Loader

13 Μάρ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Δευτέρα βράδυ με τον γυιο μου σΤΟ KREAS στην γειτονιά της Δημοφώντος, στα Πετράλωνα.

Ζεστός, οικείος, πολυεπίπεδος χώρος, ολοκληρωτική μετατροπή παλαιάς μονοκατοικίας σε εστιατόριο. Προσεγμένος διάκοσμος, ζεστή κουζίνα μέσα στην κεντρική σάλα, κρύα κουζίνα σε μη ορατό χώρο. Ξυλόφουρνος Josper.

Δεν πεινάμε πάρα πολύ, έχουμε περισσότερη όρεξη για κουβέντα. Θέλει να μου μιλήσει για τα πρώτα βήματα του στην HTML. Θέλω να του μιλήσω για την "Χυδαία Κανονικότητα", ένα άρθρο του Θοδωρή Γεωργακόπουλου στην Καθημερινή. Θέλει να μου πει για την εξέταση του στα σήματα την ερχόμενη Τετάρτη. Θέλω να του υπενθυμίσω ότι όταν θα αρχίσει να οδηγεί, θα πρέπει να το κάνει με σύνεση, γιατί κάτω από το δεξί του πόδι θα ορίζει 1.5 τόνο σίδερα που εύκολα μετακινούνται, αλλά δύσκολα σταματάνε. Θέλει να μου πει για την κοπέλλα του που την αγαπάει πολύ. Θέλω να του πω ότι εφόσον το αισθάνεται πραγματικά, πρέπει να της λέει ότι την λατρεύει, το ότι την αγαπάει μόνο, δεν φτάνει. Θέλει να μου μιλήσει για την ταινία The Unbelievers που είδε πρόσφατα και τον "αναστάτωσε"- την προσεγγίζει με τόση ωριμότητα για την ηλικία του, που θυμώνω που δεν μοιράστηκα νωρίτερα μαζί του το κείμενο "Γιατί δεν είμαι Χριστιανός" του B. Russell. Η λίγο ξεσηκωτική rockenrolla τρόπω τινά μουσική, όσο πρέπει όμως δυνατά ανεβάζει την ήδη πολύ καλή μας διάθεση, εδώ σΤΟ KREAS στα Πετράλωνα, σε ένα σε πολύ ζεστό χώρο, σε άλλη μία από αυτές τις μικροτελετές ενηλικίωσης με τον γυιο μου.

Μας εξυπηρετεί ένας πρόσχαρος νεαρός που μας κερδίζει με την καλή του διάθεση και την ευγένεια του. Θέλω να πω στον γυιο μου για την σημασία αυτού που η προγιαγιά του συνήθιζε να μου λέει - "η ευγένεια ξεκλειδώνει όλες τις πόρτες παιδάκι μου... ".

Παραγγέλνουμε μία σαλάτα με σπανάκι, κουκουνάρι και κατσικίσιο τυρί. Tα αυγά με το λουκάνικο και cheddar σε πήλινο. Ένα ταρτάρ μοσχαριού και ένα t-bone steak 600 γραμμαρίων. Μία Alfa Weiss για τον νεαρό και ένα ποτήρι κόκκινο κρασί για εμένα.

“Για αυτούς που έχουν τα αυτιά να ακούσουν, την όραση να δουν, και την ευστροφία για να κατανοήσουν” – σε πιστή μετάφραση του περί Aural sculpture μανιφέστου των Stranglers (που επίσης ακούστηκε εκείνο το βράδυ), οι εντυπώσεις ακολουθούν.

O επιχειρηματίας του KREAS, είναι μερακλής, εκτός πεπατημένης και από αυτούς τους επαγγελματίες που έχει ανάγκη η εστίαση στην Ελλάδα. Έχει στήσει ένα χώρο με πολύ μεράκι και αυτό είναι εμφανές. Τίποτε δεν είναι περιττό και τίποτε δεν είναι κακόγουστο. Από την λεπτομέρεια στο σχέδιο της μεταλλικής βάσης στα τραπέζια, μέχρι το πολυεπίπεδο του χώρου, και από το πλακάκι στην κεντρική σάλα, μέχρι το σημείο που έχει στηθεί η κεντρική ιδέα του μαγαζιού, ο ξυλόφουρνος JOSPER.

Μόνο αυτός ο ξυλόφουρνος του στοίχισε 9-10 χιλιάρικα. Θα μπορούσε να τα είχε βάλει στην τσέπη και να είχε αγοράσει μια γκριλιέρα και ένα sous vide στο ¼ της τιμής (του Josper). Αν ήταν και μεταχειρισμένα στο 1/6 της τιμής (του Josper). Με έναν καλό μαγειράκο, θα πετύχαινε ένα αξιοπρεπές αποτέλεσμα. Δεν το έκανε.

Αγόρασε την LaFerrari (το La έχει την σημασία του) του ψηστικού εξοπλισμού, αλλά δεν την βάζει στην πίστα. Την κυκλοφορεί γύρω από το γκαράζ. Τουλάχιστον εκείνη την Δευτέρα. Δεν ξέρω που την πάει τις άλλες μέρες.

Μας φέρνουν στην αρχή 4 διαφορετικά αλάτια, ένα υπέροχο ελαιόλαδο (σαν αγουρέλαιο), δικό τους ψωμί (ωραίο) και με τα κρέατα, επιλογή από γαρνιτούρες που δεν έχει κανένας. Γιατί μας έρχεται ένα κρέας μέτριο γευστικά; Μην παρεξηγηθώ, τα λέω στην νύφη για να τ’ακούσει η πεθερά, έρχεται και η σειρά του μάγειρα...

