθένας στο πόστο του, κυριολεκτικά αλάνθαστοι. Ειδικά στο μεγάλο τραπέζι με εντυπωσίασε η ρέγουλα στο σερβίρισμα, ούτε βολιώτικο μεζεδοπωλείο να ήταν. Μεγάλο ρόλο παίζει βέβαια και το γεγονός ότι οι δύο (νομίζω) ιδιοκτήτες κυκλοφορούν διαρκώς και ελέγχουν αν όλα βαίνουν καλώς.

Δεύτερο ατού η ποικιλία και η ποιότητα των εδεσμάτων. Όπως φαντάζεστε, πρόλαβα να δοκιμάσω το μισό κατάλογο (πλην θαλασσινών, για τα οποία επιφυλάσσομαι), έτσι θα παρεκκλίνω από το σύνηθες και θα σημειώσω ένα επαυξημένο top three της γεύσης: Στην τρίτη θέση ισοψηφούν οι δύο αλοιφές, δηλαδή η μελιτζανοσαλάτα, που κρατάει στο δόντι, και η τυροκαυτερή, που χάρη στην καπνιστή πάπρικα αλλάζει χρώμα και γεύση. Στη δεύτερη θέση το καρπενησιώτικο λουκάνικο με τραχανά και φέτα, δεν ξέρω αν το φτιάχνουν οι ίδιοι ή έχουν κάποιο μερακλή που τους προμηθεύει, είναι όμως η επιτομή του αυθεντικού ελληνικού λουκάνικου, και τα παστουρμαδοπιτάκια σε τριγωνικό σχήμα με γέμιση παρακαλώ μαρμελάδας ντομάτας, τόσο πρωτότυπα όσο και νόστιμα. Στην πρώτη θέση το ελαφρύ βραβείο στην κοτοτηγανιά mojito, με ρούμι και δυόσμο τόσο όσο, ενώ το βαρύ βραβείο πηγαίνει στα χοιρινά spare ribs πάνω σ’ ένα βουνό πατατοροδέλες και με εξαιρετικά ταιριαστή BBQ sauce. Τώρα που το θυμήθηκα: ειδικός έπαινος στις πατατόφλουδες με γιαούρτι, κυβάκια ντομάτας και φρέσκο κρεμμύδι.

Την πρώτη φορά αρκέστηκα στο (καλό) χύμα μοσχοφίλερο, τη δεύτερη όμως χτύπησα δύο ΝΗΣΟΣ Pilsner, αναμφίβολα η καλύτερη ελληνική μπίρα. Όσο για το επιδόρπιο, εγώ μηλοφικός, αλλά και μπανοφικός δεν είμαι, το ομολογώ. Πρώτη θέση λοιπόν χωρίς δεύτερη κουβέντα στη μους μακεδονικού χαλβά, αφρός που γλυκαίνει με δυο κουταλιές. Ο λογαριασμός δεν ξεπέρασε και τις δύο φορές (την πρώτη φορά ήταν fixed menu) τα 20 ευρώ, οπότε το 4 δίνεται δικαιωματικά.
Πραγματικά ελπίζω να μην περιμένατε το πράσινο φως του fratello (κατέβα από το άλογο, μεγάλε! ) για να επισκεφθείτε τη ΦΥΣΑΡΜΟΝΙΚΑ. Σπεύσατε!


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

Etable

fratello

Κυριακή 17 Δεκεμβρίου

Γεύση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4

Εξυπηρέτηση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4

Χώρος

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

Value for money

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4

€ / Άτομο

17-25

Είναι πολύ μεγάλη η Αθήνα, βρε παιδιά, πού να τα προλάβεις όλα! Επειδή επαγγελματικά ανεβοκατεβαίνω πολύ συχνά τη Μεσογείων, είχα αντιληφθεί τα τελευταία χρόνια, ειδικά από τότε που έφθασε το μετρό στην περιοχή, μια εντυπωσιακή αύξηση των κάθε είδους χώρων εστίασης πάνω κυριολεκτικά στη λεωφόρο, σε πείσμα θα ‘λεγε κανείς της ενόχλησης από την κυκλοφορία που δε σταματά ποτέ. Έτσι είχα κατά νου να επισκεφθώ, ευκαιρίας και παρέας δοθείσης, τη ΦΥΣΑΡΜΟΝΙΚΑ. Τι διάβολο, 26 έμπιστοί μου την είχαν βαθμολογήσει κατά μέσο όρο με 3,5, κάποιο λόγο θα είχαν.