Έχει ένα έξυπνο μενού, σχεδιασμένο με όλους τους κανόνες του menu engineering, που εξιτάρει τα μάτι, αλλά και που δημιουργεί υψηλές προσδοκίες. Με μία ατελείωτη – και ίσως άσκοπη για το εύρος της - ποικιλία κρεάτων και κοπών, προσφέρει επιλογές σε όλα τα γούστα και όλα τα βαλάντια. Έχει ενδιαφέρουσα κάρτα κρασιών μικρών Ελλήνων οινοποιών, όμως επειδή μιλάμε για κόκκινο κυρίως κρέας, λείπουν μερικά πιο "βαριά" χαρτιά στις επιλογές κόκκινου κρασιού. Οι τιμές τους είναι καλές. Έλα όμως που εκείνο το βράδυ επειδή θα οδηγήσω, και ο γυιος δεν πίνει κρασί, δεν μπορώ να πιω ένα μπουκάλι κρασί μόνος μου. Παραγγέλνω ένα ποτήρι κόκκινο. Μου έρχεται ένα χύμα, που στο χρώμα μοιάζει με βυσσινάδα, και στην γεύση με νερό. Δικό τους Αγιωργείτικο. Παίρνει κίτρινη κάρτα.

Έχει αξιοπρεπέστατες τιμές για αυτά που σερβίρει. Είναι μπροστά από τον ανταγωνισμό της περιοχής. Καιρός να βάλει την LaFerrari στην πίστα.

Η σαλάτα φρεσκότατη, δροσερή και ευχάριστη στη γεύση. Τα αυγά με το λουκάνικα και το τυρί στο πήλινο σαν πιάτο μέτριο, και για την επιλογή ενός πλαστικού τυριού (cheddar), αλλά και επειδή το λουκάνικο δεν σωταρίσθηκε και μπήκε ωμό στον φούρνο, οπότε απλά έβρασε θαμένο κάτω από το τυρί. Η σάλτσα με τα αυγά όμως από κάτω, πολύ νόστιμη και καθόλου λιγωτική.

Ο μάγειρας – κατά περίπτωση – δείχνει να είναι φέρελπις. Το μοσχαρίσιο ταρτάρ που έρχεται στο τραπέζι έχει θεσπέσια γεύση - σημειωτέον με ελάχιστα συστατικά. Σε σωστή ποσότητα. Και παρουσίαση.

Μας στέλνει στα ουράνια.

Έρχεται το t-bone. Ψημένο στον Josper. Εκεί, είναι ακόμη μαθητευόμενος μάγος. Έχει στα χέρια του ένα θάλαμο με πυρακτωμένα κάρβουνα, που του επιτρέπει να δουλέψει από 300 έως 450 βαθμούς Κελσίου. Πολλοί συμμαθητές του από την σχολή μαγείρων, δεν είναι το ίδιο τυχεροί. Είναι αναγκασμένοι να δουλεύουν συνήθως με φτηνιάρικους ηλεκτρικούς Κινέζικους φούρνους πίτσας. Το t-bone που φθάνει στο τραπέζι μας, είναι εμφανισιακά ΙΔΙΟ με την ροζέ μοσχαρίσια μπριζόλα που έψηνε η γιαγιά μου σε μία ψηστιέρα - ρομπότ τη λέγανε τότε – 30 χρόνια πριν στον Βόλο. Στο δόντι, τρυφερό. Στη γεύση μέτριο, μιας και είναι εντελώς άπαχο, χωρίς καθόλου λίπος. Είναι επίσης, εντελώς ανάλατο. Πριν προσθέσουμε εμείς στο τραπέζι, ήθελε και λίγο το δικό του αλάτι στο ψήσιμο.

Μας στέλνει στα τάρταρα.

Στο πιάτο με το t-bone και φέτα λεμονάκι! Αιδώς Αργείοι! Καταλαβαίνω την αξία της προσθήκης λεμονιού ως βελτιωτικού γεύσης στο βαρετό σπανακόρυζο. Στο μοσχάρι που θυσιάστηκε για την δική μας απόλαυση, του πρέπει σεβασμός. Σε εκείνο το t-bone steak, το ζώο μόλις είχε θανατωθεί και δεύτερη συνεχόμενη φορά.

Μάγειρα... Θέλεις να βάλεις τη LaFerrari στην πίστα; Kάθεσαι και διαβάζεις. Μαθαίνεις για την ώσμωση, τις αντιδράσεις Maillard και το καραμέλωμα του κρέατος. Και πειραματίζεσαι. Αν τα Αγγλικά σου δεν είναι καλά, ξενυχτάς και μαθαίνεις. Ξεχνάς το συνάφι. Το Modernist Cuisine, γίνεται ο νέος καλύτερος φίλος σου. Αν σκοπεύεις να εντρυφήσεις πάνω στον Josper, λίγα βασικά Ισπανικά θα σε βοηθήσουν. Επενδύεις στον εαυτό σου, μην το ξεχνάς. Αποκτάς Εξειδικευμένη γνώση που ελάχιστοι κατέχουν. Ειδικά στην Ελλάδα. Ξεχνάς την καλοκαιρινή άδεια με τα φιλαράκια στην Ηρακλειά. Αναβάλλεις το επόμενο τατουάζ. Έχεις χρόνο γι αυτά. Κάνεις οικονομίες, βγάζεις ένα φτηνό εισιτήριο, ζητάς εκπαιδευτική άδεια από το αφεντικό σου, και πηγαίνεις στη Βαρκελώνη. Στο εργοστάσιο της Josper ζητάς τον Alvar Lorca. Αν λείπει – και λείπει πολύ συχνά – στήνεσαι και τον περιμένεις. Η βοηθός του η Milena, θα σε βοηθήσει. Τους λες ότι έρχεσαι από την Grecia, και δεν θα φύγεις μέχρι να μάθεις πως να δαμάσεις τον Josper. Τους παρακαλείς να σου αφιερώσουν χρόνο. Γυρνάς πίσω μετά από μία εβδομάδα. Είσαι σε πολύ καλύτερη θέση για να βάλεις την LaFerrari στην πίστα.

Ο νεαρός σερβιτόρος κάνει καλά την δουλειά του. Θέλει να εξυπηρετήσει και το κάνει σωστά. Στεναχωριέται όταν βλέπει ότι έχουν τελειώσει οι Mcfarland. Δεν χρεώνει το κακό κρασί στον λογαριασμό μας. Έρχεται στο τέλος και θέλει να προσφέρει ένα γλυκό ή ένα ποτό, Εξηγεί ότι αφήνει στο τραπέζι μας, και συστήνει πιο αλάτι ταιριάζει με τι. Επιλογή για περισσότερες από μία γαρνιτούρες με το κρέας, χωρίς επιπλέον χρέωση. Νοιώθει λίγο αμήχανα με την κυρία στο διπλανό τραπέζι που έχει λυσσάξει να είναι καλοψημένη η μπριζόλα που παρήγγειλε, γιατί δεν θέλει να δει αίμα!

Επειδή όμως - ειδικά σε ένα θεματικό εστιατόριο, δεν είναι κακό (δοθείσης της ευκαιρίας) να "εκπαιδεύεται" ο πελάτης, (για να μπορέσει κάποια στιγμή να πάει και στην Πόλη), ίσως να της έλεγε με ευγένεια και χωρίς καμία διάθεση χειραγώγησης, ότι δεν θα έπρεπε να ανησυχεί. Όλο το αίμα του ζώου έχει παραμείνει στο σφαγείο, και ότι για τα υγρά που πλημμυρίζουν το πιάτο στις διάφορες άλλες ψησταριές του συρμού μόλις πέσει η πρώτη μαχαιριά, δεν ευθύνεται ο βαθμός ψησίματος του κρέατος, ευθύνεται η ξεπέτα όταν το πιάτο φθάνει αμέσως στο τραπέζι, χωρίς να προλάβει το κρέας να "ηρεμήσει" λίγα λεπτά, ώστε να ανακατανεμηθούν οι χυμοί του στο κέντρο του κομματιού.

Καλωσόρισμα στην αρχή, ευγενικό ξεπροβόδισμα στο τέλος. Κανείς δεν κάπνιζε από τις άλλες 2 παρέες, έτσι εικάζω ότι στο KREAS πιθανότατα δεν επιτρέπουν το κάπνισμα. Εάν ναι, μπράβο τους και συγχαρητήρια.

Κανείς δεν θα δυασαρεστηθεί με την συνολική πρόταση. Το αντίθετο. Θα δοκιμάσει ποικιλία από ενδιαφέρουσες προτάσεις από έναν ψαγμένο κατάλογο, θα εξυπηρετηθεί με ευγένεια, και ειδικά μία μεγαλύτερη παρέα που μπορεί να μοιρασθεί πολλά πιάτα, θα περάσει όμορφα σε έναν παρεείστικο χώρο. Η τιμή ανά άτομο δεν θα ξεπεράσει τα 27-30 ευρώ. Θα ακούσει καλή μουσική. Θα περάσει καλά και θα αισθανθεί την έγνοια.

Και επειδή θα περάσει καλά, θα δικαιολογήσει και τυχόν αστοχίες. Που στην περίπτωση του KREAS, ίσως εύκολα βελτιώνονται. Στο πίσω τραπέζι μας, η παρέα μόνο που δεν χειροκρότησε για τα μοσχαρίσια μπιφτέκια, και ένα ανοιχτό; ψητό κοτόπουλο.

Μέχρι την επόμενη φορά.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

13 Μάρ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Δευτέρα βράδυ με τον γυιο μου σΤΟ KREAS στην γειτονιά της Δημοφώντος, στα Πετράλωνα.

Ζεστός, οικείος, πολυεπίπεδος χώρος, ολοκληρωτική μετατροπή παλαιάς μονοκατοικίας σε εστιατόριο. Προσεγμένος διάκοσμος, ζεστή κουζίνα μέσα στην κεντρική σάλα, κρύα κουζίνα σε μη ορατό χώρο. Ξυλόφουρνος Josper.

Δεν πεινάμε πάρα πολύ, έχουμε περισσότερη όρεξη για κουβέντα. Θέλει να μου μιλήσει για τα πρώτα βήματα του στην HTML. Θέλω να του μιλήσω για την "Χυδαία Κανονικότητα", ένα άρθρο του Θοδωρή Γεωργακόπουλου στην Καθημερινή. Θέλει να μου πει για την εξέταση του στα σήματα την ερχόμενη Τετάρτη. Θέλω να του υπενθυμίσω ότι όταν θα αρχίσει να οδηγεί, θα πρέπει να το κάνει με σύνεση, γιατί κάτω από το δεξί του πόδι θα ορίζει 1.5 τόνο σίδερα που εύκολα μετακινούνται, αλλά δύσκολα σταματάνε. Θέλει να μου πει για την κοπέλλα του που την αγαπάει πολύ. Θέλω να του πω ότι εφόσον το αισθάνεται πραγματικά, πρέπει να της λέει ότι την λατρεύει, το ότι την αγαπάει μόνο, δεν φτάνει. Θέλει να μου μιλήσει για την ταινία The Unbelievers που είδε πρόσφατα και τον "αναστάτωσε"- την προσεγγίζει με τόση ωριμότητα για την ηλικία του, που θυμώνω που δεν μοιράστηκα νωρίτερα μαζί του το κείμενο "Γιατί δεν είμαι Χριστιανός" του B. Russell. Η λίγο ξεσηκωτική rockenrolla τρόπω τινά μουσική, όσο πρέπει όμως δυνατά ανεβάζει την ήδη πολύ καλή μας διάθεση, εδώ σΤΟ KREAS στα Πετράλωνα, σε ένα σε πολύ ζεστό χώρο, σε άλλη μία από αυτές τις μικροτελετές ενηλικίωσης με τον γυιο μου.