Με τα πολλά τα κατάφερα, και μάλιστα δύο φορές απανωτά, πράγμα σπάνιο για τις συνήθειές μου και δύσκολο αν λάβουμε υπόψη τη σχετικά μακρινή διαδρομή από τη Νέα Σμύρνη. Την πρώτη φορά ήταν ένα τραπέζι φίλων καλοφαγάδων, κάτι σαν βλάχικος γάμος με καμιά 25ριά συνδαιτυμόνες. Φάγαμε, ήπιαμε και κουβεντιάσαμε με τις ώρες. Αποχώρησα κακίζοντας τον εαυτό μου που, όπως και στα ΦΟΥΡΝΟΜΑΓΕΙΡΕΜΑΤΑ, τα οποία – ειρήσθω εν παρόδω – μοιάζουν πολύ με τη ΦΥΣΑΡΜΟΝΙΚΑ (έχει δίκαιο ο φίλος VAGELIS που τα αποκαλεί τέκνα του ask4food), καθυστέρησα τόσο να επισκεφθώ αυτό το διαμαντάκι. Έτσι οργάνωσα καπάκι την επόμενη Παρασκευή dinner for four με ένα ζευγάρι φίλων που μένουν εκεί κοντά, αλλά στη ΦΥΣΑΡΜΟΝΙΚΑ δεν είχαν πάει ακόμα, διότι ως γνωστόν repetitio est mater studiorum. Ήθελα αφενός να ξαναδοκιμάσω τα πιάτα που μ’ εντυπωσίασαν στην πρώτη επίσκεψη, αλλά και να δώσω μια ευκαιρία σε κάποια άλλα.

Η ΦΥΣΑΡΜΟΝΙΚΑ (Μεσογείων 180) έχει το πλεονέκτημα του σχετικά άνετου (3,5 στα 10) παρκαρίσματος, ειδικά αν προνοήσετε να μπείτε στον παράδρομο της λεωφόρου μόλις περάσετε το Πεντάγωνο. Είναι στην ουσία η πρώτη γωνία του Χολαργού (και θα άξιζε να έχει μια πιο φωτεινή ταμπέλα). Λειτουργεί από το πρωί για μπρέκφαστ, καφέ ή ποτό μέχρι αργά το βράδυ. Ο χώρος είναι, όπως έγραψαν αρκετοί πριν από μένα, το καλύτερο που μπορούσε να γίνει. Ο μέσα χώρος στο ισόγειο, όπου καθίσαμε τη δεύτερη φορά, φιλοξενεί, μαζί με την κουζίνα και τις τουαλέτες, με το ζόρι μια ντουζίνα τραπέζια, είναι όμως γουστόζικος. Μεξικάνικα χρώματα (σκούρο φυστικί και κεραμιδί), πλακάκι λίγο πιο σκούρο από το ξύλο των τραπεζιών, φθηνή αλλά προσεγμένη διακόσμηση (παλιά εξώφυλλα περιοδικών, διαφημίσεις της δεκαετίας του ’60, γλαστράκια με φυτά, vintage φαναράκια) συν το ότι λεωφόρο ούτε βλέπεις ούτε ακούς δημιουργούν ένα συμπαθές σύνολο. Ο έξω χώρος, περιμετρικός σε σχήμα Γ και τεντοσκεπής, καταφέρνει όντως, χάρη στις ζαρντινιέρες με χαμηλότερα ή ψηλότερα φυτά στην πλευρά του κάθετου προς τη λεωφόρο δρόμου και με μια σταθερή τζαμαρία στο μέτωπο της Μεσογείων, να περιορίσει αισθητότατα την ηχορύπανση. Δύο πράγματα που μου έκαναν εντύπωση: ο τέλειος, αθόρυβος εξαερισμός στο μέσα χώρο, όπου ισχύει το no smoking, και το εξίσου τέλειο σύστημα θέρμανσης στον έξω χώρο με σωλήνες που διοχετεύουν φυσικό αέριο στα επιτοίχια θερμαντικά σώματα. Ας κλείσω τους επαίνους με την αναφορά στα ρουστίκ ξύλινα τραπέζια στο σωστό μέγεθος (πλαισιώνονται από τις γνωστές ψάθινες καρέκλες, pas mal) και τα καλής ποιότητας σερβίτσια και ποτηρικά.