Μας εξυπηρετεί ένας πρόσχαρος νεαρός που μας κερδίζει με την καλή του διάθεση και την ευγένεια του. Θέλω να πω στον γυιο μου για την σημασία αυτού που η προγιαγιά του συνήθιζε να μου λέει - "η ευγένεια ξεκλειδώνει όλες τις πόρτες παιδάκι μου... ".

Παραγγέλνουμε μία σαλάτα με σπανάκι, κουκουνάρι και κατσικίσιο τυρί. Tα αυγά με το λουκάνικο και cheddar σε πήλινο. Ένα ταρτάρ μοσχαριού και ένα t-bone steak 600 γραμμαρίων. Μία Alfa Weiss για τον νεαρό και ένα ποτήρι κόκκινο κρασί για εμένα.

“Για αυτούς που έχουν τα αυτιά να ακούσουν, την όραση να δουν, και την ευστροφία για να κατανοήσουν” – σε πιστή μετάφραση του περί Aural sculpture μανιφέστου των Stranglers (που επίσης ακούστηκε εκείνο το βράδυ), οι εντυπώσεις ακολουθούν.

O επιχειρηματίας του KREAS, είναι μερακλής, εκτός πεπατημένης και από αυτούς τους επαγγελματίες που έχει ανάγκη η εστίαση στην Ελλάδα. Έχει στήσει ένα χώρο με πολύ μεράκι και αυτό είναι εμφανές. Τίποτε δεν είναι περιττό και τίποτε δεν είναι κακόγουστο. Από την λεπτομέρεια στο σχέδιο της μεταλλικής βάσης στα τραπέζια, μέχρι το πολυεπίπεδο του χώρου, και από το πλακάκι στην κεντρική σάλα, μέχρι το σημείο που έχει στηθεί η κεντρική ιδέα του μαγαζιού, ο ξυλόφουρνος JOSPER.

Μόνο αυτός ο ξυλόφουρνος του στοίχισε 9-10 χιλιάρικα. Θα μπορούσε να τα είχε βάλει στην τσέπη και να είχε αγοράσει μια γκριλιέρα και ένα sous vide στο ¼ της τιμής (του Josper). Αν ήταν και μεταχειρισμένα στο 1/6 της τιμής (του Josper). Με έναν καλό μαγειράκο, θα πετύχαινε ένα αξιοπρεπές αποτέλεσμα. Δεν το έκανε.

Αγόρασε την LaFerrari (το La έχει την σημασία του) του ψηστικού εξοπλισμού, αλλά δεν την βάζει στην πίστα. Την κυκλοφορεί γύρω από το γκαράζ. Τουλάχιστον εκείνη την Δευτέρα. Δεν ξέρω που την πάει τις άλλες μέρες.

Μας φέρνουν στην αρχή 4 διαφορετικά αλάτια, ένα υπέροχο ελαιόλαδο (σαν αγουρέλαιο), δικό τους ψωμί (ωραίο) και με τα κρέατα, επιλογή από γαρνιτούρες που δεν έχει κανένας. Γιατί μας έρχεται ένα κρέας μέτριο γευστικά; Μην παρεξηγηθώ, τα λέω στην νύφη για να τ’ακούσει η πεθερά, έρχεται και η σειρά του μάγειρα...

Έχει ένα έξυπνο μενού, σχεδιασμένο με όλους τους κανόνες του menu engineering, που εξιτάρει τα μάτι, αλλά και που δημιουργεί υψηλές προσδοκίες. Με μία ατελείωτη – και ίσως άσκοπη για το εύρος της - ποικιλία κρεάτων και κοπών, προσφέρει επιλογές σε όλα τα γούστα και όλα τα βαλάντια. Έχει ενδιαφέρουσα κάρτα κρασιών μικρών Ελλήνων οινοποιών, όμως επειδή μιλάμε για κόκκινο κυρίως κρέας, λείπουν μερικά πιο "βαριά" χαρτιά στις επιλογές κόκκινου κρασιού. Οι τιμές τους είναι καλές. Έλα όμως που εκείνο το βράδυ επειδή θα οδηγήσω, και ο γυιος δεν πίνει κρασί, δεν μπορώ να πιω ένα μπουκάλι κρασί μόνος μου. Παραγγέλνω ένα ποτήρι κόκκινο. Μου έρχεται ένα χύμα, που στο χρώμα μοιάζει με βυσσινάδα, και στην γεύση με νερό. Δικό τους Αγιωργείτικο. Παίρνει κίτρινη κάρτα.

Έχει αξιοπρεπέστατες τιμές για αυτά που σερβίρει. Είναι μπροστά από τον ανταγωνισμό της περιοχής. Καιρός να βάλει την LaFerrari στην πίστα.

Η σαλάτα φρεσκότατη, δροσερή και ευχάριστη στη γεύση. Τα αυγά με το λουκάνικα και το τυρί στο πήλινο σαν πιάτο μέτριο, και για την επιλογή ενός πλαστικού τυριού (cheddar), αλλά και επειδή το λουκάνικο δεν σωταρίσθηκε και μπήκε ωμό στον φούρνο, οπότε απλά έβρασε θαμένο κάτω από το τυρί. Η σάλτσα με τα αυγά όμως από κάτω, πολύ νόστιμη και καθόλου λιγωτική.

Ο μάγειρας – κατά περίπτωση – δείχνει να είναι φέρελπις. Το μοσχαρίσιο ταρτάρ που έρχεται στο τραπέζι έχει θεσπέσια γεύση - σημειωτέον με ελάχιστα συστατικά. Σε σωστή ποσότητα. Και παρουσίαση.

Μας στέλνει στα ουράνια.

Έρχεται το t-bone. Ψημένο στον Josper. Εκεί, είναι ακόμη μαθητευόμενος μάγος. Έχει στα χέρια του ένα θάλαμο με πυρακτωμένα κάρβουνα, που του επιτρέπει να δουλέψει από 300 έως 450 βαθμούς Κελσίου. Πολλοί συμμαθητές του από την σχολή μαγείρων, δεν είναι το ίδιο τυχεροί. Είναι αναγκασμένοι να δουλεύουν συνήθως με φτηνιάρικους ηλεκτρικούς Κινέζικους φούρνους πίτσας. Το t-bone που φθάνει στο τραπέζι μας, είναι εμφανισιακά ΙΔΙΟ με την ροζέ μοσχαρίσια μπριζόλα που έψηνε η γιαγιά μου σε μία ψηστιέρα - ρομπότ τη λέγανε τότε – 30 χρόνια πριν στον Βόλο. Στο δόντι, τρυφερό. Στη γεύση μέτριο, μιας και είναι εντελώς άπαχο, χωρίς καθόλου λίπος. Είναι επίσης, εντελώς ανάλατο. Πριν προσθέσουμε εμείς στο τραπέζι, ήθελε και λίγο το δικό του αλάτι στο ψήσιμο.

Μας στέλνει στα τάρταρα.

Στο πιάτο με το t-bone και φέτα λεμονάκι! Αιδώς Αργείοι! Καταλαβαίνω την αξία της προσθήκης λεμονιού ως βελτιωτικού γεύσης στο βαρετό σπανακόρυζο. Στο μοσχάρι που θυσιάστηκε για την δική μας απόλαυση, του πρέπει σεβασμός. Σε εκείνο το t-bone steak, το ζώο μόλις είχε θανατωθεί και δεύτερη συνεχόμενη φορά.

Μάγειρα... Θέλεις να βάλεις τη LaFerrari στην πίστα; Kάθεσαι και διαβάζεις. Μαθαίνεις για την ώσμωση, τις αντιδράσεις Maillard και το καραμέλωμα του κρέατος. Και πειραματίζεσαι. Αν τα Αγγλικά σου δεν είναι καλά, ξενυχτάς και μαθαίνεις. Ξεχνάς το συνάφι. Το Modernist Cuisine, γίνεται ο νέος καλύτερος φίλος σου. Αν σκοπεύεις να εντρυφήσεις πάνω στον Josper, λίγα βασικά Ισπανικά θα σε βοηθήσουν. Επενδύεις στον εαυτό σου, μην το ξεχνάς. Αποκτάς Εξειδικευμένη γνώση που ελάχιστοι κατέχουν. Ειδικά στην Ελλάδα. Ξεχνάς την καλοκαιρινή άδεια με τα φιλαράκια στην Ηρακλειά. Αναβάλλεις το επόμενο τατουάζ. Έχεις χρόνο γι αυτά. Κάνεις οικονομίες, βγάζεις ένα φτηνό εισιτήριο, ζητάς εκπαιδευτική άδεια από το αφεντικό σου, και πηγαίνεις στη Βαρκελώνη. Στο εργοστάσιο της Josper ζητάς τον Alvar Lorca. Αν λείπει – και λείπει πολύ συχνά – στήνεσαι και τον περιμένεις. Η βοηθός του η Milena, θα σε βοηθήσει. Τους λες ότι έρχεσαι από την Grecia, και δεν θα φύγεις μέχρι να μάθεις πως να δαμάσεις τον Josper. Τους παρακαλείς να σου αφιερώσουν χρόνο. Γυρνάς πίσω μετά από μία εβδομάδα. Είσαι σε πολύ καλύτερη θέση για να βάλεις την LaFerrari στην πίστα.

Ο νεαρός σερβιτόρος κάνει καλά την δουλειά του. Θέλει να εξυπηρετήσει και το κάνει σωστά. Στεναχωριέται όταν βλέπει ότι έχουν τελειώσει οι Mcfarland. Δεν χρεώνει το κακό κρασί στον λογαριασμό μας. Έρχεται στο τέλος και θέλει να προσφέρει ένα γλυκό ή ένα ποτό, Εξηγεί ότι αφήνει στο τραπέζι μας, και συστήνει πιο αλάτι ταιριάζει με τι. Επιλογή για περισσότερες από μία γαρνιτούρες με το κρέας, χωρίς επιπλέον χρέωση. Νοιώθει λίγο αμήχανα με την κυρία στο διπλανό τραπέζι που έχει λυσσάξει να είναι καλοψημένη η μπριζόλα που παρήγγειλε, γιατί δεν θέλει να δει αίμα!

Επειδή όμως - ειδικά σε ένα θεματικό εστιατόριο, δεν είναι κακό (δοθείσης της ευκαιρίας) να "εκπαιδεύεται" ο πελάτης, (για να μπορέσει κάποια στιγμή να πάει και στην Πόλη), ίσως να της έλεγε με ευγένεια και χωρίς καμία διάθεση χειραγώγησης, ότι δεν θα έπρεπε να ανησυχεί. Όλο το αίμα του ζώου έχει παραμείνει στο σφαγείο, και ότι για τα υγρά που πλημμυρίζουν το πιάτο στις διάφορες άλλες ψησταριές του συρμού μόλις πέσει η πρώτη μαχαιριά, δεν ευθύνεται ο βαθμός ψησίματος του κρέατος, ευθύνεται η ξεπέτα όταν το πιάτο φθάνει αμέσως στο τραπέζι, χωρίς να προλάβει το κρέας να "ηρεμήσει" λίγα λεπτά, ώστε να ανακατανεμηθούν οι χυμοί του στο κέντρο του κομματιού.