Μένουν δύο ακόμα βασικά ατού: Στο σέρβις η ΦΥΣΑΡΜΟΝΙΚΑ διαθέτει μια από τις καλύτερα οργανωμένες και συντονισμένες ομάδες της Αττικοβοιωτίας. Πανταχού παρόντες, ακούραστοι, ευχάριστοι, ο καθένας στο πόστο του, κυριολεκτικά αλάνθαστοι. Ειδικά στο μεγάλο τραπέζι με εντυπωσίασε η ρέγουλα στο σερβίρισμα, ούτε βολιώτικο μεζεδοπωλείο να ήταν. Μεγάλο ρόλο παίζει βέβαια και το γεγονός ότι οι δύο (νομίζω) ιδιοκτήτες κυκλοφορούν διαρκώς και ελέγχουν αν όλα βαίνουν καλώς.

Δεύτερο ατού η ποικιλία και η ποιότητα των εδεσμάτων. Όπως φαντάζεστε, πρόλαβα να δοκιμάσω το μισό κατάλογο (πλην θαλασσινών, για τα οποία επιφυλάσσομαι), έτσι θα παρεκκλίνω από το σύνηθες και θα σημειώσω ένα επαυξημένο top three της γεύσης: Στην τρίτη θέση ισοψηφούν οι δύο αλοιφές, δηλαδή η μελιτζανοσαλάτα, που κρατάει στο δόντι, και η τυροκαυτερή, που χάρη στην καπνιστή πάπρικα αλλάζει χρώμα και γεύση. Στη δεύτερη θέση το καρπενησιώτικο λουκάνικο με τραχανά και φέτα, δεν ξέρω αν το φτιάχνουν οι ίδιοι ή έχουν κάποιο μερακλή που τους προμηθεύει, είναι όμως η επιτομή του αυθεντικού ελληνικού λουκάνικου, και τα παστουρμαδοπιτάκια σε τριγωνικό σχήμα με γέμιση παρακαλώ μαρμελάδας ντομάτας, τόσο πρωτότυπα όσο και νόστιμα. Στην πρώτη θέση το ελαφρύ βραβείο στην κοτοτηγανιά mojito, με ρούμι και δυόσμο τόσο όσο, ενώ το βαρύ βραβείο πηγαίνει στα χοιρινά spare ribs πάνω σ’ ένα βουνό πατατοροδέλες και με εξαιρετικά ταιριαστή BBQ sauce. Τώρα που το θυμήθηκα: ειδικός έπαινος στις πατατόφλουδες με γιαούρτι, κυβάκια ντομάτας και φρέσκο κρεμμύδι.

Την πρώτη φορά αρκέστηκα στο (καλό) χύμα μοσχοφίλερο, τη δεύτερη όμως χτύπησα δύο ΝΗΣΟΣ Pilsner, αναμφίβολα η καλύτερη ελληνική μπίρα. Όσο για το επιδόρπιο, εγώ μηλοφικός, αλλά και μπανοφικός δεν είμαι, το ομολογώ. Πρώτη θέση λοιπόν χωρίς δεύτερη κουβέντα στη μους μακεδονικού χαλβά, αφρός που γλυκαίνει με δυο κουταλιές. Ο λογαριασμός δεν ξεπέρασε και τις δύο φορές (την πρώτη φορά ήταν fixed menu) τα 20 ευρώ, οπότε το 4 δίνεται δικαιωματικά.
Πραγματικά ελπίζω να μην περιμένατε το πράσινο φως του fratello (κατέβα από το άλογο, μεγάλε! ) για να επισκεφθείτε τη ΦΥΣΑΡΜΟΝΙΚΑ. Σπεύσατε!


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.