Καλωσόρισμα στην αρχή, ευγενικό ξεπροβόδισμα στο τέλος. Κανείς δεν κάπνιζε από τις άλλες 2 παρέες, έτσι εικάζω ότι στο KREAS πιθανότατα δεν επιτρέπουν το κάπνισμα. Εάν ναι, μπράβο τους και συγχαρητήρια.

Κανείς δεν θα δυασαρεστηθεί με την συνολική πρόταση. Το αντίθετο. Θα δοκιμάσει ποικιλία από ενδιαφέρουσες προτάσεις από έναν ψαγμένο κατάλογο, θα εξυπηρετηθεί με ευγένεια, και ειδικά μία μεγαλύτερη παρέα που μπορεί να μοιρασθεί πολλά πιάτα, θα περάσει όμορφα σε έναν παρεείστικο χώρο. Η τιμή ανά άτομο δεν θα ξεπεράσει τα 27-30 ευρώ. Θα ακούσει καλή μουσική. Θα περάσει καλά και θα αισθανθεί την έγνοια.

Και επειδή θα περάσει καλά, θα δικαιολογήσει και τυχόν αστοχίες. Που στην περίπτωση του KREAS, ίσως εύκολα βελτιώνονται. Στο πίσω τραπέζι μας, η παρέα μόνο που δεν χειροκρότησε για τα μοσχαρίσια μπιφτέκια, και ένα ανοιχτό; ψητό κοτόπουλο.

Μέχρι την επόμενη φορά.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

Etable

algi

Δευτέρα 25 Σεπτεμβρίου

Γεύση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0

Εξυπηρέτηση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

Χώρος

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

Value for money

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

€ / Άτομο

17-25

Δευτέρα βράδυ με τον γυιο μου σΤΟ KREAS στην γειτονιά της Δημοφώντος, στα Πετράλωνα.

Ζεστός, οικείος, πολυεπίπεδος χώρος, ολοκληρωτική μετατροπή παλαιάς μονοκατοικίας σε εστιατόριο. Προσεγμένος διάκοσμος, ζεστή κουζίνα μέσα στην κεντρική σάλα, κρύα κουζίνα σε μη ορατό χώρο. Ξυλόφουρνος Josper.

Δεν πεινάμε πάρα πολύ, έχουμε περισσότερη όρεξη για κουβέντα. Θέλει να μου μιλήσει για τα πρώτα βήματα του στην HTML. Θέλω να του μιλήσω για την "Χυδαία Κανονικότητα", ένα άρθρο του Θοδωρή Γεωργακόπουλου στην Καθημερινή. Θέλει να μου πει για την εξέταση του στα σήματα την ερχόμενη Τετάρτη. Θέλω να του υπενθυμίσω ότι όταν θα αρχίσει να οδηγεί, θα πρέπει να το κάνει με σύνεση, γιατί κάτω από το δεξί του πόδι θα ορίζει 1.5 τόνο σίδερα που εύκολα μετακινούνται, αλλά δύσκολα σταματάνε. Θέλει να μου πει για την κοπέλλα του που την αγαπάει πολύ. Θέλω να του πω ότι εφόσον το αισθάνεται πραγματικά, πρέπει να της λέει ότι την λατρεύει, το ότι την αγαπάει μόνο, δεν φτάνει. Θέλει να μου μιλήσει για την ταινία The Unbelievers που είδε πρόσφατα και τον "αναστάτωσε"- την προσεγγίζει με τόση ωριμότητα για την ηλικία του, που θυμώνω που δεν μοιράστηκα νωρίτερα μαζί του το κείμενο "Γιατί δεν είμαι Χριστιανός" του B. Russell. Η λίγο ξεσηκωτική rockenrolla τρόπω τινά μουσική, όσο πρέπει όμως δυνατά ανεβάζει την ήδη πολύ καλή μας διάθεση, εδώ σΤΟ KREAS στα Πετράλωνα, σε ένα σε πολύ ζεστό χώρο, σε άλλη μία από αυτές τις μικροτελετές ενηλικίωσης με τον γυιο μου.

Μας εξυπηρετεί ένας πρόσχαρος νεαρός που μας κερδίζει με την καλή του διάθεση και την ευγένεια του. Θέλω να πω στον γυιο μου για την σημασία αυτού που η προγιαγιά του συνήθιζε να μου λέει - "η ευγένεια ξεκλειδώνει όλες τις πόρτες παιδάκι μου... ".

Παραγγέλνουμε μία σαλάτα με σπανάκι, κουκουνάρι και κατσικίσιο τυρί. Tα αυγά με το λουκάνικο και cheddar σε πήλινο. Ένα ταρτάρ μοσχαριού και ένα t-bone steak 600 γραμμαρίων. Μία Alfa Weiss για τον νεαρό και ένα ποτήρι κόκκινο κρασί για εμένα.

“Για αυτούς που έχουν τα αυτιά να ακούσουν, την όραση να δουν, και την ευστροφία για να κατανοήσουν” – σε πιστή μετάφραση του περί Aural sculpture μανιφέστου των Stranglers (που επίσης ακούστηκε εκείνο το βράδυ), οι εντυπώσεις ακολουθούν.

O επιχειρηματίας του KREAS, είναι μερακλής, εκτός πεπατημένης και από αυτούς τους επαγγελματίες που έχει ανάγκη η εστίαση στην Ελλάδα. Έχει στήσει ένα χώρο με πολύ μεράκι και αυτό είναι εμφανές. Τίποτε δεν είναι περιττό και τίποτε δεν είναι κακόγουστο. Από την λεπτομέρεια στο σχέδιο της μεταλλικής βάσης στα τραπέζια, μέχρι το πολυεπίπεδο του χώρου, και από το πλακάκι στην κεντρική σάλα, μέχρι το σημείο που έχει στηθεί η κεντρική ιδέα του μαγαζιού, ο ξυλόφουρνος JOSPER.

Μόνο αυτός ο ξυλόφουρνος του στοίχισε 9-10 χιλιάρικα. Θα μπορούσε να τα είχε βάλει στην τσέπη και να είχε αγοράσει μια γκριλιέρα και ένα sous vide στο ¼ της τιμής (του Josper). Αν ήταν και μεταχειρισμένα στο 1/6 της τιμής (του Josper). Με έναν καλό μαγειράκο, θα πετύχαινε ένα αξιοπρεπές αποτέλεσμα. Δεν το έκανε.

Αγόρασε την LaFerrari (το La έχει την σημασία του) του ψηστικού εξοπλισμού, αλλά δεν την βάζει στην πίστα. Την κυκλοφορεί γύρω από το γκαράζ. Τουλάχιστον εκείνη την Δευτέρα. Δεν ξέρω που την πάει τις άλλες μέρες.

Μας φέρνουν στην αρχή 4 διαφορετικά αλάτια, ένα υπέροχο ελαιόλαδο (σαν αγουρέλαιο), δικό τους ψωμί (ωραίο) και με τα κρέατα, επιλογή από γαρνιτούρες που δεν έχει κανένας. Γιατί μας έρχεται ένα κρέας μέτριο γευστικά; Μην παρεξηγηθώ, τα λέω στην νύφη για να τ’ακούσει η πεθερά, έρχεται και η σειρά του μάγειρα...

Έχει ένα έξυπνο μενού, σχεδιασμένο με όλους τους κανόνες του menu engineering, που εξιτάρει τα μάτι, αλλά και που δημιουργεί υψηλές προσδοκίες. Με μία ατελείωτη – και ίσως άσκοπη για το εύρος της - ποικιλία κρεάτων και κοπών, προσφέρει επιλογές σε όλα τα γούστα και όλα τα βαλάντια. Έχει ενδιαφέρουσα κάρτα κρασιών μικρών Ελλήνων οινοποιών, όμως επειδή μιλάμε για κόκκινο κυρίως κρέας, λείπουν μερικά πιο "βαριά" χαρτιά στις επιλογές κόκκινου κρασιού. Οι τιμές τους είναι καλές. Έλα όμως που εκείνο το βράδυ επειδή θα οδηγήσω, και ο γυιος δεν πίνει κρασί, δεν μπορώ να πιω ένα μπουκάλι κρασί μόνος μου. Παραγγέλνω ένα ποτήρι κόκκινο. Μου έρχεται ένα χύμα, που στο χρώμα μοιάζει με βυσσινάδα, και στην γεύση με νερό. Δικό τους Αγιωργείτικο. Παίρνει κίτρινη κάρτα.

Έχει αξιοπρεπέστατες τιμές για αυτά που σερβίρει. Είναι μπροστά από τον ανταγωνισμό της περιοχής. Καιρός να βάλει την LaFerrari στην πίστα.

Η σαλάτα φρεσκότατη, δροσερή και ευχάριστη στη γεύση. Τα αυγά με το λουκάνικα και το τυρί στο πήλινο σαν πιάτο μέτριο, και για την επιλογή ενός πλαστικού τυριού (cheddar), αλλά και επειδή το λουκάνικο δεν σωταρίσθηκε και μπήκε ωμό στον φούρνο, οπότε απλά έβρασε θαμένο κάτω από το τυρί. Η σάλτσα με τα αυγά όμως από κάτω, πολύ νόστιμη και καθόλου λιγωτική.

Ο μάγειρας – κατά περίπτωση – δείχνει να είναι φέρελπις. Το μοσχαρίσιο ταρτάρ που έρχεται στο τραπέζι έχει θεσπέσια γεύση - σημειωτέον με ελάχιστα συστατικά. Σε σωστή ποσότητα. Και παρουσίαση.

Μας στέλνει στα ουράνια.

Έρχεται το t-bone. Ψημένο στον Josper. Εκεί, είναι ακόμη μαθητευόμενος μάγος. Έχει στα χέρια του ένα θάλαμο με πυρακτωμένα κάρβουνα, που του επιτρέπει να δουλέψει από 300 έως 450 βαθμούς Κελσίου. Πολλοί συμμαθητές του από την σχολή μαγείρων, δεν είναι το ίδιο τυχεροί. Είναι αναγκασμένοι να δουλεύουν συνήθως με φτηνιάρικους ηλεκτρικούς Κινέζικους φούρνους πίτσας. Το t-bone που φθάνει στο τραπέζι μας, είναι εμφανισιακά ΙΔΙΟ με την ροζέ μοσχαρίσια μπριζόλα που έψηνε η γιαγιά μου σε μία ψηστιέρα - ρομπότ τη λέγανε τότε – 30 χρόνια πριν στον Βόλο. Στο δόντι, τρυφερό. Στη γεύση μέτριο, μιας και είναι εντελώς άπαχο, χωρίς καθόλου λίπος. Είναι επίσης, εντελώς ανάλατο. Πριν προσθέσουμε εμείς στο τραπέζι, ήθελε και λίγο το δικό του αλάτι στο ψήσιμο.

Μας στέλνει στα τάρταρα.

Στο πιάτο με το t-bone και φέτα λεμονάκι! Αιδώς Αργείοι! Καταλαβαίνω την αξία της προσθήκης λεμονιού ως βελτιωτικού γεύσης στο βαρετό σπανακόρυζο. Στο μοσχάρι που θυσιάστηκε για την δική μας απόλαυση, του πρέπει σεβασμός. Σε εκείνο το t-bone steak, το ζώο μόλις είχε θανατωθεί και δεύτερη συνεχόμενη φορά.

Μάγειρα... Θέλεις να βάλεις τη LaFerrari στην πίστα; Kάθεσαι και διαβάζεις. Μαθαίνεις για την ώσμωση, τις αντιδράσεις Maillard και το καραμέλωμα του κρέατος. Και πειραματίζεσαι. Αν τα Αγγλικά σου δεν είναι καλά, ξενυχτάς και μαθαίνεις. Ξεχνάς το συνάφι. Το Modernist Cuisine, γίνεται ο νέος καλύτερος φίλος σου. Αν σκοπεύεις να εντρυφήσεις πάνω στον Josper, λίγα βασικά Ισπανικά θα σε βοηθήσουν. Επενδύεις στον εαυτό σου, μην το ξεχνάς. Αποκτάς Εξειδικευμένη γνώση που ελάχιστοι κατέχουν. Ειδικά στην Ελλάδα. Ξεχνάς την καλοκαιρινή άδεια με τα φιλαράκια στην Ηρακλειά. Αναβάλλεις το επόμενο τατουάζ. Έχεις χρόνο γι αυτά. Κάνεις οικονομίες, βγάζεις ένα φτηνό εισιτήριο, ζητάς εκπαιδευτική άδεια από το αφεντικό σου, και πηγαίνεις στη Βαρκελώνη. Στο εργοστάσιο της Josper ζητάς τον Alvar Lorca. Αν λείπει – και λείπει πολύ συχνά – στήνεσαι και τον περιμένεις. Η βοηθός του η Milena, θα σε βοηθήσει. Τους λες ότι έρχεσαι από την Grecia, και δεν θα φύγεις μέχρι να μάθεις πως να δαμάσεις τον Josper. Τους παρακαλείς να σου αφιερώσουν χρόνο. Γυρνάς πίσω μετά από μία εβδομάδα. Είσαι σε πολύ καλύτερη θέση για να βάλεις την LaFerrari στην πίστα.

Ο νεαρός σερβιτόρος κάνει καλά την δουλειά του. Θέλει να εξυπηρετήσει και το κάνει σωστά. Στεναχωριέται όταν βλέπει ότι έχουν τελειώσει οι Mcfarland. Δεν χρεώνει το κακό κρασί στον λογαριασμό μας. Έρχεται στο τέλος και θέλει να προσφέρει ένα γλυκό ή ένα ποτό, Εξηγεί ότι αφήνει στο τραπέζι μας, και συστήνει πιο αλάτι ταιριάζει με τι. Επιλογή για περισσότερες από μία γαρνιτούρες με το κρέας, χωρίς επιπλέον χρέωση. Νοιώθει λίγο αμήχανα με την κυρία στο διπλανό τραπέζι που έχει λυσσάξει να είναι καλοψημένη η μπριζόλα που παρήγγειλε, γιατί δεν θέλει να δει αίμα!

Επειδή όμως - ειδικά σε ένα θεματικό εστιατόριο, δεν είναι κακό (δοθείσης της ευκαιρίας) να "εκπαιδεύεται" ο πελάτης, (για να μπορέσει κάποια στιγμή να πάει και στην Πόλη), ίσως να της έλεγε με ευγένεια και χωρίς καμία διάθεση χειραγώγησης, ότι δεν θα έπρεπε να ανησυχεί. Όλο το αίμα του ζώου έχει παραμείνει στο σφαγείο, και ότι για τα υγρά που πλημμυρίζουν το πιάτο στις διάφορες άλλες ψησταριές του συρμού μόλις πέσει η πρώτη μαχαιριά, δεν ευθύνεται ο βαθμός ψησίματος του κρέατος, ευθύνεται η ξεπέτα όταν το πιάτο φθάνει αμέσως στο τραπέζι, χωρίς να προλάβει το κρέας να "ηρεμήσει" λίγα λεπτά, ώστε να ανακατανεμηθούν οι χυμοί του στο κέντρο του κομματιού.

Καλωσόρισμα στην αρχή, ευγενικό ξεπροβόδισμα στο τέλος. Κανείς δεν κάπνιζε από τις άλλες 2 παρέες, έτσι εικάζω ότι στο KREAS πιθανότατα δεν επιτρέπουν το κάπνισμα. Εάν ναι, μπράβο τους και συγχαρητήρια.

Κανείς δεν θα δυασαρεστηθεί με την συνολική πρόταση. Το αντίθετο. Θα δοκιμάσει ποικιλία από ενδιαφέρουσες προτάσεις από έναν ψαγμένο κατάλογο, θα εξυπηρετηθεί με ευγένεια, και ειδικά μία μεγαλύτερη παρέα που μπορεί να μοιρασθεί πολλά πιάτα, θα περάσει όμορφα σε έναν παρεείστικο χώρο. Η τιμή ανά άτομο δεν θα ξεπεράσει τα 27-30 ευρώ. Θα ακούσει καλή μουσική. Θα περάσει καλά και θα αισθανθεί την έγνοια.

Και επειδή θα περάσει καλά, θα δικαιολογήσει και τυχόν αστοχίες. Που στην περίπτωση του KREAS, ίσως εύκολα βελτιώνονται. Στο πίσω τραπέζι μας, η παρέα μόνο που δεν χειροκρότησε για τα μοσχαρίσια μπιφτέκια, και ένα ανοιχτό; ψητό κοτόπουλο.

Μέχρι την επόμενη φορά.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.